အခန်း ၄၅

အခန်း ၄၅ နဂါးရိုးမြက်နှင့် လက်တစ်ချောင်းတည်းဖြင့် အဆင့်သုံး မှော်ပညာကို ထုတ်လွှတ်ခြင်း

မုန်လဲ့၏ အဖြေကို ရရှိပြီးနောက် လန်းစ် အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။ ချက်ချင်းပင် မှော်ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ထုတ်ကာ ဤကိစ္စကို သူ၏ မိတ်ဆွေများအား အသိပေးလိုက်ပြီး သတင်းဖြန့်ခိုင်းလိုက်သည်။

တစ်ယောက်မှ ဆယ်ယောက်၊ ဆယ်ယောက်မှ ရာယောက်သို့...

မီးနဂါး ကျောင်းတော် တစ်ခုလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ဝတုတ်လေး ဟတ် သည် ထုံးစံအတိုင်း စာသင်ခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသည်။

လွန်ခဲ့သည့် ၃ လတာ ကာလအတွင်း သူသည် မုန်လဲ့နှင့်အတူ မြေဓာတ် မှော်ပညာ အတန်းများကို အမြဲတက်ခဲ့သည်။ မုန်လဲ့ ဘာကြောင့် မြေဓာတ် မှော်ပညာ အတန်းများကို လာတက်နေမှန်း သူ နားမလည်သော်လည်း မုန်လဲ့နှင့်အတူ ရှိနေရသဖြင့် အထီးမကျန်တော့ပေ။

သို့သော် နှစ်ဝက်စာမေးပွဲ အပြီးတွင် မုန်လဲ့ အတန်းမလာတော့သဖြင့် ဝတုတ်လေးမှာ အလွန် ပျင်းရိနေပြီး အတန်းထဲတွင် စိတ်မဝင်စားဘဲ ဖြစ်နေသည်။

"ဝတုတ်... မင်း ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလဲ"

"ဟင်..."

ဝတုတ်လေး အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီး စကားပြောသူကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အခန်း ၂ က လန်းစ် နဲ့ ငါတို့အခန်းက မုန်လဲ့တို့ တိုက်ကွင်းမှာ တိုက်ခိုက်တော့မယ်တဲ့ သူတို့ အခု တိုက်ကွင်းကို သွားပြီး စာရင်းသွင်းနေလောက်ပြီ မုန်လဲ့က မင်းသူငယ်ချင်း မဟုတ်ဘူးလား မင်း သွားမကြည့်ဘူးလား"

"လန်းစ် နဲ့ မုန်လဲ့လား တိုက်ခိုက်မယ်..."

ဝတုတ်လေး အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး လန်းစ် လို အသုံးမကျတဲ့ကောင်က ဘယ်လိုလုပ် ငါ့အစ်ကိုကို ယှဉ်နိုင်မှာလဲ သူက အရိုက်ခံချင်နေတာလား"

"ဝတုတ်... မင်းက သတင်း တော်တော် နောက်ကျနေတာပဲ"

"ဟင်..." ဝတုတ်လေး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

"လန်းစ်က မကြာသေးခင်က နဂါးရိုးမြက် တစ်ပင် စားလိုက်ရလို့ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုက အဆင့်ငါးကို တက်သွားပြီတဲ့ သူက အဆင့်ငါး စစ်သည်တော် ဆိုတော့ မုန်လဲ့ကို အလွယ်လေး အနိုင်ယူနိုင်မှာပေါ့"

"နဂါးရိုးမြက် ဟုတ်လား သေစမ်း..."

ဝတုတ်လေး၏ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး အတန်းကိုပင် ဆက်မတက်နိုင်တော့ဘဲ အပြင်သို့ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

'နဂါးရိုးမြက်... ဒီကောင်က တကယ်ပဲ နဂါးရိုးမြက်ကို စားခဲ့တာလား... သေစမ်း ကံအရမ်း ကောင်းသွားတာပဲ'

အခြားသူများ မသိသော်လည်း ဝတုတ်လေးကတော့ နဂါးရိုးမြက် အကြောင်းကို သေချာ သိပေသည်။ ထိုအရာက အလွန် ရှားပါးသော အပင်တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ ရှားပါးရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ၎င်းသည် သေဆုံးသွားသော နဂါးကြီးများ၏ အရိုးများပေါ်တွင်သာ ပေါက်ရောက်ပြီး နဂါးကြီးများ၏ အသက်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူကာ ရှင်သန်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် နဂါးရိုးမြက်တွင် ထူးခြားသော အာနိသင် တစ်ခု ရှိသည်။

၎င်းသည် နဂါးလူသားများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ နဂါးသွေးကို သန့်စင်ပေးနိုင်ပြီး အချိန်တိုအတွင်း ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြီးမားစွာ အားကောင်းလာစေနိုင်သည်။ အထူးသဖြင့် အဆင့်ခြောက် အောက်တွင် စားသုံးပါက... အာနိသင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အဆင့်နိမ့် နဂါးလူသားများအတွက် နဂါးရိုးမြက်သည် သွေးသန့်စင်ပေးနိုင်သော နတ်ဆေးတစ်ပါး ဖြစ်ပြီး နဂါးလူသားတိုင်း အလိုချင်ဆုံး ရတနာပင် ဖြစ်သည်။

လန်းစ် ကဲ့သို့ အသုံးမကျသူက ဤကဲ့သို့သော ရတနာမျိုးကို ရရှိလိမ့်မည်ဟု ဝတုတ်လေး လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ချေ။ တကယ်ကို ကံကောင်းလွန်းလှပြီး ကောင်းကင်ကြီးက မျက်လုံး ကန်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

'ငါ ဒီတိုက်ပွဲကို တားမှ ဖြစ်မယ်... အစ်ကိုက ဘယ်လိုမှ နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး'

ဝတုတ်လေးမှာ အပြေးအလွှား သွားနေရသဖြင့် အလွန် ပင်ပန်းနေသည်။ အရပ် ၁.၆ မီတာပင် မပြည့်ဘဲ ကိုယ်အလေးချိန် ပေါင် ၂၀၀ နီးပါး ရှိသော သူ့အတွက် ပြေးရသည်မှာ ငရဲကျနေသကဲ့သို့ပင်။

ဒါပေမယ့်...

အံကြိတ်ပြီး ဆက်ပြေးရုံမှလွဲ၍ တခြား နည်းလမ်း မရှိပေ။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် တိုက်ကွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မုန်လဲ့နှင့် လန်းစ်တို့ တိုက်ကွင်းပေါ်တွင် ရပ်နေကြပြီး မှော်အကာအကွယ်ကိုလည်း ဖွင့်ထားကာ တိုက်ကွင်း တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားပြီ ဖြစ်သည်။ တိုက်ကွင်း တာဝန်ခံ ဆရာက ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်ကာ ဒိုင်လူကြီး အဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးနေသည်။

တိုက်ကွင်း အပြင်ဘက်တွင် သတင်းကြား၍ လာရောက်ကြည့်ရှုကြသော ကျောင်းသားများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသည်။ အဖိုးတန် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော နဂါးလူသား မှူးမတ်များ၊ သာမန် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော လူသား ဆင်းရဲသားများ၊ စီနီယာ ကျောင်းသားများနှင့် ပထမနှစ် ကျောင်းသားသစ်များ အစုံအလင် ပါဝင်ကြသည်။

သူတို့အားလုံးက လက်ညှိုးထိုးကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆွေးနွေးနေကြသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် နည်းနည်းလောက် ဖယ်ပေးပါ..."

"ဘာတွေ တိုးနေတာလဲ... ဒီမှာ လူရှိတာ မမြင်ဘူးလား..."

ဝတုတ်လေးသည် လူအုပ်ကြီးကြားမှ အတင်း တိုးဝင်သွားပြီး တိုက်ကွင်းပေါ်ရှိ လူနှစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အော်ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကို... သူနဲ့ မတိုက်နဲ့ မင်း သူ့ကို နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ကြားလား မင်းရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ သူငယ်ချင်းက မင်းကို ခေါ်နေပြီ"

လန်းစ် က ဝတုတ်လေး၏ အသံကို ကြားသောအခါ နှုတ်ခမ်းထောင့် ကွေးသွားပြီး မာနထောင်လွှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "လိမ္မာရင် မြန်မြန် အရှုံးပေးလိုက်... မဟုတ်ရင် ခဏနေ အရှက်ကွဲပြီး လူပုံအလယ်မှာ မျက်နှာပျက်ရလိမ့်မယ်"

"ဟားဟား..."

မုန်လဲ့က အေးအေးဆေးဆေး ပြုံးလိုက်ပြီး ဝတုတ်လေးကို အဆင်ပြေကြောင်း လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြောလိုက်သည်။ "စလိုက်ရအောင်... ငါ အချိန်သိပ်မရှိဘူး... မင်းနဲ့ စကားများနေဖို့ အချိန်မအားဘူး"

"ဟီးဟီး... ငါက မင်းရဲ့ အဲ့ဒီလို မောက်မာတဲ့ ပုံစံကို အမုန်းဆုံးပဲ မင်းက ဘာတွေ လာမောက်မာနေတာလဲ အဆင့်နိမ့် လူသား တစ်ယောက်ကများ ငါတို့ ရှေ့မှာ လာပြီး ဆရာကြီး လာလုပ်နေတယ်"

လန်းစ်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပုံပျက်သွားသည်။ "ဒီနေ့ ငါ လူတွေအများကြီး ရှေ့မှာ မင်းကို အရှက်ခွဲပစ်မယ်... အဆင့်နိမ့် ဆိုတာ အမြဲတမ်း အဆင့်နိမ့်ပဲ ငါတို့လို မြင့်မြတ်တဲ့ နဂါးလူသားတွေကို ဘယ်တော့မှ မယှဉ်နိုင်ဘူး ဆိုတာ လူတိုင်း သိအောင် ငါ လုပ်ပြမယ်"

"ဟုတ်တယ်... ဒီအဆင့်နိမ့် လူသားကို သတ်ပစ်လိုက်"

"သူ့ကို ငါတို့ နဂါးလူသားတွေရဲ့ စွမ်းအားကို ပြလိုက်စမ်း"

"လန်းစ်... သူ့ကို သေချာ ဆုံးမပေးလိုက်... နဂါးလူသားတွေရဲ့ အင်အားကို ပြလိုက်"

"ငါတို့ နဂါးလူသားတွေကမှ အသန်မာဆုံးပဲ..."

ကြည့်ရှုနေကြသော နဂါးလူသား မှူးမတ်များကလည်း ထောက်ခံ အားပေးကြသည်။ ထောင့်တွင် ရပ်နေသော ဒိုင်လူကြီး ဆရာက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသော်လည်း ဘာမှ ဝင်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

သူ ဤအရာများကို အသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

နဂါးလူသားများ အုပ်ချုပ်သော ဤတိုင်းပြည်တွင် လူသားများ၏ အဆင့်အတန်းမှာ နဂါးလူသားများထက် အမြဲတမ်း နိမ့်ကျနေသည်။ နဂါးလူသားများက လူသားများကို အထင်သေးခြင်းမှာ ပုံမှန် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပြီး မည်သူကမှ ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်ချေ。

မှော်ဆရာများက အဆင့်အတန်း မြင့်မားသည် ဆိုသော်လည်း တူညီသော အဆင့်ရှိ နဂါးလူသားများနှင့် လုံးဝ ယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။ ဥပမာ - အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီး အချင်းချင်း ဖြစ်သော်လည်း နဂါးလူသားက ဝန်ကြီး သို့မဟုတ် ရာထူးကြီးကြီး ရနိုင်သော်လည်း လူသားများကမူ မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်းတွင် စာသင်ပြပြီး အမတ်ရာထူးလောက်သာ ရရှိနိုင်သည်။

ဤတိုင်းပြည်သည် လူသားများပိုင်ဆိုင်သော တိုင်းပြည် မဟုတ်ချေ။

"ဟားဟား... ဟုတ်လား"

မုန်လဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ အပြုံးက အလွန် တောက်ပနေသည်။ "ဒါဆိုရင်လည်း စလိုက်လေ... မင်းရဲ့ စွမ်းအားကို ငါ့လို အဆင့်နိမ့် တစ်ယောက်ကို ပြလိုက်စမ်းပါ..."

"မင်း ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရတာပေါ့..."

လန်းစ်က ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး တိုက်ကွင်းကို ခြေဖြင့် ဆောင့်နင်းလိုက်ကာ လေထဲသို့ ခုန်တက်သွားပြီး မုန်လဲ့ကို အပေါ်မှနေ၍ လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်သည်။

"အဆင့်နိမ့်ကောင်... လဲကျသွားစမ်း..."

လေထဲတွင် ရှိနေစဉ် အောက်ဘက်ရှိ မုန်လဲ့ကို ကြည့်ကာ လန်းစ်၏ သွေးများ ဆူပွက်လာသည်။ သူ ဒီနေ့ကို စောင့်နေတာ ကြာပြီ။

ဟုတ်တယ်... အရမ်းကို ကြာခဲ့ပြီ။

ကျောင်းဝင်ခွင့် စမ်းသပ်ပွဲနေ့က မုန်လဲ့၏ အရှက်ခွဲခံရကတည်းက လက်စားချေရန် သူ ကျိန်ဆိုခဲ့သည်။ အရှက်ကွဲခဲ့ရမှုများကို ပြန်လည် ဆယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။

လအနည်းငယ် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတော့ သူ အခွင့်အရေး ရလာခဲ့ပြီ။

နဂါးရိုးမြက်။

အဆင့်နိမ့် နဂါးလူသားများ အလိုချင်ဆုံး ရတနာ။

သူ ရရှိခဲ့ပြီ။

ထို့နောက် တစ်ညတည်းဖြင့် အဆင့်နှစ်ဆင့် တက်သွားပြီး စွမ်းအားများ ကြီးမားလာခဲ့သည်။

'စိတ်ချပါ... ငါ မင်းကို အလွယ်တကူ အရှုံးမပေးခိုင်းဘူး... မင်းရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို ချိုးပစ်မယ်၊ သွားတွေကို ရိုက်ချိုးပစ်မယ်... ငါ့ကို စော်ကားတဲ့ အပြစ်က ဘယ်လိုလဲ ဆိုတာ မင်း သိအောင် လုပ်ပေးမယ်... ဟီးဟီးဟီး...'

စိတ်ကူးယဉ်ပြီး ပျော်ရွှင်နေစဉ်မှာပင် မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော လျှပ်စီးတန်း တစ်ခု ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး သူ့ခေါင်းပေါ်သို့ တည့်တည့် ပစ်ချလိုက်တော့သည်။

"ဘုန်း..."

လန်းစ် တစ်ကိုယ်လုံး လျှပ်စစ်စီးကြောင်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဆံပင်များ အားလုံး ထောင်ထသွားကာ ပြင်းထန်သော လျှပ်စစ်အလင်းတန်းများကြားမှ သူ၏ အရိုးဖြူဖြူများကိုပင် မြင်တွေ့နေရတော့သည်။

"မင်း ရယ်နေတာ အရမ်း ရုပ်ဆိုးလွန်းလို့ မခံနိုင်တော့ဘဲ လက်ပါသွားတာ... တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ..."

မုန်လဲ့က လက်နှစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လျှပ်စီးစပါးကြီးမြွေ တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် ဆက်တိုက် ကျဆင်းလာပြီး စက်သေနတ် ပစ်ခတ်သကဲ့သို့ တရစပ် တိုက်ခိုက်နေတော့သည်။

ဒါက အဆင့်မြင့် မှော်ပညာ မဟုတ်ဘဲ အဆင့်နှစ် မှော်ပညာ 'လျှပ်စီးမြွေများ ကခုန်ခြင်း' ပင် ဖြစ်သည်။

အဆင့်သုံး မှော်ဆရာ ဖြစ်စဉ်က မုန်လဲ့သည် အဆင့်တစ် မှော်ပညာများကို လက်တစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ထုတ်လွှတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ယခု သူသည် အဆင့်ငါး မှော်ဆရာ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ အဆင့်နှစ် မှော်ပညာများကို လက်တစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ထုတ်လွှတ်ခြင်းက လွယ်ကူလှပေသည်။

"ခွေးကောင်..."

လျှပ်စီးမြွေများက ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ပြေးလွှားနေသဖြင့် လန်းစ်ကို မထိခိုက်နိုင်သော်လည်း လန်းစ်မှာမူ အလွန်အမင်း အရှက်ရနေပေသည်။ ဤအခြေအနေက သူ စိတ်ကူးထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေသည် မဟုတ်ပါလော။

"အဆင့်နိမ့်ကောင်... မင်းကို ငါ သတ်မယ်..."

လန်းစ်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လျှပ်စစ်စီးကြောင်းများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မုန်လဲ့ထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အလွန် သန်မာသဖြင့် အဆင့်နှစ် မှော်ပညာများက သူ့ကို မထိခိုက်နိုင်ဘဲ အနည်းငယ် ထုံကျဉ်သွားရုံသာ ရှိပေသည်။

"အဲ့ဒါက မင်း အခွင့်အရေး ရမရ ဆိုတဲ့ အပေါ်မှာ မူတည်တယ်လေ..."

မုန်လဲ့က ခေါင်းခါကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပါးစပ်မှ စကားလုံး လေးလုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ "လျှပ်စီးစပါးကြီးမြွေ..."

"ခရက်..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ငါးမီတာခန့် ရှည်လျားပြီး တုတ်ခိုင်သော လျှပ်စီးစပါးကြီးမြွေ တစ်ကောင် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး လန်းစ်ကို တစ်လုတ်တည်း မျိုချလိုက်တော့သည်။

"ဒါက..."

"လက်တစ်ချောင်းတည်းနဲ့ အဆင့်သုံး မှော်ပညာကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တာလား..."