အခန်း ၂၄

အခန်း ၂၄ အထွတ်အထိပ် ရုပ်တုများနှင့် ကျောင်းတော်အတွင်း လူရိုက်ခြင်း

ကျောင်းတော်၏ တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ သမိုင်းကြောင်း ရှည်လျားပြီး ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် ဤအမြင့်ဆုံး မှော်ပညာခန်းမကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း မုန်လဲ့၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ရောယှက်နေတော့သည်။

သမိုင်းကြောင်းအရ ကြည့်လျှင် ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ မည်သည့်ကျောင်းကမှ မျက်စိရှေ့ရှိ ဤကျောင်းကြီးနှင့် ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ ရှေးအကျဆုံး တက္ကသိုလ်များပင်လျှင် နှစ်တစ်ထောင် သမိုင်းကြောင်း မရှိကြသော်လည်း မျက်စိရှေ့ရှိ ဤကျောင်းကြီးမှာမူ နှစ်ပေါင်း နှစ်သောင်းကျော် သမိုင်းကြောင်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

နေရာတိုင်းတွင် အချိန်ကာလ၏ ရင့်ကျက်မှုများကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

အရာရာတိုင်းတွင် အတိတ်၏ ပုံရိပ်များကို တွေ့မြင်နိုင်ပေသည်။

တကယ့်ကို ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသော မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်းကြီး တစ်ခုပင်။

ကျောင်းတံခါးဝတွင် ကျောင်းစောင့်များ ရပ်နေကြပြီး သူတို့အားလုံးမှာ မီးနဂါး သံချပ်ကာများကို ဝတ်ဆင်ထားကာ မီးတောက် လှံရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ အေးစက်တည်ကြည်နေပြီး ထက်မြက်သော လင်းယုန်မျက်လုံးများဖြင့် ဖြတ်သွားဖြတ်လာသူများကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ကျောင်းသားသစ်များ စာရင်းလာသွင်းကြပြီး ကျောင်းသားဟောင်းများလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြန်ရောက်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။

ပျော်ရွှင်နေသော ကျောင်းသားများနှင့် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသော မိဘများကို မြင်တွေ့ရပေသည်။

ကျောင်းတံခါးဝတွင် အလွန်တရာ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသော်လည်း ကျောင်းတံဆိပ် တပ်ဆင်ထားသော ကျောင်းသားများသာ ဝင်ခွင့်ရှိပြီး လိုက်ပါလာသော မိဘများနှင့် အခြားသူများအားလုံးမှာ အပြင်ဘက်တွင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။

မီးနဂါး မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်း၏ တင်းကျပ်သော စည်းကမ်းများကို ဤနေရာတွင် ပီပြင်စွာ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

မုန်လဲ့က ကျောင်းတံဆိပ်ကို ထုတ်ကာ ရင်ဘတ်တွင် တပ်ဆင်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ ကျောင်းတံခါးဝသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဖျတ်... ဖျတ်... ဖျတ်..."

ကျောင်းစောင့်များ၏ ထက်မြက်သော အကြည့်များက သူ့ထံသို့ ကျရောက်လာတော့သည်။

"ဒီနှစ် စာရင်းလာသွင်းတဲ့ ကျောင်းသားသစ်တွေ သန့်စင်သော နဂါးရင်ပြင်ကို သွားပြီး ကျောင်းသားသစ် စမ်းသပ်ပွဲ အရင်ဝင်ရမယ်..."

အေးစက်သော အသံတစ်သံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျောင်းထဲဝင်ပြီး ညာဘက်ကို ကွေ့ရင် သန့်စင်သော နဂါးရင်ပြင်ကို ရောက်လိမ့်မယ်..."

"ကျေးဇူးပါပဲ..."

မုန်လဲ့က ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ပြီးနောက် ကျောင်းတံခါးကို ဖြတ်ဝင်ကာ ညာဘက်ရှိ သစ်ပင်ရိပ် လမ်းမကြီးအတိုင်း ကျောင်းစောင့်များ ပြောသော သန့်စင်သော နဂါးရင်ပြင် သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

မြင့်မားသော သစ်ပင်ကြီးများက လမ်းမကြီး၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် စီတန်းပေါက်ရောက်နေပြီး နေရောင်ခြည်ကို ကာကွယ်ပေးထားပေသည်။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် လမ်းမကြီး၏ အဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားရာ ကြီးမားလှသော ရုပ်တုများစွာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤရုပ်တုများမှာ ပုံစံအမျိုးမျိုးနှင့် အရွယ်အစား အမျိုးမျိုး ရှိကြပြီး စုစုပေါင်း အလုံးငါးဆယ်ခန့် ရှိပေသည်။ အချို့မှာ မီတာတစ်ရာခန့် မြင့်မားပြီး အချို့မှာမူ နှစ်မီတာခန့်သာ ရှိကြသည်။

ထွင်းထုထားမှုမှာ အလွန်တရာ သေသပ်လှပပြီး နဂါးအကြေးခွံများ၏ အရေးအကြောင်းများပင် အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ ပီပြင်လှပေသည်။

ကြမ်းတမ်းပြီး ဩဇာတိက္ကမ ရှိသော မီးတောက် နဂါးကြီးများ ရှိသည်။

ကျောတွင် အတောင်ပံနှစ်ဖက် ပေါက်နေသော လျှပ်စီးဓာတ် နဂါးလူသားများ ရှိသည်။

အရပ်ပုသော်လည်း ထူးချွန်ထက်မြက်ပုံရသော လူသား သူရဲကောင်းများလည်း ရှိပေသည်။

ရုပ်တုတစ်ခုစီ၏ အောက်တွင် ကျောက်စာတိုင် တစ်ခုစီ ရှိပြီး ကျောက်စာတိုင်များပေါ်တွင် ထွင်းထုခံထားရသူ၏ ဘဝတစ်သက်တာ မှတ်တမ်းများကို သေးငယ်သော စာလုံးလေးများဖြင့် ရေးသားထားပေသည်။

"အိုက်ဆက် ဖိလစ်... မီးနဂါးတိုင်းပြည်ရဲ့ ၁၆ ဆက်မြောက် ဧကရာဇ်... မီးနဂါး မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်းရဲ့ ပထမဆုံး ကျောင်းအုပ်ကြီး... ကြီးမြတ်လှတဲ့ မီးဓာတ် နဂါးဘုရင်..."

"ကောင်းကင်ယံ သက္ကရာဇ် ၂၄၇၆၂ ခုနှစ်... မှော်သားရဲတောင်တန်းကြီးရဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ ဘုရင်တွေထဲက တစ်ပါးဖြစ်တဲ့ ခေါင်းသုံးလုံးနဲ့ ခိုင်မဲရာ ဟာ မှော်သားရဲ အုပ်စုကြီးကို ဦးဆောင်ပြီး မီးနဂါးတိုင်းပြည်ကို လာရောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်... ကြီးမြတ်လှတဲ့ ဧကရာဇ် အိုက်ဆက် ဟာ စစ်တပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ပြီး မှော်သားရဲတွေကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ကာ ခေါင်းသုံးလုံးနဲ့ ခိုင်မဲရာ ကို အောင်မြင်စွာ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး မှော်သားရဲတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို အဆုံးသတ်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်..."

"ကောင်းကင်ယံ သက္ကရာဇ် ၂၄၇၉၂ ခုနှစ်... နဂါးနတ်ဘုရားအင်ပါယာနဲ့ တိုက်တန်အင်ပါယာတို့ အကြား စစ်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်... ဧကရာဇ် အိုက်ဆက် ဟာ မီးနဂါးတိုင်းပြည်ရဲ့ စစ်တပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ပြီး မှော်သားရဲတောင်တန်းကြီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ တိုက်တန်အင်ပါယာရဲ့ မြောက်ဘက် ခံတပ်ကို ရုတ်တရက် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်... ပြီးတော့ တိုက်တန်အင်ပါယာရဲ့ တိုင်လုံးကြီး ၁၂ ခု ဘုရင်တွေထဲက တစ်ပါးဖြစ်တဲ့ အရှေ့ဘက် ကျားဘုရင် ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး နဂါးနတ်ဘုရားအင်ပါယာရဲ့ အောင်ပွဲအတွက် အခွင့်အရေးကို ဖန်တီးပေးနိုင်ခဲ့တယ်..."

"ကောင်းကင်ယံ သက္ကရာဇ် ၂၄၈၅ ခုနှစ်... ကြီးမြတ်လှတဲ့ ဧကရာဇ် အိုက်ဆက် ဟာ ရာထူးမှ အနားယူပြီး..."

"အေမော့စ် ခရော့ခ်... မီးနဂါး မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်းရဲ့ ဒုတိယမြောက် ကျောင်းအုပ်ကြီး... အစွမ်းထက်တဲ့ အထွတ်အထိပ် အဆင့် နဂါးလူသား... ရေဓာတ်နဲ့ မီးဓာတ် နှစ်မျိုးစလုံးကို ကျွမ်းကျင်တဲ့ အထွတ်အထိပ် မဟာ မှော်ဆရာကြီး... နဂါးဘာသာစကား မှော်ပညာကို ပထမဆုံး တတ်မြောက်ခဲ့တဲ့ နဂါးလူသား... မှော်ပညာ သုတေသန လုပ်ငန်းတွေကို ကျွမ်းကျင်ပြီး ရေဓာတ်နဲ့ မီးဓာတ် မှော်ပညာ ၁၈၉ မျိုးကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ကာ ရေဓာတ်နဲ့ မီးဓာတ် နှစ်မျိုးစလုံး ပါဝင်တဲ့ မှော်ပညာ သုတေသန အတွက် ကြီးမားတဲ့ အကျိုးပြုမှုတွေ လုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်..."

"အဒေါ့ဖ် ဟော်မန်း..."

ရုပ်တု တစ်ခုချင်းစီကို ကြည့်ရင်း ထွင်းထုခံထားရသူများ၏ ဘဝမှတ်တမ်းများကို ဖတ်ရှုရင်း မုန်လဲ့မှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်နေမိသည်။

ဤနေရာတွင် ရုပ်တု အစိုက်ထူခံရသူများ အားလုံးမှာ အထွတ်အထိပ် အဆင့် စွမ်းအားရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး သာမန် အထွတ်အထိပ် အဆင့်များ မဟုတ်ကြချေ။

ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုများကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သည့် ကြီးမြတ်သော သူများ သို့မဟုတ် ကျောင်းအတွက် ကြီးမားသော အကျိုးပြုမှုများ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် ဆရာကြီးများ သို့မဟုတ် စစ်ပွဲများတွင် ထူးချွန်စွာ တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သည့် စစ်သူကြီးများပင် ဖြစ်ကြသည်။

သာမန် အထွတ်အထိပ် အဆင့် ဆိုလျှင် မီးနဂါး ဧကရာဇ် ဖြစ်နေလျှင်တောင် ဤနေရာတွင် ရုပ်တု စိုက်ထူခွင့် မရနိုင်ချေ။

"အားလုံးက အထွတ်အထိပ် အဆင့်တွေထဲမှာတောင် အတော်ဆုံးတွေချည်းပဲ..."

"အထွတ်အထိပ် အဆင့်တဲ့လား..."

"ငါရော ဒီလောက် အမြင့်ကို ရောက်နိုင်ပါ့မလား..."

ရင်ပြင်ပေါ်တွင် လူများ အများအပြား ရှိနေပြီး သွားလာလှုပ်ရှားနေကြသည်။ အများစုမှာ မုန်လဲ့ကဲ့သို့ပင် စာရင်းလာသွင်းသော ကျောင်းသားသစ်များ ဖြစ်ကြပြီး အားလုံးလိုလိုမှာ ရုပ်တုကြီးများကြောင့် အံ့အားသင့်နေကြကာ အထွတ်အထိပ် အဆင့် စွမ်းအားရှင်များ၏ ကြီးမြတ်သော အောင်မြင်မှုများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဂုဏ်ပြုနေကြပေသည်။

မုန်လဲ့က ရုပ်တုပိုင်ရှင်များ၏ ဘဝမှတ်တမ်းများကို တစ်ခုချင်းစီ ဖတ်ရှုပြီးနောက် စမ်းသပ်မည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိလာရာ ထိုနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။

ထိုသို့ ဖြစ်နေသည်မှာလည်း သဘာဝကျပေသည်။ မီးနဂါး မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်းက တစ်နှစ်လျှင် ကျောင်းသားသစ် တစ်ရာခန့်သာ လက်ခံသဖြင့် မှော်ပညာ စမ်းသပ်ပွဲတုန်းကလို အရှည်ကြီး တန်းစီရမည့် မြင်ကွင်းမျိုး ရှိလာမည် မဟုတ်ချေ။

"အစ်ကို... မင်းလည်း ဒီနှစ် ကျောင်းသားသစ်ပဲလား..."

မုန်လဲ့ ရပ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျောကို တစ်ယောက်ယောက်က ပုတ်လိုက်သဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တန်ဖိုးကြီး ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာတွင် အသားစိုင်များ ပြည့်အိနေသော လူကောင်ထွားထွား ကောင်လေးတစ်ယောက်က သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုဝတုတ်လေး၏ အရပ်မှာ တစ်မီတာ ခြောက်ဆယ်ပင် မပြည့်သော်လည်း ခါးပတ်လည်မှာမူ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားနေသည်။ ရယ်လိုက်သည့်အခါတွင် အလွန် ရိုးသားချစ်စရာကောင်းပြီး မိတ္တေယျ ဘုရားဆင်းတုတော်အလား ဖြစ်နေကာ မူလကတည်းက သေးငယ်သော မျက်လုံးလေးများမှာ မျဉ်းတစ်ကြောင်းအလား ပိတ်သွားတော့သည်။

'တန်းစီနေတာ မြင်ရက်သားနဲ့ အပိုတွေ မေးနေသေးတယ်...'

မုန်လဲ့က စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင်မူ ပြုံးရွှင်နေပေသည်။

သွားလာနေသူ အများစုမှာ နဂါးလူသားများ ဖြစ်ကြပြီး မှော်ပညာ စမ်းသပ်ပွဲကို တာဝန်ယူရသော ဆရာများပင်လျှင် နဂါးလူသားများ ဖြစ်နေရာ လူသား မျိုးနွယ်တူ တစ်ယောက်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းက မုန်လဲ့ကို အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ဖြစ်စေသည်။

ဤမျိုးနွယ်တူမှာ ဝတုတ်လေး တစ်ယောက် ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှပေါ့။

"ဝိုး... မင်းက လူသားလား..."

ဝတုတ်လေးက မုန်လဲ့ကို အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သေးငယ်သော မျက်လုံးလေးများမှာ ပဲစေ့လေးများအလား ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

"ကျောင်းက လက်ခံတဲ့ လူသားတွေဆိုတာ ပါရမီရှင်တွေထဲက ပါရမီရှင်တွေချည်းပဲ... အစ်ကိုလည်း အဲ့ဒီထဲက တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

"သာမန်ပါပဲ..."

မုန်လဲ့က ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ပါရမီမှာ ယခုနှစ် ကျောင်းသားသစ်များထဲတွင် မည်သည့် အဆင့်၌ ရှိနေမည်ကို သူ သေချာ မသိသော်လည်း အလွန်အမင်း ဆိုးရွားနေမည် မဟုတ်ဟုတော့ ထင်မိသည်။

"သာမန်ပါပဲ ဟုတ်လား..."

ဝတုတ်လေးက မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်သည်။

"ဝတုတ် ဟတ်... မင်းလည်း ဒီမှာ ရှိနေတာလား..."

ထိုစဉ် အနောက်ဘက်မှ သတ္တုခွက် ကွဲသံအလား စူးရှသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မုန်လဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ခေါင်းတွင် ချိုတစ်ချောင်း ပေါက်နေပြီး တင်ပါးတွင် အမြီးရှည်ကြီး ပါရှိကာ တစ်ကိုယ်လုံး စိမ်းဖန့်နေသော နဂါးလူသား တစ်ယောက် လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ အစိမ်းရောင် မျက်နှာပေါ်တွင် ဟန်ဆောင် အပြုံးများ ချိတ်ဆွဲထားပြီး ဝတုတ်လေးကို စိုက်ကြည့်နေပေသည်။

ဤအစိမ်းရောင် နဂါးလူသား၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ မြင့်မားမတ်မတ် ရှိပြီး ကြွက်သားများ အဖုအထစ် ထနေကာ တစ်ကိုယ်လုံးမှ သန်မာထက်မြက်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ဝတုတ်လေးထက် များစွာ ဩဇာတိက္ကမ ရှိပြီး ကြည့်ကောင်းလှပေသည်။

ဝတုတ်လေး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အသားစိုင်များ တုန်ခါသွားပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သွားသွား မင်းရဲ့ ကြက်တွန်သံလို စူးရှတဲ့ အသံကြီးကို ကြားနေရပါလား... မျက်စိနောက်စရာ မကောင်းဘူးလား..."

"မင်းလို နဂါးလူသားတွေရဲ့ အရှက်ရစရာ ကောင်က အရိုက်ခံချင်နေတာလား..."

အစိမ်းရောင် နဂါးလူသားက မျက်လုံးပြူးကာ လက်သီးဆုပ်ပြီး ရိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဝတုတ်လေးမှာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး ခေါင်းပုကာ မုန်လဲ့၏ အနောက်သို့ ပုန်းကွယ်သွားပြီးမှ ပြန်လည် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"လန်းစ်... ဒါ ဘယ်နေရာလဲ ဆိုတာ မင်း အရင်ကြည့်ဦး... ဒီမှာ လာပြီး ရမ်းကားချင်နေတာလား..."

အစိမ်းရောင် နဂါးလူသား လန်းစ်မှာ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားပြီး ဘယ်ညာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မည်သူမျှ သူတို့ကို သတိမထားမိကြောင်း သေချာမှသာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြန်လည် ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

"ဝတုတ် ဟတ်... မင်း မှတ်ထားလိုက်... နောက်တစ်ခါ ကျောင်းပြင်ထွက်တဲ့ အချိန်ကျရင် မင်းရဲ့ သွားတွေ အကုန် ကျွတ်ထွက်သွားအောင်ကို ငါ ရိုက်ပစ်မယ်..."

"ဟားဟား... သတ္တိရှိရင် အခုလာရိုက်လေ... အမှိုက်ကောင်ရဲ့..."

ဝတုတ်လေးက လန်းစ် လက်မပါရဲသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် မောက်မာလာတော့သည်။

"တွေ့ကြသေးတာပေါ့..."

လန်းစ်မှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး ဝတုတ်လေးကို အမုန်းတရားများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်များက မုန်လဲ့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဝတုတ် ဟတ်... မင်းက နဂါးလူသားတွေရဲ့ အရှက်ရစရာ ကောင် ဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ... လူသား အောက်တန်းစားတွေနဲ့တောင် ရောနှောနေသေးတယ်... မြို့စားကြီး ဂျိမ်းစ် မှာ မင်းလို အသုံးမကျတဲ့ သားတစ်ယောက် ရှိနေတာကို ငါ တကယ်ပဲ ဝမ်းနည်းမိတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မုန်လဲ့မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့သည်။ ဝတုတ်လေးကလည်း ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"လန်းစ်... သူက ငါ အခုလေးတင် ခင်ထားတဲ့ လူသား သူငယ်ချင်းပဲ... သူ့ကို မင်း စော်ကားခွင့် မရှိဘူး..."

"သူငယ်ချင်း ဟုတ်လား... ဟားဟား... မင်းလို လူသား ကျွန်တွေရဲ့ သွေးကြော စီးဆင်းနေတဲ့ အောက်တန်းစားကမှ အောက်တန်းစား တစ်ယောက်ကို သူငယ်ချင်း အဖြစ် သတ်မှတ်တာ... မြင့်မြတ်တဲ့ နဂါးလူသားတွေက အောက်တန်းကျတဲ့ လူသားတွေနဲ့ ဘယ်တော့မှ သူငယ်ချင်း မလုပ်ဘူး..."

လန်းစ်က လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး အလွန်တရာ အထင်သေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း..."

ဝတုတ်လေးမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အသားစိုင်များ တုန်ခါနေတော့သည်။

"လန်းစ်... ငါ မင်းကို သတိပေးထားဖူးတယ်နော်... ငါ့အမေကို စော်ကားခွင့် မရှိဘူး... မဟုတ်ရင်တော့..."

"မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်လဲ..."

လန်းစ်က လှောင်ပြောင်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ရင် မင်းကို ဆော်ပစ်မှာပေါ့..."

ထက်မြက်သော အရိပ်တစ်ခုက မျက်စိရှေ့မှ ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် လန်းစ်၏ မျက်စိရှေ့တွင် လက်သီးတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုလက်သီးမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာပြီး သူ၏ နှာခေါင်းနှင့် နီးကပ်စွာ ထိတွေ့သွားတော့သည်။

"ခရက်..."

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားများ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပြတ်သားသော အရိုးကျိုးသံနှင့်အတူ လန်းစ်၏ နှာခေါင်းမှာ ချက်ချင်း ချိုင့်ဝင်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးမှာလည်း အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ အနောက်ဘက်သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။