အခန်း ၁၀

အခန်း ၁၀ တရားထိုင်ကျင့်စဉ်ကို ရရှိခြင်းနှင့် လမ်းပျောက်ခြင်း။

ပင့်ကူမွန်းစတားကြီးမှာ အရပ်လေးမီတာခန့်ရှိပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေကာ သွေးရောင်ကျောက်စိမ်းများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့်အလား ပင်။ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း သံချောင်းကဲ့သို့ စူးချွန်များ အပြည့်ပေါက်နေပြီး ကျွဲကောသီးခန့် ကြီးမားသော မျက်လုံးခြောက်လုံးမှာလည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး သွေးဆာနေသည့် အရိပ်အယောင်များ အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ၎င်းမှာ အဆင့် ၂ မှော်သားရဲ သွေးစိမ်းပင့်ကူမွန်းစတားပင် ဖြစ်သည်။

အဆင့် ၂ မှော်သားရဲ တစ်ကောင်အနေဖြင့် သွေးစိမ်းပင့်ကူမွန်းစတားမှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှပြီး မှော်သားရဲ နည်းပါးသော တောအုပ်အစွန်အဖျားတွင် လုံးဝကို ပြိုင်ဘက်ကင်းသော တည်ရှိမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ဤသွေးစိမ်းပင့်ကူမွန်းစတားမှာ ဒုက္ခနှင့် ကြုံတွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်နေသော လူသားလေးဦးမှာလည်း သာမန်မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။ အမျိုးသားသုံးဦးက သွေးစိမ်းပင့်ကူမွန်းစတားကို ဝိုင်းရံကာ ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ အပြင်ဘက်ရှိ အမျိုးသမီးကမူ မှော်တုတ်တံကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သွေးစိမ်းပင့်ကူမွန်းစတား၏ ခေါင်းပေါ်တွင် လျှပ်စီးတန်းများ စုစည်းလာစေကာ အချိန်မရွေး ပစ်ချနိုင်ရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။

'ဝူး...'

သွေးစိမ်းပင့်ကူမွန်းစတားသည် ခေါင်းပေါ်ရှိ လျှပ်စီးတန်းများထံမှ ပြင်းထန်သော အန္တရာယ်ကို ခံစားမိလိုက်သဖြင့် ကောင်းကင်ကိုမော့ကာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ ရှည်လျားသော ခြေတံရှစ်ချောင်းမှာ စပရင်များအလား ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ကန်လိုက်ပြီး မှော်ပညာကို ထုတ်လွှတ်နေသော အမျိုးသမီးဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ခုန်ဝင်သွားတော့သည်။ ၎င်းသည် ခေါင်းပေါ်ရှိ မှော်ပညာကို ဖြတ်တောက်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"အယ်လီဆန်ကို ကာကွယ်..."

ပုဆိန်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူတန်ကြီးတစ်ဦးက အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ပုဆိန်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ သွေးစိမ်းပင့်ကူမွန်းစတား၏ ခြေတံတစ်ချောင်းကို ခုတ်ချလိုက်သည်။

'ဒေါင်...'

သတ္တုနှစ်ခု ရိုက်ခတ်သွားသည့်အလား အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးပွားများ လွင့်စင်သွားသော်လည်း ပင့်ကူခြေတံမှာမူ အနည်းငယ်မျှပင် ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိချေ။ သွေးစိမ်းပင့်ကူမွန်းစတား၏ ခြေတံများ မည်မျှ မာကျောကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။ သို့သော်လည်း သွေးစိမ်းပင့်ကူမွန်းစတား၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ခေါင်းပေါ်ရှိ လျှပ်စီးတန်းများမှာ အပြည့်အဝ စုစည်းပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ အလွန်တရာ စူးရှတောက်ပပြီး ကြီးမားလှသော လျှပ်စီးမြွေကြီး တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"လျှပ်စီးမြွေ ကခုန်ခြင်း..."

အမျိုးသမီးက အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မှော်တုတ်တံကို အောက်သို့ စိုက်ချလိုက်သည်။

'ခရက်...'

ပြတ်သားသော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ လျှပ်စီးမြွေကြီးမှာ ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာတော့သည်။

'ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း...'

သွေးစိမ်းပင့်ကူမွန်းစတားမှာ အတိအကျ အထိခံလိုက်ရပြီး သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီသွားကာ စိတ်ကြွဆေး စားထားသည့်အလား ထူးဆန်းသော အကများကို ကခုန်နေတော့သည်။

"အခွင့်အရေးပဲ..."

အမျိုးသားသုံးဦးမှာ ဤကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ အစွမ်းအထက်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုများကို တစ်ပြိုင်တည်း ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

'ခရက်...'

'ဝုန်း...'

'ဖတ်...'

တိုက်ခိုက်မှု သုံးခုစလုံးမှာ သွေးစိမ်းပင့်ကူမွန်းစတား၏ အသက်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများကို တိကျစွာ သွားရောက်ထိမှန်တော့သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ဤအဆင့် ၂ မှော်သားရဲကြီးမှာ သနားစဖွယ် အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပျော့ခွေကျသွားတော့သည်။ ထို့နောက် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိတော့ချေ။

"တော်... တော်တော် အစွမ်းထက်တာပဲ..."

အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော မုန်လဲ့မှာ ဤမြင်ကွင်းကို အစမှအဆုံး မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး အလွန်အမင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားရသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးစိမ်းပင့်ကူမွန်းစတား ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော ထက်မြက်လှသည့် လျှပ်စီးမြွေကြီး နှင့် အမျိုးသားသုံးဦး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် တိုက်ခိုက်မှုများ။ ဤအရာအားလုံးက မုန်လဲ့၏ အာရုံကြောများကို လှုံ့ဆော်နေပြီး ဤကမ္ဘာကြီး၏ စွမ်းအားများနှင့် သူ၏ သေးငယ်လှမှုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါသာ ဒီလောက် အစွမ်းထက်ခဲ့ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ..."

မုန်လဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ထိုစဉ် စနစ်၏ အေးစက်စက် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

'ဒင်... ကျလာသော ပစ္စည်းကို တွေ့ရှိပါသည်... ကောက်ယူမည်လား...'

"ကောက်မယ်..."

'ဒင်... ပေါင်းစည်းခြင်း အောင်မြင်ပါသည်... ပိုင်ရှင်၏ ခွန်အား ၆ မှတ် တိုးလာပါသည်...'

'ဒင်... ပေါင်းစည်းခြင်း အောင်မြင်ပါသည်... ပိုင်ရှင်၏ ခွန်အား ၄ မှတ် တိုးလာပါသည်...'

'ဒင်... ပေါင်းစည်းခြင်း အောင်မြင်ပါသည်... ပိုင်ရှင်၏ စိတ်စွမ်းအင် ၃ မှတ် တိုးလာပါသည်...'

'ဒင်... ပေါင်းစည်းခြင်း အောင်မြင်ပါသည်... တရားထိုင်ကျင့်စဉ် ကို ရရှိပါသည်...'

အသိပေးသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော နွေးထွေးသည့် စီးဆင်းမှုနှင့် အေးမြသော လေပြေများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာကာ မုန်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်စွမ်းအင်များကို လျင်မြန်စွာ အားဖြည့်ပေးနေသည်။

သို့သော် မုန်လဲ့မှာမူ နောက်ဆုံးရရှိလိုက်သော တရားထိုင်ကျင့်စဉ်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေမိသည်။

"တရားထိုင်ကျင့်စဉ်လား... ဘာကြီးလဲ..."

မုန်လဲ့က သိချင်စိတ်ဖြင့် ချက်ချင်း ဝင်ရောက်စစ်ဆေးလိုက်ရာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားတော့သည်။

မှော်ဆရာများ၏ လေ့ကျင့်မှုတွင် အဓိက အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ပါဝင်သည်။

ပထမအချက် - လောကကြီးအတွင်းရှိ မှော်ဓာတ်များကို စုပ်ယူကာ မှော်စွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း။

ဒုတိယအချက် - စိတ်စွမ်းအင်ကို မြှင့်တင်ခြင်း။

ဤအဆင့်နှစ်ခုစလုံးကို တရားထိုင်ခြင်း ဖြင့်သာ လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။ မှော်ဆရာများအတွက် တရားထိုင်ခြင်းမှာ အခြေခံအကျဆုံး အရာဖြစ်ပြီး တရားမထိုင်ပါက မှော်စွမ်းအင်ကို ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်သလို စိတ်စွမ်းအင်ကိုလည်း မြှင့်တင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ထို့ကြောင့် မှော်ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်လာရန်မှာ အနည်းဆုံးတော့ တရားထိုင်နည်းကို တတ်ကျွမ်းရန် လိုအပ်ပေသည်။

သို့သော် မုန်လဲ့မှာ ယခင်က လုံးဝ မသိရှိခဲ့ချေ။

"မိုးခေါင်နေတုန်း ရေရသလိုပဲ... တရားထိုင်ကျင့်စဉ် ရလာပြီဆိုတော့ ငါလည်း တရားထိုင်ပြီး မှော်စွမ်းအင်တွေကို ရယူလို့ ရပြီပေါ့..."

မုန်လဲ့မှာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။ စနစ်ကို အားကိုးပြီး မှော်စွမ်းအင် အလင်းတန်းများကို ကောက်ယူရန်မှာ အခြေအနေ အချိန်အခါများစွာ လိုအပ်ပြီး အကန့်အသတ်များလွန်းလှသည်။ ဖြစ်နိုင်ခြေမှာလည်း အလွန်နည်းပါးပြီး မသေချာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သို့သော် တရားထိုင်ကျင့်စဉ်ကို တတ်ကျွမ်းသွားပါက လုံးဝ ကွဲပြားသွားပြီ ဖြစ်သည်။ မှော်စွမ်းအင်များကို ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးနိုင်မည်ဖြစ်ရာ မှော်စွမ်းအင် ရယူမည့်နည်းလမ်းကို မိမိလက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

မုန်လဲ့က ထိုလူလေးဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် လစ်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူသည် လုံခြုံပြီး ပုန်းအောင်းရန် ကောင်းသော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေကာ ယခုလေးတင် ရရှိထားသော တရားထိုင်ကျင့်စဉ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘယ်သူလဲ အဲ့ဒီမှာ..."

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသော အမျိုးသမီးက ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်လာပြီး မှော်တုတ်တံကို ဝှေ့ယမ်းကာ လက်မလုံးခန့်ရှိသော လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုကို မုန်လဲ့၏ မျက်စိရှေ့ရှိ သစ်ပင်ငယ်လေးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

'ခရက်...'

သစ်ပင်ငယ်လေးမှာ ထက်ပိုင်းကျိုးသွားပြီး ကျိုးသွားသော နေရာများမှာ မည်းတူးသွားတော့သည်။

"ဘုရားရေ..."

မုန်လဲ့မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်လျက် လဲကျသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ထိတ်လန့်မှုများ အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

"အယ်လီဆန်... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"ဟိုဘက်မှာ လူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်..."

"ဟင်..."

လူလေးဦးမှာ မုန်လဲ့ကို ချက်ချင်း သတိထားမိသွားကြသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ... ဒီနေရာမှာ ဘာလာလုပ်နေတာလဲ..."

ပုဆိန်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူတန်ကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မုန်လဲ့ကို ဒေါသတကြီး မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ကျန်ရှိနေသော သုံးဦးမှာလည်း မုန်လဲ့ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များမှာ အနည်းငယ်မျှ ဖော်ရွေမှု မရှိချေ。

မှော်သားရဲတောင်တန်းကြီးမှာ အလွန်တရာ အန္တရာယ်များလှရာ မှော်သားရဲများမှာ ကြောက်စရာကောင်းသည် မှန်သော်လည်း လူသားများက ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းပေသည်။ သူတို့သည် ယခုလေးတင် မှော်သားရဲနှင့် အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်ထားရာ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ အနောက်မှနေ၍ ခိုးတိုက်ပါက သူတို့မှာ အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်ပေသည်။

"ကျွန်... ကျွန်တော်က အနီးအနားက ရွာသားပါ..."

မုန်လဲ့က ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... တိုက်ခိုက်နေတဲ့ အသံတွေ ကြားလို့ သိချင်စိတ်နဲ့ လာကြည့်တာပါ... ဘာအကြံအစည်မှ မရှိပါဘူး..."

"ရွာသားလား..."

"သူ့ဆီကနေ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအင် လှိုင်းတွေ လုံးဝ မခံစားရဘူး..."

"အယ်လီဆန်... နင်ရော မှော်စွမ်းအင် လှိုင်းတွေ ခံစားမိလား..."

"မခံစားရဘူး..."

"ဒါဆိုရင် သာမန် ရွာသားပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

လူလေးဦးမှာ ချက်ချင်း စိတ်အေးသွားကြသည်။

လူတန်ကြီးက ဆူပူလိုက်သည်။

"မင်း တော်တော် သတ္တိကောင်းတာပဲ... အမွေးတောင် မစုံသေးတဲ့ ကောင်လေးက မှော်သားရဲတောင်တန်းကြီးထဲကို တစ်ယောက်တည်း ဝင်လာရဲတယ်ပေါ့... သေချင်နေတာလား..."

"အမြန်ပြန်သွားတော့... ဒီနေရာက မင်းလာလို့ရတဲ့ နေရာ မဟုတ်ဘူး..."

မှော်ဆရာမလေး အယ်လီဆန်က စေတနာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။ သူမမှာ ရုပ်ရည် သာမန်သာရှိပြီး မျက်နှာတွင် မှဲ့ခြောက်များ ရှိသော်လည်း အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် လှပကာ မှော်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူမ၏ ကောက်ကြောင်းအလှများကို ပီပြင်စွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

'ဒီလူလေးယောက်က လူဆိုးတွေ မဟုတ်လောက်ဘူး...'

မုန်လဲ့မှာ အသက် ၁၅ နှစ်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း ယခင်ဘဝက လူပေါင်းစုံနှင့် တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်ရာ လူကဲခတ်ရာတွင် အနည်းငယ်မျှတော့ ကျွမ်းကျင်မှု ရှိပေသည်။ ဤလူလေးဦးမှာ အသက်မကြီးသေးဘဲ ကျောင်းတစ်ကျောင်းမှ ကျောင်းသားများ ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များပြားကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ ရင်ဘတ်တွင် တပ်ဆင်ထားသော တံဆိပ်များကို ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။

'သူတို့က လူဆိုးတွေ မဟုတ်မှတော့ ငါ သူတို့နောက် လိုက်သွားရင် မကောင်းဘူးလား... သူတို့နောက် လိုက်သွားမှပဲ အလင်းတန်းတွေ ကောက်လို့ရမှာပေါ့...'

'စမ်းကြည့်ရမလား...'

ထိုသို့ တွေးလိုက်ပြီးနောက် မုန်လဲ့က မျက်ရည်နှစ်စက်ကို ညှစ်ထုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်... ကျွန်တော် လမ်းပျောက်နေလို့ပါ... အိမ်ပြန်ရမယ့် လမ်းကို ရှာမတွေ့တော့ဘူး..."

"လမ်းပျောက်နေတယ်..."

လူလေးဦးမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ တပြိုင်နက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မှော်ဆရာမလေး အယ်လီဆန်က စကားစလိုက်သည်။

"သူ့ခမျာ တစ်ယောက်တည်း သနားစရာလေး... ငါတို့နဲ့အတူ ခေါ်သွားရအောင်လား... မှော်သားရဲတောင်တန်းကြီးထဲမှာက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်လေ..."

"ဒါ... သိပ်မကောင်းဘူးထင်တယ်..."

ဓားမြှောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ပိန်ပိန်ပါးပါး လူငယ်လေးတစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မှော်သားရဲတောင်တန်းကြီးက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်လေ... ပြီးတော့ ငါတို့ ဒီတစ်ခါ လာတာက မှော်သားရဲတွေကို အမဲလိုက်ဖို့ပဲ... သူ့ကို ခေါ်သွားရင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်မနေဘူးလား..."

"ကျွန်တော် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေရပါဘူး... ကျွန်တော့်မှာ ခွန်အားတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်..."