အခန်း ၆

အခန်း ၆ သားရဲလှိုင်းလုံးများ ဆုတ်ခွာသွားခြင်းနှင့် ဘေးအန္တရာယ်အပြီး ရိတ်သိမ်းရရှိခြင်း။

"ဝုန်း..."

ဓားရှည်ကြီးတစ်လက်က မီးဝံပုလွေဘုရင်၏ လည်မျိုကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အဆင့် ၂ မှော်သားရဲကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ လဲကျသွားတော့သည်။

"ဟား... ဟားဟား... ဟားဟားဟား..."

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဟာဒက်စ်မှာ ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြစ်သွားပြီး မတ်တတ်ပင် သေချာမရပ်နိုင်တော့သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာထက်တွင်မူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကောင်းကင်ကိုမော့ကာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုရယ်မောသံကြီးသည် ရွာထိပ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

"သေသွားပြီလား..."

"မီးဝံပုလွေ သေသွားပြီ..."

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က မီးဝံပုလွေကို သတ်လိုက်နိုင်ပြီဟေ့..."

"သိပ်ကောင်းတာပဲ..."

လူတိုင်းမှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားကြသည်။

"ဟူး... နောက်ဆုံးတော့ သတ်နိုင်ခဲ့ပြီပဲ..."

မုန်လဲ့မှာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားတော့သည်။ သို့သော် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အချက်အလက်များကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ပိုင်ဆိုင်မှု ဟူသော ကဏ္ဍတွင် ဘာမှမရှိတော့ဘဲ ပြောင်သလင်းခါနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ ဆက်၍ မရယ်နိုင်တော့ချေ။ ရွှေပြား ၁၀၈ ပြားလုံး ပြောင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မီးလုံး ၅ လုံးနှင့်သာ လဲလှယ်လိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"တကယ်ကို ပိုက်ဆံမီးရှို့ရတာပဲ..."

မုန်လဲ့က ပါးစပ်ကို သပ်လိုက်သည်။

"မီးဝံပုလွေကို သတ်နိုင်ခဲ့လို့ တော်သေးတာပေါ့..."

မီးဝံပုလွေဘုရင် သေဆုံးသွားခြင်းသည် သားရဲလှိုင်းလုံးများအပေါ် ကြီးမားသော သက်ရောက်မှု ရှိသွားခဲ့သည်။ သားရဲများ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ရူးသွပ်မှုများနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ လုံးဝမရှိတော့ဘဲ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။ သားရဲလှိုင်းလုံးများဆိုသည်မှာ ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ သေဆုံးသွားသည်နှင့် ကျန်ရစ်နေသော သားရဲများမှာ သစ်ပင်လဲလျှင် မျောက်များ ပြေးကြသကဲ့သို့ ဖရိုဖရဲ ထွက်ပြေးကြမည်သာ ဖြစ်ပြီး အသေခံတိုက်ခိုက်ရန် လုံးဝ ကျန်ရစ်နေမည် မဟုတ်ချေ။

အများစုသော သားရဲများသည် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ၏ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေမှုကြောင့်သာ ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်ရာ ခေါင်းဆောင် သေဆုံးသွားသည်နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လွတ်မြောက်အောင် ထွက်ပြေးကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မူလက ရူးသွပ်ကြမ်းကြုတ်နေသော သားရဲလှိုင်းလုံးကြီးမှာ ရေကျသွားသည့်အလား ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး အချိန် မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ မြေပြင်တစ်ခွင်လုံးတွင် အလောင်းများ အပျက်အစီးများနှင့် သွေးများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

"ဆုတ်သွားပြီလား..."

"သားရဲလှိုင်းလုံးတွေ ဆုတ်သွားပြီလား..."

"နောက်ဆုံးတော့ သားရဲလှိုင်းလုံးတွေ ဆုတ်သွားပြီဟေ့..."

"သေစမ်း... ခုနကတော့ ငါသေပြီလို့တောင် ထင်နေတာ..."

ခံတပ်ရိုးပေါ်တွင် အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။ အချို့မှာ မျက်နှာများ နီရဲနေကြပြီး လက်ထဲရှိ ဓားကြီးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ အသံကုန် အော်ဟစ်နေကြသည်။ အချို့မှာမူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပျော့ခွေကျသွားပြီး အသက်ကို လုရှူနေရသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သားရဲလှိုင်းလုံးကြီးမှာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သူတို့ အောင်ပွဲခံနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင် အချို့မှာ ခံတပ်ရိုးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာကြပြီး တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဟာဒက်စ်ကို တွဲထူလိုက်ကြရာ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် လေးစားအားကျမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်..."

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဟာဒက်စ်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက မုန်လဲ့ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"မုန်လဲ့လေး... ခုနက မင်းကျေးဇူးကြောင့်သာပေါ့... မင်းသာ မရှိရင် ဒီနေ့တော့ အန္တရာယ်များတယ်... ဒါနဲ့ မင်းက တော်တော် လျှို့ဝှက်ထားနိုင်တာပဲ... မင်းက မှော်ဆရာတစ်ယောက်ဆိုတာ ငါ လုံးဝ မသိခဲ့ဘူး..."

မုန်လဲ့က မှော်ဆရာတဲ့လား။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ အားလုံးမှာ မုန်လဲ့ကို ဝိုင်းကြည့်လာကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များမှာ ယခင်ကနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေတော့သည်။ အံ့ဩတုန်လှုပ်ခြင်း။ နားမလည်နိုင်ခြင်း။ မယုံကြည်နိုင်ခြင်း။ ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ရောယှက်နေတော့သည်။

ပါရမီ အများကြီး မလိုအပ်သော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မှော်ပညာ လေ့ကျင့်ခြင်းသည် အလွန်တရာ တင်းကျပ်ခက်ခဲလှသည်။ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအင်ကိုမူ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအင် ကျင့်စဉ် ရှိနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်အမင်း အားနည်းမနေပါက သာမန်လူတိုင်း လေ့ကျင့်နိုင်သည်။

သို့သော် မှော်ပညာမှာ ထိုသို့ မဟုတ်ချေ။ ဤပညာရပ်သည် ပါရမီကို လုံးဝ အဓိကထားပြီး လူတစ်သောင်းတွင် မှော်ပညာ ပါရမီရှင် တစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာရန်ပင် ခဲယဉ်းလှပေသည်။

ထို့ကြောင့် မှော်ဆရာများသည် စစ်သည်တော်များထက် များစွာ ရှားပါးလှသည်။ ရှားပါးသော အရာသည် တန်ဖိုးကြီးမားမြဲ ဖြစ်ရာ မှော်ဆရာများသည် စွမ်းအားကြီးသူများကြားတွင် မူးမတ်အဆင့်အတန်းမျိုး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး မြင့်မြတ်ခြင်း နက်နဲဆန်းကြယ်ခြင်းနှင့် စွမ်းအားကြီးမားခြင်းတို့၏ အမှတ်သင်္ကေတတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးပေါ်တွင် မှော်ဆရာများနှင့် ပတ်သက်သော ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်များမှာ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိသော်လည်း လူအများစုမှာ တစ်သက်လုံး မှော်ဆရာကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြချေ။

ထို့ကြောင့် လူတိုင်းက မုန်လဲ့ကို ကြည့်ရာတွင် လေးစားကြည်ညိုသည့် အရိပ်အယောင်များ စွက်ဖက်နေတော့သည်။

အတိတ်က မုန်လဲ့ မည်သို့ပင် ဖြစ်ခဲ့ပါစေ သူ မှော်ပညာကို စတင် အသုံးပြုလိုက်သည့် အချိန်မှစ၍ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် နက်နဲဆန်းကြယ်ပြီး မြင့်မြတ်သော အငွေ့အသက်များ ရစ်သိုင်းလွှမ်းခြုံသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ မည်သူကမျှ သူ့ကို အထင်သေးရဲမည် မဟုတ်တော့ချေ။

"ကျွန်တော်က မီးလုံးအတတ်ပဲ သုံးတတ်တာပါ..."

မုန်လဲ့က ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ သူ့အကြောင်းကို သူ အသိဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် တကယ့် မှော်ဆရာစစ်စစ် လုံးဝ မဟုတ်ချေ။ အနည်းဆုံးတော့ ယခုအချိန်တွင် မဟုတ်သေးပေ။

"ဒါတောင် အရမ်း အစွမ်းထက်နေပြီပဲ..."

သားရဲလှိုင်းလုံးကြီး အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် အမျိုးသမီး ကလေးငယ်များမှာ ခိုလှုံရေးစခန်းထဲမှ ထွက်လာကြပြီး အပျက်အစီးများကို ရှင်းလင်းခြင်း ဒဏ်ရာရသူများကို ကုသပေးခြင်း သားရဲအလောင်းများကို ရှင်းလင်းခြင်းနှင့် ခံတပ်ရိုးကို ပြုပြင်ခြင်း အစရှိသည်တို့ကို စတင် လုပ်ဆောင်ကြသည်။ အရာအားလုံးမှာ စနစ်တကျ လည်ပတ်နေသည်။

တောင်ကိုမှီ၍ အသက်မွေးရသော မှော်သားရဲရွာလေးအတွက်မူ သားရဲလှိုင်းလုံးများ ဝင်ရောက်လာခြင်းသည် ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ မှန်သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် အခွင့်အရေးကြီးတစ်ခုလည်း ဖြစ်လာတတ်သည်။ အကြောင်းမှာ သားရဲလှိုင်းလုံးများ ပြီးဆုံးသွားတိုင်း အလောင်းများ အမြောက်အမြား ကျန်ရစ်ခဲ့သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

လတ်ဆတ်သော အသားများကို အစားအစာအဖြစ် ပြုလုပ်နိုင်သည်။ သားရေများကို အဝတ်အစားနှင့် သံချပ်ကာအဖြစ် ဖန်တီးနိုင်သည်။ ပိုလျှံနေသော အရာများကို ဆား ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် သံထည်ပစ္စည်း အစရှိသည့် နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများနှင့် လဲလှယ်နိုင်သည်။

ဤတစ်ကြိမ် သားရဲလှိုင်းလုံး ဝင်ရောက်မှုတွင် သေဆုံးသူ တစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့သဖြင့် ကြီးမားသော ရိတ်သိမ်းမှုကြီးတစ်ခုဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။ အိမ်တိုင်းအိမ်တိုင်း လတ်ဆတ်သော အသားများ အမြောက်အမြား ရရှိခဲ့ကြရာ ရွာသားများအားလုံးမှာ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် ပျော်ရွှင်မှုများ အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ဤမျှများပြားသော အစားအစာများဖြင့် အချိန်အတော်ကြာအောင် စားသောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

မုန်လဲ့သည်လည်း တောဝက်ကြီးတစ်ကောင်ကို ထမ်းကာ စုတ်ချာသော သူ၏ အိမ်လေးဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ လာမည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဤတောဝက်ကြီးသည် သူ၏ အစားအစာ ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ဒီနေ့တော့ အားရပါးရ စားပစ်လိုက်ဦးမယ်..."

ထင်းခွဲခြင်း မီးမွှေးခြင်းနှင့် အသားကင်ခြင်း အစရှိသည်တို့ကို လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ရွှေအိုရောင် တောက်ပနေသော အသားကင်ပေါ်မှ ဆီများ တပေါက်ပေါက် ကျဆင်းလာပြီး သွားရည်ကျချင်စရာကောင်းသော အနံ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မုန်လဲ့မှာ တံတွေးများ မျိုချလိုက်မိပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဆာလောင်မွတ်သိပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ တောက်ပနေသည်။

အစားအစာ ရှားပါးမှုမှာ ရွာ၏ အမြဲတမ်း ရင်ဆိုင်ရသော ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မိဘမရှိဘဲ ခွန်အားလည်း မရှိသော သူကဲ့သို့ သက်ကြီးရွယ်အိုနှင့် အမျိုးသမီး ကလေးငယ် စာရင်းဝင်သူများမှာ ရွာမှ ဝေငှသော အစားအစာများကိုသာ မှီခို၍ အသက်ဆက်နေရသည်။ ငတ်မသေရုံသာ ရှိပြီး လုံးဝ ဝအောင် မစားရချေ။ ယနေ့တွင်မူ နောက်ဆုံးတော့ အားရပါးရ စားသောက်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ငရဲကျနေသည့်အလား စောင့်ဆိုင်းရပြီးနောက် အသားကင်မှာ နောက်ဆုံးတော့ ကျက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မုန်လဲ့မှာ ဗိုက်ထဲရှိ ဆာလောင်နေသော သန်ကောင်များကို ထပ်မံ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ကြွပ်ရွနေအောင် ကင်ထားသော ဝက်ခြေထောက်တစ်ခုကို ဆွဲယူကာ စတင် ကိုက်စားလိုက်တော့သည်။

"အင်း... မွှေးနေတာပဲ..."

လူတစ်ယောက် ဆာလောင်နေချိန်တွင် မည်သည့်အရာကို စားစား အရသာရှိနေတတ်သည်။ ဤအသားကင်တွင် မည်သည့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်မျှ မပါဝင်ဘဲ ကြမ်းတမ်းသော ဆားအနည်းငယ်သာ ထည့်ထားသော်လည်း မုန်လဲ့မှာ ပါးစပ်တစ်ခုလုံး ဆီများပေပွသည်အထိ အားရပါးရ စားသောက်နေတော့သည်။

"တစ်ယောက်တည်း စားနေတာလား..."

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဟာဒက်စ်မှာ မည်သည့်အချိန်က ရောက်လာသည် မသိဘဲ လက်ထဲတွင် အရက်ဘူးတစ်ဘူးကို ကိုင်ဆောင်ကာ အရက်ကို အရသာခံ သောက်သုံးနေသည်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဟာဒက်စ်... ဒီကို ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ..."

မုန်လဲ့က လက်ထဲရှိ ဝက်ခြေထောက်ကို ချလိုက်ရာ ပါးစပ်ဘေးတွင် ဆီများ ပေပွနေသဖြင့် အနည်းငယ် ကြည့်ရဆိုးနေသည်။

"ဟင်းဟင်း... တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်ထွက်လာရင်း မင်းဆီကို ရောက်လာတာ... ရော့... မြည်းကြည့်လိုက်..."

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဟာဒက်စ်က လက်ထဲရှိ အရက်ဘူးကို မုန်လဲ့ဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း အသားကင်တစ်တုံးကို ဆွဲယူကာ အားရပါးရ စားသောက်လိုက်သည်။

"အို... မဆိုးဘူးပဲ... မင်းကင်ထားတဲ့ အသားက အရမ်း မွှေးတာပဲ..."

"အရက်လား..."

အရက်ဘူးထဲမှ လွင့်ပျံလာသော မွှေးပျံ့သည့် အရက်နံ့များကို ရှူရှိုက်ရင်း မုန်လဲ့၏ လည်စေ့မှာ လှုပ်ရှားသွားသည်။ မှော်သားရဲရွာကဲ့သို့ သယံဇာတ ရှားပါးသော ရွာငယ်လေးတွင် အရက်သည် စာအုပ်များကဲ့သို့ပင် အလွန်ရှားပါးသော ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သာမန်လူများအနေဖြင့် လုံးဝ သောက်ခွင့်ရမည် မဟုတ်ချေ။

"ဂလု... ဂလု..."

"သေစမ်း... အရမ်း ပြင်းတာပဲ..."