အခန်း ၄၄

အခန်း ၄၄ အဆင့်ငါး မှော်ဆရာနှင့် လန်းစ်ကို လောင်းကြေးထပ် တိုက်ခိုက်ခြင်း

ပထမဆုံးအကြိမ် တိုက်ပွဲဝင်ရာတွင်ပင် ကြီးကျယ်သော အောင်ပွဲကို ရရှိခဲ့သဖြင့် မုန်လဲ့သည် အလွန် ပျော်ရွှင်နေပေသည်။ ရွှေဒင်္ဂါး ၁၀၀၀ တန်ဖိုးရှိသော ပွဲထွက်ကြေးကို ရရှိလိုက်သောအခါ သူ ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်သွားခဲ့သည်။

ရွှေဒင်္ဂါး ၁၀၀၀ ဆိုသည်မှာ စွမ်းရည်အမှတ် ၁၀၀ ပင် ဖြစ်သည်။

ယနေ့ ကောက်ယူရရှိခဲ့သော စွမ်းရည်အမှတ်များနှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင် ရိတ်သိမ်းရရှိမှုမှာ အလွန် များပြားလှသည်။ အထူးသဖြင့် စိတ်စွမ်းအင်မှာ အမှတ် ၂၀၀၀ ကို ကျော်လွန်တော့မည် ဖြစ်ရာ မုန်လဲ့သည် ရွှေဒင်္ဂါး အနည်းငယ်ကို သုံးစွဲ၍ အဆင့်ငါးသို့ တက်ရောက်စေလိုက်သည်။

ပိုင်ရှင် - မုန်လဲ့

မျိုးနွယ် - လူသား (မီးနဂါး သွေးမျိုးဆက် ပါဝင်သည်)

ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု - ၂၂၆၁၄ ရွှေဒင်္ဂါး

ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု - အဆင့်ငါး စစ်သည်တော် (၂၇၂၉/၅၀၀၀)

စိတ်စွမ်းအင် - အဆင့်ငါး မှော်ဆရာ (၂၀၁၄/၅၀၀၀)

မှော်စွမ်းအင် - အဆင့်ငါး မှော်ဆရာ (၂၃၁၆/၅၀၀၀)

မှော်ပညာ - အများအပြား

စစ်ရေးကျင့်စဉ် - မီးနဂါး ကျမ်းစာ

စစ်ရေးစွမ်းရည် - အများအပြား

'အဆင့်ငါး စစ်သည်တော် ဖြစ်သလို အဆင့်ငါး မှော်ဆရာလည်း ဖြစ်သွားပြီ ငါက မှော်ပညာနဲ့ စစ်ရေးကို တွဲပြီး လေ့ကျင့်နေတဲ့သူလို့ ခေါ်လို့ရတာပေါ့'

မုန်လဲ့သည် မိမိ၏ တိုးတက်မှုကို အလွန် ကျေနပ်နေမိသည်။ ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးတွင် မှော်ပညာနှင့် စစ်ရေးပညာ တွဲဖက်လေ့ကျင့်ခြင်းမှာ တားမြစ်ထားသော ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ နဂါးလူသား အများစုမှာလည်း ခန္ဓာကိုယ်ကိုရော မှော်ပညာကိုပါ တွဲဖက်လေ့ကျင့်လေ့ ရှိကြသည်။

မြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ထိုအရာနှစ်ခုထဲမှ တစ်ခုခုကို သူတို့ စွန့်လွှတ်မည်လား ဆိုသည်ကိုတော့ မုန်လဲ့ မသိချေ။ သို့သော် လောလောဆယ်တွင် သူသည် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် မှော်ပညာ နှစ်ခုစလုံးကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုစိတ် မရှိသေးပေ။ လက်တွေ့ တိုက်ပွဲများတွင် မှော်ပညာနှင့် စစ်ရေးပညာ တွဲဖက် အသုံးပြုရသည့် အားသာချက်မှာ အလွန် ကြီးမားလွန်းလှသည်။

ကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ည ၁ နာရီပင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

မုန်လဲ့သည် ခပ်မြန်မြန် မျက်နှာသစ် ရေချိုးပြီးနောက် ညတိုင်း ပြုလုပ်နေကျ တရားထိုင်ခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။

တစ်ညတာလုံး အေးချမ်းစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ပိုင်းတွင် မုန်လဲ့သည် တရားထိုင်ခြင်းကို ရပ်နားလိုက်ပြီး နံနက်စာ စားသောက်လိုက်သည်။ ဗိုက်ပြည့်သွားပြီးနောက် သူ ချမှတ်ထားသော အစီအစဉ်အတိုင်း မီးနဂါး ကျမ်းစာ ကို စတင် လေ့ကျင့်တော့သည်။

ပြီးခဲ့သည့် သုံးရက်တာ လေ့ကျင့်မှုများကြောင့် မုန်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ မီးနဂါး စစ်ရေးစွမ်းအင်များမှာ ပိုမို ကြီးမားလာပြီး လှည့်ပတ်သည့် အမြန်နှုန်းကလည်း ပိုမို မြန်ဆန်လာကြောင်း သူ ခံစားနေရသည်။ မီးနဂါး စစ်ရေးစွမ်းအင် တစ်ပတ် လည်ပတ်သွားတိုင်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ မီးနဂါး သွေးမျိုးဆက်မှာ အနည်းငယ် ပို၍ သန့်စင်လာပေသည်။

မီးနဂါး စစ်ရေးစွမ်းအင်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ မီးနဂါး သွေးမျိုးဆက်ကို ဆက်လက်၍ မသန့်စင်ပေးနိုင်တော့သည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိပါက ဤကျင့်စဉ်ကို အထွတ်အထိပ် ရောက်အောင် လေ့ကျင့်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပါက သူသည် မီးနဂါး တစ်ကောင်အဖြစ် အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

မုန်လဲ့ နေရာယူထိုင်လိုက်ကာ မီးနဂါး ကျမ်းစာ ကို လေ့ကျင့်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် အခန်းဖော် အာဘီက အပေါ်ထပ်မှ ဆင်းလာပြီး အေးစက်စက် မျက်နှာဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း အတန်းမသွားတာ ၃ ရက်ရှိပြီလို့ ကြားတယ်"

"အင်း"

မုန်လဲ့က မငြင်းဆန်ဘဲ ဝန်ခံလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ရော မသွားဘူးလား" အာဘီက ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် နောက်လည်း သွားဖို့ အစီအစဉ် မရှိတော့ဘူး"

မုန်လဲ့က ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မှော်ပညာ အတန်းတွေက ငါ့အတွက် သိပ်အသုံးမဝင်တော့ဘူး သွားနေလည်း အချိန်ဖြုန်းတာပဲ အဲဒီအစား ကိုယ်တိုင် လေ့ကျင့်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အာဘီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ မုန်လဲ့၏ စကားမှာ အနည်းငယ် ရိုင်းစိုင်းပြီး မောက်မာလွန်းသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ မီးနဂါး မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်း ဆိုသည်မှာ နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာတွင် နံပါတ် ၃ အဆင့်ရှိသော ကျောင်းတော်ကြီး ဖြစ်ပြီး စာသင်ပေးသော ဆရာများ အားလုံးမှာလည်း အဆင့်ရှစ် မဟာမှော်ဆရာကြီးများချည်းသာ ဖြစ်ကြသည်။

အဆင့်သုံး မှော်ဆရာလေး တစ်ယောက်က ဤသို့ ပြောရဲသည်လား။

'တကယ်ကို မောက်မာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းလှတယ်'

ရင်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသော်လည်း အာဘီသည် အေးစက်စက် နေတတ်သူ ဖြစ်သဖြင့် ဘာမျှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

'ဒီကောင်က တစ်မျိုးကြီးပဲလို့ ခံစားရတယ်' မုန်လဲ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မှော်ဆက်သွယ်ရေးစက်က ရုတ်တရက် မြည်လာသည်။

ဤကမ္ဘာတွင် မှော်ပစ္စည်း မျိုးစုံ ရှိပြီး မှော်ဆက်သွယ်ရေးစက် ဆိုသည်မှာလည်း ထိုအထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာမြေရှိ လက်ကိုင်ဖုန်းနှင့် အလုပ်လုပ်ပုံ အနည်းငယ် ဆင်တူသော်လည်း ပုံစံမှာမူ လုံးဝ ကွာခြားလှသည်။

မှော်ဆက်သွယ်ရေးစက်သည် ဖုန်းလောက် စမတ်ကျခြင်း မရှိသလို ရှုပ်ထွေးသော လုပ်ဆောင်ချက်များလည်း မပါဝင်ချေ။ App များလည်း အများအပြား ထည့်သွင်း၍ မရပေ။ ၎င်း၏ အဓိက လုပ်ဆောင်ချက်မှာ တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။ ထိုအရာမှာ ဆက်သွယ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

မုန်လဲ့က မှော်ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ရောင်စုံ အလင်းတန်းလေးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်နှာတစ်ခု အဖြစ် ပုံဖော်လိုက်သည်။ ထိုမျက်နှာမှာ အတန်းတာဝန်ခံ စီနီယာအစ်မ ဂျန်နီလိုင်း ပင် ဖြစ်နေသည်။

"စီနီယာအစ်မ ဂျန်နီ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ စီနီယာအစ်မ ဂျန်နီမှာ ယခုနှစ်တွင် ကျောင်းဆင်းတော့မည် ဖြစ်၍ အလွန် အလုပ်များနေသူ ဖြစ်သည်။ သာမန်အားဖြင့် ဘာကိစ္စမှ မရှိဘဲ သူတို့ကို ဆက်သွယ်လေ့ မရှိပေ။

"မုန်လဲ့ မင်း အတန်းမတက်တာ ၃ ရက်ရှိပြီဆို" ဂျန်နီက မျက်နှာတည်တည်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်လေ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားသည်။ ဂျန်နီ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည် မဟုတ်ပါလော။

"မင်းလုပ်ရပ်က အတန်းလစ်တာပဲ မင်း အဲဒါကို သိလား"

ဂျန်နီက မျက်နှာထား တင်းတင်းဖြင့် ဆူပူလိုက်သည်။ "မင်း ကျောင်းဝင်တာ ဘယ်နှစ်ရက် ရှိသေးလို့ အတန်းလစ်နေတာလဲ နောက်ဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"ဒီလောက်ကြီးလည်း မဆိုးပါဘူး စီနီယာအစ်မရယ် ကျောင်းက မှော်ပညာ အတန်းတွေကို မတက်မနေရလို့ သတ်မှတ်မထားဘူးလေ စာမေးပွဲ အောင်ရင် ရပြီ မဟုတ်ဘူးလား" မုန်လဲ့က အနည်းငယ် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ် ကျောင်းက မှော်ပညာ အတန်းတွေကို မတက်မနေရလို့ တင်းကျပ်မထားဘူး ဒါပေမယ့် အဲဒါက အထက်တန်း ကျောင်းသားတွေအတွက်ပဲလေ အထက်တန်း ကျောင်းသားတွေက မှော်ပညာ သီအိုရီတွေနဲ့ အခြေခံတွေကို သင်ယူပြီးသွားပြီ ဆိုတော့ အတန်းထပ်တက်နေလည်း သိပ်အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့လို့ပေါ့"

ဂျန်နီက ဆူပူလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် မင်းက ပထမနှစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ အခြေခံ တည်ဆောက်ရမယ့် အချိန်မှာ ဘာလို့ တမင်သက်သက် အတန်းလစ်ရတာလဲ မင်း သိလား ဌာနမှူး ဒတ်ခ် က ဒီကိစ္စကို သိသွားပြီး အရမ်း ဒေါသထွက်နေတယ် သူ့ရုံးခန်းကို လာခဲ့ဖို့နဲ့ မင်းနဲ့ စကားပြောစရာ ရှိတယ်လို့ ခေါ်ခိုင်းလိုက်တယ်"

"သေစမ်း အဲဒီလောက်တောင်လား"

မုန်လဲ့လည်း စကားပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။ သူသည် တစ်နေ့လျှင် စွမ်းရည်အမှတ် ရာဂဏန်းခန့် ရှာဖွေနေရသူ ဖြစ်ရာ အတန်းပိုင်ဆရာထံ သွားရန် အချိန် မည်သို့ ရနိုင်မည်နည်း။

"ပြောစရာရှိတာတော့ ငါ ပြောပြီးပြီ သွားဖို့ မသွားဖို့က မင်းသဘောပဲ"

ဂျန်နီက မုန်လဲ့၏ သဘောထားကို မကျေနပ်ချေ။ "ဒါပေမယ့် မင်းကို ငါ သတိပေးလိုက်မယ် ဌာနမှူး ဒတ်ခ် က ပထမနှစ်ရဲ့ ဌာနမှူးနော် သူက မင်းနဲ့ စကားပြောဖို့ အချိန်ပေးတာက မင်းအတွက် အခွင့်အရေးပဲ မင်း မသွားဘူးဆိုရင်တော့ မင်းကိုယ်မင်း ဒုက္ခရှာတာပဲ"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို တိုက်ရိုက် ချသွားတော့သည်။

'ခက်ပြီ'

မုန်လဲ့က မျက်လုံး လှန်ကြည့်လိုက်မိသည်။

'ကဲလေ သွားရတော့မှာပေါ့'

ဌာနမှူး ဒတ်ခ် သည် စိတ်ထားကောင်းသူ မဟုတ်ပေ။ မသွားရဲလျှင် ဒုက္ခရောက်မည်မှာ သေချာလှသည်။ ဘာတတ်နိုင်မည်နည်း သူက ဌာနမှူး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

အခန်းထဲမှ ထွက်ပြီး ဆရာများ၏ ရုံးခန်းအဆောက်အအုံဆီသို့ သွားရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် အစိမ်းရောင် နဂါးလူသား တစ်ယောက်က သူ့ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ ထိုလူမှာ ကျောင်းဝင်ခွင့် စမ်းသပ်ပွဲတုန်းက သူ ရိုက်နှက်ဆုံးမခဲ့သော လန်းစ် ပင် ဖြစ်နေသည်။

"ဟိုး ဒါက ငါတို့ ပထမနှစ်ရဲ့ ပါရမီရှင်ကြီး မုန်လဲ့ မဟုတ်လား ဘယ်သွားမလို့လဲ" လန်းစ်က မုန်လဲ့ကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အရင်တစ်ခေါက် အရိုက်ခံရတာ မဝသေးဘူးလား"

မုန်လဲ့က လန်းစ်ကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး အေးစက်စက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အဆင့်နိမ့် ကောင် မင်းက ဘာတွေ လာမောက်မာနေတာလဲ အရင်တစ်ခေါက်က ငါ ပေါ့ဆသွားလို့ မင်း အခွင့်အရေးရသွားတာ ငါက မင်းကို ကြောက်မယ်များ ထင်နေလား"

လန်းစ်က ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။ "မင်းကို ပြောလိုက်မယ် ငါက နှစ်ဆင့် ဆက်တိုက် တက်သွားပြီး အခု အဆင့်ငါး စစ်သည်တော် ဖြစ်နေပြီ သတ္တိရှိရင် တိုက်ကွင်းပေါ် လိုက်ခဲ့စမ်း မင်းကို ချေးထွက်တဲ့အထိ ရိုက်ပြမယ်"

"အဆင့်ငါး စစ်သည်တော်"

မုန်လဲ့ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ "ငါ မှတ်မိသလောက်ဆို လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ လတုန်းက မင်းက အဆင့်သုံး စစ်သည်တော်ပဲ ရှိသေးတာလေ သုံးလလေးအတွင်းမှာ ဘယ်လိုလုပ် အဆင့်ငါး စစ်သည်တော် ဖြစ်သွားတာလဲ"

"ဟွန့် ငါက နှစ်တစ်ရာမှာ တစ်ယောက်ပေါ်တဲ့ ပါရမီရှင်ကွ မင်းလို လူသား အဆင့်နိမ့် တစ်ယောက်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်လို့ရမှာလဲ"

လန်းစ်က လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်တွင် ပိုက်ကာ မောက်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "စကားတွေ အများကြီး မပြောနဲ့ တိုက်ကွင်းပေါ် တက်ရဲလား မတက်ရဲဘူးလား မတက်ရဲရင် နောက်ဆို ငါ့ကိုမြင်တာနဲ့ ဝေးဝေးကနေ ရှောင်သွား ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး ဆရာကြီး လာမလုပ်နဲ့"

"ဟီးဟီး ငါက မတက်ရဲဘူး ဟုတ်လား"

မုန်လဲ့က ရယ်လိုက်သည်။ "မင်းနဲ့ တိုက်ကွင်းပေါ် တက်ဖို့က ရပါတယ် ဒါပေမယ့် ငါက အကျိုးမရှိတဲ့ အလုပ်ကို ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဘူး ငါဆိုလိုတာကို မင်း နားလည်မှာပါ"

"လောင်းကြေး လိုချင်တာလား ရတယ် ငါ မင်းနဲ့ အပြည့်အဝ ပူးပေါင်းမယ် ငါ့ရည်ရွယ်ချက်က မင်းကို လူပုံအလယ်မှာ အရှက်ခွဲဖို့ပဲ"

လန်းစ်က အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။ "လူသား ပါရမီရှင် ဆိုတာလည်း ဒီလောက်ပါပဲ ငါတို့လို အဆင့်မြင့် နဂါးလူသားတွေကို ဘယ်တော့မှ မယှဉ်နိုင်ဘူး ဆိုတာ လူတိုင်း သိအောင် ငါ လုပ်ပြမယ်"

"အရမ်းကောင်းတယ်"

မုန်လဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းက ရွှေဒင်္ဂါး ဘယ်လောက် ထုတ်မှာလဲ"

"တစ်သောင်း"

လန်းစ်က လက်မ တစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို နိုင်ရင် ဒီ ရွှေဒင်္ဂါး တစ်သောင်းက မင်းအပိုင်ပဲ ဒါပေမယ့် မင်းရှုံးရင်တော့ ဟွန့် ငါ မင်းပိုက်ဆံကို မလိုချင်ဘူး လူတိုင်းရှေ့မှာ စကားတစ်ခွန်းပဲ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် အော်ပြောရမယ်"

"အို" မုန်လဲ့ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ငါက အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ပါ ငါ လန်းစ်ကို ဘယ်တော့မှ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး"

လန်းစ်က မာနထောင်လွှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ မှော်ပါရမီက ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း မင်းက အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ပဲ ဆိုတာကို လူတိုင်း သိအောင် ငါ လုပ်ချင်တာ"

"ငါ လက်ခံတယ် ဒါပေမယ့် ရွှေဒင်္ဂါး တစ်သောင်းက နည်းလွန်းတယ်"

မုန်လဲ့က အပြုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ "တစ်သိန်း မင်းသာ ရွှေဒင်္ဂါး တစ်သိန်း ထုတ်ရဲရင် ငါ မင်းနဲ့ တိုက်ကွင်းပေါ် တက်မယ်"

"ရွှေဒင်္ဂါး တစ်သိန်း မင်းက ဓားပြတိုက်နေတာလား"

လန်းစ် ဒေါသထွက်သွားသည်။ "ငါးသောင်း အများဆုံး ငါးသောင်းပဲ ရမယ်"

"ဟွန့် ငါ့ကို အရှက်ခွဲချင်ပေမယ့် တန်ဖိုးတော့ မပေးချင်ဘူးပေါ့ အဲဒီလောက် လွယ်တဲ့ကိစ္စ ရှိပါ့မလား" မုန်လဲ့က အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် ငါးသောင်းဆိုလည်း ရပါတယ်လေ"