အခန်း ၁၄

အခန်း ၁၄ အထွတ်အထိပ်တိုက်ပွဲ၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဖျက်ဆီးခြင်း

ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်ယံတွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသည်။

အလွန်တရာ ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်ပြီး ကြီးမားလှသော ရွှေရောင်မီးတောက် နဂါးခြင်္သေ့လင်းတကြီးမှာ လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေပြီး ၎င်း၏ ခြင်္သေ့မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်နေသည်။

အထွတ်အထိပ် မှော်သားရဲတစ်ကောင်အနေဖြင့် သက်ရှိများက ၎င်းကို ဤကဲ့သို့ လာရောက်စိန်ခေါ်ခြင်းမျိုး မရှိခဲ့သည်မှာ အလွန်ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ယုတ်ညံ့သော လူသားနှစ်ဦးက ၎င်း၏ နေရာသို့ လာရောက် စိန်ခေါ်နေခြင်းမှာ ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားလှသော အထွတ်အထိပ် မှော်သားရဲ တစ်ကောင်အတွက် အလွန်တရာ ကြီးမားလှသော စော်ကားမှုနှင့် အရှက်ခွဲမှုပင် ဖြစ်သည်။

ရွှေရောင်မီးတောက် နဂါးခြင်္သေ့လင်းတကြီးမှာ အလွန်တရာ ဒေါသထွက်နေပြီး နောက်ဆက်တွဲ ရလဒ်များမှာလည်း အလွန်တရာ ပြင်းထန်ပေလိမ့်မည်။

"ရွှေရောင်မီးတောက် နဂါးခြင်္သေ့လင်းတ... ငါ ဒီကို လာတာ တခြား ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး..."

ခရမ်းရောင် မှော်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးအိုက စကားစလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ အလွန်တရာ ကြင်နာယုယပြီး သဘောကောင်းသော အဘိုးအို တစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

"ဒါက ငါ့ရဲ့ မြေးမလေးပဲ... နောက်ရက်အနည်းငယ် နေရင် သူမရဲ့ ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပြည့် မွေးနေ့ ရောက်တော့မှာမို့လို့ သူမကို မွေးနေ့လက်ဆောင်လေး တစ်ခု ပေးချင်လို့ပါ..."

"ယုတ်ညံ့တဲ့ လူသား... မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ..."

ရွှေရောင်မီးတောက် နဂါးခြင်္သေ့လင်းတကြီး၏ ရူးသွပ်သော အသံကြီးက ကောင်းကင်ယံတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

"ငါ့မြေးမလေးမှာ အလွန်တရာ မြင့်မားတဲ့ မှော်ပညာ ပါရမီ ရှိတယ်... လေဓာတ်နဲ့ မီးဓာတ် နှစ်မျိုးစလုံးမှာ အထူးအဆင့် ရှိပြီး စိတ်စွမ်းအင်ကလည်း ရွယ်တူတွေထက် ၃၈ ဆ ပိုများတယ်..."

ခရမ်းရောင် မှော်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးအိုက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကလည်း လေဓာတ်နဲ့ မီးဓာတ် နှစ်မျိုးစလုံး ပါဝင်တဲ့ အထွတ်အထိပ် မှော်သားရဲ တစ်ကောင်ဆိုတော့... မင်း ငါ့မြေးမလေးနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ပြီး သူမရဲ့ အိမ်မွေးမှော်သားရဲ လုပ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

စာချုပ်ချုပ်ရန်။

သူမ၏ အိမ်မွေးမှော်သားရဲ လုပ်ပေးရန်။

ဤစကားထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လွင်ပြင်ထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား လူတိုင်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဗုံးပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။

"နတ်ဘုရားတွေ ကယ်တော်မူပါ... ငါ... ငါ နားကြားမှားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

"ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားလှတဲ့ အထွတ်အထိပ် မှော်သားရဲကြီးကို ကောင်မလေး တစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်မွေးမှော်သားရဲ လုပ်ခိုင်းတယ်... သေစမ်း... ဒါက ငါ့တစ်သက်မှာ ကြားဖူးသမျှ အရူးမိုက်ဆုံး ဟာသပဲ..."

"အထွတ်အထိပ် မှော်သားရဲကိုတောင် အိမ်မွေးမှော်သားရဲ လုပ်ခိုင်းတယ်... အထွတ်အထိပ် အဆင့်ဆိုတာ ငါတို့လို သာမန်လူတွေ တွေးလို့တောင် မရနိုင်တဲ့ နယ်ပယ်တစ်ခုပဲ..."

"ဒီအထွတ်အထိပ် မှော်ဆရာကြီးက ဘယ်သူများလဲ..."

အယ်လီဆန် ဘော်ဘီ မိုင်လို နှင့် ယေးလ် တို့ လေးဦးမှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်တန့်နေသော ခရမ်းရောင် မှော်ဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေကြရာ သူတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းနေတော့သည်။

အထွတ်အထိပ် မှော်သားရဲ ဆိုသည်မှာ မည်သို့သော တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်သနည်း။ ၎င်းတို့သည် မရေမတွက်နိုင်သော မှော်သားရဲများ၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ရပ်တည်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါကြီးများပင် ဖြစ်သည်။

အထွတ်အထိပ် မှော်သားရဲကို အိမ်မွေးမှော်သားရဲ လုပ်ခိုင်းရန်လား။

တွေးကြည့်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။

မုန်လဲ့သည်လည်း အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ သွေးများ ဆူပွက်နေတော့သည်။

"တကယ်ကို အစွမ်းထက်လွန်းတယ်... အစစချင်းပဲ အထွတ်အထိပ် မှော်သားရဲကို အိမ်မွေးမှော်သားရဲ လုပ်ခိုင်းတယ်... တကယ့်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းလွန်းတာပဲ... ငါသာ အထွတ်အထိပ် မှော်သားရဲ တစ်ကောင်ကို စီးတော်ယာဉ်အဖြစ် ရလိုက်မယ်ဆိုရင် သေရရင်တောင် တန်ပြီ..."

"မိုက်မဲတဲ့ လူသား... မင်း အရမ်း လွန်လွန်းနေပြီ..."

ရွှေရောင်မီးတောက် နဂါးခြင်္သေ့လင်းတကြီးမှာ အလွန်တရာ ဒေါသထွက်သွားပြီး ၎င်း၏ ခြင်္သေ့မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသမီးတောက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

"မင်းကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပြီး ပြာကျသွားတဲ့အထိ မီးရှို့ပစ်မယ်... အဲ့ဒါမှ ငါ့ရင်ထဲက ဒေါသတွေ ပြေပျောက်သွားလိမ့်မယ်..."

မိုးကြိုးသံများကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးက ကောင်းကင်ယံတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေဓာတ် မှော်စွမ်းအင် လှိုင်းများက ရွှေရောင်မီးတောက် နဂါးခြင်္သေ့လင်းတကြီး၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စုစည်းလာတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် ဧရာမ လေဆင်နှာမောင်းကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

'ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...'

မီတာရာပေါင်းများစွာ မြင့်မားသော လေဆင်နှာမောင်းကြီးသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဆက်သွယ်ထားသော တိုင်လုံးကြီးတစ်တိုင်အလား ထွက်ပေါ်လာပြီး သဲများနှင့် ကျောက်ခဲများ လွင့်စင်ကာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး မည်းမှောင်သွားတော့သည်။ ၎င်းသည် ပတ်ဝန်းကျင် မိုင်အနည်းငယ်အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

"နတ်ဘုရားတွေ ကယ်တော်မူပါ..."

"ဒါ အထွတ်အထိပ် မှော်သားရဲရဲ့ အစွမ်းပဲလား..."

ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်တန့်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် လေဆင်နှာမောင်းကြီးကို ကြည့်ရင်း အဝေးတွင် ရှိနေသူများပင်လျှင် လေဆင်နှာမောင်းကြီး၏ ကြောက်စရာကောင်းမှုကို ခံစားနေရသည်။ အကယ်၍ ၎င်းအတွင်းသို့သာ ဝင်ရောက်သွားပါက အရိုးပင် ရှာမတွေ့နိုင်တော့ချေ။

"အားလုံးပဲ... ငါတို့ နည်းနည်းလောက် အဝေးကို သွားသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

"နတ်ဘုရားတွေ တိုက်ခိုက်ရင် သာမန်လူတွေပဲ ဒုက္ခရောက်ရတာ... ဒီလိုမျိုး တိုက်ပွဲအဆင့်ကို ငါတို့ ကြည့်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး... အဝေးကို သွားကြတာ ပိုကောင်းမယ်... အကယ်၍..."

လူတိုင်းမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများကို အသီးသီး မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ကြသည်။

"သွားကြစို့..."

"ယုတ်ညံ့တဲ့ လူသား... သေလိုက်တော့..."

ရွှေရောင်မီးတောက် နဂါးခြင်္သေ့လင်းတကြီးက အတောင်ပံများကို ရိုက်ခတ်လိုက်ရာ လေဆင်နှာမောင်းကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံရှိ အဘိုးအိုနှင့် မိန်းကလေးဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ မိန်းကလေးမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အဘိုး..."

"မကြောက်နဲ့..."

ခရမ်းရောင် မှော်ဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပြီး မြေးမလေးကို ခေါ်ဆောင်ကာ နေရာမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသော လေဆင်နှာမောင်းကြီးမှာ လွဲချော်သွားပြီး အဘိုးအိုနှင့် မြေးမလေးကို အနည်းငယ်မျှပင် မထိခိုက်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူတို့ နှစ်ဦး ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ရွှေရောင်မီးတောက် နဂါးခြင်္သေ့လင်းတကြီး၏ အနောက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှင့်အတူ အလွန်တရာ ကြီးမားလှသော ငွေရောင် လျှပ်စီးတန်းကြီး တစ်ခုလည်း ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

'ခရက်...'

လျှပ်စီးတန်းကြီးက ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းကာ ရွှေရောင်မီးတောက် နဂါးခြင်္သေ့လင်းတကြီးဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ချလိုက်တော့သည်။

"ကောက်ကျစ်တဲ့ လူသား..."

ရွှေရောင်မီးတောက် နဂါးခြင်္သေ့လင်းတကြီးက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ပါးစပ်ထဲမှ မီးတောက်နဂါးကြီး တစ်ကောင်ကို ပူထုတ်လိုက်တော့သည်။

'ဝုန်း...'

မီးတောက်နဂါးကြီးနှင့် ငွေရောင် လျှပ်စီးတန်းကြီးတို့ ရိုက်ခတ်သွားရာ အနုမြူဗုံး ပေါက်ကွဲသွားသည့်အလား ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ဧရာမ မှိုပွင့်ပုံစံ မီးခိုးတိမ်တိုက်ကြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားတော့သည်။

မြေပြင်ကြီးမှာ တုန်ခါနေပြီး သစ်ပင်များလည်း ကျိုးကျကုန်သည်။ လျှပ်စီးလှိုင်းများ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲသွားပြီး မီးပွားများလည်း လွင့်စင်သွားတော့သည်။

"ဘုရားရေ..."

ထွက်ပြေးနေသော မုန်လဲ့တို့ ငါးဦးမှာ အနောက်ဘက်ရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ခြေကုန်သုတ်ကာ ပြေးကြတော့သည်။ ခြေထောက် နှစ်ချောင်းတည်း ပါလာသည်ကိုပင် နောင်တရနေမိကြသည်။

'ဝုန်း...'

ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ခိုက်မှု လှိုင်းတံပိုးကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး ပေါက်ကွဲမှု ဖြစ်ပွားရာ နေရာကို ဗဟိုပြုကာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။

အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူတို့ အနီးသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

"ဒုက္ခပါပဲ..."

ပြင်းထန်လှသော ခွန်အားကြီးတစ်ခု ရိုက်ခတ်လာပြီး မုန်လဲ့မှာ ခေါင်းကို အပြင်းအထန် အရိုက်ခံလိုက်ရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် မျက်စိရှေ့တွင် မည်းမှောင်သွားပြီး ဘာမှ မသိတော့ချေ။

အချိန် မည်မျှ ကြာသွားသည်ကို မသိနိုင်ချေ။

မုန်လဲ့ သတိပြန်လည်လာခဲ့သည်။

"ခေါင်းတွေ အရမ်း ကိုက်နေတာပဲ..."

မုန်လဲ့က ခေါင်းကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ စေးကပ်ကပ် ဖြစ်နေသည်။

"သွေးထွက်နေတာလား..."

မုန်လဲ့က သွေးများ ပေကျံနေသော လက်ကို ကြည့်ကာ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာတော့သည်။ ယခုမှ သူ သတိထားမိသည်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးတွင် အကောင်းပကတိ ရှိနေသော နေရာတစ်ခုမျှ မရှိတော့ချေ။ ခေါင်းများ မူးဝေနေပြီး ခါးနှင့် ကျောများမှာလည်း နာကျင်နေတော့သည်။

"ဒါပေမယ့် ကံကောင်းတာက... ငါ အသက်ရှင်နေသေးတယ် မဟုတ်လား..."

သတိမလစ်ခင်က ကြောက်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းကို ပြန်တွေးမိချိန်တွင် မုန်လဲ့မှာ ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေတော့သည်။

"အဲ့ဒီ မြင်ကွင်းက ကမ္ဘာပျက်မယ့်နေ့နဲ့တောင် တူနေသေးတယ်... အထွတ်အထိပ် အဆင့်တွေကြားက တိုက်ပွဲက ဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာ ကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

နွားပေါက်လေးက ကျားကို မကြောက်ဆိုသကဲ့သို့ ယခင်က သူ ထွက်မပြေးချင်ခဲ့ချေ။

ဤကမ္ဘာကြီး၏ အထွတ်အထိပ် အဆင့် ဆိုသည်ကို အနီးကပ် လေ့လာကြည့်ချင်ခဲ့သည်။ ယခု ပြန်တွေးကြည့်ချိန်တွင်တော့ လုံးဝကို ရယ်စရာပင် ဖြစ်သည်။

လေ့လာကြည့်ချင်သည် ဟုတ်လား။

"ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် အနီးကပ် ကြည့်ခွင့်တောင် မရှိဘူး..."

မုန်လဲ့က ခါးသီးစွာ ပြုံးကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"အသက်ရှင်နေတာကိုက ကံကောင်းမှု တစ်ခုပဲ... ဟူး... ငါက ဒီကမ္ဘာကြီးကို အရမ်း အထင်သေးခဲ့မိတာကိုး..."

ထို့နောက် မုန်လဲ့က အားယူကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ တိုက်ပွဲ အဆုံးသတ်သွားပြီလား။

ရွှေရောင်မီးတောက် နဂါးခြင်္သေ့လင်းတကြီး ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ အဘိုးအိုနှင့် မိန်းကလေးလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှုပ်ပွနေသော တောအုပ်ကြီးကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ယခင်က တိုက်ပွဲမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်ခဲ့ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည့်အလား ပင်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့မှာ အဝေးသို့ ရောက်ရှိနေသဖြင့် အသက်မသေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အယ်လီဆန်... သတိထားပါဦး..."

"ဘော်ဘီ... သတိထားပါဦး..."

"မိုင်လို... ယေးလ်..."

"ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ..."

"ငါ မသေသေးဘူးလား..."

မုန်လဲ့၏ ပုတ်နှိုးမှုကြောင့် အယ်လီဆန်တို့ လေးဦးမှာလည်း အသီးသီး သတိပြန်လည်လာကြသည်။ သူတို့သည်လည်း မုန်လဲ့ကဲ့သို့ပင် ဒဏ်ရာ အနည်းငယ်စီ ရရှိထားကြသော်လည်း အခြေအနေမှာ ကောင်းမွန်နေဆဲဖြစ်ရာ ခေတ္တမျှ အနားယူလိုက်ပါက ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာမည် ဖြစ်သည်။

"အထွတ်အထိပ် အဆင့်တွေရဲ့ တိုက်ပွဲက ငါတို့ ကြည့်လို့ရတဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး..."

"အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ..."

သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သဖြင့် လူတိုင်းမှာ အလွန်တရာ ဝမ်းသာနေကြသည်။ သို့သော် ဝမ်းသာနေသည့်ကြားမှပင် တိုက်ပွဲ၏ ရလဒ်ကိုလည်း အလွန်အမင်း သိချင်နေကြသည်။ အထွတ်အထိပ် အဆင့်တွေကြားက တိုက်ပွဲ ဆိုသည်မှာ တစ်သက်လုံး နေ၍ပင် အကြိမ်အနည်းငယ်မျှသာ တွေ့နိုင်သော အရာ မဟုတ်ပါလော။

"ဘယ်သူ နိုင်သွားလဲ မသိဘူး..."

"သွားကြည့်ရအောင်လား..."

"ဒါ... သိပ်မကောင်းဘူးထင်တယ်..."

"တိုက်ပွဲက ပြီးသွားပြီပဲ... သွားကြည့်လည်း ဘာမှ မဖြစ်လောက်ပါဘူး..."

"ဒါဆိုရင်လည်း သွားကြည့်ကြတာပေါ့..."

မကြာမီမှာပင် လူငါးဦးမှာ စစ်မြေပြင်၏ အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားကြတော့သည်။

'ဒင်... ကျလာသော ပစ္စည်းကို တွေ့ရှိပါသည်... ကောက်ယူမည်လား...'