အခန်း ၂၂

အခန်း ၂၂ ပညာရေးအတွက် ဆင်းရဲပြီး စစ်ရေးအတွက် ချမ်းသာခြင်း... ကြီးမားလှသော ကျောင်းလခ

မှော်ဓာတ် အာရုံခံနိုင်စွမ်း... လျှပ်စီးဓာတ် အထူးအဆင့်။

စိတ်စွမ်းအင်... ရွယ်တူတွေထက် အဆ ၁၀၀။

ဤမျှလောက် ထူးချွန်သော ပါရမီမှာ တစ်ကွင်းလုံးတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းလှပေသည်။

ဤသို့သော ပါရမီရှင်ကို လက်ခံရရှိသွားသဖြင့် နှာခေါင်းနီ အဘိုးအိုမှာ အလွန်အမင်း ကျေနပ်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရင်ပြင်ပေါ်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော မှူးမတ်များ၊ သာမန်ပြည်သူများနှင့် နဂါးလူသားများ၏ အကြည့်များကတော့ မုန်လဲ့ထံမှ မခွာနိုင်သေးဘဲ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အားကျမှုများ အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းနေဆဲပင်။

"ဒီဆင်းရဲသားလေးရဲ့... အဲ... ဒီလူငယ်လေးရဲ့ ကံကြမ္မာကတော့ လုံးဝကို ပြောင်းလဲသွားပြီ... သူ ကျောင်းကနေ ဘွဲ့ရလာရင် အနည်းဆုံး အဆင့် ၆ မှော်ဆရာပဲ..."

"အားကျလိုက်တာ... မနာလိုလိုက်တာ..."

မှော်ပညာ စမ်းသပ်ပွဲကတော့ ဆက်လက် ကျင်းပနေဆဲပင်။ မုန်လဲ့ ပြီးနောက် ဂျိုးဇက်နှင့် အန်ဒရူးတို့ နှစ်ယောက်ကလည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ရောယှက်ကာ စမ်းသပ်မှု ခံယူခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည်လည်း မုန်လဲ့ကဲ့သို့ပင် အံ့ဩစရာကောင်းသော မှော်ပညာ ပါရမီများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ကွင်းလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေလိုကြသည်။

သို့သော် လက်တွေ့ဘဝကတော့ အလွန် ရက်စက်လှပေသည်။

ဂျိုးဇက်။

မှော်ဓာတ် အာရုံခံနိုင်စွမ်း... မီးဓာတ် အဆင့်နိမ့်။

စိတ်စွမ်းအင်... ရွယ်တူတွေနဲ့ အတူတူပဲ။

စုစုပေါင်း သုံးသပ်ချက်... ပါရမီ သာမန်ပဲ... မှော်ဆရာ ဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်း မရှိဘူး။

အန်ဒရူး။

မှော်ဓာတ် အာရုံခံနိုင်စွမ်း... လေဓာတ် အဆင့်နိမ့်။

စိတ်စွမ်းအင်... ရွယ်တူတွေနဲ့ အတူတူပဲ။

စုစုပေါင်း သုံးသပ်ချက်... ပါရမီ သာမန်ပဲ... မှော်ဆရာ ဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်း မရှိဘူး။

ဤရလဒ်ကြောင့် ဂျိုးဇက်နှင့် အန်ဒရူးတို့ နှစ်ယောက်မှာ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်သွားကြတော့သည်။

သူတို့နဲ့ ငယ်ငယ်ကတည်းက အတူတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့တဲ့ မုန်လဲ့မှာ အလွန်တရာ အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေမယ့် သူတို့မှာကျတော့ မှော်ပညာ ပါရမီ နည်းနည်းလေးတောင် မရှိဘူးတဲ့လား။ ဒါကို သူတို့ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ဘူး။

ဘာလို့လဲ။

ဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲ။

ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ငိုကြွေးနေသော သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း မုန်လဲ့မှာ သူတို့ကို မည်သို့ နှစ်သိမ့်ရမည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။ သူတို့၏ ပခုံးများကိုသာ ပုတ်ပေးရုံသာ တတ်နိုင်ပေသည်။

မုန်လဲ့သည် သူငယ်ချင်း သုံးယောက်စလုံးကို မှော်ပညာ ပါရမီ ရှိစေချင်သော်လည်း လက်တွေ့ဘဝမှာ ဤမျှပင် ရက်စက်လှပေသည်။ သင်၏ ဆန္ဒအရ မည်သည့်အခါမျှ ပြောင်းလဲသွားမည် မဟုတ်ချေ။

"မှော်ဓာတ် အာရုံခံနိုင်စွမ်း... သစ်ပင်ဓာတ် အလယ်အလတ်အဆင့်... လေဓာတ် အဆင့်နိမ့်..."

ထိုစဉ် စမ်းသပ်ရေး တာဝန်ရှိသူ လူငယ်က ဂျိုအန်နာ၏ စမ်းသပ်မှု ရလဒ်ကို ကြေညာလိုက်သည်။

"ဟင်..."

မုန်လဲ့က လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဂျိုအန်နာမှာ သလင်းကျောက်လုံးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး သလင်းကျောက်လုံး အတွင်းမှ စိမ်းလန်းသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ စိမ်းမြမြ မြကျောက် တစ်လုံးအလား လှပနေပြီး အထဲတွင် မီးခိုးရောင် အလင်းတန်း အနည်းငယ်လည်း ရောနှောနေပေသည်။

"ဂျိုအန်နာမှာလည်း... မှော်ပညာ ပါရမီ ရှိတာလား..."

မုန်လဲ့မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ငိုကြွေးနေသော ဂျိုးဇက်နှင့် အန်ဒရူးတို့လည်း ဂျိုအန်နာကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်း ကိုက်ထားကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ခဏတာမျှ သက်သာသွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ပိုမို ကြီးမားသော စိတ်ပျက်မှုများက နေရာယူလာတော့သည်။

ဂျိုအန်နာမှာလည်း မှော်ပညာ ပါရမီ ရှိနေပြီပဲ... ငါတို့ကျတော့...

"နောက်တစ်ဆင့်... မင်းရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်ကို စမ်းသပ်မယ်..."

စမ်းသပ်ရေး တာဝန်ရှိသူ လူငယ်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ မုန်လဲ့နှင့် ပတ်သက်နေသဖြင့် သူက ဂျိုအန်နာအပေါ်တွင်လည်း အလွန် ယဉ်ကျေးနေပေသည်။ ဂျိုအန်နာသည် မုန်လဲ့နှင့် အတူလာသူ မဟုတ်ပါလော။

"စိတ်စွမ်းအင်... ရွယ်တူတွေထက် ၈ ဆ..."

"စုစုပေါင်း သုံးသပ်ချက်... မှော်ဆရာ ဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်း ရှိတယ်..."

လူငယ်က အပြုံးမျက်နှာဖြင့် အဆုံးသတ် ရလဒ်ကို ကြေညာလိုက်ပြီး ဂျိုအန်နာကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ညီမလေး... ဂုဏ်ယူပါတယ်... မင်း မှော်ဆရာ ဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်း ရှိသွားပြီ..."

"ငါ့မှာလည်း မှော်ပညာ ပါရမီ ရှိတာလား..."

ဂျိုအန်နာက တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"ငါ မှော်ဆရာ ဖြစ်နိုင်ပြီပေါ့... ငါ မှော်ဆရာ ဖြစ်နိုင်ပြီ..."

ယခင်ကဆိုလျှင် ဤနေရာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်နေပါက စမ်းသပ်ရေး တာဝန်ရှိသူ လူငယ်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟန့်တားမည်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူက ဟန့်တားခြင်း မပြုသည့်အပြင် ပြုံးရွှင်နေကာ အလွန် ယဉ်ကျေးနေပေသည်။

ထိုမျှမကသေး လူလတ်ပိုင်းနှင့် ကျန်လူငယ် နှစ်ဦးမှာလည်း ပြုံးရွှင်နေကြပြီး အလွန်တရာ ဖော်ရွေနေကြပေသည်။

"ဂျိုအန်နာ... ဂုဏ်ယူပါတယ်..."

မုန်လဲ့က ပြုံးကာ ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုလိုက်သည်။

"ဂျိုအန်နာ... ဂုဏ်ယူပါတယ်..."

ဂျိုးဇက်နှင့် အန်ဒရူးတို့ကလည်း အတင်း ပြုံးကာ ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုလိုက်ကြသည်။

"အင်း... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ဂျိုအန်နာမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး မျက်ရည်များပင် ဝဲလာကာ ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်ပြနေတော့သည်။ ဂျိုးဇက်နှင့် အန်ဒရူးတို့ ဆက်တိုက် ကျရှုံးသွားသဖြင့် သူမတွင်လည်း မှော်ပညာ ပါရမီ ရှိမည် မဟုတ်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ရုတ်တရက် ကံကြမ္မာ အပြောင်းအလဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူမ ဘယ်လိုလုပ် မပျော်ရွှင်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

"နောက်ထပ် ကံကောင်းသူ တစ်ယောက်ပဲ..."

"အားကျလိုက်တာ..."

ဝိုင်းကြည့်နေသူများက လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောဆိုနေကြပြီး အားကျမှုများ ပြည့်နှက်နေကြသည်။ မှော်ပညာ ပါရမီ ရှိခြင်းနှင့် မရှိခြင်းမှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော ဘဝနှစ်ခု ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပါလော။

သာမန် ပါရမီလေး တစ်ခုကပင် သူတို့ အများစုကို အားကျစေရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"သွားကြစို့... ကျောင်းသားလက်ခံရေး ဌာနကို အရင်သွားပြီး ဂျိုအန်နာအတွက် မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်း တစ်ခု ရွေးပေးကြတာပေါ့... ပြီးရင် အပြင်ထွက်ပြီး တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဟာဒက်စ်ကို သွားရှာကြမယ်..." မုန်လဲ့က ပြောလိုက်သည်။

"အင်း..."

ဂျိုအန်နာ၏ ပါရမီမှာ သာမန်သာ ဖြစ်ပြီး သာမန်ပြည်သူ တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ဒေါက်ဂလပ်စ် မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်းကိုသာ ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် မှော်သားရဲရွာလေး၏ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်းသို့ ဝင်ခွင့်ရသော ဒုတိယမြောက် ကလေး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဟာဒက်စ်မှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ ခေါ်လာသော ကလေး လေးယောက်တွင် နှစ်ယောက်မှာ မှော်ပညာ ပါရမီ ရှိနေခြင်းမှာ အလွန်တရာ ကံကောင်းလွန်းလှပြီး အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလှပေသည်။

အထူးသဖြင့် သူ အားထားရသော မုန်လဲ့မှာ အလွန်တရာ အံ့ဩစရာကောင်းသော ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားရာ သူ မည်သို့ မဝမ်းသာဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

"မုန်လဲ့... တကယ် တော်တာပဲ... မင်းက ရွာရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာပဲ..."

ဟာဒက်စ်က မုန်လဲ့၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ဂျိုအန်နာ... သမီးလည်း တကယ် တော်တာပဲ... ဦးလေး အခု ချက်ချင်း ရွာကို ပြန်သွားပြီး ရွာသူကြီးနဲ့ ရွာသားတွေ အားလုံးကို ဒီသတင်းကောင်း သွားပြောပြချင်နေပြီ..."

မုန်လဲ့က ရယ်ရခက် ငိုရခက်ဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပိုမို စိတ်ပျက်နေသော ဂျိုးဇက်နှင့် အန်ဒရူးတို့ကို တစ်ချက် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဟာဒက်စ်... ဂျိုးဇက်နဲ့ အန်ဒရူးတို့ကျတော့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... သူတို့ အလကား လိုက်လာသလို ဖြစ်သွားတာပေါ့..."

"ဘာမှ တတ်နိုင်ဘူးလေ... မှော်ပညာ ပါရမီ မရှိရင်တော့ ရွာကိုပဲ ပြန်ရမှာပေါ့..."

ဟာဒက်စ်၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးနွမ်းသွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကျန်သော စကားများကို သူ ဆက်မပြောတော့သော်လည်း အဆုံးသတ်မှာကား သေချာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ရွာသို့ ပြန်သွားကာ သာမန်ပြည်သူ တစ်ယောက်အဖြစ် တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်သွားပြီး တောင်ပေါ်ရွာလေးတွင် တစ်သက်လုံး ကုန်ဆုံးသွားရမည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ကံကြမ္မာပင် ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ ဆန့်ကျင်၍ မရနိုင်ချေ။

ဂျိုးဇက်နှင့် အန်ဒရူးတို့မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီသွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များက ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ ကျဆင်းလာတော့သည်။

"မှော်ပညာ ပါရမီ မရှိရင်လည်း... စစ်ရေး စွမ်းအင် လေ့ကျင့်လို့ ရတယ်လေ..."

မုန်လဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မြို့တော်မှာ စစ်သည်တော်သင်တန်းကျောင်းတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ... လူသား သာမန်ပြည်သူတွေကို လက်ခံတဲ့ ကျောင်းတွေလည်း ရှိတာပဲ... သူတို့ စစ်သည်တော်သင်တန်းကျောင်းကို ဝင်ပြီး စစ်သည်တော် ဖြစ်လာလို့ ရတာပဲကို..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဂျိုးဇက်နှင့် အန်ဒရူးတို့မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီသွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ဟုတ်တယ်... မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်းကို မဝင်နိုင်ရင်လည်း စစ်သည်တော်သင်တန်းကျောင်းကို ဝင်ရင် ကောင်းတာပဲလေ..."

ဂျိုအန်နာကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ လေးယောက်စလုံး မြို့တော်မှာ ကျန်ခဲ့ရင် အချင်းချင်းလည်း ကူညီလို့ ရတာပေါ့... မဟုတ်ဘူးလား..."

"ပြောတာကတော့ လွယ်တယ်... လုပ်ဖို့က ခက်တယ်..."

ဟာဒက်စ်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"စစ်သည်တော်သင်တန်းကျောင်းရဲ့ ကျောင်းလခက ဘယ်လောက် ဈေးကြီးလဲ ဆိုတာ မင်းတို့ သိကြလို့လား..."

"ဒါကိုတော့ ကျွန်တော် သတိမထားမိဘူး..."

"အညံ့ဆုံး အဆင့် ၃ ကျောင်းမှာတောင် ကျောင်းလခက တစ်နှစ်ကို ရွှေပြား ဆယ်ဂဏန်းလောက် ရှိတယ်... စာအုပ်ဖိုး၊ နေထိုင်စရိတ်၊ စားစရိတ်၊ အဝတ်အစားဖိုး၊ သင်ထောက်ကူ ပစ္စည်းစရိတ်၊ လက်တွေ့ လေ့ကျင့်စရိတ် တွေက ရှိသေးတယ်..."

ဟာဒက်စ်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"အကုန်လုံး ပေါင်းလိုက်ရင် တစ်နှစ်ကို အနည်းဆုံး ရွှေပြား ရာဂဏန်းလောက် ကုန်မှာ... သာမန် မိသားစုတွေက ဘယ်လိုလုပ် တတ်နိုင်မှာလဲ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဂျိုးဇက်နှင့် အန်ဒရူးတို့၏ မျက်နှာများမှာ တောင့်တင်းသွားတော့သည်။ သူတို့ မိသားစု၏ တစ်နှစ်စာ စုဆောင်းငွေမှာ ရွှေပြား ၁၀ ပြားပင် မပြည့်ချေ။ ရွှေပြား ရာဂဏန်းဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ချေ။

ယခု မှော်ပညာ စမ်းသပ်ပွဲအတွက် လိုအပ်သော ရွှေပြား ၁၀ ပြားကိုပင် သူတို့၏ မိဘများက အံကြိတ်ကာ စုဆောင်းပေးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို စစ်သည်တော်သင်တန်းကျောင်းတွင် ထားရန် ရွှေပြား ရာဂဏန်းကို မည်သို့ ရှာဖွေပေးနိုင်မည်နည်း။

"ပညာရေးအတွက် ဆင်းရဲပြီး စစ်ရေးအတွက် ချမ်းသာတယ် ဆိုတာ အလကား ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူး..."

ဟာဒက်စ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မှော်ဆရာနဲ့ စစ်သည်တော် လေ့ကျင့်ဖို့ဆိုတာ ငွေနဲ့ ပုံအောရတာ... အလယ်အလတ်တန်းစား မိသားစု တစ်စုကိုတောင် ကုန်ခန်းသွားစေနိုင်တယ်... ငါတို့လို သာမန်ပြည်သူတွေက ဘယ်လိုလုပ် တတ်နိုင်မှာလဲ..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဂျိုအန်နာကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ မှော်ပညာ ပါရမီ ရှိခြင်းက သေချာပေါက် ကောင်းမွန်သော ကိစ္စ ဖြစ်သော်လည်း မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်းသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမှာ ငွေကုန်ကြေးကျ များပြားမည့် အစပျိုးမှုပင် ဖြစ်သည်။

ဂျိုအန်နာသည် မုန်လဲ့ကဲ့သို့ ကျောင်းလခ အခမဲ့ ရရှိပြီး ပညာသင်ဆု အမြောက်အမြား ရရှိမည် မဟုတ်ချေ။ သူမ၏ လာမည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွက် အသုံးစရိတ်များကို မည်သို့ လုပ်မည်နည်း။

မုန်လဲ့မှာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ဂျိုအန်နာသည်လည်း နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်း ကိုက်ထားပြီး ကြောက်ရွံ့ကာ ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။

"သွားကြစို့... တစ်နေကုန် တန်းစီရတာ မင်းတို့လည်း ပင်ပန်းနေပြီ... နေရာ တစ်ခုခု ရှာပြီး တစ်ခုခု စားကြရအောင်... ပြီးရင် တည်းခိုခန်း ပြန်ပြီး နားကြမယ်..."

ဟာဒက်စ်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"နောက်နှစ်ရက်နေလို့ မုန်လဲ့နဲ့ ဂျိုအန်နာ မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်းကို ဝင်သွားရင် ဂျိုးဇက်နဲ့ အန်ဒရူးကို ခေါ်ပြီး ရွာကို ပြန်တော့မယ်... မြို့တော်က အသုံးစရိတ် အရမ်း များတယ်..."

"ရွာကို ပြန်မယ်..."