အခန်း ၃၅

အခန်း ၃၅ တန်ဖိုးကြီးမားသော မှော်သလင်းကျောက်နှင့် ချမ်းသာသော မှော်ဆရာ

ဘဝနှစ်ခု ဖြတ်သန်းခဲ့ရသူ ဖြစ်သဖြင့် ကြိုးစားအားထုတ်မှု၏ အရေးပါမှုကို မုန်လဲ့ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

မီးနဂါး မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်းသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် မုန်လဲ့သည် တကယ်ကို ကြိုးစားခဲ့သည်။ အတန်းထဲတွင် သေချာ ဂရုစိုက် နားထောင်ခဲ့ပြီး အတန်းဆင်းချိန်တွင် မှော်ပညာများကို လေ့လာခဲ့ကာ ညဘက်များတွင်လည်း တရားထိုင်ခြင်းကို အစဉ်တစိုက် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

သေချာသည်မှာ မုန်လဲ့သည် စနစ်ကိုလည်း အသုံးချရန် မမေ့ခဲ့ချေ။ အလင်းတန်းများကို ရိုးရိုးလေး ကောက်ယူနေရုံဖြင့် သူ့ကို မကျေနပ်နိုင်တော့ချေ။ စနစ်၏ အစွမ်းကို အပြည့်အဝ အသုံးချချင်နေသည်။

'ရွှေဒင်္ဂါးတွေနဲ့ စွမ်းရည် အမှတ်တွေကို ပြောင်းလို့ရတယ်...'

'ဒီအချက်ကို အသုံးချလို့ ရတယ်... ဒါပေမယ့် ပိုက်ဆံလိုတယ်...'

ဒါဆို ပိုက်ဆံက ဘယ်ကရမလဲ။

ဒါက ပိုက်ဆံရှာဖို့ လိုအပ်လာပြီ။

အရင်တုန်းကလည်း မုန်လဲ့ ပိုက်ဆံရှာဖို့ စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။ ပိုက်ဆံ အများကြီး ရှာချင်ခဲ့သည်။

စာရေးဆရာ လုပ်မလား။

အိမ်ခြံမြေ လုပ်ငန်း လုပ်မလား။

အင်တာနက် လုပ်ငန်း လုပ်မလား။

လက်နက် ရောင်းမလား။

ဟားဟား...

အိပ်မက်မက်နေတာပဲ။

ကမ္ဘာမြေတွင် အလွန် ဝင်ငွေကောင်းသော ဤလုပ်ငန်းများက ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးတွင် လုံးဝ အသုံးမဝင်ချေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းလာခဲ့ပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စီးပွားရေး စနစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားပြီး ဖြစ်ရာ ကမ္ဘာမြေမှ နည်းလမ်းများက ဤနေရာတွင် အသုံးမဝင်ပေ။

ဒါဆို ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးမှာ ဘယ်လို လုပ်ငန်းတွေ ရှိလဲ။

အလုံခြုံဆုံးနှင့် လူကြိုက်အများဆုံး လုပ်ငန်းမှာ နယ်မြေ ဝယ်ယူခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။ ပိုက်ဆံ အလုံအလောက် ရှိပါက ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေတစ်ခုကို ဝယ်ယူနိုင်ပြီး ထိုနယ်မြေကို အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်လာနိုင်သည်။ ထိုနယ်မြေအတွင်းရှိ ပြည်သူများ၊ မှော်သားရဲများ၊ သတ္တုတွင်းများ၊ သစ်တောများ၊ မြစ်များ စသည်တို့ အားလုံးသည် အုပ်ချုပ်သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် အုပ်ချုပ်သူသည် ထိုနယ်မြေ၏ ဘုရင်တစ်ပါးပင် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယ အနေဖြင့် မှော်ပစ္စည်း ထုတ်လုပ်ရေး လုပ်ငန်း၊ မှော်သလင်းကျောက် လုပ်ငန်း၊ ရွှေတွင်း လုပ်ငန်း၊ ကျွန်ရောင်းဝယ်ရေး လုပ်ငန်း၊ လူ တိုက်ကွင်း၊ သားရဲ တိုက်ကွင်း စသည်တို့ ဖြစ်သည်။

ဤလုပ်ငန်းများမှာ အလွန် ဝင်ငွေကောင်းလှပြီး ဧရာမ ကုန်သွယ်ရေး အဖွဲ့အစည်းများနှင့် သူဌေးကြီးများကို မွေးဖွားပေးခဲ့သည်။ ဥပမာအားဖြင့် မှော်ပစ္စည်း ထုတ်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းကို ကြည့်လျှင် မှော်ပစ္စည်းများသည် ကမ္ဘာမြေရှိ ဖုန်း၊ ကွန်ပျူတာ၊ တီဗွီ၊ မီးသီး၊ ကား များကဲ့သို့ပင် အိမ်တိုင်း၏ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော အရာများ ဖြစ်နေရာ အမြတ်အစွန်းမှာ ကြီးမားလွန်းလှသည်။

မှော်သလင်းကျောက် လုပ်ငန်းမှာလည်း အလွန် ဝင်ငွေကောင်းလှသည်။

အကြောင်းမှာ မှော်ပစ္စည်း အများစု၏ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်မှာ မှော်သလင်းကျောက်များ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မှော်သလင်းကျောက်များသည် ကမ္ဘာမြေရှိ ရေနံကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ရာ ဒူဘိုင်းမှ သူဌေးများကို ကြည့်လျှင် မှော်သလင်းကျောက် လုပ်ငန်း မည်မျှ ဝင်ငွေကောင်းကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။

အခြား လုပ်ငန်းများမှာလည်း ပြောစရာ မလိုအောင်ပင် အမြတ်အစွန်း ကြီးမားလှသည်။

'ငါ့မှာလည်း ကိုယ်ပိုင် ကုန်သွယ်ရေး အဖွဲ့အစည်း တစ်ခု ရှိပြီး လုပ်ငန်းတစ်ခုကို လက်ဝါးကြီးအုပ် ထားနိုင်ရင် ဘယ်လောက် ကောင်းမလဲ' ဟု မုန်လဲ့ အမြဲတမ်း စိတ်ကူးယဉ်နေမိသည်။

'ဒီလိုသာဆို ရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာတင် အထွတ်အထိပ်အဆင့်ကို ရောက်သွားနိုင်မှာပဲ...'

သို့သော် စိတ်ကူးက လှပသလောက် လက်တွေ့ကတော့ ခါးသီးလှသည်။

လက်ရှိအချိန်တွင် သူသည် ဆင်းရဲသား တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ ကုန်သွယ်ရေး အဖွဲ့အစည်း မဆိုထားနှင့် မွှေးညင်း တစ်မျှင်တောင် မရှိချေ။ သူဌေး ဖြစ်ချင်တာလား၊ လှပချမ်းသာတဲ့ မိန်းကလေးကို လက်ထပ်ချင်တာလား။ အိပ်မက်သာ မက်နေလိုက်စမ်းပါ။

ဘာမှ တတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

စီးပွားရေး လုပ်ဖို့ဆိုတာ သူ့အတွက် အဝေးကြီးမှာ ရှိသေးသည်။ မှန်ကန်သော အလုပ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ခြင်းက ပို၍ လက်တွေ့ကျပေမည်။ ဥပမာ - တိုက်ခိုက်ရေးသမား တစ်ယောက် လုပ်မလား။

"တိုက်ခိုက်ရေးသမား ဖြစ်ဖို့က မခက်ပါဘူး... အဆင့်ငါး စစ်သည်တော် ဒါမှမဟုတ် အဆင့်လေး မှော်ဆရာ ဖြစ်ရင် လူ တိုက်ကွင်းမှာ ဝင်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေးသမား တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်..."

ဝတုတ်လေးက ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် တိုက်ခိုက်ရေးသမား လုပ်တာက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်... တိုက်ပွဲတွေက တကယ် ကြမ်းတမ်းပြီး သွေးထွက်သံယို ဖြစ်ရသလို ပရိသတ်တွေ စိတ်ဝင်စားအောင်လည်း အသေအကြေ တိုက်ခိုက်ရတာ... ဘယ်သူကမှ ညှာပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"တကယ်ပါပဲ... တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေက ပိုက်ဆံ အများကြီး ရပေမယ့် အရမ်း အန္တရာယ်များတဲ့ အလုပ်တစ်ခုပါ..."

ဒန်နီရယ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အမြဲတမ်း သေမင်းနဲ့ အနီးကပ် နေရတာဆိုတော့ တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေရဲ့ သေဆုံးနှုန်းက အရမ်း မြင့်တယ်... နောက်ဆုံးအထိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့သူက အရမ်း နည်းတယ်... ဒါကြောင့် ဒီငွေက ရှာရတာ မလွယ်ကူဘူး..."

"အစ်ကို... အစ်ကိုလည်း တိုက်ခိုက်ရေးသမား လုပ်ချင်လို့လား..."

ဝတုတ်လေးက မျက်ခုံးပင့်ကာ မုန်လဲ့ကို ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။

"ကြားရတာတော့ အန္တရာယ်များပုံ ပေါ်ပေမယ့် ပိုက်ဆံကတော့ တကယ် ရတာပဲနော်..."

မုန်လဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး ရေရေရာရာ မဖြေဘဲ နေလိုက်သည်။ ဝန်မခံသလို ငြင်းလည်း မငြင်းခဲ့ချေ။ သို့သော် ရင်ထဲတွင်တော့ အကျိုးအမြတ်ကို တွက်ချက်နေမိသည်။

"အစ်ကို... အစ်ကိုက မြင့်မြတ်တဲ့ မှော်ဆရာ တစ်ယောက်လေ... ဘာလို့ ကိုယ့်ဂုဏ်သိက္ခာကို ချပြီး တိုက်ခိုက်ရေးသမား သွားလုပ်ရမှာလဲ..."

ဝတုတ်လေးက မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။

"အဆင့်လေး မှော်ဆရာ ဖြစ်တာနဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးသမား လုပ်ခွင့် ရှိတယ်ဆိုပေမယ့် သွားစုံစမ်းကြည့်လိုက်ဦး... လူ တိုက်ကွင်းမှာ မှော်ဆရာ တိုက်ခိုက်ရေးသမား ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိလဲလို့..."

"မရှိဘူးလား..."

မုန်လဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"အရမ်းကို နည်းတယ်..."

ဒန်နီရယ်က ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မှော်ဆရာ ဆိုတာ မြင့်မြတ်တဲ့ အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သလို ပိုက်ဆံ အမြန်ဆုံး ရှာနိုင်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်... ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးမှာ အချမ်းသာဆုံး လူက ဘုရင် မဟုတ်ဘူး၊ မှော်ဆရာတွေပဲ ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားဖူးတယ် မလား..."

"ဒီစကားက နောက်ပြောင်ထားတာ မှန်ပေမယ့် တစ်ဖက်က ကြည့်ရင်လည်း မှော်ဆရာတွေ ပိုက်ဆံရှာဖို့က တကယ် လွယ်ကူတယ် ဆိုတာကို ပြနေတာပဲ... အနည်းဆုံးတော့ အဆင့်တူ တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေထက် အများကြီး ပိုလွယ်တယ်..."

"မှော်ဆရာတွေက... ပိုက်ဆံရှာရတာ လွယ်တယ်လား..."

မုန်လဲ့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ဘာမှ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

"ဒါပေါ့..."

ဝတုတ်လေးက ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မှော်ဆရာတွေက အရမ်း ရှားပါးတဲ့အတွက် နေရာတိုင်းက အလိုရှိကြတယ်... မှော်ပစ္စည်းတွေ ထုတ်လုပ်ဖို့၊ မှော်အစီအရင်တွေ ရေးဆွဲဖို့၊ မှော်သလင်းကျောက်တွေ ရှာဖွေဖို့၊ မှော်စာလိပ်တွေ ဖန်တီးဖို့... ဒီအရာတွေ အားလုံးက မှော်ဆရာတွေ မပါဘဲ မဖြစ်ဘူးလေ... ပြီးတော့ အဲ့ဒါတွေ အားလုံးက အရမ်း ဝင်ငွေကောင်းတယ်... အခြားဟာတွေကို မပြောနဲ့ဦး... မှော်သလင်းကျောက် တစ်လုံးရဲ့ ဈေးက ဘယ်လောက်လဲဆိုတာ အစ်ကို သိလား..."

မုန်လဲ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အခု ဈေးကွက်ထဲမှာ ရောင်းနေတဲ့ မှော်သလင်းကျောက်တွေ အားလုံးက ဈေးနှုန်း သတ်မှတ်ထားပြီးသားပဲ..."

ဝတုတ်လေးက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အဆင့်နိမ့် မှော်သလင်းကျောက်တွေက သိပ်ပြီး တန်ဖိုးမရှိဘူး... ရွှေဒင်္ဂါး ဆယ်ဂဏန်းလောက်ကနေ ရာဂဏန်းလောက်အထိပဲ ရှိတယ်... အလယ်အလတ်အဆင့် မှော်သလင်းကျောက်တွေကတော့ နည်းနည်း ပိုဈေးကြီးတယ်... ထောင်ဂဏန်းကနေ သောင်းဂဏန်းလောက်အထိ ရှိတယ်..."

"တကယ် တန်ဖိုးကြီးတာက အဆင့်မြင့် မှော်သလင်းကျောက်တွေပဲ..."

"အဆင့်ခုနစ် မှော်သလင်းကျောက် တစ်လုံးဆိုရင် ရွှေဒင်္ဂါး တစ်သိန်းကနေ စတယ်..."

"အဆင့်ရှစ် မှော်သလင်းကျောက်ရဲ့ တန်ဖိုးက အဆင့်ခုနစ်ရဲ့ ဆယ်ဆပဲ... သန်းဂဏန်းလောက်ကနေ စတယ်..."

"အဆင့်ကိုး မှော်သလင်းကျောက် ဆိုရင်တော့..."

"ဟားဟား... တောင်းပန်ပါတယ်... ဝယ်ချင်တဲ့သူပဲ ရှိပြီး ရောင်းမယ့်သူ မရှိဘူး..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ဝက်လောက်က လော်ဆင် လေလံရုံမှာ အဆင့်ကိုး မှော်သားရဲ - မြေကမ္ဘာဝက်ဝံကြီး ရဲ့ မှော်သလင်းကျောက် တစ်လုံး လေလံတင်ခဲ့တယ်... အဲ့ဒါ ဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်းရလဲဆိုတာ အစ်ကို သိလား..."

"ရွှေဒင်္ဂါး တစ်သန်း..."

မုန်လဲ့က ခန့်မှန်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မှားတယ်... ရွှေဒင်္ဂါး သုံးသန်း ခုနစ်သိန်း ရှစ်သောင်း ဆိုတဲ့ မိုးထိုးနေတဲ့ ဈေးနဲ့ ရောင်းရတာ..."

ဝတုတ်လေးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှော်သလင်းကျောက်ကို နောက်ဆုံးမှာ မြေဓာတ် အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီး တစ်ယောက်က ဝယ်သွားတာ... အဆင့်ကိုး မှော်ဆရာတွေက တကယ် ချမ်းသာတာပဲကွာ... ရွှေဒင်္ဂါး လေးသန်း နီးပါးကို မျက်တောင် တစ်ချက်မခတ်ဘဲ ဝယ်နိုင်တယ် ဆိုတော့..."

"သေစမ်း... အရမ်း ချမ်းသာတာပဲ..."

မုန်လဲ့မှာ ကြားရုံဖြင့်ပင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မနာလိုလွန်း၍ ရူးတော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူသာ ထိုမျှလောက် ငွေကြေးများ ရှိခဲ့လျှင် မည်မျှ ကောင်းမည်နည်း။

"ဟီးဟီး... ဒါက ဘာမှ မဟုတ်သေးဘူး..."

ဝတုတ်လေးက ခေါင်းခါကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"နှစ်စဉ် ကျင်းပတဲ့ မှော်ပညာ ဖလှယ်ရေး ပွဲတော်တွေမှာဆိုရင် မှော်ဆရာတွေ အချင်းချင်း အရောင်းအဝယ် လုပ်ကြတာ သန်းဂဏန်းကနေ ဘီလီယံဂဏန်းလောက်အထိ ရှိတယ်... အဲ့ဒါကမှ တကယ် ချမ်းသာတယ်လို့ ခေါ်တာ..."

"ချမ်းသာတယ်... တကယ် အရမ်း ချမ်းသာတာပဲ..."

မုန်လဲ့က ခြောက်ကပ်နေသော နှုတ်ခမ်းများကို သပ်လိုက်သည်။

"ကံဆိုးတာက ငါက ဆင်းရဲသား တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပဲ... ငါက ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ အဆင်းရဲဆုံး မှော်ဆရာ ဖြစ်လောက်တယ်... ဟုတ်တယ်မလား..."

"ဟီးဟီး... အစ်ကိုကလည်း အဲ့ဒီလို မပြောပါနဲ့..."

ဝတုတ်လေးက ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အခုတော့ ပိုက်ဆံ မရှိသေးပေမယ့် အစ်ကို့မှာ ပါရမီ ကောင်းကောင်း ရှိတယ်လေ... အစ်ကိုသာ အဆင့်မြင့် မှော်ဆရာ ဖြစ်လာရင် မှော်သားရဲ တောအုပ်ကို သွားပြီး မှော်သားရဲတွေကို သတ်လိုက်တာနဲ့ ပိုက်ဆံ ကောက်ရသလို လွယ်ကူနေမှာပေါ့..."

"အဆင့်မြင့် မှော်ဆရာ..."

မုန်လဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အနည်းဆုံးတော့ အဆင့်ခုနစ် မှော်ဆရာ ဖြစ်မှ ရမှာပေါ့..."

"အစ်ကို့ရဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် နှစ်အနည်းငယ်လောက်ပဲ ကြာမယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်..."

"ဟုတ်တယ်... သုံးလလေး အတွင်းမှာတင် အဆင့်သုံး မှော်ဆရာ ဖြစ်လာတာဆိုတော့ အဆင့်ခုနစ် မှော်ဆရာ ဆိုတာလည်း မဝေးတော့ပါဘူး..."

"လူကြီးမင်းတို့... အခု ဟင်းလာချပေးလို့ ရပြီလားရှင်..."

"လာချပေးပါ... ငါတို့ ဆာနေပြီ..."

အရသာရှိသော ဟင်းလျာများ စားပွဲပေါ် ရောက်လာသော်လည်း မုန်လဲ့မှာ ပါးစပ်ဖြင့်သာ စားနေပြီး စိတ်ထဲတွင်တော့ ပိုက်ဆံရှာရန် ကိစ္စကိုသာ တွေးနေမိသည်။

အခုအချိန်မှာ ကျောင်းတက်နေရသေးသဖြင့် မှော်သားရဲ တောအုပ်သို့ သွားကာ မှော်သားရဲများကို သတ်ရန် ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။ သူသည် ကျောင်းကို ထားခဲ့ပြီး မှော်သားရဲ တောအုပ်သို့ သွားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဒါဆိုရင်တော့ တိုက်ခိုက်ရေးသမား လုပ်ဖို့က အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ပထမ အချက်အနေဖြင့် လူ တိုက်ကွင်းတွင် လူအများအပြား ရှိပြီး တိုက်ပွဲများလည်း မကြာခဏ ဖြစ်ပွားလေ့ရှိရာ အလင်းတန်းများ ကောက်ယူနိုင်ခြေ အလွန် များပြားပေသည်။ ထို့ကြောင့် မုန်လဲ့ အနေဖြင့် စိတ်ကြိုက် အလင်းတန်းများ ကောက်ယူကာ မိမိကိုယ်ကို တိုးတက်အောင် လုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယ အချက်ကတော့ ပိုက်ဆံရှာရန်ပင် ဖြစ်သည်။

တိုက်ခိုက်ရေးသမားများ၏ ပွဲထွက်ကြေးက အလွန် များပြားလွန်းလှသည်။ ထိုပွဲထွက်ကြေးများကို စွမ်းရည် အမှတ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပါက မုန်လဲ့၏ တိုးတက်မှု အမြန်နှုန်းကို အများကြီး ပိုမြန်လာစေမည် ဖြစ်သည်။

တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ် ပင် ဖြစ်သည်။

"အန္တရာယ် နည်းနည်းများပေမယ့်..."

"ရမယ့် အကျိုးအမြတ်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ဒီလောက် အန္တရာယ်ကတော့ ရင်ဆိုင်ရဲပါတယ်..."