အခန်း ၁၅

အခန်း ၁၅ ကောင်းကင်မှကျလာသော မထင်မှတ်ထားသည့် ရတနာသိုက်ကြီး နှင့် တရားထိုင်ခြင်း အောင်မြင်ခြင်း

ပတ်ဝန်းကျင် ကီလိုမီတာ အနည်းငယ်အတွင်းမှာ မည်းတူးနေသော မြေပြင်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နေရာအနှံ့အပြားတွင် လွင့်စင်နေသော မီးပွားများကို မြင်တွေ့နေရပြီး တောင်တန်းတစ်ခုလုံးတွင်လည်း မည်းမှောင်သော မီးခိုးငွေ့များက ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

မီးလောင်ကျွမ်းထားသော သစ်ပင်များ မြက်ပင်များ မည်းနက်နေသော တောင်ကုန်းများနှင့် ခန်းခြောက်နေသော မြစ်ငယ်လေးများ ရှိနေသည်။

ဤသည်မှာ အလွန်ကြီးမားသော မီးလောင်မှုကြီး ဖြစ်ပွားပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းနှင့် အတိအကျပင် တူညီနေသည်။

အပျက်အစီးများ။

ကမ္ဘာပျက်မည့်နေ့။

မုန်လဲ့မှာ မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ငေးမောကြည့်နေမိပြီး အထွတ်အထိပ် အဆင့်၏ စွမ်းအားကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ အစစ်အမှန် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဖျက်ဆီးခြင်းဖြစ်ပြီး အစစ်အမှန် ကမ္ဘာပျက်မည့်နေ့ မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်ရာ အလွန်တရာ ကြောက်စရာကောင်းလှပေသည်။

"ရွှေရောင်မီးတောက် နဂါးခြင်္သေ့လင်းတကြီး ပျောက်သွားပြီ..."

"အထွတ်အထိပ် မှော်ဆရာကြီးလည်း ပျောက်သွားပြီ..."

"ဒီတစ်ခါ တိုက်ပွဲရလဒ်က ဘယ်လိုနေမလဲ မသိဘူး..."

လူတိုင်းက မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ရောယှက်နေတော့သည်။

'ဒင်... ကျလာသော ပစ္စည်းကို တွေ့ရှိပါသည်... ကောက်ယူမည်လား...'

ထိုစဉ် စနစ်၏ အသိပေးသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာရာ မုန်လဲ့မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီသွားပြီး မျက်စိရှေ့ရှိ မည်းတူးနေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် အလင်းတန်းများစွာ ရှိနေသည်ကို အမှန်တကယ် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

မုန်လဲ့မှာ ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။

ဤနေရာသည် အထွတ်အထိပ် အဆင့်နှစ်ဦး၏ တိုက်ပွဲနေရာ ဖြစ်သည်။ သူတို့ထံမှ မည်သည့်အရာများ ကျလာမည်နည်း။

အထွတ်အထိပ် အဆင့်များပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့ဆီက ခြေသလုံးမွေး တစ်ပင် ကျလာလျှင်တောင် အထွတ်အထိပ် အဆင့် ခြေသလုံးမွေး ဖြစ်နေမည် သေချာသည်။

ထိုသို့ တွေးလိုက်ပြီးနောက် မုန်လဲ့က အလင်းတန်းများကို ကောက်ယူရန် အပျက်အစီးများထဲသို့ အမြန် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

'ဒင်... ပေါင်းစည်းခြင်း အောင်မြင်ပါသည်... ပိုင်ရှင်၏ ခွန်အား ၂၅၀ မှတ် တိုးလာပါသည်...'

'ဒင်... ပေါင်းစည်းခြင်း အောင်မြင်ပါသည်... ပိုင်ရှင်၏ စိတ်စွမ်းအင် ၁၅၆ မှတ် တိုးလာပါသည်...'

'ဒင်... ပေါင်းစည်းခြင်း အောင်မြင်ပါသည်... ပိုင်ရှင်၏ မှော်စွမ်းအင် ၁၀၄ မှတ် တိုးလာပါသည်...'

'ဒင်... ပေါင်းစည်းခြင်း အောင်မြင်ပါသည်... ဂုဏ်ယူပါတယ်... ပိုင်ရှင်သည် လျှပ်စီးဓာတ် မှော်ပညာ ပါရမီ ကို ရရှိပါသည်...'

'ဒင်... ပေါင်းစည်းခြင်း အောင်မြင်ပါသည်... ဂုဏ်ယူပါတယ်... ပိုင်ရှင်သည် အဆင့် ၈ မှော်ပညာ နွေဦးလေပြေ ကို ရရှိပါသည်...'

အသိပေးသံများက ခေါင်းထဲတွင် ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာရာ မုန်လဲ့မှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး နေရာတွင်ပင် မှင်သက်ရပ်နေကာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ သတိမဝင်နိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့သည်။

"ဒီလောက်တောင် များတာလား..."

ကောင်းကင်မှ ကျလာသော မထင်မှတ်ထားသည့် ရတနာသိုက်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။

မုန်လဲ့မှာ ကောင်းကင်မှ ကျလာသော ရွှေတုံးများနှင့် အပေါက်ခံလိုက်ရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ မဟုတ်ပါက ဤမျှ ကောင်းမွန်သော အရာများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မည်သို့ ရရှိနိုင်မည်နည်း။

ခွန်အား ၂၅၀ မှတ် တိုးလာသည်။

စိတ်စွမ်းအင် ၁၅၆ မှတ် တိုးလာသည်။

မှော်စွမ်းအင် ၁၀၄ မှတ် တိုးလာသည်။

အချက်အလက် သုံးခုစလုံးမှာ ရုတ်တရက် အလွန်အမင်း တိုးတက်သွားပြီး သူ၏ အချက်အလက်များကို လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားစေတော့သည်။

ပိုင်ရှင် - မုန်လဲ့

မျိုးနွယ် - လူသား

ပိုင်ဆိုင်မှု - ရွှေပြား ၉၁၆ ပြား

ခွန်အား - အဆင့် ၂ စစ်သည်တော် ၃၇၆/၅၀၀

စိတ်စွမ်းအင် - အဆင့် ၁ မှော်ဆရာ ၁၆၉/၂၀၀

မှော်စွမ်းအင် - အဆင့် ၁ မှော်ဆရာ ၁၃၀/၂၀၀

ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုက အဆင့် ၂ စစ်သည်တော်နှင့် ညီမျှသွားသည်။

စိတ်စွမ်းအင်နှင့် မှော်စွမ်းအင်မှာလည်း အဆင့် ၁ မှော်ဆရာနှင့် ညီမျှသွားသည်။

တိုးတက်မှုမှာ မကြီးမားဘူးဟု မဆိုနိုင်ချေ။

တိုးတက်မှုနှုန်းမှာလည်း အလွန်အမင်း မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။

သို့သော် မုန်လဲ့ကို အပျော်ရွှင်ဆုံး ဖြစ်စေသည်မှာ လျှပ်စီးဓာတ် မှော်ပညာ ပါရမီကို ကောက်ယူရရှိခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မထင်မှတ်ထားသော အရာတစ်ခုပင်။

အလွန်တရာ ကြီးမားလှသော မထင်မှတ်ထားမှုကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

"မှော်ပညာ ပါရမီကိုတောင် ကောက်ယူလို့ ရတာလား..."

"ဒီစနစ်က တကယ့်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းလွန်းတာပဲ..."

မုန်လဲ့က အရူးတစ်ယောက်အလား ရယ်မောနေပြီး နှပ်ရည်များပင် ထွက်လာတော့သည်။

သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ လျှပ်စီးဓာတ် မှော်ပညာ ပါရမီသည် ခရမ်းရောင် မှော်ဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုထံမှ ကျလာခြင်း ဖြစ်ရမည်။

အဘိုးအိုသည် အထွတ်အထိပ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ခဲ့ရာ သူ၏ မှော်ပညာ ပါရမီမှာ သေချာပေါက် မညံ့ဖျင်းနိုင်ချေ။

"အထွတ်အထိပ် မှော်ဆရာကြီးရဲ့ မှော်ပညာ ပါရမီကို ကောက်ရလာခဲ့ပြီဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ မှော်ပညာ ပါရမီကလည်း သေချာပေါက်..."

"စမ်းကြည့်ရမလား..."

မုန်လဲ့က အလွန်အမင်း စမ်းသပ်ကြည့်ချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အယ်လီဆန်တို့ လေးဦးကလည်း ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် ခေတ္တ အနားယူလိုနေကြသည်။

ထို့ကြောင့် လူတိုင်းက စစ်မြေပြင်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီး တိတ်ဆိတ်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေလိုက်ကြသည်။

ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

အယ်လီဆန်တို့ အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် မုန်လဲ့က တရားထိုင်ခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။

မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

အတွေးများကို လွတ်လပ်ခွင့် ပေးလိုက်သည်။

စိတ်အာရုံကို ရှင်းလင်းလိုက်သည်။

သေချာစွာ အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် သူသည် မည်သည့် မှော်ဓာတ်ကိုမျှ ခံစားသိရှိနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ တရားထိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကွဲပြားခြားနားမှုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ငွေရောင် အလင်းပွင့်ငယ်လေး အနည်းငယ်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤငွေရောင် အလင်းပွင့်လေးများမှာ ပိုးစုန်းကြူးများအလား သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်တွင် ဝဲပျံနေကြပြီး ကြယ်ရောင်လေးများအလား တောက်ပနေကြသည်။

အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး ဆောင်းရာသီမှ ကြယ်လေးများကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမို များပြားလာသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ မရေမတွက်နိုင်လောက်အောင် ထူထပ်များပြားလာတော့သည်။

"ခံစားမိပြီ..."

"ဟားဟား... ငါ မှော်ဓာတ်တွေကို ခံစားမိပြီ..."

မုန်လဲ့မှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားပြီး သူ၏ ရင်ထဲရှိ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ဖော်ပြရန် ကောင်းကင်ကိုမော့ကာ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် သုံးကြိမ်ခန့် ရယ်မောလိုက်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာတော့သည်။

မှော်ဓာတ်များကို ခံစားသိရှိနိုင်ခြင်း ဆိုသည်မှာ ယခုအခါ စနစ် မရှိတော့လျှင်တောင် သူသည် မှော်ပညာကို လေ့ကျင့်နိုင်ပြီး အစွမ်းထက်သော မှော်ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်ပြီ ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒီငွေရောင် အလင်းပွင့်လေးတွေက လျှပ်စီးဓာတ် မှော်ဓာတ်တွေ ဖြစ်ရမယ်..."

"အခု ငါ လုပ်ရမှာက ဒီမှော်ဓာတ်တွေကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဖမ်းယူဖို့ပဲ..."

မုန်လဲ့က ရင်ထဲရှိ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ထိန်းချုပ်ကာ ဆက်လက် တရားထိုင်လိုက်သည်။

တရားထိုင်ခြင်းတွင် အဆင့်နှစ်ဆင့် ပါဝင်သည်။

ပထမအဆင့်မှာ မှော်ဓာတ်များကို အာရုံခံခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအဆင့်မှာ မှော်ဓာတ်များကို ပြောင်းလဲခြင်း ဖြစ်သည်။

မှော်ပညာ ပါရမီ မရှိသူများအတွက် ဤအရာမှာ ကောင်းကင်ကို တက်ရသကဲ့သို့ ခက်ခဲလှသည်။

မှော်ပညာ ပါရမီ မရှိပါက မှော်ဓာတ်များကို အာရုံခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ အာရုံပင် မခံနိုင်ပါက ပြောင်းလဲရန် ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

မုန်လဲ့သည်လည်း ယခင်က ထိုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ကွဲပြားသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ အာရုံခံနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

မုန်လဲ့က ငွေရောင် အလင်းပွင့်လေးများကို စတင် ဖမ်းယူကြည့်လိုက်သည်။ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ သူသည် ပထမဆုံး ငွေရောင် အလင်းပွင့်လေးကို အလွယ်တကူ စားသောက် နိုင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဒုတိယ တတိယ စတုတ္ထ အစရှိသည်ဖြင့် အလွယ်တကူ စားသောက် နိုင်ခဲ့သည်။

"မှော်ဓာတ်တွေကို ပြောင်းလဲဖို့ကလည်း မခက်ပါဘူး..."

ငွေရောင် အလင်းပွင့်လေး ရာပေါင်းများစွာကို ဆက်တိုက် စားသောက်ပြီးနောက် မုန်လဲ့က ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ပါးစပ်ကို သပ်လိုက်ပြီး အလွန်တရာ စိတ်ကြည်နူးနေတော့သည်။

ဤအရာအားလုံးမှာ သူ၏ မှော်ပညာ ပါရမီကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။

အယ်လီဆန်၏ စကားအရဆိုလျှင် မှော်ပညာ ပါရမီတွင် အားနည်းခြင်းနှင့် အားကောင်းခြင်း ဆိုသည်မှာ ရှိပေသည်။

သာမန်အချိန်များတွင် ကွာဟချက်ကို မသိနိုင်သော်လည်း မှော်ဓာတ်များကို အာရုံခံခြင်းနှင့် ပြောင်းလဲခြင်း အဆင့်များတွင်မူ ပါရမီ၏ အားနည်းခြင်း အားကောင်းခြင်းမှာ ပီပြင်စွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ပါရမီ အားကောင်းသူများက မှော်ဓာတ်များကို ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ အာရုံခံနိုင်ပြီး ပြောင်းလဲရာတွင်လည်း ပိုမို လွယ်ကူကြသည်။

တူညီသော မှော်စွမ်းအင် ပမာဏကို ပြောင်းလဲရန် အချိန်ပိုမို တိုတောင်းပြီး စွမ်းဆောင်ရည်မှာ သဘာဝအားဖြင့် ပိုမို မြင့်မားပေသည်။

လေ့ကျင့်ရေးမှာလည်း ပိုမို လွယ်ကူမြန်ဆန်ပြီး အောင်မြင်မှုမှာလည်း ပိုမို ကြီးမားပေသည်။

ပါရမီ အားနည်းသူများမှာမူ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ချေ။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် နေရောင်ခြည်က ထွက်ပေါ်လာပြီး နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်များက သစ်ပင်ရိပ်များကို ဖြတ်သန်းကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာပြီး သစ်ပင်ရိပ်များကို ဖန်တီးပေးနေသည်။

မုန်လဲ့က မတ်တတ်ရပ်ကာ အကြောဆန့်လိုက်ရာ စိတ်အာရုံများ ကြည်လင်လန်းဆန်းနေပြီး အနည်းငယ်မျှပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အသွင် မရှိချေ။

ဤသည်မှာ တရားထိုင်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးပင် ဖြစ်သည်။

တရားထိုင်ခြင်းဖြင့် အိပ်စက်ခြင်းကို အစားထိုးနိုင်ပြီး မှော်စွမ်းအင်များကို ပြောင်းလဲနိုင်ရုံသာမက စိတ်စွမ်းအင်ကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။

မှော်ဆရာ အများစုသည် တရားထိုင်ခြင်းကို တတ်ကျွမ်းသွားသည်နှင့် အိပ်စက်လေ့ သိပ်မရှိကြတော့ချေ။

"ဒီတစ်ညလုံး တရားထိုင်ရတဲ့ ရလဒ်က ဘယ်လိုနေမလဲ မသိဘူး..."

မုန်လဲ့က လတ်ဆတ်သော လေကို တစ်ဝကြီး ရှူရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အချက်အလက် မျက်နှာပြင်ကို ဖွင့်ကာ အချက်အလက်များကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ပိုင်ရှင် - မုန်လဲ့

မျိုးနွယ် - လူသား

ပိုင်ဆိုင်မှု - ရွှေပြား ၉၁၆ ပြား

ခွန်အား - အဆင့် ၂ စစ်သည်တော် ၃၇၆/၅၀၀

စိတ်စွမ်းအင် - အဆင့် ၁ မှော်ဆရာ ၁၇၃/၂၀၀

မှော်စွမ်းအင် - အဆင့် ၁ မှော်ဆရာ ၁၄၀/၂၀၀

ကျွမ်းကျင်မှုစွမ်းရည် - မီးလုံးအတတ်၊ ဆူးနွယ်အတတ်၊ ရေပူစီဖောင်းအတတ်၊ မြေငလျင်အတတ်၊ လေဓားသွားအတတ်၊ မီးတောက်လက်ဝါးအတတ်၊ မီးကွင်းအတတ်၊ နွေဦးလေပြေ

"ဟင်... စိတ်စွမ်းအင်က ၃ မှတ် တိုးလာပြီး မှော်စွမ်းအင်က ၁၀ မှတ် တိုးလာတာပဲ..."

"ဒီအမြန်နှုန်းက လုံးဝ မနှေးဘူးပဲ..."

မုန်လဲ့မှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

ယမန်နေ့က ရရှိခဲ့သော ကောင်းကင်မှ ကျလာသော မထင်မှတ်သည့် ရတနာသိုက်ကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ၃ မှတ်နှင့် ၁၀ မှတ် တိုးလာခြင်းမှာ အလွန် နှေးကွေးသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း မေ့မထားသင့်သည်မှာ ထိုကဲ့သို့သော လာဘ်ကြီး ဆိုသည်မှာ အမြဲတမ်း ရနိုင်သော အရာ မဟုတ်ချေ။

တည်ငြိမ်သော နေ့စဉ် ဝင်ငွေကသာ အဓိကပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ညတာ တရားထိုင်ခြင်းဖြင့် စိတ်စွမ်းအင် ၃ မှတ်နှင့် မှော်စွမ်းအင် ၁၀ မှတ် တိုးလာနိုင်ပါက တစ်လ ဆိုလျှင် မည်မျှ ဖြစ်မည်နည်း။

တစ်နှစ် ဆိုလျှင်ရော။

ထို့အပြင် စွမ်းအားများ မြင့်မားလာသည်နှင့်အမျှ တရားထိုင်ခြင်း၏ ရလဒ်မှာလည်း ပိုမို ကောင်းမွန်လာမည် ဖြစ်ရာ စိတ်စွမ်းအင်နှင့် မှော်စွမ်းအင် တိုးတက်မှုမှာ ဤမျှသာမက ပိုမို များပြားလာမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။ အနာဂတ်မှာ အလွန်တရာ တောက်ပနေပေသည်။

"ဒါပေမယ့် ပြန်တွေးကြည့်တော့... ကောင်းကင်ကနေ ရတနာသိုက်ကြီး ကျလာတဲ့ ခံစားချက်က တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ..."

"မနေ့က ခဏလေးအတွင်း ရလိုက်တဲ့ အရာတွေက ငါ အခုရက်ပိုင်း ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ထားရတာတွေ အားလုံးနဲ့ ညီမျှနေတာပဲ..."

"မြင်းတွေက ညဘက် မြက်မစားရင် မဆူဖြိုးနိုင်ဘူး လူတွေကလည်း လာဘ်ကြီး မရရင် မချမ်းသာနိုင်ဘူး ဆိုတဲ့ စကားက တကယ် မှန်တာပဲ..."

"နောက်ဆိုရင် လူစည်ကားတဲ့ နေရာတွေကို များများ သွားမှ ရတော့မယ်..."