အခန်း ၄၇

အခန်း ၄၇ မတော်တဆ နောက်တစ်ဆင့် တက်သွားပြန်ပြီလား

လန်းစ်သည် လျှပ်စီးအလင်းတန်းများကြားတွင် နစ်မြုပ်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျကာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့သွားခဲ့သည်။ ဤတိုက်ကွင်းပေါ်ရှိ အများရှေ့ တိုက်ပွဲကို အောင်မြင်စွာ အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့ပြီး မုန်လဲ့သည် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် အောင်ပွဲကို ရယူနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် ရွှေဒင်္ဂါး ၅ သောင်းကို ယူကာ နဂါးလူသား မှူးမတ်များ၏ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အကြည့်များအောက်မှ အေးအေးဆေးဆေးပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"အစ်ကို တကယ် အရမ်း မိုက်တာပဲ အဆင့်သုံး မှော်ပညာကို ဘယ်လိုလုပ် လက်တစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ထုတ်လွှတ်နိုင်ခဲ့တာလဲ ဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပါလား အစ်ကိုက အဆင့်ခုနစ် မဟာမှော်ဆရာကြီး အဆင့်ကို ရောက်နေပြီလား"

"ငါပြောရင်ရော မင်းယုံမှာလား"

"အင်း... အဲဒါကတော့ သိပ်မဖြစ်နိုင်ဘူး ထင်တာပဲ"

"မဖြစ်နိုင်ဘူးထင်ရင် ဘာလို့ လာမေးနေသေးလဲ"

"ကောင်းပါပြီ ဒါနဲ့ အစ်ကို ခုနက ရွှေဒင်္ဂါး ၅ သောင်း နိုင်လာတယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းအပြင်ထွက်ပြီး ဟင်းကောင်းကောင်းလေးတွေ စားရင်း အောင်ပွဲခံကြမလား"

"မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူးထင်တယ်"

"ဘာလို့လဲ"

"ငါ အခု ဌာနမှူး ဒတ်ခ် ဆီ သွားရမယ်လေ မင်းရော လိုက်ဦးမလား"

"သူ့ဆီလား အစ်ကို့ဘာသာပဲ သွားလိုက်ပါ"

အတန်းပိုင်ဆရာဟု ကြားလိုက်သည်နှင့် ဝတုတ်လေး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ခါရမ်းကာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

'ဒီကောင်ကတော့လေ...'

မုန်လဲ့က ပြုံး၍ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆရာများ၏ ရုံးခန်းအဆောက်အအုံဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဌာနမှူး ဒတ်ခ် ၏ ရုံးခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဌာနမှူး တစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ဒတ်ခ် ၏ ရုံးခန်းမှာ အလွန် ကျယ်ဝန်းသော်လည်း အပြင်အဆင်မှာမူ ရိုးရှင်းလှသည်။ အများဆုံး တွေ့ရသည်မှာ စာအုပ်စင်များ ဖြစ်ပြီး ရုံးခန်း တစ်ခုလုံးကို ပြည့်ကျပ်နေစေသည်။

မုန်လဲ့ ဝင်သွားချိန်တွင် အတန်းပိုင်ဆရာ ဌာနမှူး ဒတ်ခ် သည် စာအုပ်စင်တစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်ကာ မှော်ပညာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အာရုံစိုက်၍ ဖတ်ရှုနေသည်။

"ဆရာ ဒတ်ခ် ကျွန်တော့်ကို ခေါ်တယ်ဆိုလို့ပါ"

မုန်လဲ့က စံကိုက် မှော်ပညာ အရိုအသေ ပေးလိုက်ပြီး ရိုသေစွာ မေးလိုက်သည်။

ဆရာ ဒတ်ခ် က ဘာမှ မပြောဘဲ စာအုပ်စင်များနှင့် ၎င်းတို့အပေါ်ရှိ စာအုပ်များကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

"မုန်လဲ့ ငါ့ရဲ့ စာအုပ်တွေက ဘယ်လိုနေလဲ"

"ဆရာ့ရဲ့ စာအုပ်တွေက အရမ်းကို စုံလင်ပါတယ်"

မုန်လဲ့က များပြားလှသော မှော်ပညာ စာအုပ်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရိုးသားစွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။ ဤမျှများပြားသော စာအုပ်များမှာ စာကြည့်တိုက်တစ်ခုနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်ပေသည်။

"ဟားဟား သေချာတာပေါ့"

ဆရာ ဒတ်ခ် ၏ မျက်နှာတွင် ဂုဏ်ယူမှုများ အပြည့်အဝ ရှိနေသည်။

"ငါ့ဆီမှာ မှော်ပညာ ဆယ်မျိုးစလုံးရဲ့ စာအုပ်တွေ ရှိတယ် မှော်ပညာ အခြေခံ မှော်ပညာ သီအိုရီ မှော်ပညာ စွယ်စုံကျမ်းတွေ ပါဝင်သလို ပစ္စည်းများအကြောင်း အဂ္ဂိရတ်ပညာ မှော်အစီအရင် စွယ်စုံကျမ်း နက္ခတ်ဗေဒင်ပညာ စတာတွေ အားလုံး ပါဝင်တယ် ဟုတ်သားပဲ နဂါးဘာသာစကား မှော်ပညာ ဧရာမလူသား မှော်ပညာ အယ်လ်ဖ် မှော်ပညာနဲ့ သားရဲလူသားတွေရဲ့ ရုပ်တုပညာ စတာတွေလည်း ရှိသေးတယ် ဟားဟား အားလုံးနီးပါး စုံလင်တယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်"

"ကြည့်ရတာ ဆရာက စာအုပ်တွေကို အရမ်း မြတ်နိုးတဲ့သူပဲ"

မုန်လဲ့ အံ့အားသင့်သွားပြီး မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"မှော်ပညာ ဆိုတာ နက်နဲရှုပ်ထွေးပြီး ကောင်းကင်ပေါ်က ကြယ်တွေလိုပဲ ကျယ်ပြန့်လွန်းတယ် ငါတို့ တစ်သက်လုံး အားထုတ်လေ့လာရင်တောင် မှော်ပညာရဲ့ အနှစ်သာရကို အပြည့်အဝ နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဆရာ ဒတ်ခ် ၏ မျက်နှာတွင် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှုများ အပြည့်အဝ ရှိနေသည်။

"ငါတို့ လုပ်နိုင်တာကတော့ အနည်းအကျဉ်းလောက် နားလည်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားပမ်းစား လေ့လာစူးစမ်းတာပဲ ရှိတယ်"

"ဆရာ ပြောတာ မှန်ပါတယ် ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ"

မုန်လဲ့က လေးစားစွာ လက်ခံလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆရာ ဒတ်ခ် သည် အသက် ၅၀ ကျော်သာ ရှိသေးသော်လည်း အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီး ဖြစ်နေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကိုလည်း နားလည်သွားသည်။ ဤကဲ့သို့သော လေ့လာလိုစိတ် ပြင်းပြမှုကြောင့် ဤမျှ မြင့်မားသော အောင်မြင်မှုကို ရရှိခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အသက် ၅၀ ကျော်။

အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီး။

အထွတ်အထိပ်အဆင့်နှင့် တစ်လှမ်းသာ ကွာဝေးတော့သည်။

ဤအောင်မြင်မှုက တကယ်ကို ရှားပါးလွန်းလှပေသည်။

"မင်းမှာ လူတိုင်း အလိုချင်ဆုံး ပါရမီကောင်းတစ်ခု ရှိတယ် ဒါပေမယ့် မင်း နားလည်ထားရမှာက ပါရမီဆိုတာ မှော်ပညာ ရတနာသိုက်ကို ဖွင့်ဖို့ သော့တံတစ်ခုပဲ နောက်ဆုံးမှာ ရတနာတွေကို ရမလား ဘယ်လောက်ရမလဲ ဆိုတာက မင်းရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှု အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"

ဆရာ ဒတ်ခ် က မုန်လဲ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း... နားလည်လား"

"ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်"

မုန်လဲ့က ခေါင်းကို ပြင်းပြင်း ညိတ်လိုက်သည်။

"နောက်ဆို အတန်းလစ်ဦးမလား"

"လစ်မှာပဲ"

မုန်လဲ့က လုံးဝ မတုံ့ဆိုင်းဘဲ ဖြေလိုက်သည်။

ဆရာ ဒတ်ခ် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားသည်။ သူက သေချာ အချိန်ယူပြီး ဆုံးမစကားတွေ ပြောနေတာကို ကျောက်တုံးကို ရေလောင်းနေသလို ဖြစ်သွားတာပဲ။

ထပ်လစ်ဦးမယ် ဟုတ်လား။

ဒီလောက် ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြေရဲတယ်ပေါ့။

တကယ်ကို ဒေါသထွက်စရာပဲ။

ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလွန်းတယ်။

ဆရာ ဒတ်ခ် သည် မုန်လဲ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဒေါသကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။ ဒေါသပေါက်ကွဲတော့မည့် အချိန်လေးတွင် ရုံးခန်းတံခါးကို လူတစ်ယောက် တွန်းဖွင့်ဝင်လာသည်။ ထိုသူမှာ တိုက်ကွင်းကို တာဝန်ယူရသော ဒိုင်လူကြီး ဆရာပင် ဖြစ်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဝင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဌာနမှူး ဒတ်ခ် ဂုဏ်ယူပါတယ်ဗျာ"

ဒိုင်လူကြီး ဆရာက ဝင်ဝင်ချင်းပင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် စာအုပ်စင်ကို ကျော်ကာ မုန်လဲ့နှင့် ဆရာ ဒတ်ခ် တို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့ဩသွားသည်။

"ကျောင်းသား မုန်လဲ့ လည်း ရှိနေတာပဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မုန်လဲ့ ပြန်ဖြေသည်ကို မစောင့်တော့ဘဲ ဆရာ ဒတ်ခ် ကို ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဌာနမှူး ဒတ်ခ် ခင်ဗျားက ကျောင်းသား မုန်လဲ့ ကို ချီးကျူးနေတာ မဟုတ်လား မှန်ပါတယ် မုန်လဲ့ လို ထူးချွန်တဲ့ ကျောင်းသားမျိုးက ချီးကျူးခံရဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ် အင်း သေချာ ချီးကျူးပေးလိုက်ပါ"

ဆရာ ဒတ်ခ် မှာ ဘာမှ နားမလည်တော့ချေ။ မုန်လဲ့ကို တစ်လှည့် ဒိုင်လူကြီး ဆရာကို တစ်လှည့် ကြည့်ကာ ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဆရာ ဂျိုး ခင်ဗျား ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ"

"ဌာနမှူး ဒတ်ခ် ခင်ဗျားကလည်း ကျွန်တော့်ကို လာပြီး ဟန်ဆောင်မနေပါနဲ့"

ဒိုင်လူကြီး ဆရာ ဂျိုး ပိုတန် က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျောင်းသား မုန်လဲ့ က ခုနလေးတင် တိုက်ကွင်းမှာ အဆင့်သုံး မှော်ပညာကို လက်တစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ထုတ်လွှတ်ပြီး အခန်း ၂ က လန်းစ် ကို အလွယ်လေး အနိုင်ယူသွားတာလေ"

"နေပါဦး"

ဆရာ ဒတ်ခ် က ဆရာ ဂျိုး ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် နားမလည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"မုန်လဲ့လား အဆင့်သုံး မှော်ပညာကို လက်တစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ထုတ်လွှတ်တာလား"

"ဌာနမှူး ဒတ်ခ် ခင်ဗျား တကယ် မသိတာလား"

ဆရာ ဒတ်ခ် ၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီးနောက် ဆရာ ဂျိုး က အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကိစ္စက ဒီလိုဗျ..."

အကြောင်းစုံကို ကြားပြီးနောက် ဆရာ ဒတ်ခ် အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် မုန်လဲ့ကို ငေးကြည့်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ စကားပြောလာသည်။

"ဆရာ ဂျိုး ပြောတာ တကယ်လား မင်းက အဆင့်သုံး မှော်ပညာကို လက်တစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ထုတ်လွှတ်နိုင်တာလား"

"ဟုတ်ကဲ့"

မုန်လဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မငြင်းဆန်ခဲ့သလို ငြင်းဆန်ရန်လည်း မလိုအပ်ပေ။ ယခုအချိန်တွင် ဤသတင်းမှာ ကျောင်းတစ်ကျောင်းလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"အဆင့်ခုနစ် မှော်ဆရာ မှသာ အဆင့်သုံး မှော်ပညာကို လက်တစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ထုတ်လွှတ်နိုင်တာလေ"

ဆရာ ဒတ်ခ် က မုန်လဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မုန်လဲ့ကို ထိုးဖောက် မြင်ချင်နေသည့်အလား အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည်။

"မင်းက အဆင့်သုံး မှော်ဆရာလေးပဲ ရှိသေးတာကို ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ"

"ဆရာ ဒတ်ခ် ကျွန်တော် မတော်တဆ အဆင့်တက်သွားလို့ပါ"

မုန်လဲ့က ခေါင်းကုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အခု ကျွန်တော် အဆင့်လေး မှော်ဆရာ ဖြစ်နေပါပြီ"

မုန်လဲ့က အနည်းငယ် ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။ သူက အဆင့်ငါး မှော်ဆရာ ဖြစ်နေပြီ ဆိုသည်ကို သူများတွေကို မသိစေချင်ပေ။ တိုးတက်မှု အမြန်နှုန်းက မြန်ဆန်လွန်းနေသဖြင့် ပြဿနာများစွာ ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

"မတော်တဆ အဆင့်တက်သွားတာလား"

"အဆင့်လေး မှော်ဆရာ ဟုတ်လား"

ဆရာ ဒတ်ခ် နှင့် ဆရာ ဂျိုး တို့မှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်ကာ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။ အချိန်အတော်ကြာမှ ဆရာ ဒတ်ခ် က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ထပ်ပြောလာသည်။

"မင်း အဆင့်လေး မှော်ဆရာ ဖြစ်ရင်တောင် အဆင့်သုံး မှော်ပညာကို လက်တစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ထုတ်လွှတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ ဒါက လုံးဝ ယုတ္တိမတန်ဘူး"

"ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်က နည်းနည်း ပိုအားကောင်းနေလို့ နေမှာပါ"

မုန်လဲ့က ခေါင်းကုတ်ကာ ရေရေရာရာ မရှိသော စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်စွမ်းအင် ဟုတ်လား"

ဆရာ ဂျိုး က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျောင်းသား မုန်လဲ့ မင်း စိတ်စွမ်းအင်ကို တိုင်းတာခဲ့ဖူးတယ် မလား မင်းရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်က ဘယ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီလဲ"

"နှစ်ဝက်စာမေးပွဲတုန်းက တိုင်းခဲ့ပါတယ် ဒါပေမယ့် အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် တမင် လျှော့ပြထားတာ"

မုန်လဲ့က ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် အဆင့်သုံး မှော်ဆရာရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်ပဲ ရှိခဲ့တာလေ"

"ဒါဆို မင်းရဲ့ တကယ့် စိတ်စွမ်းအင်က ဘယ်လောက်လဲ"

ဆရာ ဂျိုး က ထပ်မေးလိုက်သည်။

"မတိုင်းကြည့်ရသေးဘူး အဆင့်သုံး မှော်ဆရာထက်တော့ နည်းနည်း ပိုအားကောင်းလောက်မယ် ထင်တာပဲ"

မုန်လဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်း ဘာလို့ မတိုင်းကြည့်တာလဲ"

ဆရာ ဂျိုး က ဆရာ ဒတ်ခ် ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဌာနမှူး ဒတ်ခ် ခင်ဗျားဆီမှာ စိတ်စွမ်းအင် တိုင်းတဲ့စက် ရှိတယ် မလား ကျောင်းသား မုန်လဲ့ ကို တစ်ချက်လောက် တိုင်းခိုင်းကြည့်ပါလား"

"မလိုပါဘူး"

ဆရာ ဒတ်ခ် က လက်ကာပြလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည်။

"အဆင့်သုံး မှော်ပညာကို လက်တစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ထုတ်လွှတ်ဖို့ဆိုတာ အဆင့်ခုနစ် မဟာမှော်ဆရာကြီး မှသာ လုပ်နိုင်တာလေ မုန်လဲ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်က အဆင့်ခုနစ် မရှိရင်တောင် အဲဒီနား ကပ်နေလောက်ပြီ တိုင်းကြည့်စရာကို မလိုတော့ဘူး"

"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ"

ဆရာ ဂျိုး က လေးနက်စွာ လက်ခံလိုက်ပြီး မုန်လဲ့ကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလောက် အားကောင်းတဲ့ စိတ်စွမ်းအင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာပဲ ကျောင်းသား မုန်လဲ့ မင်းရဲ့ အနာဂတ်ကတော့ တကယ်ကို မှန်းဆလို့ မရနိုင်တော့ဘူး"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ ဂျိုး"

မုန်လဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။ သူ အဆင့်သုံး မှော်ပညာကို လက်တစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ထုတ်လွှတ်နိုင်ခြင်းမှာ စိတ်စွမ်းအင် အားကောင်းသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ စနစ်ကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သူ့ဘာသာသူ ကောင်းကောင်း သိထားပေသည်။