အခန်း ၁၃

အခန်း ၁၃ အထွတ်အထိပ် မှော်သားရဲ၊ အထွတ်အထိပ် မှော်ဆရာကြီး။

ရွှေပြား ၉၁၆ ပြား။

ခွန်အား ၁၂၆ မှတ်။

စိတ်စွမ်းအင်သည်လည်း မတူညီသော အတိုင်းအတာများဖြင့် တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ထို့အပြင် မှော်ပညာများလည်း ရှိသေးသည်။

မူလက ရှိနေသော မီးလုံးအတတ်၊ ဆူးနွယ်အတတ် နှင့် ရေပူစီဖောင်းအတတ် တို့အပြင် မြေဓာတ် မှော်ပညာဖြစ်သော မြေငလျင်အတတ်၊ လေဓာတ် မှော်ပညာဖြစ်သော လေဓားသွားအတတ် နှင့် မီးဓာတ် မှော်ပညာဖြစ်သော မီးတောက်လက်ဝါးအတတ် တို့ကို ထပ်မံ ရရှိခဲ့သည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အဆင့် ၁ မှော်ပညာများ ဖြစ်ကြသော်လည်း မုန်လဲ့၏ မှော်ပညာ သိုလှောင်မှုကိုမူ များစွာ ကြွယ်ဝလာစေခဲ့သည်။

တစ်ခုတည်းသော ဝမ်းနည်းစရာက မှော်စွမ်းအင် သိုလှောင်မှုမှာ အလွန်နည်းပါးလွန်းနေဆဲဖြစ်ရာ မီးလုံး ဆယ်လုံးခန့် သို့မဟုတ် လေဓားသွား ဆယ်ခုခန့် ထုတ်လွှတ်ရန်သာ လုံလောက်ပြီး ထိုထက် ပိုမို ထုတ်လွှတ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် မုန်လဲ့သည် တရားထိုင်ကျင့်စဉ်ကို တိတ်တဆိတ် အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း အကြိမ်တိုင်းတွင် ကျရှုံးမှုဖြင့်သာ အဆုံးသတ်ခဲ့ရသည်။ လောကကြီးအတွင်းရှိ မှော်ဓာတ်များကို ရှာဖွေရမည်ဟု ဆိုသော်လည်း သူ၏ ခံစားမှုတွင်မူ လုံးဝ မရှိနေချေ။ မည်သည့်အရာကိုမျှ မခံစားမိပေ။

အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်ကြည့်သော်လည်း မအောင်မြင်သဖြင့် မုန်လဲ့မှာ အလွန်တရာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေရသည်။ အယ်လီဆန်နှင့် စကားပြောဖြစ်သည့်အချိန်တွင် ဤပြဿနာကို တမင်တကာ မေးမြန်းကြည့်ခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် ကောက်ချက်တစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။ သူတွင် မှော်ပညာ ပါရမီ မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပေသည်။ သူ့တွင် လုံးဝ မရှိချေ။ မှော်ပညာ ပါရမီ ရှိသူများသာ မှော်ဓာတ်များကို ခံစားသိရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ မခံစားမိသူများမှာ သဘာဝအားဖြင့် မှော်ပညာ ပါရမီ မရှိသူများပင် ဖြစ်သည်။

ဤအဖြေကြောင့် မုန်လဲ့ အလွန်တရာ စိတ်ပျက်သွားရသည်။ အွန်လိုင်း ဝတ္ထုများထဲမှ အဓိက ဇာတ်ကောင်များကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် လေ့ကျင့်ရေး ပါရမီများကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး မည်သည့်အရာကိုမဆို လွယ်ကူစွာ တတ်မြောက်ကာ တစ်ခါကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိပြီး သူများထက် လေ့ကျင့်ရေးတွင် များစွာ သာလွန်ကာ တစ်ရက်လေ့ကျင့်ရုံဖြင့် သူများ ဆယ်နှစ်လေ့ကျင့်သည်နှင့် ညီမျှသည်ဟု သူ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့မိသည်။

သို့သော် ယခုကြည့်ရသည်မှာ သူ တွေးတာ များသွားခြင်းသာ ဖြစ်ပုံရသည်။

"ဒါဆိုရင် ငါ ရှေ့ဆက်ပြီး မှော်စွမ်းအင်တွေ တိုးလာဖို့အတွက် ကောက်ယူရုံပဲ ရှိတော့တာပေါ့..."

မုန်လဲ့မှာ စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီး အလင်းတန်းများ လုယူကောက်ချင်စိတ်ပင် အနည်းငယ် လျော့ကျသွားတော့သည်။ ကောက်ယူခြင်းဖြင့် မည်မျှအထိ ကောက်နိုင်မည်နည်း။

'ဝုန်း...'

ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ လဲကျသွားပြီး ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေကာ မကြာမီ သေဆုံးတော့မည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။ ဘော်ဘီ မိုင်လို နှင့် ယေးလ် တို့ သုံးဦးမှာ လက်ခုပ်တီးလိုက်ကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး မီးတောက်ပျံဝက်ကြီးကို အောင်မြင်စွာ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

'ဒင်... ကျလာသော ပစ္စည်းကို တွေ့ရှိပါသည်... ကောက်ယူမည်လား...'

"ကောက်မယ်..."

'ဒင်... ဂုဏ်ယူပါတယ်... ပိုင်ရှင်သည် အဆင့် ၁ မှော်ပညာ မီးကွင်းအတတ် ကို ရရှိပါသည်...'

"မှော်ပညာ ထပ်ရပြန်ပြီပဲ..."

မုန်လဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မှော်စွမ်းအင် မရှိဘဲနဲ့ ဒီလောက်များတဲ့ မှော်ပညာတွေကို ဘာလုပ်ရမှာလဲ..."

"မုန်လဲ့လေး... ဘာဖြစ်လို့ စိတ်မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေတာလဲ..."

အယ်လီဆန်က မှော်ကြိမ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ကာ မုန်လဲ့အနားသို့ လျှောက်လာပြီး အနည်းငယ် အံ့ဩစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ အမြင်တွင် မုန်လဲ့သည် ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန်တက်ကြွပြီး အလင်းတန်းများ လုယူကောက်ရာတွင် အလွန်တက်ကြွသူ ဖြစ်သည်။ ယနေ့ ဘာဖြစ်သွားရသနည်း။

"အယ်လီဆန်... မှော်ပညာ ပါရမီ မရှိရင် မှော်ဆရာ လုံးဝ ဖြစ်မလာနိုင်တော့ဘူးလား..."

မုန်လဲ့က မကျေမနပ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မှော်ပညာ ပါရမီ မရှိရင် သေချာပေါက် မှော်ဆရာ ဖြစ်မလာနိုင်တော့ဘူးပေါ့..."

အယ်လီဆန်က ပုံမှန်အတိုင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဥပမာ ဘော်ဘီတို့ သုံးယောက်ကိုပဲ ကြည့်လေ... သူတို့ အားလုံးက မိသားစု နောက်ခံ ကောင်းကြပေမယ့် မှော်ဆရာ ဖြစ်မလာနိုင်ခဲ့ကြဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့မှာ မှော်ပညာ ပါရမီ မရှိလို့ပဲ..."

"မှော်ပညာ ပါရမီဆိုတာ ကြီးမားတဲ့ အတားအဆီးတစ်ခုပဲ... လူဘယ်နှယောက်လောက်များ မှော်ပညာခန်းမ အပြင်ဘက်မှာ တားဆီးခံနေရလဲ..."

ပုဆိန်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူသန်ကြီး ဘော်ဘီက မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလဲ... မုန်လဲ့လေးကလည်း မှော်ဆရာ ဖြစ်ချင်နေတာလား..."

"ဘော်ဘီ... မင်းပြောတာ အပိုစကားတွေပဲ... ဘယ်သူက မှော်ဆရာ မဖြစ်ချင်ဘဲ နေမှာလဲ..."

မိုင်လိုက ရယ်မောကာ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

ယေးလ်ကလည်း ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး သဘောတူကြောင်း ပြသလိုက်သည်။ ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးပေါ်ရှိ လူများစွာထဲတွင် မှော်ဆရာ မဖြစ်ချင်သူ မည်သူ ရှိမည်နည်း။ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ မှော်ပညာ ပါရမီ မရှိသဖြင့် စိတ်ကူးယဉ်ရုံသာ တတ်နိုင်ကြပေသည်။

မုန်လဲ့က ခါးသီးစွာ နှစ်ချက်ခန့် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ချေ။

"သွားကြစို့... ရှေ့ဆက်သွားကြမယ်..."

"မုန်လဲ့လေး... နောက်မှော်သားရဲရဲ့ ခေါင်းကို မင်းအတွက် ချန်ထားပေးမယ်... သေချာ သိမ်းထားနော်..."

"မုန်လဲ့ ညီလေး... စိတ်မပျက်ပါနဲ့... မင်းက ခွန်အားကြီးတော့ မွေးရာပါ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအင် လေ့ကျင့်ဖို့ သင့်တော်တဲ့သူပဲ... ငါတို့လိုပဲ စစ်သည်တော်တစ်ယောက် လုပ်ပါကွာ... မှော်ပညာက မင်းနဲ့ မကိုက်ညီဘူး..."

"ဟားဟား... ဟုတ်တယ်..."

လူငါးဦးမှာ ရယ်မောပြောဆိုရင်း ခရီးဆက်လာခဲ့ကြသည်။ ရက်အနည်းငယ် အတူတကွ နေထိုင်ပြီးနောက် လေးဦးအဖွဲ့မှာ မုန်လဲ့အပေါ် သတိထားမှုများ တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျလာပြီး ဆက်ဆံရေးမှာလည်း များစွာ ရင်းနှီးလာကာ နောက်ပြောင်မှုများပင် ပြုလုပ်လာနိုင်ကြသည်။ ဘော်ဘီတို့ လေးဦး၏ နှစ်သိမ့်မှုများကြောင့် မုန်လဲ့၏ စိတ်အခြေအနေမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

လူငါးဦးမှာ ကီလိုမီတာ အနည်းငယ်ခန့် ခရီးဆက်လာခဲ့ပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံမှ ရုတ်တရက် ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေလောက်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

'ဟိန်း...'

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အသံလှိုင်းများက အနုမြူဗုံး ပေါက်ကွဲသွားသည့်အလား ပြန့်နှံ့သွားပြီး လူတိုင်း၏ နားစည်များ အူထွက်သွားကာ မျက်နှာများပေါ်တွင်လည်း နာကျင်မှု အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ဘာအခြေအနေလဲ..."

"အဆင့်မြင့် မှော်သားရဲ တစ်ကောင်က တောအုပ်အစွန်အဖျားကို ရောက်လာတာများလား..."

လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်ကာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော ဟိန်းဟောက်သံမှာ အဆင့်မြင့် မှော်သားရဲ ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များပြားပြီး သူတို့၏ လက်ရှိ စွမ်းအားများဖြင့်သာ အဆင့်မြင့် မှော်သားရဲနှင့် တွေ့ဆုံပါက သေချာပေါက် သေလမ်းသာ ရှိတော့သည်။

"ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကြစမ်း..."

ဘော်ဘီက ရုတ်တရက် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အခြားသူများက မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် အားလုံးမှာ သရဲတစ္ဆေကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီသွားကြတော့သည်။

အဝေးရှိ ကောင်းကင်ယံတွင် မီတာတစ်ရာကျော် ရှည်လျားသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နဂါးကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အတောင်ပံများမှာ လင်းယုန်ငှက်ကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ခေါင်းမှာမူ ခြင်္သေ့ခေါင်း ဖြစ်နေသည်။

ချွန်ထက်ရှည်လျားသော နားရွက်များ နွားချိုကဲ့သို့ ခြေသည်းများ ပါရှိပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ရွှေရောင် အလင်းများ စူးရှတောက်ပနေကာ အကြေးခွံများ အပြည့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ အလွန်တရာ ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်သော အသွင်အပြင်နှင့် ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

အထူးခြားဆုံးမှာ ဤဧရာမ သတ္တဝါကြီးသည် အတောင်ပံများကို မခတ်ဘဲ လေထဲတွင် လွတ်လပ်စွာ ရပ်တန့်နေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြားသော ပျံသန်းနိုင်သည့် မှော်သားရဲများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေရာ ၎င်း၏ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းမှာ အလွန် ရှင်းလင်းလှပေသည်။

"ဒါ... ဒါ ဒဏ္ဍာရီထဲက အထွတ်အထိပ် မှော်သားရဲ ရွှေရောင်မီးတောက် နဂါးခြင်္သေ့လင်းတများလား..."

အယ်လီဆန်၏ သွားများ ခိုက်ခိုက်တုန်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဆတ်ဆတ် တုန်ခါနေကာ စကားကို ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောလိုက်ရသည်။ ဘော်ဘီ မိုင်လို နှင့် ယေးလ် တို့မှာလည်း ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"နဂါးကိုယ်... လင်းယုန်တောင်ပံ... ခြင်္သေ့ခေါင်း... လေထဲမှာ ပျံသန်းနိုင်တယ်..."

ဘော်ဘီက တံတွေးကို အကြိမ်ကြိမ် မျိုချလိုက်သည်။

"ဒါ အထွတ်အထိပ် မှော်သားရဲ ရွှေရောင်မီးတောက် နဂါးခြင်္သေ့လင်းတ သေချာတယ်..."

"နတ်ဘုရားတွေ ကယ်တော်မူပါ... အထွတ်အထိပ် မှော်သားရဲတွေက မှော်သားရဲတောင်တန်းကြီးရဲ့ အလယ်ပိုင်းမှာပဲ နေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာလဲ..."

မိုင်လိုမှာ လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့သည်။

"အထွတ်... အထွတ်အထိပ် မှော်သားရဲလား... ဘုရားရေ..."

မုန်လဲ့က ကောင်းကင်ယံရှိ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေပြီး အသက်ရှူနှုန်းများပင် မြန်ဆန်လာသည်။ သူ ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် အယ်လီဆန်တို့ လေးဦးနှင့် အတူရှိနေချိန်များတွင် ဤကမ္ဘာကြီး၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို အများအပြား ကြားသိခဲ့ရသည်။

ဥပမာအားဖြင့် စွမ်းအား အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များပင် ဖြစ်သည်။

စစ်သည်တော် မှော်ဆရာ နှင့် အခြားသော မျိုးနွယ်စုများ သို့မဟုတ် မှော်သားရဲများ မည်သူပင်ဖြစ်စေ စွမ်းအားများကို အနိမ့်ဆုံး အဆင့် ၁ မှနေ၍ အမြင့်ဆုံး အဆင့် ၉ အထိ အဆင့်သတ်မှတ်ထားသည်။

အဆင့် ၁ စစ်သည်တော်သည် ခွန်အားများ ကြီးမားလာပြီး အမြန်နှုန်းများ သွက်လက်လာသည်။ အဆင့် ၉ စစ်သည်တော်သည် လျှပ်စီးအလား လျင်မြန်စွာ သွားလာနိုင်ပြီး အဝေးမှနေ၍ပင် လူကို သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

အဆင့် ၉ အထက်တွင်မူ ဒဏ္ဍာရီလာ အထွတ်အထိပ် အဆင့် ရှိနေပေသည်။ အထွတ်အထိပ် အဆင့်သည် ဖမ်းဆုပ်၍ မရနိုင်သော ဒဏ္ဍာရီထဲမှ ဒဏ္ဍာရီတစ်ပါး ဖြစ်သည်။ အထွတ်အထိပ် အဆင့်သည် သဘာဝတရားကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနိုင်ကာ အဆုံးအစမဲ့သော သက်တမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး လောကကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လောက်သော ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းများ ရှိနေပေသည်။

အထွတ်အထိပ် အဆင့်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးရှိ သက်ရှိအားလုံး၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ရပ်တည်နေသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်ပြီး နျူကလီးယားဗုံးကဲ့သို့သော မဟာဗျူဟာမြောက် စွမ်းအားတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ အထွတ်အထိပ် မှော်သားရဲဖြစ်သော ရွှေရောင်မီးတောက် နဂါးခြင်္သေ့လင်းတမှာမူ မှော်သားရဲများထဲမှ ဘုရင်တစ်ပါးပင် ဖြစ်သည်။ နဂါး ခြင်္သေ့ နှင့် လင်းယုန်ငှက်တို့၏ သွေးကြောများ ပေါင်းစပ်ပါဝင်နေသော ဤထူးဆန်းသည့် မှော်သားရဲကြီးသည် နဂါးသွေးကြောများ ပါဝင်နေသဖြင့် အထွတ်အထိပ် မှော်သားရဲများထဲတွင်ပင် ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိနေပေသည်။

"ဟိုနေရာကို ကြည့်ကြစမ်း..."

ယေးလ်က ရုတ်တရက် မျက်လုံးပြူးကာ ကောင်းကင်ယံ၏ တစ်နေရာသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ မုန်လဲ့က အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုံးဝ မှင်သက်သွားတော့သည်။ ဧရာမ သတ္တဝါကြီး ရွှေရောင်မီးတောက် နဂါးခြင်္သေ့လင်းတ၏ အရှေ့ဘက်တွင် လေထဲ၌ လူသားနှစ်ဦး ရပ်တန့်နေသည်။ ရွှေရောင်မီးတောက် နဂါးခြင်္သေ့လင်းတနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အလွန်တရာ သေးငယ်လှပေသည်။

သူတို့သည် အမှန်တကယ်ပင် သာမန်လူများ၏ အရွယ်အစားခန့်သာ ရှိကြသည်။ အဘိုးအို တစ်ဦးနှင့် မိန်းကလေး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အဘိုးအိုမှာ ခရမ်းရောင် မှော်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာမှာ နီမြန်းကာ ကြင်နာတတ်သော ရုပ်ရည် ရှိသည်။ သူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော ဆယ့်ခြောက်နှစ် ဆယ့်ခုနစ်နှစ် အရွယ် မိန်းကလေးမှာမူ မျက်လုံးများက တောက်ပနေပြီး အဲလ်ဖ် တစ်ကောင်အလား လှပချစ်စရာ ကောင်းလှသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသော်လည်း အဘိုးအိုနှင့် မိန်းကလေး၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်မူ ခရမ်းရောင် အကာအကွယ် တစ်ခုက ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ အကာအကွယ်ပေါ်တွင် လျှပ်စီးမြွေများ ပြေးလွှားနေပြီး လေပြင်းများ မည်မျှပင် တိုက်ခတ်နေပါစေ သူတို့နှစ်ဦးကို အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ခတ်စေနိုင်ချေ။

"လူ... လူသားတွေလား..."

အယ်လီဆန်တို့ လေးဦးမှာ ပါးစပ်ကြီးဟကာ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ လူသား စစ်သည်တော်များနှင့် မှော်ဆရာများသည် အထွတ်အထိပ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိမှသာ ငှက်များအလား ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သေချာသည်မှာ လေဓာတ် မှော်ဆရာများမှာ ချွင်းချက် ဖြစ်သည်။

ဤအဘိုးအိုနှင့် မိန်းကလေးတို့ ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်တန့်နေနိုင်ပြီး လျှပ်စီး အကာအကွယ်ကိုပါ အသုံးပြုနိုင်ခြင်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့မှာ လျှပ်စီးဓာတ် အထွတ်အထိပ် မှော်ဆရာများ ဖြစ်ကြောင်း သေချာလှပေသည်။

"ယုတ်ညံ့တဲ့ လူသားတွေ... ကြီးမြတ်လှတဲ့ ကားလို့စ်ကို ရန်စရဲတဲ့ သတ္တိက ဘာလဲ... မင်းတို့ ဘာလိုချင်တာလဲ..."