အခန်း ၅၅

အခန်း ၅၅။ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး အဖွဲ့နှင့် အသန်မာဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်

"အခန်းထဲမှာ ဘယ်သူတွေ ရန်ဖြစ်နေတာလဲ"

အေးစက်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အရပ်ရှည်ရှည် ထွားထွားကြိုင်းကြိုင်းနှင့် ကျောတွင် ပုဆိန်ကြီးများ လွယ်ထားသော လူတစ်စု အခန်းထဲသို့ ဒေါသတကြီး ဝင်ရောက်လာကြသည်။

တစ်ပြေးညီ ဝတ်ဆင်ထားသော သံချပ်ကာ အင်္ကျီများ။

တစ်ပြေးညီ တပ်ဆင်ထားသော ဆန်ဂါး တိုက်ပွဲဝင် ပုဆိန်များ။

တစ်ပြေးညီ အေးစက်သော အကြည့်များ။

ထိုလူများ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အားကောင်းသော အရှိန်အဝါ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်းကို အသက်ရှူကျပ်သွားစေသည်။

"စကိုင်းစ် ဒါ မင်း ညီလေး မဟုတ်လား ဘာလို့ ဝက်ရုပ်ပေါက်အောင် အရိုက်ခံထားရတာလဲ" လူထွားကြီး တစ်ယောက်က ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော လာရီကို လက်ညှိုးထိုးကာ အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

စကိုင်းစ် ဟု ခေါ်သော လူထွားကြီးက ပြန်မဖြေဘဲ လာရီကို အေးစက်စက် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ"

အသံက အေးစက်နေပြီး ဒေါသတရားများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဝူး ဝူး ဝူး"

လာရီက အနိုင်ကျင့်ခံထားရသော ကလေးလေး တစ်ယောက်အလား မုန်လဲ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ငိုယိုပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကို သူ သူ ကျွန်တော့်ကို ရိုက်တယ် ဒီ ဒီ အဆင့်နိမ့်ကောင်ကို သတ် သတ်ပေးပါ ကျွန်တော် သူ သေတာကို မြင်ချင်တယ်"

"ငါ့ညီကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့ သတ္တိတော်တော် ကောင်းတာပဲ"

စကိုင်းစ် ၏ မျက်လုံးများက ဓားသွားအလား အေးစက်သွားပြီး မုန်လဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အေးစက်သော အသံထဲတွင် အဆုံးအစမရှိသော ဒေါသများ ဖုံးကွယ်နေပေသည်။

အခြား လူထွားကြီးများကလည်း မုန်လဲ့ကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်နေကြသည်။ စကိုင်းစ် သည် သူ၏ ညီကို အလွန် အလိုလိုက်သူ ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကျောင်းထဲတွင် လာရီကို ရန်စရဲသူ အလွန် ရှားပါးလှသည်။ ယခုတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီလို လုပ်ရဲသွားပြီ။ အဲဒါကလည်း အသက်ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ကလေးလေး တစ်ယောက်က။

တကယ်ကို မထင်မှတ်ထားတဲ့ ကိစ္စပဲ။

"အရမ်း ကောင်းတာပဲ"

"စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး အဖွဲ့ ရောက်လာပြီ"

"စီနီယာ စကိုင်းစ် လည်း ပါတယ်"

"ငါတို့ ကယ်တင်ခံရပြီ ပိုက်ဆံပေးစရာ မလိုတော့ဘူး"

တစ်ဖက်တွင် မှော်သလင်းကတ်များကို ထုတ်ကာ မုန်လဲ့ကို ပေးရန် ပြင်နေသော လူငယ်လေးတို့ သုံးယောက်မှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး မှော်သလင်းကတ်များကို အမြန် ပြန်သိမ်းလိုက်ကြသည်။

"စီနီယာ စကိုင်းစ် ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီပါဦး"

လူငယ်လေးက ငိုယိုကာ တိုင်တန်းလိုက်သည်။ "ဒီကောင်က ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ကျွန်တော်တို့ အခန်းထဲ ဝင်လာပြီး လာရီကို ဖမ်းရိုက်တာပဲ လာရီက သူ့ကို ဘယ်နေရာမှာ သွားစော်ကားမိမှန်းတောင် ကျွန်တော်တို့ မသိဘူး"

"သူ အရမ်း လွန်လွန်းပါတယ် လာရီကို ရိုက်ရုံတင် မကဘူး ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်ခိုင်းသေးတယ် လာရီကို ဘယ်လိုပုံပေါက်အောင် ရိုက်ထားလဲ ဆိုတာ ကြည့်ပါဦး"

"ဟုတ်ပါတယ် စီနီယာ"

အခန်းဖော် သုံးယောက်က နှပ်ချေးများ၊ မျက်ရည်များနှင့် ငိုယိုကာ မုန်လဲ့ကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်သော ရာဇဝတ်ကောင်ကြီး တစ်ယောက်အဖြစ် ပုံဖော်လိုက်ကြပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင်ကတော့ အနိုင်ကျင့်ခံရသော သနားစရာ ကလေးလေးများအဖြစ် ဟန်ဆောင်လိုက်ကြသည်။

တကယ်တော့ သူတို့ တိုင်တန်းစရာပင် မလိုချေ။ စကိုင်းစ် သည် သူ၏ ညီဖြစ်သူ၏ သနားစရာ အခြေအနေကို မြင်ကတည်းက ဒေါသပေါက်ကွဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်း ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဘယ်လို နောက်ခံပဲ ရှိရှိ ငါ့ညီကို ထိရဲတဲ့အတွက် ဒီနေ့ မင်း လုပ်ရပ်ကို မင်း နောင်တရအောင် ငါ လုပ်ပြမယ်"

"ဟားဟား"

မုန်လဲ့က အရေးမစိုက်သလို ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်း ညီလေးလည်း ခုနက အဲဒီလိုပဲ ပြောခဲ့တာပဲ ဒါပေမယ့် သူ အခု ဘယ်လို ဖြစ်နေလဲ ဆိုတာ မင်း အမြင်ပဲလေ"

"ခွေးကောင်"

စကိုင်းစ် အလွန် ဒေါသထွက်သွားပြီး လာရီထက် အဆများစွာ အားကောင်းသော အရှိန်အဝါ တစ်ခု သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ မုန်လဲ့ထံသို့ ဖုံးအုပ်သွားတော့သည်။

ဒီအရှိန်အဝါက တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါလေးမျှကပင် ဂျိုးဆက် နှင့် လူငယ်လေးတို့ကို အသက်ရှူကျပ်သွားစေပြီး အသက်ရှူရန်ပင် အလွန် ခက်ခဲသွားစေသည်။

"အစ်ကို မုန်လဲ့ အခု ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ"

ဂျိုးဆက် ၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများ ရှိနေသည်။ ကျောင်းသား တစ်ယောက် အနေဖြင့် စကိုင်းစ် ၏ နောက်ခံကို သူ မသိဘဲ နေမည်လား။

စကိုင်းစ်။

ဆဋ္ဌမနှစ် ပါရမီရှင်။

ဧရာမပုဆိန် ကျောင်းတော်၏ အသန်မာဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်။

ကျောင်း စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်။

ဒု-ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ တပည့်။

ချဲ့ကားပြောခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဂျိုးဆက် ကျောင်းဝင်လာခဲ့သည့် ဤ ၆ လတာ ကာလအတွင်း စကိုင်းစ် ၏ အကြောင်းများကိုသာ အမြဲတမ်း ကြားနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုတော့ သူက ပုံပြင်ထဲက လူတစ်ယောက်ကို ရန်စမိသွားပြီ။ ဒီကိစ္စကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းရမလဲ။

ဂျိုးဆက် အလွန် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသည်။ သို့သော် သူ မထင်မှတ်ထားသည်မှာ အလွန် ကြီးမားသော နောက်ခံ ရှိသည့် စကိုင်းစ် ကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း မုန်လဲ့မှာ မျက်နှာ အမူအရာ လုံးဝ မပြောင်းလဲဘဲ လေပြေလေး တိုက်ခတ်သွားသကဲ့သို့သာ နေကာ စကိုင်းစ် ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"အရှိန်အဝါနဲ့ ငါ့ကို ဖိနှိပ်ချင်တာလား"

မုန်လဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းကလည်း မင်းရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ ညီလေးထက် ဘယ်လောက်မှ မပိုပါဘူး ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး ဆရာကြီး လာလုပ်မနေနဲ့"

"ဟင် လေလုံး အရမ်း ကြီးတာပဲ"

"ဒီကောင်က ပထမနှစ်လား တကယ်ကို မောက်မာတာပဲ"

"အထာကျလိုက်တာ စကိုင်းစ် ကိုတောင် ဒီလို စကားမျိုး ပြောရဲတယ် အတော်လေး မိုက်တာပဲ"

"ဒီကလေးတော့ ဒုက္ခရောက်တော့မှာပဲ"

"သေချင်နေတာလား"

စကိုင်းစ် တကယ် ဒေါသထွက်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး ပါးရိုက်ရန် လက်ကို လွှဲလိုက်ရာ သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ လျှပ်စီးအလား မြန်ဆန်လှပြီး အရိပ်ကိုပင် မမြင်လိုက်ရခင်မှာပင် မုန်လဲ့ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

မုန်လဲ့ နေရာတွင်ပင် ရပ်နေပြီး ရှောင်ရန်ပင် အချိန်မရတော့သကဲ့သို့ သို့မဟုတ် ကြောက်လန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် စကိုင်းစ် ၏ လက်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်တော့မည့် အချိန်လေးမှာပင် မုန်လဲ့မှာ ထူးဆန်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ပျောက်သွားပြီ"

စကိုင်းစ် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်လေးမှာပင် ဗိုက်ထဲမှ အလွန် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှု တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး အစာအိမ်ထဲရှိ အရာများ အားလုံး အန်ထွက်လာတော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"မင်းလည်း မင်း ညီလိုပဲ အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပဲ"

မုန်လဲ့က တိတ်တဆိတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်ဖြင့် ဖွဖွလေး တစ်ချက် ရိုက်လိုက်ရာ စကိုင်းစ် မှာ အမြောက်ဆံ တစ်ခုအလား အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး အဖွဲ့မှ လူထွားကြီးများ၊ ဂျိုးဆက် နှင့် သူ၏ အခန်းဖော် လေးယောက်၊ ထို့အပြင် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော လာရီ တို့ အားလုံး တစ္ဆေ သရဲကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြပြီး ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မလုပ်နိုင်တော့ချေ။

စကိုင်းစ် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး 'ဘုန်း' ဟူသော အသံ ထွက်ပေါ်လာမှသာ လူတိုင်း သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။ လာရီ ကတော့ ရူးသွားသကဲ့သို့ ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ခါရမ်းကာ "မဖြစ်နိုင်ဘူး ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး အဆင့်နိမ့်ကောင် တစ်ယောက်က ငါ့အစ်ကိုကို ဘယ်လိုလုပ် အနိုင်ယူနိုင်မှာလဲ..."

"သေစမ်း"

"အရမ်း လွန်လွန်းနေပြီ"

"စကိုင်းစ် တောင် အလဲထိုး ခံလိုက်ရတာလား"

"ဒီသတ္တဝါဆန်းက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး"

ပုဆိန် လွယ်ထားသော လူထွားကြီးများမှာ ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ကျဆင်းလာပြီး မုန်လဲ့ကို ကြည့်သော သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရိုသေမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ စကိုင်းစ် ဆိုသည်မှာ သူတို့ ဧရာမပုဆိန် စစ်သည်တော် ကျောင်းတော်၏ အသန်မာဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ပြီး တကယ့်ကို အဆင့်ခြောက် စစ်သည်တော် တစ်ယောက် ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။

မုန်လဲ့ ကရော။

ကြည့်ရတာ ပထမနှစ် ကျောင်းသားလေးနဲ့ တူတယ်။

ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ စကိုင်းစ် ကို အလဲထိုးလိုက်တယ်တဲ့လား။

"ဒုက္ခပဲ"

လူထွားကြီးများ အံ့အားသင့်နေသလို ဂျိုးဆက် ၏ အခန်းဖော် သုံးယောက်မှာလည်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေကြသည်။ သူတို့ အလွန် နောင်တရနေကြသည်။ အကယ်၍ အချိန်ကို နောက်ပြန်ဆုတ်လို့ရမည် ဆိုပါက မှော်သလင်းကတ်များကို မုန်လဲ့ထံ ချက်ချင်း ပေးပြီး ဝေးဝေးသို့ ထွက်ပြေးကာ မုန်လဲ့ကို နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မစော်ကားတော့ဟု ကျိန်ဆိုလိုက်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အချိန်ကို နောက်ပြန်ဆုတ်၍ မရသလို လောကတွင် နောင်တရဆေး ဆိုသည်မှာလည်း မရှိချေ။ စောစောက သူတို့ မုန်လဲ့ကို စော်ကားခဲ့သဖြင့် ယခုအခါ ထိုက်တန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ခံယူရမည်သာ ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း၏ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် မုန်လဲ့က အရေးမကြီးသော ကိစ္စ တစ်ခုကို လုပ်လိုက်သကဲ့သို့ အေးအေးဆေးဆေးပင် လူငယ်လေးတို့ သုံးယောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ခုနက စကား ပြန်ဆက်ကြရအောင် အခု မင်းတို့ ဘယ်လို ပြောချင်လဲ"

"ကျွန် ကျွန်တော်တို့"

လူငယ်လေးတို့ သုံးယောက်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေကြသည်။

"မလန့်ပါနဲ့ ငါက ယဉ်ကျေးတဲ့ သူပါ" မုန်လဲ့က လက်ကာပြလိုက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ငါ့ကို ကျေနပ်လောက်တဲ့ အဖြေတစ်ခု ပေးနိုင်သရွေ့ ငါ လူတွေကို ဒီတိုင်း လျှောက်မရိုက်ပါဘူး"

'မင်းက ယဉ်ကျေးတဲ့ သူ ဟုတ်လား'

'မင်းကို ယုံတဲ့သူ ရူးနေလို့ပဲ နေမှာ'

'ခုနက လာရီ ညီအစ်ကိုကို အသေအလဲ ရိုက်တုန်းကကျတော့ မင်းက ဘာလို့ အဲဒီလို မပြောတာလဲ'

"ကျွန် ကျွန်တော် ရွှေဒင်္ဂါး ၇ သောင်း ပေးပါ့မယ်"