အခန်း ၂၀

အခန်း ၂၀ အဘိုးအို သုံးဦးနှင့် ကျောင်းသားလက်ခံရေး အလွဲ

နှစ်စဉ် ကျောင်းဖွင့်ရာသီ ရောက်တိုင်း သင်တန်းကျောင်း အသီးသီးမှာ အလွန်တရာ အလုပ်ရှုပ်လေ့ ရှိကြသည်။

အခြားအရာများကို မဆိုထားနှင့် ကျောင်းမဖွင့်မီ ပြုလုပ်သော မှော်ပညာ စမ်းသပ်ပွဲ တစ်ခုတည်းကပင် တစ်ပတ်တိတိ ကြာမြင့်ပေသည်။

မီးနဂါးတိုင်းပြည် အရပ်ရပ်မှ မှူးမတ်များ၊ သာမန်ပြည်သူများ၊ နဂါးလူသားများ၊ နဂါးသားရဲများ နှင့် အခြားသော ဉာဏ်ရည်မြင့် မျိုးနွယ်စုများမှ လူငယ်များသည် မြို့တော်သို့ စုဝေးရောက်ရှိလာကြပြီး မိမိတို့၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးမည့် ဤပွဲကြီးသို့ အချိန်မီ လာရောက်ကြသည်။

မှော်ပညာကို လေ့ကျင့်လိုသူ မည်သူမဆို ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံချင်ကြချေ။

လူအများအပြားမှာ သွားလာလှုပ်ရှားနေကြပြီး အလွန်တရာ စည်ကားလှသည်။

နဂါးနတ်ဘုရားရင်ပြင်ပေါ်တွင် စမ်းသပ်ပွဲ ဝင်မည့် လူငယ်များ၊ မိသားစုဝင်များ၊ စမ်းသပ်ရေး တာဝန်ရှိသူများအပြင် နောက်ထပ် ထူးခြားသော လူတစ်စုလည်း ရှိနေသေးသည်။

သူတို့သည်ကား သင်တန်းကျောင်း အသီးသီးမှ ကျောင်းသားလက်ခံရေး တာဝန်ခံ ဆရာများပင် ဖြစ်သည်။

မှော်ပညာ စမ်းသပ်သည့် နေရာနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရွက်ဖျင်တဲ အလုံး ၅၀ ခန့်ကို ထိုးထားပြီး ရွက်ဖျင်တဲ အသီးသီး၏ အရှေ့တွင် သူတို့၏ သင်တန်းကျောင်း အမည်များကို ဖော်ပြထားသော ဆိုင်းဘုတ်များကို ထောင်ထားကြသည်။

မီးနဂါး စစ်သည်တော်သင်တန်းကျောင်း၊ နဂါးနတ်ဘုရား သန့်စင်သော သူရဲကောင်းသင်တန်းကျောင်း၊ ခဲလ်နပ်စ် ပုဆိန်ကြီးသင်တန်းကျောင်း အစရှိသဖြင့် မျိုးစုံလင်လှသည်။

ဤရွက်ဖျင်တဲများသည် သင်တန်းကျောင်း အသီးသီး၏ ကျောင်းသားလက်ခံရေး ဌာနများပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျောင်းသားလက်ခံရေး ဌာန တစ်ခု၏ ထောင့်တွင် ခရမ်းရောင် မှော်ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးအို သုံးဦးသည် ထိုင်ခုံများပေါ်တွင် အခန့်သား ထိုင်ကာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။

"ဒီနေ့က မှော်ပညာ စမ်းသပ်ပွဲရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့ပဲ... ကြည့်ရတာ ဘာပါရမီရှင်မှ ထွက်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး ထင်တယ်... ဟူး... ငါ ကျောင်းသားလက်ခံရေး တာဝန် ယူလာခဲ့တဲ့ နှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံးမှာ ဒီနှစ်က အဆိုးရွားဆုံးပဲ..."

နှာခေါင်းနီနီနှင့် ဆံပင်ဖုတ်သိုက် အဘိုးအိုက အရက်နံ့ဖြင့် လေချဉ်တစ်ချက် တက်လိုက်ပြီး အားပျော့သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ခေါင်းတွင် ချိုတစ်ချောင်း ပေါက်နေပြီး နဖူးတွင် အနက်ရောင် အကြေးခွံ တစ်ခု ပါရှိသော အဘိုးအိုက ချက်ချင်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ကားလ်... မင်းက ညည်းတွားရဲသေးတယ်ပေါ့... ဒီနှစ်မှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို မင်း ဘယ်လောက်တောင် လုယူထားလဲ... ငါသာ မင်းနေရာမှာဆိုရင် အိပ်မက်ထဲမှာတောင် ပြုံးနေမိမှာ... ငါကတော့ နှစ်တိုင်း မင်းတို့နောက်ကနေ လိုက်ပြီး အချည်းနှီး ဖြစ်နေရတာ သနားဖို့ ကောင်းတယ်..."

"ချီးပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ထိပ်ပြောင် အဘိုးအိုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"အဘိုးကြီး... မင်းက အချည်းနှီး ဖြစ်ရတယ် ဟုတ်လား... ဒါဆို အီးအီးဒီအက်စ် ကိုကျတော့ ဘယ်လိုပြောမလဲ... မမေ့နဲ့နော်... ဒီနှစ်ရဲ့ အတော်ဆုံး ပါရမီရှင်ကို မင်းတို့ နဂါးလူသား သင်တန်းကျောင်းက လုယူသွားတာလေ..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ထိပ်ပြောင် အဘိုးအိုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါမှသာ နှစ်တိုင်း မင်းတို့နောက်ကနေ လိုက်ပြီး အချည်းနှီး ဖြစ်နေရတဲ့သူပါ... ပါရမီရှင်တွေကို မင်းတို့ လုယူသွားတာကို မျက်စိသူငယ်နဲ့ ကြည့်နေရတာ... တကယ်ကို ရင်နာစရာ ကောင်းတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချိုတစ်ချောင်းနှင့် အဘိုးအိုက ထိပ်ပြောင် အဘိုးအိုကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စက်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အီးအီးဒီအက်စ် ရဲ့ ပါရမီက ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း သူက တစ်ယောက်တည်းလေ... ကားလ် လုယူသွားတဲ့ ပါရမီရှင်တွေရဲ့ အရေအတွက်ကို ဘယ်လိုလုပ် မီနိုင်မှာလဲ... ဟူး..."

"အဘိုးကြီး... အချောင်ရထားတာကို မျက်နှာငယ် မလုပ်ပြစမ်းပါနဲ့..."

နှာခေါင်းနီ အဘိုးအိုက မကျေမနပ်ဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။

"မင်းကိုယ်တိုင်လည်း သိသားပဲ... ပါရမီရှင် ဆိုတာ အရေအတွက်ထက် အရည်အသွေးက ပိုအရေးကြီးတယ်ဆိုတာ... အီးအီးဒီအက်စ် တစ်ယောက်တည်းက သာမန် ပါရမီရှင် အယောက် ၅၀ လောက်နဲ့ ညီမျှတယ်လေ... စဉ်းစားကြည့်... အလင်းဓာတ်နဲ့ လေဓာတ် နှစ်မျိုးစလုံး အထူးအဆင့်... စိတ်စွမ်းအင်က ရွယ်တူတွေထက် ၈၈ ဆ... တကယ့်ကို မွန်းစတား ပဲ..."

"ဟုတ်တယ်... ငါသာ ဆိုရင် ဒီနှစ် လက်ခံရရှိထားတဲ့ ကျောင်းသားတွေ အားလုံးကို ပေးပြီး အီးအီးဒီအက်စ် နဲ့ လဲပစ်လိုက်ချင်တယ်..."

ထိပ်ပြောင် အဘိုးအိုကလည်း သဘောတူလိုက်သည်။

"အီးအီးဒီအက်စ် လို ပါရမီရှင်မျိုးကိုသာ သေချာ လေ့ကျင့်ပေးမယ်ဆိုရင် အဆင့် ၉ မဟာ မှော်ဆရာကြီး ဖြစ်ဖို့က သေချာပေါက်ပဲ... အဲ့ဒီထက်တောင်..."

ဆက်ပြောမည့် စကားကို သူ မျိုချလိုက်သော်လည်း နှာခေါင်းနီ အဘိုးအိုနှင့် ချိုတစ်ချောင်းနှင့် အဘိုးအိုတို့က သူ ပြောလိုရင်းကို ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်ကြသည်။

အီးအီးဒီအက်စ် ကဲ့သို့သော ပါရမီမျိုးသည် အထွတ်အထိပ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည့် အလားအလာ ရှိပေသည်။

အထွတ်အထိပ် အဆင့်။

ထိုအဆင့်သည် မည်သို့သော အဆင့်မျိုး ဖြစ်သနည်း။

အထွတ်အထိပ် အဆင့်ရှိသော ကျောင်းသားဟောင်း တစ်ဦးသည် သာမန် ကျောင်းသားဟောင်း မည်မျှနှင့် ညီမျှမည်နည်း။

"ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ပါရမီရှင်ကို မင်းတို့ နဂါးလူသား သင်တန်းကျောင်းကို ပို့လိုက်ရတာ တကယ် နှမြောစရာပဲ... ဖြုန်းတီးပစ်တာနဲ့ အတူတူပဲ..."

နှာခေါင်းနီ အဘိုးအိုက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူက ငါတို့ မီးနဂါး သင်တန်းကျောင်းကို လာသင့်တာ... မီးနဂါး သင်တန်းကျောင်းကမှ သူ့ကို အကောင်းဆုံး ပညာရေး ဝန်းကျင် ဖန်တီးပေးနိုင်မှာ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချိုတစ်ချောင်းနှင့် အဘိုးအိုက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်လည် ချေပတော့သည်။

"အဘိုးကြီး... လျှောက်မပြောနဲ့... ငါတို့ နဂါးလူသား သင်တန်းကျောင်းက မင်းတို့ မီးနဂါး သင်တန်းကျောင်းထက် ဘာမှ မညံ့ဘူး... မဟုတ်ရင်..."

"ဆရာ... မြန်မြန်... ပါရမီရှင် တစ်ယောက် ထပ်ထွက်လာပြန်ပြီ..."

အဘိုးအို သုံးဦး အငြင်းပွားနေဆဲမှာပင် မှော်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ် တစ်ဦးက အမြန် ပြေးလာပြီး အမောတကောဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ..."

"ပါရမီရှင် ထပ်ထွက်လာပြန်ပြီလား..."

အဘိုးအို သုံးဦးမှာ မျက်လုံးပြူးသွားကြပြီး ထိုင်ခုံပေါ်မှ ဝုန်းခနဲ ထရပ်ကာ မှော်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်ကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဘယ်အဆင့် ပါရမီရှင်လဲ... ပါရမီက ဘယ်လိုနေလဲ..."

"မှော်ဓာတ် အာရုံခံနိုင်စွမ်း... လျှပ်စီးဓာတ် အထူးအဆင့်... စိတ်စွမ်းအင်က ရွယ်တူတွေထက် အဆ ၁၀၀..."

မှော်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်က အမြန် ဖြေလိုက်သည်။

"စုစုပေါင်း သုံးသပ်ချက်က... အထူး..."

သို့သော် သူ၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် အဘိုးအို သုံးဦးမှာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် သူ့ကို တွန်းတိုက်ကာ ပြေးထွက်သွားကြရာ လူငယ်မှာ ယိုင်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်လျက် လဲကျသွားတော့သည်။

"ဒီလူတွေကတော့... စကားတောင် ဆုံးအောင် ပေးမပြောဘူး..."

မှော်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်က မြေပြင်ပေါ်မှ ထလာပြီး တင်ပါးကို ပွတ်ကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။

သို့သော် ဆရာ သုံးဦး၏ အပြုအမူကို သူ လုံးဝ နားလည်နိုင်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤပါရမီရှင်မှာ လုံးဝ မွန်းစတား တစ်ကောင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

"မှော်ဓာတ် အာရုံခံနိုင်စွမ်း... လျှပ်စီးဓာတ် အထူးအဆင့်..."

"စိတ်စွမ်းအင်... ရွယ်တူတွေထက် အဆ ၁၀၀..."

"ဘုရားရေ..."

"ဒီလို ပါရမီမျိုးက အီးအီးဒီအက်စ် ထက်တောင် မနိမ့်ကျဘူး..."

"ငါ့လူပဲ... သူက ငါတို့ မီးနဂါး မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်းက လူပဲ..."

"မဟုတ်ဘူး... သူက ငါတို့ ဒေါက်ဂလပ်စ် မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်းက လူပဲ..."

"အိပ်မက်မက်မနေကြနဲ့... ဒီလို ပါရမီမျိုး ရှိတဲ့သူက သေချာပေါက် နဂါးလူသားပဲ ဖြစ်ရမယ်... သူ ငါတို့ နဂါးလူသား မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်းကို သေချာပေါက် ဝင်လာလိမ့်မယ်..."

"နဂါးလူသား ဆိုတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ... ငါ သေချာပေါက် လုယူမှာပဲ..."

"ဖယ်လိုက်စမ်း..."

"အကုန်လုံး ဖယ်ကြစမ်း..."

ယခုအချိန်တွင် မုန်လဲ့မှာ လူတိုင်း၏ မနာလို ဝန်တိုသော အကြည့်များကို ခံစားနေရသော်လည်း သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ချေ။ ဤသည်မှာ သူ မျှော်လင့်ထားပြီးသား ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။

"အစ်ကို မုန်လဲ့... တကယ် တော်တာပဲ..."

ဂျိုအန်နာ၊ ဂျိုးဇက် နှင့် အန်ဒရူးတို့ သုံးယောက်ကလည်း မုန်လဲ့အနားသို့ ပြေးလာကြပြီး အားကျသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့သည် မုန်လဲ့၏ ပါရမီက မည်သည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ဆောင်သည်ကို သေချာ နားမလည်ကြသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ၏ အံ့အားသင့်မှုများနှင့် ချီးမွမ်းမှုများက လုံလောက်သော အဖြေတစ်ခု ဖြစ်နေပေသည်။

မုန်လဲ့သည် လူတိုင်း အားကျရသော ပါရမီရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဖယ်စမ်း... ငါ့ကို ဖယ်ပေးကြစမ်း..."

"ပါရမီရှင်က ဘယ်မှာလဲ..."

ထိုစဉ် လေပြင်းများအလား အဘိုးအို သုံးဦး လူအုပ်ကြီးကို တိုးဝှေ့ကာ ဝင်လာကြပြီး ဟိုကြည့်ဒီကြည့်ဖြင့် အလွန်တရာ အလျင်လိုနေပုံရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ အကြည့်များက စိတ်စွမ်းအင် တိုင်းတာရေး ကိရိယာ အနီးတွင် ရပ်နေသော နဂါးလူသား လူငယ် တစ်ဦးထံသို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

ထို နဂါးလူသား လူငယ်မှာ တန်ဖိုးကြီး ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောတွင် အနက်ရောင် အတောင်ပံနှစ်ဖက် ပေါက်နေကာ ရုပ်ရည် ချောမောပြီး ဩဇာတိက္ကမ ရှိသောအသွင် ရှိသည်။ အပြင်ပန်း အသွင်အပြင်မှာ အလွန်တရာ ကြည့်ကောင်းလှပေသည်။

"မင်းက အဲ့ဒီ ပါရမီရှင်လား..."

နှာခေါင်းနီ အဘိုးအိုက နဂါးလူသား လူငယ်၏ ပခုံးကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး အလောတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ... မင်္ဂလာပါ... ငါက မီးနဂါးတိုင်းပြည်ရဲ့ နံပါတ်တစ် မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်း ဖြစ်တဲ့ မီးနဂါး မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်းက ကျောင်းသားလက်ခံရေး တာဝန်ခံ ဆရာပါ... ငါ့နာမည်က ကားလ် ပါ..."

"ငါတို့ မီးနဂါး မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်းကို ဝင်ဖို့ မင်းကို လှိုက်လှဲစွာ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်..."

"မင်းသာ ဝင်မယ်ဆိုရင် ကျောင်းလခ နေထိုင်စရိတ် သင်ထောက်ကူ ပစ္စည်းစရိတ် အားလုံး အခမဲ့ ဖြစ်မယ့်အပြင် တစ်နှစ်ကို ရွှေပြား ၁၀၀၀... အဲ မှားလို့ ၂၀၀၀ တောင် ပညာသင်ဆု ပေးဦးမှာ..."

နှာခေါင်းနီ အဘိုးအိုက အကျိုးခံစားခွင့်များကို တတွတ်တွတ် ပြောနေစဉ်မှာပင် ထိပ်ပြောင် အဘိုးအိုက သူ့ကို တွန်းဖယ်ကာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ပါရမီရှင်လေး မင်္ဂလာပါ... ငါက ဒေါက်ဂလပ်စ် မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်းက ကျောင်းသားလက်ခံရေး ဆရာပါ... မင်းကို ဒေါက်ဂလပ်စ် မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်းကို ဝင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်... မင်းသာ ဝင်မယ်ဆိုရင် ကျောင်းလခရော ပညာသင်ဆုရော အားလုံး စိတ်ကြိုက် တောင်းလို့ရတယ်..."

"မင်းတို့တွေ လျှောက်မပြောနဲ့... သူက နဂါးလူသားပဲ... ငါတို့ နဂါးလူသား မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်းကို ဝင်ရမှာပေါ့..."

ချိုတစ်ချောင်းနှင့် အဘိုးအိုက ထိပ်ပြောင် အဘိုးအိုကို အတင်း တွန်းဖယ်ကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ... ငါက နဂါးလူသား မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်းကပါ..."

အလွန်တရာ ရင်းနှီးဖော်ရွေနေသော အဘိုးအို သုံးဦးကို ကြည့်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မည်သို့ ပြောရမည်မှန်းပင် မသိတော့ချေ။

ပါရမီရှင်က မုန်လဲ့ပါ... နဂါးလူသား လူငယ်ကို သွားဖိတ်နေလို့ ဘာလုပ်မှာလဲ။

ဒီအလွဲကြီးကတော့ လွန်လွန်းနေပြီ။

မုန်လဲ့မှာလည်း ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်နေသော်လည်း သူ နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်။

ရှေးပဝေသဏီ ကတည်းက နဂါး သွေးကြော ပါဝင်သော နဂါးလူသားများသည် လူသားများထက် များစွာ သာလွန်သော မှော်ပညာ ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြပြီး ပါရမီရှင် ထွက်ပေါ်လာနိုင်ခြေမှာလည်း များစွာ ပိုမို မြင့်မားပေသည်။

လူသားများထဲမှ ပါရမီရှင် ထွက်ပေါ်လာနိုင်ခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ လူဦးရေ အလွန်အမင်း များပြားလွန်းသောကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျောင်းသားလက်ခံရေး ဆရာ သုံးဦး လူမှားသွားခြင်းမှာ လုံးဝ ယုတ္တိရှိပေသည်။