အခန်း ၆၈

အခန်း ၆၈။ သွေးမျိုးဆက် မှော်အကာအကွယ်နှင့် မြေအောက်မှ ထွက်ခွာခြင်း

'အသုံးမကျတဲ့ မျိုးဆက်'

'ချွေးတောင် ပြန်သွားတယ်'

မုန်လဲ့ ထိုအခါမှသာ ဤမြင့်မြတ်သော နယ်မြေ မီးနဂါး အလောင်းမှာ သူ၏ရှေ့ရှိ အဖိုးအို၏ အလောင်း ဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားသည်။ လူတစ်ယောက်၏ ရှေ့တွင် သူ၏ အလောင်းကို ခွဲစိတ်ပြီး သူ၏ နဂါးကျောက်သလင်းကို ရောင်းစားမည်ဟု အော်ဟစ်နေခြင်းမှာ တကယ်ကို လွန်လွန်းလှပေသည်။

"ဟီးဟီး ကျွန်တော်က ဒီတိုင်း ပြောကြည့်ရုံပါ တကယ် မမှတ်ပါနဲ့"

မုန်လဲ့က ခေါင်းကုတ်ကာ အလွန် ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟွန့် မင်း ဘာတွေးနေလဲ ဆိုတာ ငါ မသိဘူး မထင်နဲ့"

အဖိုးအိုက မလွယ်ကူလှချေ။ သူက မုန်လဲ့ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်ကာ "မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ငါ့ရဲ့ သွေးတွေ စီးဆင်းနေတယ် မင်းက ငါ အီမော့စ် ခရိုကာ ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ပဲ တခြားလူတွေက ငါ့အလောင်းကို ခွဲဝေယူမယ်လို့ အော်ဟစ်လို့ ရပေမယ့် မင်းကတော့... မရဘူး"

မုန်လဲ့ ကြောင်အမ်းသွားသည်။ "ကျောင်း... ကျောင်းအုပ်ကြီး ခင်ဗျား ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး"

အဖိုးအိုက ချော်ရည်ကန် အပေါ်ရှိ မှော်အကာအကွယ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ "ဒါက ငါ ဖန်တီးထားတဲ့ မှော်အကာအကွယ်ပဲ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက နဂါးကျောက်သလင်းကို အဓိကထားပြီး ချော်ရည်ကန်ထဲက မီးဓာတ် မှော်စွမ်းအင်တွေကို အသုံးပြုထားတာ မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ အဆင့်ရှိတဲ့ သူတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကိုတောင် ခုခံပြီး တားဆီးနိုင်တယ် မင်းလို အဆင့်ခုနစ် စစ်သည်တော် သေးသေးလေးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဝင်လာနိုင်တယ် ထင်လဲ"

"ဒါက..."

မုန်လဲ့ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ချေ။

'ဘယ်လို ဝင်လာတာလဲ ဟုတ်လား'

'ငါ ဘယ်လို လုပ်ပြီး သိမှာလဲ'

မုန်လဲ့လည်း ဒီကိစ္စကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ နဂါးလူသား အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပြီးနောက် မသိမသာ ဖြတ်လာမိတာပဲ သိတယ် ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ ဆိုတာကိုတော့...

'ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူးဗျာ'

"ဟွန့် အမှန်ကို ပြောပြမယ်"

အဖိုးအိုက အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ငါ ဒီမှာ သေပြီးတဲ့နောက် ဒီနေရာကို ငါ့ရဲ့ အိပ်စက်ရာ နေရာ အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်တယ် ငါ့ကို ဘယ်သူမှ လာမနှောင့်ယှက်စေချင်လို့ ဒီမှော်အကာအကွယ်ကို ဖန်တီးခဲ့တာပဲ"

"ပြီးတော့ရော"

မုန်လဲ့က မျက်လုံး ပေကလပ် ပေကလပ် လုပ်ပြလိုက်သည်။

"နေရာတစ်ခုတည်းမှာ အကြာကြီး နေရရင် ဘယ်သူမဆို ပျင်းတာပဲလေ ငါက စိတ်ထား မြင့်မြတ်တယ် ဆိုပေမယ့်လည်း သာမန်လူတွေလိုပဲ ခံစားတတ်တယ် နှစ်ပေါင်း ၂ သောင်းကျော်တောင် ရှိပြီဆိုတော့ ငါလည်း ပျင်းတာပေါ့"

အဖိုးအိုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါ အပြင်ထွက်ပြီး အပြင်က လောကကြီးကို ကြည့်ချင်တယ် ဒါပေမယ့် နတ်ဘုရားသတ် လှံတံ ရဲ့ ချုပ်နှောင်မှုကြောင့် ငါ သူ့ရဲ့ ၁၀ မီတာ ပတ်လည်ကနေ ထွက်သွားလို့ မရဘူး"

"ဒါကြောင့် ငါ အပြင်က လူတွေကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ် တစ်ယောက်ယောက်က နတ်ဘုရားသတ် လှံတံ ကို ယူသွားပြီး ငါ့ကို ဒီကနေ ခေါ်ထုတ်သွားဖို့ မျှော်လင့်ရတာပေါ့"

"ဒါပေမယ့် လူ့စိတ်ဆိုတာ မှန်းဆရ ခက်တယ် ဆိုတာ ငါ ကောင်းကောင်း သိတယ်"

"ဒီမှာ ငါ့ရဲ့ အလောင်း ရှိတယ် ငါ့တစ်သက်လုံး ရှာဖွေထားတဲ့ စည်းစိမ်တွေ ရှိတယ် ပြီးတော့ နတ်ဘုရားသတ် လှံတံ လို နတ်လက်နက် လည်း ရှိတယ် တကယ်လို့ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိတဲ့သူနဲ့ တွေ့ရင် ငါ ဒုက္ခရောက်မှာပဲ"

"ဒါကြောင့် ငါက မှော်အကာအကွယ်ကို ပြင်ဆင်လိုက်တယ် ငါ့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက် ဖြစ်ပြီး အဆင့်ကိုး မကျော်တဲ့ သူတွေကိုပဲ ဒီမှော်အကာအကွယ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဒီကို လာခွင့်ပြုလိုက်တယ်"

အဖိုးအိုက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် နှမြောစရာ ကောင်းတာက အချိန်တွေ အများကြီး ကြာသွားပေမယ့် ဒီကို လာတဲ့ သူ အများစုက မှော်သားရဲတွေချည်းပဲ လူတွေ ရောက်လာရင်လည်း ငါ့ရဲ့ သတ်မှတ်ချက်နဲ့ မကိုက်ညီဘူး နှစ်ပေါင်း ၂ သောင်းကျော် အတွင်းမှာ မင်းက... ပထမဆုံးပဲ"

မုန်လဲ့ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။ ဤနေရာသည် မှော်သားရဲ တောအုပ်၏ အတွင်းပိုင်း ဖြစ်ပြီး လူသူ ကင်းမဲ့သော နေရာ ဖြစ်သည်။ မှော်သားရဲများနှင့် အသက်စွန့်ရဲသော စွန့်စားသူ အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ဘယ်သူက ဒီကို လာမှာလဲ။

'ဒါ့အပြင် လာရင်တောင်မှ ခင်ဗျားရဲ့ သွေးမျိုးဆက် ဖြစ်ရမယ် ပြီးတော့ အဆင့်ကိုးထက်လည်း မကျော်ရဘူး ဆိုတော့ ဒီသတ်မှတ်ချက်က အရမ်း တင်းကျပ်လွန်းတယ် မဟုတ်လား'

'နှစ်ပေါင်း ၂ သောင်းမှာမှ တစ်ယောက်ပဲ တွေ့တယ်ဆိုတာ ခင်ဗျားကိုယ် ခင်ဗျား အပြစ်တင်ဖို့ပဲ ရှိတယ် ဒါပေမယ့် ပြောရရင် ငါက ဘယ်အချိန်ကများ ဒီအဖိုးကြီးရဲ့ သွေးမျိုးဆက် ဖြစ်သွားတာလဲ'

'မဖြစ်နိုင်ပါဘူး'

'ဒါ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မီးနဂါး သွေးမျိုးဆက် ကြောင့်များလား'

မုန်လဲ့ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးများ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသည်။

'ငါ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့ မီးနဂါး သွေးမျိုးဆက် က ဒီနှစ်မှ အသစ် တက်လာတဲ့ တိုက်ပွဲဝင် ဘုရင် အော်ဒန် ကိုးလ်မန်း ဆီက ရတာ သူကများ ဒီအဖိုးကြီးရဲ့ တကယ့် သွေးမျိုးဆက် လား'

'ဖြစ်နိုင်တယ်'

မုန်လဲ့၏ မျက်လုံးများက လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေပြီး သူ၏ ခန့်မှန်းချက်က အမှန်တရားနှင့် ကိုက်ညီနေမည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။ သို့သော် သူ ဘယ်တော့မှ ဖွင့်ပြောမည် မဟုတ်ချေ။ အဖိုးအိုက ဒီမှာ သူ့တစ်သက်လုံး ရှာဖွေထားတဲ့ စည်းစိမ်တွေ ရှိတယ်လို့ ပြောတာကို မကြားလိုက်ဘူးလား။

'မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ယောက် တစ်သက်လုံး ရှာဖွေထားတဲ့ စည်းစိမ်တွေနော်'

'တကယ်လို့သာ ရလိုက်မယ်ဆိုရင်...'

'ဟီးဟီးဟီး'

"ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျွန်တော်က တကယ်ပဲ ခင်ဗျားရဲ့ မျိုးဆက်လား"

မုန်လဲ့က မျက်လုံး ပေကလပ် ပေကလပ် လုပ်ကာ အလွန် အံ့အားသင့်သွားသကဲ့သို့ မေးလိုက်သည်။ ဤအဖိုးအိုနှင့် ဆက်ဆံရေးကို ပိုမို နီးကပ်အောင် လုပ်ပြီး သူ၏ စည်းစိမ်များကို အမွေဆက်ခံရန် နည်းလမ်း ရှာရမည်။

"သွေးမျိုးဆက် မှော်အကာအကွယ် က လုံးဝ အမှား မဖြစ်နိုင်ဘူး"

အဖိုးအိုက မုန်လဲ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် မင်းကလည်း ကောင်ကောင်း မဟုတ်ဘူး ငါ့အလောင်းကိုတောင် အကြံအစည် ရှိပြီး ငါ့ရဲ့ နဂါးကျောက်သလင်း ကို ရောင်းစားချင်နေတာ မင်း ကောင်းကင်က မိုးကြိုးပစ်တာ မခံရမှာကို မကြောက်ဘူးလား"

"ဟမ်း ဟမ်း ဒါက ကျွန်တော့် အပြစ် မဟုတ်ဘူးလေ ကျောင်းအုပ်ကြီး"

မုန်လဲ့ မျက်နှာပူသွားသည်။ "နဂါးမျိုးနွယ် ဆိုတာ တစ်ကိုယ်လုံး ရတနာတွေချည်းပဲ ပြီးတော့ မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ နဂါးကြီးတောင် ဖြစ်နေသေးတယ်လေ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်မှာလဲ"

"ပြီးတော့ အရင်က ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘိုးဘေးကြီး ဆိုတာမှ မသိတာ သိသာရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို တွေးရဲမှာလဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဖိုးအို၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။ "မင်း မသိလို့ လုပ်မိတာဆိုတော့ ဒီကိစ္စကို ငါ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ် ဒါပေမယ့် မင်း ငါ့အလောင်းကို နောက်ထပ် အကြံအစည် ရှိသေးရင်တော့ မင်းရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ရိုက်ချိုးပစ်မယ်လို့ မှတ်ထား"

"မရဲပါဘူး မရဲပါဘူး ကျွန်တော် ဘယ်ရဲပါ့မလဲ ဟီးဟီးဟီး"

မုန်လဲ့က အဆက်မပြတ် ကတိပေးလိုက်ပြီး မြေးလေး တစ်ယောက်အလား အလွန် လိမ်မ္မာနေတော့သည်။

"ဟွန့် သိရင် ပြီးတာပဲ"

အဖိုးအိုက ခပ်တိုးတိုး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဧရာမ မီးနဂါး အလောင်းကြီးက လေထဲသို့ ပျံတက်လာပြီး ပူလောင်ပြင်းပြသော ချော်ရည်ကန်ထဲသို့ ခေါင်းစိုက်ကာ ဝင်ရောက်သွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လှိုင်းလုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချော်ရည်ကန်ကြီးမှာ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ပုံမှန် အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

"အေးအေးချမ်းချမ်း အနားယူပါတော့ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးရေ"

အဖိုးအိုက ငြိမ်သက်သွားသော ချော်ရည်ကန်ကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ရှိနေသည်။ ဤသည်မှာ သူ့ကို ယခုအချိန်အထိ အဖော်ပြုပေးခဲ့သော ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်ရာ ယခု ထွက်ခွာသွားရတော့မည် ဖြစ်သဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေမည်မှာ သေချာလှသည်။

'သွားပြီ ငါ့ရဲ့ နဂါးကျောက်သလင်း နဂါးအကြေးခွံ နဂါးချေး တွေ အကုန် သွားပြီ'

မုန်လဲ့၏ ရင်ထဲတွင် သွေးထွက်နေသော်လည်း သူ ဘာမှ မတတ်နိုင်သဖြင့် ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး အဖိုးအိုကိုပါ နှစ်သိမ့်ပေးနေရသေးသည်။ "ကျောင်းအုပ်ကြီး ဝမ်းမနည်းပါနဲ့ နောက်ဆိုရင် အချိန်ရရင် ပြန်လာကြည့်လို့ ရတာပဲလေ"

"အင်း"

အဖိုးအိုက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဘေးဘီဝဲယာသို့ ကြည့်ကာ ဤနေရာရှိ အရာအားလုံးကို ရင်ထဲတွင် သေချာ မှတ်သားထားလိုက်ပြီးနောက်မှ စိတ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ "ငါတို့ သွားကြရအောင်"

"ဟုတ်ကဲ့"

မုန်လဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး အဖိုးအိုကို ကြည့်ကာ တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း မပြောဘဲ နေနေသည်။

"ဘာပြောချင်လဲ ဆိုတာ ပြောစရာ ရှိရင် ပြောလေ တွန့်ဆုတ် မနေနဲ့"

အဖိုးအိုက မုန်လဲ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။

"ဟမ်း ဟမ်း ကျောင်းအုပ်ကြီး ဒီတိုင်းပဲ ထွက်သွားတော့မလို့လား"

မုန်လဲ့က ဘေးဘီဝဲယာသို့ ကြည့်ကာ အဓိပ္ပာယ် ပါပါ ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟား"

အဖိုးအိုက ပြုံးစိစိ လုပ်လိုက်သည်။ "ဒီတိုင်း မသွားရင် ဘယ်လို သွားရမလဲ ငါက ဒီဝိညာဉ် အစအနလေးက လွဲရင် ဘာမှ မရှိတဲ့သူပဲ တကယ်လို့ မင်းက ငါ့ဆီကနေ တစ်ခုခု ရမယ်လို့ မျှော်လင့်နေရင်တော့ စိတ်ပျက်ရလိမ့်မယ်"

'စိတ်ပျက်ရမယ် ဟုတ်လား'

'ခုနကတင် ဒီမှာ တစ်သက်လုံး ရှာဖွေထားတဲ့ စည်းစိမ်တွေ ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား အခုကျတော့ ဘာမှ မရှိတော့ဘူးလား'

မုန်လဲ့က စားပွဲကိုပင် လှန်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသော်လည်း နှစ်ယောက်ကြားရှိ စွမ်းအား ကွာခြားချက်ကို တွေးမိပြီး ငြိမ်နေလိုက်ရသည်။ "ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ ကျွန်တော်က စေတနာနဲ့ သတိပေးရုံပါ"

ပြောပြီးသည်နှင့် မုန်လဲ့က နတ်ဘုရားသတ် လှံတံ ကို ယူကာ ခြေအောက်တွင် ကျောက်တုံး တစ်ခု ဖန်တီးပြီး မှော်အကာအကွယ်ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျံသန်းသွားတော့သည်။

မှော်အကာအကွယ် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ အဖိုးအိုက မုန်လဲ့ကို မြေဓာတ် မှော်ပညာ အသုံးပြုပြီး ပေါ်ထွက်နေသော မှော်အကာအကွယ်ကို မြေကြီးများဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်ရန် ခိုင်းလိုက်သည်။ သို့မှသာ တခြားလူများ မမြင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ အပြင် ရောက်ပြီ"

အဖိုးအိုက ရေပြင်ပေါ်တွင် မျောလွင့်နေပြီး အမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းနေသော လျှိုမြောင်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ မြေအောက်တွင် နှစ်ပေါင်း ၂ သောင်းကျော် ပိတ်မိနေပြီးနောက် ယနေ့မှ အပြင်သို့ ပြန်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ့ရင်ထဲက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို စဉ်းစားကြည့်လို့ ရပါတယ်။

မုန်လဲ့က အဖိုးအို၏ ခံစားချက်ကို နားလည်သဖြင့် မနှောင့်ယှက်တော့ဘဲ မိကျောင်းကျောကုန်း နွားမြွေ ၏ အလောင်းကို ကမ်းစပ်သို့ ဆွဲတင်သွားကာ ဓားမြှောင်၊ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ၊ အကင်စင် စသည်တို့ကို ထုတ်ယူပြီး အစာစားရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

တောအုပ်ထဲတွင် တစ်နေကုန် ခရီးသွားခဲ့ရပြီး မြေအောက်တွင်လည်း အချိန်အတော်ကြာ လှုပ်ရှားခဲ့ရသဖြင့် ယခု သူ အလွန် ဗိုက်ဆာနေပြီ ဖြစ်ရာ အမြန်ဆုံး အစာစားရန် လိုအပ်နေပေသည်။

'အသားလှီးမယ်'

'အသားဆေးမယ်'

'အသားစီမယ်'

'ပြီးတော့ မီးလုံး မှော်ပညာ သုံးပြီး အသားကင်မယ်'

"ကလေးလေး မင်းက မြေဓာတ်နဲ့ မီးဓာတ် မှော်ပါရမီ နှစ်ခုလုံး ရှိတာလား"