အခန်း ၅၃

အခန်း ၅၃။ အနိုင်ကျင့်ခံရပြီး ဒေါသထွက်ခြင်း

မီးနဂါး မြို့တော်တွင် စစ်သည်တော် ကျောင်းတော် ၇၀ ကျော် ရှိပြီး ဧရာမပုဆိန် စစ်သည်တော် ကျောင်းတော်မှာ ထိုအထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ဤအလယ်အလတ်အဆင့် စစ်သည်တော် ကျောင်းတော်ကြီးသည် နှစ်ပေါင်း ၅၀၀၀ ကျော် သက်တမ်း ရှိပြီး ထူးချွန်သော စစ်သည်တော်များနှင့် အင်အားကြီးသူများစွာကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

သမိုင်းကြောင်း ရှည်လျားပြီး အင်အားကြီးသူများ စဉ်ဆက်မပြတ် ပေါ်ထွက်ခဲ့သည်။

မုန်လဲ့သည် ဧရာမပုဆိန် ကျောင်းတော်၏ ဂိတ်ပေါက်ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ ဂိတ်ပေါက် အပေါ်တွင် အလျား မီတာ ၂၀ ကျော် ရှိသော ပုဆိန်ကြီး နှစ်လက်ကို တပ်ဆင်ထားပြီး ပုဆိန်သွားများက အရောင်လက်ကာ အလွန် ထက်မြက်မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

ဒါက ဧရာမပုဆိန် ကျောင်းတော်၏ အမှတ်တံဆိပ်... ဆန်ဂါး တိုက်ပွဲဝင် ပုဆိန် ပင် ဖြစ်သည်။

"ရပ်လိုက်"

ကျောင်းစောင့်က မုန်လဲ့ကို တားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် လူလာရှာတာပါ"

"အရင်ဆုံး ဒီမှာ စာရင်းသွင်းပါ"

"ဟုတ်ကဲ့"

စစ်သည်တော် ကျောင်းတော်များ၏ စည်းကမ်းချက်များက မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်းများလောက် မတင်းကျပ်ချေ။ မုန်လဲ့သည် ရိုးရှင်းစွာ စာရင်းသွင်းပြီးနောက် ဧရာမပုဆိန် ကျောင်းတော်ထဲသို့ အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး ပထမနှစ် ကျောင်းသားများ၏ အဆောင်များရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ၂ လက သူ ဤနေရာသို့ ရောက်ဖူးသဖြင့် ပထမနှစ် အဆောင်များ ရှိရာကို ကောင်းကောင်း သိထားပေသည်။ ယခုတစ်ခေါက် လာရခြင်းက ပို၍ အဆင်ပြေချောမွေ့နေပြီး ခဏအကြာတွင် ပထမနှစ် အဆောင်များရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်းများကဲ့သို့ လူနည်းခြင်း မရှိဘဲ စစ်သည်တော် ကျောင်းတော်များသည် နှစ်စဉ် ကျောင်းသား အမြောက်အမြားကို လက်ခံလေ့ရှိသည်။ စျေးကြီးသော ကျောင်းလခများကို ပေးနိုင်ပြီး အသက်အရွယ် သတ်မှတ်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီပါက မည်သူ့ကိုမဆို ကျောင်းက လက်ခံပေသည်။

ထိုအချက်က စစ်သည်တော် ကျောင်းတော်များ၏ နေထိုင်မှု အဆင့်အတန်းကို အတော်လေး နိမ့်ကျစေသည်။ ဂျိုးဆက် နှင့် အင်ဒရူး တို့၏ အခန်းဆိုလျှင် ကမ္ဘာမြေရှိ ကျောင်းသား အဆောင်များကဲ့သို့ပင် တစ်ခန်းကို ၆ ယောက်နေရပြီး အထက်အောက် ကုတင်များကို အသုံးပြုရသည်။ မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်းများနှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ချေ။

ယခုအချိန်တွင် ည ၁၁ နာရီပင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျောင်းသား အဆောင်များမှာ မီးများ လင်းထိန်နေပြီး အခန်းတိုင်းမှ စကားပြောသံများ၊ ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ မှော်သားရဲ စစ်တုရင် ကစားသူများ၊ အရက်သောက်ကာ ပျော်ပါးနေသူများ၊ သီချင်း အော်ဆိုနေသူများဖြင့် အဆောင်တစ်ခုလုံး ဆူညံနေပြီး ယခင်က တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည့် အခြေအနေမျိုး လုံးဝ မရှိတော့ချေ။

"ဧရာမပုဆိန် ကျောင်းတော်ကလည်း ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက် စနေပြီ ထင်တယ်"

မုန်လဲ့က မှော်ဓာတ်လှေကားကို စီး၍ ၁၁ ထပ်သို့ တက်လာပြီး ဂျိုးဆက် ၏ အခန်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သို့သော် တံခါးရှေ့သို့ ရောက်ချိန်မှာပင် အခန်းထဲမှ လူတစ်ယောက် လွင့်စင်ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤအဆောက်အအုံမှာ တစ်ဖက်ပိတ် အဆောင်မျိုး ဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်တွင်သာ အခန်းများ ရှိကာ ကျန်တစ်ဖက်မှာ လေဟာပြင် ဖြစ်သည်။ လွင့်စင်လာသူသာ ၁၁ ထပ်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားပါက အသေဆိုးဖြင့် သေဆုံးမည်မှာ သေချာလှသည်။

"သတိထား"

မုန်လဲ့၏ မျက်လုံးများ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ထိုသူ၏ အနောက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားကာ လက်မောင်းကို ဖွဖွလေး ကိုင်ပြီး တိုက်ကျိ လက်ဟန်ဖြင့် သူ့ဘက်သို့ ပြန်ဆွဲလိုက်သည်။

"ဖူး"

ထိုသူက သွေးတစ်ပွက် အန်ချလိုက်ရာ သွေးထဲတွင် ကျိုးကြေနေသော သွားအချို့ ပါလာသည်။ မျက်နှာ တစ်ဖက်လုံးက ရောင်ရမ်းနေပြီး နှာခေါင်းရိုးလည်း ကျိုးနေကာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် သနားစရာ ကောင်းနေသည်။

"ဂျိုးဆက်"

မုန်လဲ့က ထိုသူကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာ ချက်ချင်း တင်းမာသွားတော့သည်။

"အစ်ကို မုန်လဲ့" ဂျိုးဆက် က ကြားလိုက်ရသောအခါ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး မုန်လဲ့ကို ချက်ချင်း ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများနှင့် ဝမ်းသာမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ "အစ်ကို မုန်လဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူက ရောင်ရမ်းနေသော ပါးပြင်ကို ကိုင်ကာ နာကျင်စွာဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ စောစောက အရိုက်ခံထားရမှုက အတော်လေး ပြင်းထန်ပုံရသည်။

"ဂျိုးဆက် ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ"

မုန်လဲ့က မျက်နှာ တင်းမာစွာဖြင့် အသံနှိမ့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ကျွန်တော် ချော်လဲသွားလို့ပါ"

ဂျိုးဆက် က အကြည့်လွှဲသွားပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ "အစ်ကို မုန်လဲ့ လည်း ကျောင်းပိတ်ပြီမလား အတူတူ အိမ်ပြန်ဖို့ လာခေါ်တာလား"

အိမ်ပြန်မည့် အကြောင်းကို ပြောလိုက်သောအခါ ဂျိုးဆက် ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး မည်းနက်နေသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုများ အပြည့်အဝ ရှိနေသည်။ သူက အသက် ၁၄ နှစ်သာ ရှိသေးပြီး အိမ်နှင့် ၆ လတိုင်တိုင် ကွဲကွာနေခဲ့ရသည်။ အထူးသဖြင့် ကျောင်းတွင် ဤ ၆ လတာ ကာလအတွင်း သူများ အနိုင်ကျင့်မှုကို ခံခဲ့ရသဖြင့် အခုချိန်တွင် သူ တကယ် အိမ်ပြန်ချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း မင်းကို ဘယ်သူ ရိုက်တာလဲ"

မုန်လဲ့က အေးစက်စက် အသံဖြင့် ထပ်မေးလိုက်သည်။ စောစောကသာ သူ မတော်တဆ ရောက်မလာခဲ့လျှင် ဂျိုးဆက် တစ်ယောက် ဒီကနေ ပြုတ်ကျသွားနိုင်ပေသည်။ ၁၁ ထပ်လေ။ အလုပ်သင် စစ်သည်တော် အဆင့်လောက်ပဲ ရှိသေးတဲ့ ဂျိုးဆက် တစ်ယောက်သာ ပြုတ်ကျသွားရင် အရိုးတွေပါ ကြေမွသွားမှာ သေချာတယ်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သောအခါ မုန်လဲ့၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ ပေါက်ကွဲလာတော့သည်။ ဂျိုးဆက် နှင့် အင်ဒရူး တို့ကို သူကိုယ်တိုင် ကျောင်းသို့ လာပို့ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပါက သူ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရလိမ့်မည်။

"အဲဒီ အဆင့်နိမ့် ကောင် ဘယ်ရောက်သွားလဲ ခြေဆေးရည် လာသွန်ဖို့ ချက်ချင်း ဝင်မလာဘူးလား"

ထိုအချိန်တွင် အခန်းထဲမှ မာနထောင်လွှားပြီး စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဂျိုးဆက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ အပြည့်အဝ ရှိနေတော့သည်။

"အဆင့်နိမ့်"

မုန်လဲ့၏ မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွားပြီး တစ်ဝက်ပွင့်နေသော တံခါးကို ခြေဖြင့် ကန်ဖွင့်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

"ဘုန်း"

တံခါးက နံရံကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားပြီး ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာရာ အခန်းထဲရှိ လူများကို လန့်ဖျပ်သွားစေသည်။ သူတို့က မုန်လဲ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"အစ်ကို မုန်လဲ့ ကျွန်တော် ခုနက တကယ် ချော်လဲသွားတာပါ ဘယ်သူမှ မရိုက်ပါဘူး"

မုန်လဲ့ တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ဂျိုးဆက် လန့်သွားပြီး မုန်လဲ့ကို အမြန် ဆွဲထားလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ အင်ဒရူး ဆီ သွားကြရအောင် အစ်ကို့ကို မြင်ရင် သူလည်း အရမ်း ဝမ်းသာနေမှာ..."

"မလောပါနဲ့"

မုန်လဲ့က လက်ကာပြလိုက်ပြီး အခန်းထဲရှိ လူ ၅ ယောက်ကို စူးရှသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဂျိုးဆက် ကို ဘယ်သူ ရိုက်တာလဲ ရှေ့ထွက်ခဲ့စမ်း"

"မင်းက ဘယ်သူလဲ"

အရပ် ၂ မီတာ ၂၀ ခန့် ရှည်ပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် အမည်းရောင် ချွန်ထက်သော ဂျိုများ ရှိကာ နွားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထွားကြိုင်းသော လူတစ်ယောက်က မုန်လဲ့ရှေ့သို့ လျှောက်လာသည်။ သူ၏ ကြီးမားလှသော ရင်အုပ်ကြွက်သားများက မုန်လဲ့၏ မျက်နှာကို ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး မာနထောင်လွှားစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ငါ ရိုက်တာ ဘာဖြစ်လဲ"

"အစ်ကို မုန်လဲ့ သွားကြရအောင်"

ဂျိုးဆက် က မုန်လဲ့ကို ဆွဲကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "သူက ငါတို့ အတန်းထဲမှာ အဆင့် ၃ ရှိတဲ့ လာရီ လေ ပြီးတော့ သူက မှူးမတ်မျိုးနွယ်က ဆင်းသက်လာတာ ငါတို့ ရန်စလို့ ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး သွားကြရအောင်ပါ"

မုန်လဲ့က မလှုပ်ရှားပေ။ "ဂျိုးဆက် ဒီနေ့ အခြေအနေကို ကြည့်ရတာ သူက မင်းကို အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်နေတာလား"

"ကျွန်တော်..."

ဂျိုးဆက် က ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ပြီး ရင်ထဲက ဝမ်းနည်းမှုများကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။ သို့သော် ဖုံးကွယ်လေလေ မျက်လုံးထဲမှ မျက်ရည်များက ထိန်းမရလေလေ ဖြစ်လာပြီး ရေကာတာ ကျိုးသွားသကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

အနိုင်ကျင့်တာ ဟုတ်လား။

အနိုင်ကျင့်ရုံတင် ဘယ်ကမလဲ။

စစ်သည်တော် ကျောင်းတော်သို့ ဝင်နိုင်သူများမှာ ချမ်းသာသူများ၊ အဆင့်အတန်း ရှိသူများ သို့မဟုတ် ငွေကြေး အလုံအလောက် ရှိသော သာမန် မိသားစုများမှ ဖြစ်ကြသည်။ သူကတော့...

ဆင်းရဲသား တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး နယ်ဝေး ဒေသမှ လာသူ ဖြစ်ရာ အခန်းထဲရှိ လူများနှင့် လုံးဝ အဆင်မပြေချေ။ ဖယ်ကြဉ်ခံရသည်ကို မပြောနှင့်ဦး၊ အရေးကြီးဆုံးက အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်ခံနေရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အခန်းထဲရှိ လူ ၅ ယောက်တွင် ၄ ယောက်က သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ကြသည်။ ခိုင်းစားကြသည်။ အဝတ်လျှော်၊ ခြေအိတ်လျှော်၊ ခြေဆေးရည် သွန်၊ ကုတင် ရှင်း၊ ထမင်း သွားဝယ်...

ကျွန်တစ်ယောက်လိုမျိုး ခိုင်းစားကြသည်။

ဒါတင် ဘယ်ကမလဲ။

အရေးကြီးဆုံးက အရိုက်ခံရတာပဲ။

သူတို့ စိတ်တိုလာလျှင် သို့မဟုတ် သူလုပ်ပေးတာ တစ်ခုခု စိတ်တိုင်းမကျလျှင် ရိုက်နှက်ကြသည်။ ပါးရိုက်၊ မျက်နှာရိုက်၊ ခေါင်းကို ကန်၊ ဒူးထောက် တောင်းပန်ခိုင်း...

ဒီ ၆ လတာ ကာလအတွင်း သူ အနိုင်ကျင့် ခံခဲ့ရမှုများ၊ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရမှုများကို အနိုင်ကျင့်တယ် ဆိုတဲ့ စကားလုံး နှစ်လုံးတည်းနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဖော်ပြလို့ ရနိုင်ပါ့မလဲ။

"ကြည့်ရတာ ဒီ ၆ လအတွင်းမှာ မင်း တကယ်ကို အနိုင်ကျင့် ခံခဲ့ရတာပဲ"

မုန်လဲ့က လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး ဂျိုးဆက် ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ရင်ထဲတွင် အလွန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသည်။ ဤ ၆ လတာ ကာလအတွင်း သူသည် စွမ်းအား မြှင့်တင်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့ပြီး ဂျိုးဆက် တို့ ၃ ယောက်ကို သိပ်ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဂျိုးဆက် တို့ ၃ ယောက်ကို လုံးဝ မေ့လုနီးပါးပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ယခင် ကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ သူငယ်ချင်းများသာ ဖြစ်ပြီး သူ၏ သူငယ်ချင်းများ မဟုတ်ပေ။ သူတို့နှင့် ပတ်သက်သည့် မှတ်ဉာဏ်များကလည်း ကူးပြောင်းလာပြီးနောက် တစ်လကျော်ခန့်သာ ရှိသည်။

တကယ်ကို... နည်းလွန်းလှသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်တော့ မုန်လဲ့ အလွန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသည်။ အကြောင်းမှာ ဂျိုးဆက် ၏ စိတ်ထဲတွင် သူသည် အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း ဖြစ်ပြီး ဝမ်းနည်းမှုများကို ရင်ဖွင့်နိုင်သည့် အကောင်းဆုံး ညီအစ်ကို ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

"ဟီးဟီး အနိုင်ကျင့်တာ ဟုတ်လား ငါက သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ရတာ ကြိုက်လို့လေ မင်းက ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ"

လာရီ ဟုခေါ်သော လူထွားကြီးက လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်တွင် ပိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါက သူ့ကို အဝတ်တွေ ခြေအိတ်တွေ လျှော်ခိုင်းပြီး ခြေဆေးရည် သွန်ခိုင်းရုံတင် မကဘူး ငါ့ကို ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်ခိုင်းဦးမှာ..."

"ဟွန့်"

မုန်လဲ့ ဒေါသထွက်သွားပြီး ပါးကို ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

"ဘုန်း"

ပြင်းထန်သော လေပြင်းများက လာရီ ၏ ပါးပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားရာ လာရီ တစ်ယောက်လုံး အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။