အခန်း ၂၂၉

အခန်း (၂၂၉) ဤနတ်ဘုရားခေတ်ကာလ၌ နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ငါသည် ပထမဆုံးဖြစ်ခဲ့သည်

"သူတို့ ဝင်လာနေပြီ... သူတို့ ဝင်လာနေပြီ..."

"ငါ ဘာစွမ်းရည်မှတောင် မသုံးရသေးဘူး... အဲ့ဒီနတ်ဘုရားသစ်က အတွင်းပိုင်းကို ဝင်ရောက်လာပြီပဲ..."

"ဒီနတ်ဘုရားသစ်က အဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရား မဖြစ်နိုင်ဘူး... သတ္တမအဆင့် နတ်ဘုရား ဖြစ်ဖို့ ပိုများတယ်..."

"သူက အရမ်းသတိထားတတ်တဲ့ နတ်ဘုရားသစ်တစ်ပါး ဖြစ်ပုံရတယ်... သူ သတ္တမ အဆင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးလောက် ဖြစ်နေချိန်မှာ အဋ္ဌမအဆင့် အဆင့်ရှိတဲ့ လုပ်ငန်းတာဝန်ကိုပဲ လုပ်ဆောင်တာလေ..."

"မင်း ဘယ်လောက်ပဲ သတိထားပါစေ... ငါ ကျောက်ချန်ခွန်း ရှေ့မှာတော့ အတွေ့အကြုံမရှိသေးတဲ့ ကလေးလေးပါပဲ..."

အဓိကနေရာ။

မှေးမှိန်သော အမည်းရောင်အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည့် လက်သည် မျက်စိဖြင့်မမြင်နိုင်သော်လည်း လီယွဲ့ အတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို သူ ခံစားသိရှိနိုင်ပြီး သူ၏အသံမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့၏။

သူသည် ၎င်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်ပုံရသည်။

နတ်ဘုရားသစ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ကာ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်လမ်းစဉ်သို့ ထပ်မံတက်လှမ်းပြီး နောက်ဆုံး၌ သူကိုယ်သူ ကောင်းကင်အရှင်သခင်အဖြစ် သက်သေပြမည့် မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်ပေ၏။

ကောင်းကင်ဧကရာဇ်နှင့် ပတ်သက်၍မူ...

သူ တွေးပင် မတွေးရဲချေ။

ထိုအဆင့်မှာ အလွန်ဝေးကွာလွန်းလှသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့၏ နတ်ဘုရားခေတ်ကာလတွင် အသန်မာဆုံးသော နတ်ဘုရားများပင်လျှင် ထိုအဆင့်နှင့် ဝေးကွာနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်စွမ်းဆောင်နိုင်သူဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့၏။

သို့သော် သူသည် နတ်ဘုရားခေတ်ကာလ၏ ပထမဆုံးသော နတ်ဘုရားနှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် နှိုင်းယှဉ်ရဲလောက်အောင် မာနမကြီးခဲ့ပေ။

သူ၏အမြင်တွင်...

နတ်ဘုရားခေတ်ကာလ၏ ပထမဆုံးသော နတ်ဘုရားကို ထားလိုက်ပါတော့... ထိပ်တန်းနတ်ဘုရားဆယ်ပါးပင်လျှင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်ကြသည်။

ထို့အပြင် နတ်ဘုရားခေတ်ကာလ၏ ပထမဆုံးသော နတ်ဘုရားမှာ...

ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုသက်သက်သာ ဖြစ်၏။

နတ်ဘုရားအားလုံး၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသော ဒဏ္ဍာရီပင် ဖြစ်သည်။

"ဘာလို့များ..."

ထောင့်ရှိ အရိပ်ထဲမှ သက်ပြင်းချသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

...

ဝီ... ဝီ...

အလောင်းကောင်ပိုးကောင် သန်းပေါင်းများစွာသည် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်လာပြီး မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခုအလား လီယွဲ့အား ပြည့်နှက်စွာ ဝန်းရံသွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ ဤအလောင်းကောင်ပိုးကောင် သန်းပေါင်းများစွာ၏ ဝန်းရံခြင်းကို ခံရပါက အဆင့် ၈ စစ်မှန်သောအရှင်သခင်တစ်ပါးပင်လျှင် မျက်တောင်ခတ်ရုံမျှ အချိန်အတွင်း ဝါးမြိုခံရမည် ဖြစ်သည်။

"ဒီမိစ္ဆာနတ်ဘုရားရဲ့ အလောင်းက အသက်ရှင်စဉ်တုန်းက အဆင့် ၆ ဖြစ်ခဲ့မှာ သေချာတယ်..."

"အဆင့် ၆ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားရဲ့ အလောင်းကမှ အဆင့် ၅ အလောင်းကောင်ပိုးကောင် သန်းပေါင်းများစွာကို မွေးမြူနိုင်မှာ..."

ပိုးကောင်အုပ်ကြီး ဆင်းသက်လာသည်ကို လီယွဲ့ တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူ လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

ရွှေရောင်တံဆိပ်တုံးတစ်ခု သူ၏လက်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဖိနှိပ်ထားသော တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ လေးလံလှသည့် အရှိန်အဝါတစ်ခု ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကို ပုံပျက်သွားစေသည်။

ဘုန်း...

ကောင်းကင်ဧကရာဇ်တံဆိပ်တုံး လွင့်စင်ထွက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပေသုံးရာအမြင့်ရှိသော ဧရာမဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လေထဲတွင် တွဲလွဲဆိုင်းနေသော နတ်ဘုရားတောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေ၏။

ထိုနတ်ဘုရားအလင်းတန်း၏ တောက်ပမှုသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို လင်းလက်သွားစေပြီး ကျယ်ပြောလှသော ကမ္ဘာကြီးကို လွှမ်းခြုံသွားပုံရသည်။

အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိနှိပ်မှုစွမ်းအားတစ်ခု ကျဆင်းလာသည်။

တစ်ခဏအတွင်း...

အလောင်းကောင်ပိုးကောင် သန်းပေါင်းများစွာသည် ပယင်းကျောက်ထဲမှ နှံကောင်များကဲ့သို့ လေထဲတွင် အေးခဲသွားပြီး ၎င်းတို့၏ တောင်ပံခတ်သံများလည်း လုံးလုံးလျားလျား ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လေတိုက်ခတ်ခြင်း ရပ်တန့်သွား၏။

အချိန်များ ရပ်တန့်သွားပုံရသည်။

လောကရှိ အရာအားလုံး ရပ်တန့်သွားပုံရသည်။

လီယွဲ့သည် တည်ငြိမ်စွာ ဆက်လက်ရပ်တည်နေပြီး သူ၏လက်ချောင်းများကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက်… ကောင်းကင်ဧကရာဇ်တံဆိပ်တုံး ဖိချလိုက်သည်။

အလောင်းကောင်ပိုးကောင် သန်းပေါင်းများစွာသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားကြောင့် ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲကြေသွားပြီးနောက် ကြမ်းတမ်းသော မီးခိုးရောင်ပုတီးစေ့တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားလေသည်။

ကြမ်းတမ်းသော မီးခိုးရောင်ပုတီးစေ့အတွင်း၌ များပြားလှသော စာတန်းများ ပေါ်လာလိုက်၊ ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေပြီးနောက် ၎င်းသည် ချောမွေ့သွားကာ မျက်စိဖြင့်မြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် မီးခိုးရောင်အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်လာသည်။

"အလောင်းကောင်ပိုးကောင်တွေက ဘယ်နတ်ဘုရားစွမ်းအားနဲ့မှ မတန်ဘူး..."

"အဆင့် ၅ အလောင်းကောင် ပိုးကောင်တစ်ကောင်တောင် ဘယ်နတ်ဘုရားစွမ်းအားနဲ့မှ မတန်လောက်အောင် သေးငယ်လွန်းတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီ အလောင်းကောင်ပိုးကောင် ကောင်းကင်ပုတီးစေ့ ကတော့ အဆင့် ၁၀ ပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်လို့ရနိုင်သေးတယ်..."

လီယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဤအဆင့် ၁၀ အလောင်းကောင်ပိုးကောင် ကောင်းကင်ပုတီးစေ့ အဖြစ် ပြောင်းလဲရန် အဆင့် ၅ အလောင်းကောင်ပိုးကောင် သန်းပေါင်းများစွာ လိုအပ်ပေသည်။

အဆင့် ၁၀ ပစ္စည်းတစ်ခုသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် တန်ဖိုးကြီးမားလှ၏။

ဤ ရှန်ရှီးတောင် သို့ လာရောက်ရသော ခရီးစဉ်သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် အကျိုးအမြတ်များလှသည်။

အကယ်၍ အခြားနတ်ဘုရားတစ်ပါးသာ ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုပါက...

သတ္တမအဆင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးပင်လျှင် ဤအဆင့် ၅ အလောင်းကောင်ပိုးကောင် သန်းပေါင်းများစွာကို သုတ်သင်ရန် လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်ပေ။

အဆင့် ၅ အလောင်းကောင်ပိုးကောင် သန်းပေါင်းများစွာ၏ ပေါင်းစပ်အင်အားဖြင့် ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားသည် အဆင့် ၉ ၏ ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အခြေခံအားဖြင့် ၎င်းတို့၏ အင်အားသည် မိမိတို့၏ စီရင်ပိုင်ခွင့်နယ်မြေအတွင်းရှိ သတ္တမအဆင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။

ဤသည်မှာ အဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးမှ ပေးအပ်သော လုပ်ငန်းတာဝန် ဖြစ်သည်။

ထင်ရှားသည်မှာ...

မည်သည့် အဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရားမျှ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

"ဒီမိစ္ဆာနတ်ဘုရားရဲ့ အလောင်းကတော့..."

လီယွဲ့သည် မြစ်နက်ထဲရှိ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၏ အလောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

ရုတ်တရက်...

စွမ်းအားများ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ယခုအခါ တန်ဖိုးမရှိတော့သော မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၏ အလောင်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြိုကွဲသွားပြီး လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

"နောက်တစ်ခု..."

"အဲ့ဒါက အဓိကနေရာပဲ..."

"အဲ့ဒီနတ်ဘုရားလက်..."

လီယွဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ကာ သူ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး ရှန်ရှီးတောင် ၏ အဓိကနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဤနေရာသည် အလင်းရောင် တစ်စက်မျှပင် မရှိဘဲ အလွန်အမင်း မှောင်မိုက်နေသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သာမန်အမှောင်ထု မဟုတ်ပေ။

နတ်ဘုရားစည်းမျဉ်းများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အမှောင်ထု ဖြစ်သည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ..."

"လုံးဝ ညစ်ညမ်းမနေတဲ့ နတ်ဘုရားစည်းမျဉ်းတွေပဲ..."

"အရင်က အတွင်းထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ငါ မမြင်နိုင်တာ အံ့သြစရာမရှိပါဘူး..."

"အတွင်းထဲက ဒီအရှိန်အဝါ နှစ်ခုရဲ့ ပိုင်ရှင်တွေလည်း အပြင်ဘက်ကို မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လီယွဲ့ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

တစ်ခဏအတွင်း နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လင်းထိန်စေမည့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် သူ၏လက်ထဲတွင် စုစည်းသွား၏။

"ဟားဟားဟား..."

"နတ်ဘုရားသစ်..."

"မင်း တကယ်ပဲ ဒီကို ရောက်လာတာလား..."

"ငါ ကျောက်ချန်ခွန်းက ဘာနည်းလမ်းမှတောင် မသုံးရသေးဘူး... မင်းက ငါ့ဆီကို ကိုယ်တိုင်လာပို့နေပြီပဲ..."

"ငါ ကျောက်ချန်ခွန်းက ကံကောင်းတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ပုံရတယ်..."

"ဒီခေတ်ကာလမှာ ငါက ကောင်းကင်ဧကရာဇ်လမ်းစဉ်ကို ပြန်လျှောက်ပြီး ကောင်းကင်အရှင်သခင်အဖြစ် သက်သေပြဖို့ ကံကြမ္မာပါလာတာပဲ..."

"ဒီနေ့ကစပြီး ငါ ကျောက်ချန်ခွန်းနဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်လိုက်စမ်းပါ..."

"အရင်နတ်ဘုရားခေတ်ကာလတုန်းက ငါက ထိပ်တန်းနတ်ဘုရား တစ်သောင်းထဲက တစ်ပါးဖြစ်ခဲ့တယ်..."

"မင်း ငါနဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်ခွင့်ရတာ မင်းအတွက် ဂုဏ်ယူစရာပဲ..."

"နတ်ဘုရားသစ်... ငါ့ကို ကိုးကွယ်လိုက်စမ်းပါ..."

"ငါနဲ့ ပေါင်းစည်းလိုက်ပါ..."

"ဒီနေ့ကစပြီး မင်းကိုယ်စား ကောင်းကင်ဧကရာဇ်လမ်းစဉ်ကို ငါ လျှောက်လှမ်းပေးမယ်... ပြီးတော့ ဒီနတ်ဘုရားခေတ်ကာလမှာ မင်းကို ထိပ်တန်း တစ်ထောင် ဒါမှမဟုတ် ထိပ်တန်း တစ်ရာစာရင်းထဲ ဝင်အောင် ငါ လုပ်ပေးမယ်..."

အမည်းရောင်အခိုးအငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသော လက်ဝါးထဲမှ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီယွဲ့သည် သူ၏ရှေ့ရှိ အမည်းရောင်လက်ဝါးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းမှာ ခုန်တက်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေကာ သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေ၏။

ယခင်ခေတ်ကာလ၏ ထိပ်တန်းနတ်ဘုရား တစ်သောင်းလား...

ဒါက သူ့ကို ဒီနတ်ဘုရားခေတ်ကာလရဲ့ ထိပ်တန်း တစ်ထောင် ဒါမှမဟုတ် ထိပ်တန်း တစ်ရာထဲ ဝင်ခွင့်ပေးနိုင်မှာလား...

"မင်း ထွက်ပြေးတာ ပိုကောင်းမယ်..."

"သူက နတ်ဘုရားခေတ်ကာလတုန်းက ထိပ်တန်းနတ်ဘုရား တစ်သောင်းထဲက တစ်ပါးပဲ..."

"ဒါက ပြတ်တောက်နေတဲ့ လက်တစ်ဖက်သာ ဖြစ်ပေမဲ့ အကြွင်းမဲ့ ကြောက်စရာကောင်းနေတုန်းပဲ..."

"တကယ်လို့ ငါတို့ အခု မထွက်ပြေးရင် နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်..."

ထောင့်ထဲမှ စိုးရိမ်တကြီး အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီယွဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဧကရာဇ်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း အိုမင်းရင့်ရော်နေသော မျက်နှာနှင့် ကြီးမြတ်ခြင်း သို့မဟုတ် လွှမ်းမိုးခြင်း အရှိန်အဝါ လုံးဝမရှိဘဲ ကူကယ်ရာမဲ့မှုနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကိုသာ ပြသနေသည့် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

"မဟာကျိုးမင်းဆက်က အဆင့် ၁၀ နတ်ဘုရားစင်မြင့်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ သုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ကျိုးအင်ပါယာရဲ့ ဧကရာဇ် လား..."

လီယွဲ့ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

မဟာကျိုးမင်းဆက်၏ သမိုင်းတွင် အဆင့် ၁၀ နတ်ဘုရားစင်မြင့်အဆင့်၌ လူသုံးဦးရှိခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ဧကရာဇ်များ ဖြစ်ကြသည်။

၎င်းတို့အနက် တစ်ဦးမှာ လူသားသူတော်စင်ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အဆင့် ၁၃ သူတော်စင်အရှင်အဆင့် သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

အခြားနှစ်ဦးမှာမူ...

တစ်ဦးမှာ သူ၏နောက်ပိုင်းနှစ်များတွင် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး မဟာကျိုးမင်းဆက်အတွင်း ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာအောင် ဖရိုဖရဲဖြစ်စေခဲ့သည်။

သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ပျောက်ဆုံးနေသော ဧကရာဇ်သည် ဤနေရာတွင် ကျဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်လူမှာမူ...

သူသည် ရှန်ရှီးတောင် အား တားမြစ်နယ်မြေအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သော မဟာကျိုးဧကရာဇ်လည်း ဖြစ်သည်။

ထိုလူသည် တစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး သူ၏နောက်ပိုင်းနှစ်များတွင် ဒုတိယအကြိမ် ဝင်ရောက်လာခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အခါမျှ ပြန်ထွက်မလာတော့ပုံရသည်။

"ထွက်သွားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား..."

"ငါ့နယ်မြေထဲ ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ ဘယ်သူမှ မင်းကို ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"မြန်မြန် ငါနဲ့ ပေါင်းစည်းလိုက်စမ်းပါ... မင်းကို ဒီနတ်ဘုရားခေတ်သစ်ရဲ့ ထိပ်တန်း ၁၀၀ ထဲ ဝင်အောင် ငါ လုပ်ပေးမယ်..."

"အလင်းရောင်ကို ရရှိမယ့် အနာဂတ် ကောင်းကင်အရှင်သခင်ပဲ..."

ပြတ်တောက်နေသော လက်သည် မာနထောင်လွှားသည့် အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ယခင်ခေတ်ကာလ၏ ပထမဆုံးသော နတ်ဘုရား တစ်သောင်းအနက် တစ်ပါးအနေဖြင့် သူသည် နတ်ဘုရားသစ်များထက် များစွာပိုသိရှိထားသည်။

"မလိုပါဘူး..."

"မင်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်က သေးငယ်လွန်းတယ်... ကောင်းကင်ဧကရာဇ်တောင်မှ ဒါကို အိပ်မက်မမက်ရဲဘူးလား..."

"ပြီးတော့ ထိပ်တန်း ၁၀၀ လား..."

"တောင်းပန်ပါတယ်... ဒီနတ်ဘုရားခေတ်ကာလမှာတော့..."

"နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ငါက နံပါတ်တစ်ပဲ..."

လီယွဲ့၏ အသံမှာ အလွန်တည်ငြိမ်နေပြီး အရေးမပါသောအရာတစ်ခုကို ပြောနေသည့်အလား ပင်ဖြစ်၏။