အခန်း ၈

အခန်း ၈ မဖြစ်မနေ လုပ်အားပေးတာဝန်ထမ်းဆောင်ခြင်းနှင့် တောင်ပေါ်သို့ တစ်ကိုယ်တော် တက်ခြင်း။

အသက် ၁၆ နှစ် ပြည့်ရမည်။ မဖြစ်မနေ လုပ်အားပေးတာဝန် ထမ်းဆောင်ရမည်။ စစ်တပ်ထဲဝင်ခြင်း သတ္တုတူးခြင်း ကျွန်ခံခြင်း သို့မဟုတ် အစောင့်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခြင်း အစရှိသည်တို့ကို လုပ်ဆောင်ရမည်။ ဤဥပဒေမှာ ကြားရုံနှင့်ပင် ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလှပေ။ သာမန်လူသားမျိုးနွယ်များအပေါ် အကြွင်းမဲ့ ဖိနှိပ်ခေါင်းပုံဖြတ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ မည်သည့်နိုင်ငံကမဆို ဤကဲ့သို့သော ဥပဒေမျိုးကို ပြဋ္ဌာန်းရဲပါက စောစောစီးစီးကပင် ဖြုတ်ချခံရမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ ဤနေရာသည် ကိုယ်ခံပညာ စွမ်းအားဖြန့်ကျက်မှု မညီမျှသော ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီး ဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"အသက် ၁၆ နှစ်ပြည့်ရင် မဖြစ်မနေ လုပ်အားပေးတာဝန် ထမ်းဆောင်ရမယ်ပေါ့..."

မုန်လဲ့၏ မျက်ခုံးများက နက်ရှိုင်းစွာ တွန့်ချိုးသွားသည်။ ပုံမှန်တွေးခေါ်နိုင်စွမ်းရှိသူ တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤမျှ ယုတ္တိမတန်သော ဥပဒေကို သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆန့်ကျင်မိသည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။ သူ့ကို လုပ်အားပေးတာဝန် ထမ်းဆောင်ခိုင်းရန်မှာ အိမ်မက်ထဲတွင်ပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဟာဒက်စ်... တာဝန်မထမ်းဆောင်ချင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ..."

ဟာဒက်စ်က ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်။

"တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ဆိုတာ သာမန်လူတိုင်း မဖြစ်မနေ လုပ်ရမယ့် တာဝန်ပဲ... မင်းက မှူးမတ်တစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် မှူးမတ်ရဲ့ သားသမီး ဒါမှမဟုတ် အဆင့် ၃ အထက် မှော်ဆရာနဲ့ အဆင့် ၄ အထက် စစ်သည်တော် ဖြစ်မနေဘူးဆိုရင်ပေါ့..."

"ဒီလိုလူတွေက တာဝန်ထမ်းဆောင်စရာ မလိုဘူးပေါ့..."

မုန်လဲ့၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားသည်။

"ဆိုလိုတာက ကျွန်တော် တစ်နှစ်အတွင်း အဆင့် ၃ မှော်ဆရာ ဒါမှမဟုတ် အဆင့် ၄ စစ်သည်တော် ဖြစ်လာခဲ့ရင် တာဝန်ထမ်းဆောင်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့..."

"ဟုတ်တယ်... ဒါပေမယ့် ဒါက အရမ်းခက်ခဲလွန်းတယ်..."

ဟာဒက်စ်က ခေါင်းကို သာသာခါယမ်းလိုက်သည်။

"မှော်ပညာ လေ့ကျင့်တာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ ဘာမှမသိလို့ ဝေဖန်ဖို့ ခက်တယ်... ဒါပေမယ့် တစ်နှစ်အတွင်း အဆင့် ၄ စစ်သည်တော် ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာကိုတော့ ငါ သေချာသိတယ်..."

"အရမ်း ခက်ခဲလို့လား..."

မုန်လဲ့၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။

"ခက်ခဲရုံတင်မကဘူး... ကောင်းကင်တက်ရသလိုကို ခက်ခဲတာ... တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအင် လေ့ကျင့်တယ်ဆိုတာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြံ့ခိုင်အောင် လုပ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအင်တွေကို စုဆောင်းရတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုပဲ... ပြင်ပ အကူအညီ ဒါမှမဟုတ် ပြင်ပ စွမ်းအားတွေ မပါဘဲနဲ့ အဆင့်တစ်ခုစီ တက်လှမ်းဖို့အတွက် အချိန်အများကြီး ပေးရတယ်..."

ဟာဒက်စ်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ အရင်က စစ်တပ်ထဲမှာ ၆ နှစ်လောက် ပင်ပင်ပန်းပန်း လေ့ကျင့်ပြီးမှ အဆင့် ၁ စစ်သည်တော် ဖြစ်လာတာ... အဲ့ဒီနောက် နောက်ထပ် ၁၀ နှစ်လောက် ခက်ခက်ခဲခဲ ထပ်လေ့ကျင့်ပြီးမှ အဆင့် ၂ စစ်သည်တော်ကို ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တာ... အားလုံးပေါင်း ၁၆ နှစ်တောင် ကြာခဲ့တာ... မင်းက တစ်နှစ်အတွင်း အဆင့် ၄ ဆင့်ကို ဆက်တိုက် ကျော်ဖြတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေလား..."

မုန်လဲ့မှာ မှင်သက်သွားတော့သည်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က အဆင့် ၂ စစ်သည်တော် ဖြစ်လာဖို့ ၁၆ နှစ်တောင် အချိန်ယူခဲ့ရတာလား..."

"ဟုတ်တယ်... ၁၆ နှစ် အတိအကျပဲ..."

ဟာဒက်စ်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"သေချာတာကတော့ ငါ့ရဲ့ ပါရမီ ညံ့ဖျင်းလွန်းလို့လည်း ပါတာပေါ့... မင်းရဲ့ မှော်ပညာ ပါရမီက အရမ်းကောင်းနေနိုင်တော့ ဒီလောက် အချိန်ကြာမှာ မဟုတ်ဘူး... ပါရမီ အရမ်းထူးချွန်တဲ့ မှော်ပညာ ပါရမီရှင်တချို့က နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ မှော်ပညာရှင်ကြီးတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်... ဥပမာ ငါတို့ မီးနဂါးတိုင်းပြည်က မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်းက ကျောင်းသားတွေဆိုရင် သတ်မှတ်ထားတဲ့ အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်မှ ဘွဲ့ရနိုင်တာ... အဆင့် ၄ က သူတို့ရဲ့ အနိမ့်ဆုံး စံသတ်မှတ်ချက်လို့ ထင်တယ်..."

'မှော်ပညာလား... ငါ့ဆီမှာ မှော်ပညာ ပါရမီ ရှိနေလို့လား...'

မုန်လဲ့၏ ရင်ထဲတွင် သေချာမှု မရှိပေ။ သူ မီးလုံးအတတ်ကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ခြင်းမှာ မှော်ပညာ ပါရမီနှင့် လုံးဝ သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိဘဲ စနစ်၏ အကူအညီကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဟာဒက်စ်... မှော်ပညာကို ဘယ်နေရာမှာ သင်ယူလို့ ရနိုင်မလဲ..."

"မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်းမှာပေါ့..."

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဟာဒက်စ်က မုန်လဲ့၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"မြို့တော်မှာ မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်း ရှိတယ်... အခုက ၈ လပိုင်း အစဆိုတော့ မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်းက ကျောင်းသားသစ် လက်ခံမယ့်ရက်နဲ့လည်း နီးနေပြီ... မင်း မှော်ပညာ သင်ချင်ရင် သွားစမ်းကြည့်လို့ ရတယ်... မင်း တကယ်ပဲ မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်းကို ဝင်ခွင့်ရခဲ့ရင် မင်းရဲ့ ဘဝက လုံးဝကို ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်... ဘွဲ့ရပြီးရင် အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ မှော်ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်... မှူးမတ်တစ်ယောက် မဖြစ်လာရင်တောင် အခုထက် အဆတစ်ထောင် အဆတစ်သိန်းလောက် ပိုကောင်းတဲ့ ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်လိမ့်မယ်..."

မုန်လဲ့က တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ စနစ်၏ တည်ရှိမှုကြောင့် သူ၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။ သို့သော် စနစ်တစ်ခုတည်းနှင့် မလုံလောက်ချေ။ သူသည် ဤတောင်တန်းကြီးများအတွင်းမှ ထွက်ခွာပြီး ဤကမ္ဘာကြီးကို အမှန်တကယ် သိမြင်နားလည်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်းသို့ သွားရောက် သင်ယူခြင်းမှာ ရွေးချယ်မှုကောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည်။ ယခုအချိန်တွင် မထိတွေ့နိုင်သော လူများနှင့် အရာဝတ္ထုများကို ထိတွေ့ခွင့်ရမည် ဖြစ်သလို အသုံးဝင်သော မှော်ပညာ ဗဟုသုတများကိုလည်း သင်ယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ မျက်စိဖွင့် နားဖွင့် လုပ်ရမည်။ မှော်ပညာကို သင်ယူရမည်။ ဤအရာအားလုံး၏ အဓိက အခြေခံလိုအပ်ချက်မှာ မှော်ပညာ ပါရမီပင် ဖြစ်သည်။

"မင်း ရွေးချယ်မှု ပြုလုပ်ပြီးသွားပြီထင်တယ်... သိပ်ကောင်းတာပေါ့..."

မုန်လဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရင်း ဟာဒက်စ်မှာ အလွန်တရာ ကျေနပ်အားရသွားသည်။

"တစ်လကြာရင် ငါ မင်းကို မြို့တော်ဆီ ခေါ်သွားပေးမယ်... ဒါပေမယ့် မှော်ပညာ စမ်းသပ်မှုအတွက် ရွှေပြား ၁၀ ပြား လိုအပ်တယ်... အဲ့ဒါကိုတော့ မင်းဘာသာ ပြင်ဆင်ထားရမယ်..."

"ရွှေပြား ၁၀ ပြားလား... တကယ့်ကို ဓားပြတိုက်နေတာပဲ..."

သားရဲလှိုင်းလုံးများ ဝင်ရောက်လာခြင်းသည် မှော်သားရဲရွာလေးအပေါ် သက်ရောက်မှု အတော်လေး ကြီးမားခဲ့သည်။ အသားများ ရရှိခြင်းမှာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် သတင်းကြား၍ ရောက်ရှိလာသော ကုန်သည်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ မှော်သားရဲရွာလေးသို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။

သားရေများနှင့် အကြေးခွံများကို ဝယ်ယူကြသည်။ ဆားနှင့် အရက်များကို လဲလှယ်ကြသည်။ လူကြီးများက ကုန်သည်အဖွဲ့နှင့် ဈေးဆစ်ကာ အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်နေကြပြီး ကလေးငယ်များက ကုန်သည်အဖွဲ့၏ မြင်းလှည်းများကို ဝိုင်းရံကာ ရယ်မောဆော့ကစားနေကြရာ အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်နေတတ်သော မှော်သားရဲရွာလေးမှာ ယခုအခါ အလွန်တရာ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေတော့သည်။

မုန်လဲ့သည်လည်း သားရေအချို့ကို ရောင်းချကာ ဆားအနည်းငယ်ကို လဲလှယ်လိုက်သည်။ သူသည် အရက်တစ်ဘူးခန့် လဲလှယ်သောက်သုံးချင်သော်လည်း အရက်မှာ အလွန်တရာ ဈေးကြီးလွန်းလှရာ သားရေအနည်းငယ်ဖြင့် လဲလှယ်၍ မရနိုင်ချေ။

သတင်းကောင်းမှာ လူများပြားပြီး စည်ကားနေသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု အလင်းတန်းများစွာ ကျလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မုန်လဲ့က ၎င်းတို့ အားလုံးကို ကောက်ယူပေါင်းစည်းလိုက်ပြီးနောက် ခွန်အား အချက်အလက်တွင် ၅ မှတ် တိုးလာခဲ့ရာ မထင်မှတ်ထားသော ရိတ်သိမ်းမှုတစ်ခုဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

ကုန်သည်အဖွဲ့သည် တစ်ရက်ခန့် နေထိုင်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ မုန်လဲ့က ညစာစားပြီးနောက် စောစောစီးစီး အိပ်ရာဝင်ကာ အနားယူလိုက်သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် အသားခြောက်အချို့ကို ယူဆောင်ကာ မှော်သားရဲတောင်တန်းကြီးအတွင်းသို့ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ဤသည်မှာ သူ သေချာ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် ပြုလုပ်သော လုပ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

အစွမ်းအထက်ဆုံး ကောက်ယူခြင်းစနစ်သည် အဆင့်တက်ရန်အတွက် အလွန်တရာ ကောင်းမွန်သော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း အိမ်ထဲတွင်သာ ပုန်းအောင်းနေပါက အလင်းတန်းများ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိလာမည် မဟုတ်ချေ။ သူ ကိုယ်တိုင် အပြင်ထွက်ကာ ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် မှော်ပညာ စမ်းသပ်မှုအတွက် ရွှေပြား ၁၀ ပြား လိုအပ်သော်လည်း မုန်လဲ့တွင် ယခုအခါ ပြားစေ့တစ်စေ့မျှပင် မရှိချေ။ ပိုက်ဆံမရှိဘဲ မည်သို့ စမ်းသပ်မည်နည်း။ မည်သည့်ဘက်မှ ကြည့်ကြည့် အိမ်ထဲတွင် ထိုင်ကာ သေမည့်အချိန်ကို စောင့်နေ၍ မဖြစ်ပေ။

သေချာသည်မှာ အကယ်၍ ရွေးချယ်စရာသာ ရှိပါက မုန်လဲ့သည်လည်း မှော်သားရဲတောင်တန်းကြီးအတွင်းသို့ တစ်ယောက်တည်း ဝင်ရောက်ကာ စွန့်စားလိုစိတ် မရှိချေ။ သို့သော် ရွေးချယ်စရာ လမ်းမရှိပေ။ သားရဲလှိုင်းလုံးများ ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် အိမ်တိုင်းအိမ်တိုင်းတွင် အစားအသောက်များ ပေါကြွယ်ဝနေသဖြင့် အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များမှာ လတ်တလောတွင် အပြင်ထွက်ကာ အမဲလိုက်ရန် လိုအပ်ချက် မရှိတော့ချေ။ ထို့ကြောင့် မုန်လဲ့မှာ တစ်ယောက်တည်း သွားရုံသာ ရှိတော့သည်။

မှော်သားရဲတောင်တန်းကြီး၏ အစွန်အဖျားတွင် နေထိုင်ရသော ရွာသားတစ်ဦးအနေဖြင့် မုန်လဲ့သည် မှော်သားရဲတောင်တန်းကြီးနှင့် ပတ်သက်၍ လုံးဝ မသိရှိခြင်းမျိုး မဟုတ်ချေ။ မည်သည့်နေရာက လုံခြုံပြီး မည်သည့်နေရာကို မသွားရမည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။

'မှော်သားရဲတောင်တန်းကြီးထဲမှာ မှော်သားရဲတွေ အများကြီး ရှိတယ်ဆိုပေမယ့် အစွန်အဖျားပိုင်းမှာက သာမန်သားရဲတွေပဲ အများစု ရှိနေတာ... ငါ အစွန်အဖျားပိုင်းမှာပဲ သွားလာလှုပ်ရှားနေသရွေ့ ဘာအန္တရာယ်မှ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး...'

ရွာထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် တောအုပ်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခြေဖဝါးအောက်တွင် သစ်ရွက်ခြောက်များက အထပ်ထပ် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ရှေးဟောင်း သစ်ပင်ကြီးများနှင့် ထူးဆန်းသော သစ်ပင်များ ရှိနေကာ စိုစွတ်ပြီး ပုပ်သိုးနေသော အနံ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

တိတ်ဆိတ်ပြီး ခြောက်ကပ်နေသည်။ သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သားရဲများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာတတ်ရာ ငရဲပြည်မှ လာသော အော်ဟစ်သံများအလား ကြားရသူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် ကြက်သီးမွေးညင်း ထသွားစေပြီး အနည်းငယ်မျှပင် ပေါ့ဆရဲမည် မဟုတ်ချေ။

'သာမန်လူအဖြစ်နဲ့ အဆုံးသတ်မသွားချင်ရင် အသက်စွန့်ပြီး ကြိုးစားရမှာပဲ... စွမ်းအားကြီးမားလာမယ့် လမ်းကြောင်းက အခုကစပြီး စတင်ပြီ...'

မုန်လဲ့က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြတ်သားသည့် အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် နောက်သို့ တစ်ချက်မျှ ပြန်မလှည့်ကြည့်တော့ဘဲ မှော်သားရဲတောင်တန်းကြီးအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။ တောအုပ်ကြီးအတွင်းတွင် သစ်ကိုင်းများနှင့် သစ်ရွက်များ အလွန်တရာ ထူထပ်နေသဖြင့် နေရောင်ခြည် အများစုကို ကွယ်ဝှက်ထားသည်။

ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာသော နေရောင်ခြည် အနည်းငယ်၏ အကူအညီဖြင့် သစ်ကြားသီး အရွယ်အစားခန့်ရှိသော ပုရွက်ဆိတ်ကြီးများ တန်းစီကာ သွားလာနေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ဆူးများ အပြည့်ပေါက်နေသော ခူကောင်ကြီးများက သစ်ပင်များပေါ်တွင် နှေးကွေးစွာ တွားသွားနေကြသည်။ လက်မောင်းလုံးခန့် တုတ်သော တီကောင်ကြီးများက သစ်ရွက်ခြောက်များအောက်တွင် လူးလှိမ့်နေကြပြီး ၎င်းတို့၏ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသော ခန္ဓာကိုယ်များကို ထုတ်ဖော်ပြသနေကြသည်။

သူ၏ မျက်စိရှေ့ရှိ အရာအားလုံးက မုန်လဲ့အတွက် အလွန်တရာ ဆန်းသစ်နေတော့သည်။ တကယ့်ကို မယုံကြည်နိုင်စရာကောင်းသော ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

'ဖတ်...'

ရုတ်တရက် ခြေဖဝါးအောက်မှ ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ မုန်လဲ့က ခြေထောက်ကို အမြန်မကာ ကြည့်လိုက်သည်။ မတော်တဆမှုကြောင့် လက်ဝါးအရွယ်အစားခန့်ရှိသော လောက်ကောင်ဖြူကြီး တစ်ကောင်ကို သူ နင်းခြေမိသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

'ဒင်... လောက်ကောင်ဖြူ ၁ ကောင် သတ်ဖြတ်မှုအတွက် ကြေးပြား ၂ ပြား ရရှိပါသည်...'

'ဒါလေးကတောင် ပိုက်ဆံ ရနိုင်သေးတာလား...'