အခန်း ၆၉

အခန်း ၆၉။ အဖိုးအို အံ့အားသင့်သွားခြင်းနှင့် ပျောက်ကွယ်သွားသော မျိုးနွယ်

လရောင်က ကောင်းကင်ယံတွင် တောက်ပနေပြီး ကြယ်များကလည်း မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။

ညဘက် လျှိုမြောင်းသည် လရောင်အောက်တွင် အမည်းရောင် ပုဝါ တစ်ခု လွှမ်းခြုံထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မှော်သားရဲများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများက တစ်ခါတစ်ရံ ထွက်ပေါ်လာကာ လျှိုမြောင်ကို ပိုမို တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားစေသည်။

ရေငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

မီးပုံက ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေသည်။

ရေကန်ဘေးတွင် ရွှေဝါရောင် မှော်သားရဲ အသားများက အနံ့မွှေးများ ထွက်ပေါ်နေပြီး ကြီးမားသော အဆီပေါက်များက မီးပုံထဲသို့ ကျဆင်းကာ 'ဖတ်ဖတ်' ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာရာ မုန်လဲ့မှာ တံတွေးများ မျိုချကာ စားချင်စိတ်များ ပေါက်လာတော့သည်။

"ရေကန်ဘေးမှာ မီးဖိုပြီး တောထဲမှာ အစာစားရတာပဲ"

အဖိုးအိုက လေထဲတွင် မျောလွင့်နေပြီး ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "မီးပုံရယ် အကင်ရယ် ဘီယာရယ် တကယ်ကို လွမ်းစရာ ကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းလေးပဲ"

"ဟီးဟီး"

မုန်လဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။ အဖိုးအို၏ ခံစားချက်ကို သူ နားလည်ပါသည်။ နှစ်ပေါင်း ၂ သောင်းကျော် တစ်နေရာတည်းမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီးမှ အပြင်သို့ ရောက်လာသူ တစ်ယောက် အနေဖြင့် အပြင်က အရာအားလုံးက ဆန်းသစ်နေမည်မှာ သေချာလှသည်။

"ဟီးဟီး အသား ကျက်ပြီ"

မုန်လဲ့က ဓားဖြင့် အသားတစ်တုံး လှီးကာ အဖိုးအိုကို ပေးလိုက်သည်။ "ကျောင်းအုပ်ကြီး ခင်ဗျား အသားမစားရတာ ကြာပြီ မလား လာ ကျွန်တော့် လက်ရာကို မြည်းကြည့်ပါဦး"

"ဒီ အသုံးမကျတဲ့ ကောင် မင်း ငါ့ကို တမင် ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နေတာလား" အဖိုးအိုက မျက်လုံး ပြူးကာ "ငါက အခု ဝိညာဉ် အနေအထား ဖြစ်နေတာကို မမြင်ဘူးလား"

"အဲ..."

မုန်လဲ့ ချွေးပြန်သွားပြီး ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် "ဆောရီး ကျွန်တော် မေ့သွားလို့ပါ ဟီးဟီးဟီး ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်ပဲ စားလိုက်တော့မယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် အနံ့မွှေးနေသော အကင်ကို ယူကာ အားရပါးရ စားလိုက်သည်။ လူတွေက ဗိုက်ဆာရင် ဘာစားစား ကောင်းတယ် လို့ ပြောကြတာ တကယ် မှန်ပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ မုန်လဲ့ကတော့ အရမ်း ကောင်းနေတာပါပဲ။

ထို့အပြင် ဤအသားက အဆင့်ခုနစ် မှော်သားရဲ မိကျောင်းကျောကုန်း နွားမြွေ ၏ အသား ဖြစ်ပြီး မှော်စွမ်းအင်များ အများအပြား ပါဝင်ကာ ဤကဲ့သို့သော ရေပူစမ်းထဲတွင် နေထိုင်ခဲ့သဖြင့် အသားက ပိုမို နူးညံ့ အရသာရှိနေပေသည်။

"ကောင်းလိုက်တာ အရမ်း ကောင်းတာပဲ"

မုန်လဲ့က အားရပါးရ စားသောက်နေပြီး ပါးစပ်ထဲတွင် အရည်များပင် ထွက်နေတော့သည်။

"ဟွန့်"

အဖိုးအိုက ပါးစပ်တွင် အဆီများ ပေကျံနေသော မုန်လဲ့ကို ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို သပ်ကာ အားရပါးရ ကိုက်စားပစ်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာတော့သည်။

ဒါပေမယ့် သူက ဝိညာဉ် အနေအထား ဖြစ်နေတော့ အစာစားလို့ မရဘူးလေ။

'ဝူးဝူးဝူး ငါက တကယ်ကို ဒုက္ခရောက်နေတာပဲ...'

ဘာမှ မတတ်နိုင်သဖြင့် အာရုံလွှဲရန်သာ ရှိတော့သည်။

"ဒီ အသုံးမကျတဲ့ ကောင် မင်းမှာ မြေဓာတ်နဲ့ မီးဓာတ် မှော်ပါရမီ နှစ်ခုလုံး ရှိတာလား"

"သုံးခုပါ"

"သုံးခု ဟုတ်လား"

"အင်း သုံးခု မြေ မီး လျှပ်စီး"

"လျှပ်စီးဓာတ် ပါ ရှိသေးတယ်လား မဆိုးပါဘူး အဆင်ပြေပါတယ်"

"အဆင်ပြေတယ် ဟုတ်လား"

"ပါရမီက ဘယ်လိုနေလဲ အဆင့်မြင့် ရှိလား အဆင့်မြင့် ပါရမီဆိုတာ မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ ကို ရောက်ဖို့ အနိမ့်ဆုံး သတ်မှတ်ချက်ပဲ အဲဒါလေးတောင် မရှိရင် မင်းရဲ့ အနာဂတ်က အကန့်အသတ် ရှိသွားမှာပဲ"

"သာမန်ပါပဲ လျှပ်စီးဓာတ်နဲ့ မီးဓာတ်က အထူးအဆင့် မြေဓာတ်က အဆင့်မြင့် လောက်ပဲ ရှိတာ ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ ယှဉ်လို့ မရပါဘူး"

"ဘာ"

အဖိုးအို အသက်ရှူမှားသွားသည်။ မုန်လဲ့က လေလုံးထွားနေသည်ဟု ထင်သော်လည်း မုန်လဲ့၏ စကားကြောင့် သူ တကယ် အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။ "လျှပ်စီးဓာတ်နဲ့ မီးဓာတ် နှစ်ခုလုံးက အထူးအဆင့် မြေဓာတ်က အဆင့်မြင့် ကလေးလေး မင်း ငါ့ကို လိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူး မလား"

"လိမ်စရာ အကြောင်း ရှိလို့လား"

မုန်လဲ့က ပါးစပ်တွင် အဆီများ ပေကျံနေလျက် "ကျွန်တော်က ဒီနှစ် မီးနဂါး မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်း က လက်ခံတဲ့ ကျောင်းသားသစ်တွေထဲမှာ ပါရမီ အကောင်းဆုံးပဲလေ တစ်နှစ်ကို ပညာသင်ဆု ရွှေဒင်္ဂါး ၅၀၀၀ တောင် ရတာ"

"..."

အဖိုးအို ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။ အချိန်အတော်ကြာမှ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "အထူးအဆင့် ပါရမီ ဆိုတာကိုက ရှားပါးနေပြီ နှစ်ခုလုံးက အထူးအဆင့် ဖြစ်နေတယ် ဆိုတော့ မင်းလို ပါရမီမျိုးက တကယ်ကို ခွေးချေးနင်းမိတဲ့ ကံမျိုးပဲ"

'ခွေးချေးနင်းမိတဲ့ ကံမျိုး ဟုတ်လား'

'စကားပြောတတ်ရဲ့လား'

'ဒါ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းရည်နဲ့ ရလာတာ'

'စွမ်းရင် မင်း သွားကောက်ကြည့်လေ'

မုန်လဲ့က နှုတ်ခမ်းတွန့်လိုက်ပြီး စကားမပြောတတ်သော အဖိုးအိုကို ဂရုမစိုက်တော့ချေ။

"ဒါနဲ့ မင်းရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်က မဆိုးဘူး ဆိုတော့ လေ့ကျင့်တဲ့ အမြန်နှုန်းက အရမ်း မြန်မှာပဲ အခု ဘယ်အဆင့် ရောက်နေပြီလဲ" အဖိုးအိုက ထပ်မေးလိုက်သည်။

"သာမန်ပါပဲ အဆင့်ခုနစ် မဟာမှော်ဆရာ လောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်"

"ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ ပါရမီ ရှိတာကို မဟာမှော်ဆရာ အဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်လား" အဖိုးအိုက အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီ အသုံးမကျတဲ့ ကောင် မင်း ပျင်းနေတာ မလား သေချာ မလေ့ကျင့်ဘူး မလား"

"အဆင့်ခုနစ် ပဲ ရှိသေးတာလား"

မုန်လဲ့ ချက်ချင်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။ "ကျောင်းအုပ်ကြီး ခင်ဗျား ပြောတာ မှန်ပါတယ် ကျွန်တော်က အသက် ၁၅ နှစ် ရှိနေပြီ ပြီးတော့ မှော်ပညာကို လေ့လာတာလည်း ၆ လကျော်နေပြီ အခုမှ အဆင့်ခုနစ် မှော်ဆရာ လောက်ပဲ ရှိသေးတော့ တကယ်ကို နှေးလွန်းပါတယ်"

"ဘာ"

"၁၅ နှစ်"

"မှော်ပညာ လေ့လာတာ ၆ လတောင် မပြည့်သေးဘူး"

အဖိုးအို၏ မေးရိုးပင် ပြုတ်ကျတော့မတတ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ကိုယ့်နားကိုယ် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားတော့သည်။ "မင်း မှော်ပညာ လေ့လာတာ ၆ လတောင် မပြည့်သေးဘူးလား နဂါးနတ်ဘုရားရေ ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ ငါ အဆင့်ခုနစ် မှော်ဆရာ ဖြစ်ဖို့တောင် ၄ နှစ်ခွဲလောက် အချိန်ယူခဲ့ရတာနော်"

'တခြားလူတွေတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ ဒါပေမယ့် ငါက စနစ်ကြီး ရှိနေတာကိုး တခြားလူတွေက ငါနဲ့ လာယှဉ်လို့ ရမလား'

မုန်လဲ့က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ အရသာရှိသော မိကျောင်းကျောကုန်း နွားမြွေ အသားကိုသာ ဆက်စားနေပြီး နက်နဲသော အထာကျသည့် ပုံစံမျိုးကို ဖမ်းထားလိုက်သည်။

သို့သော် အဖိုးအိုက မုန်လဲ့၏ စကားကို မယုံကြည်ချေ။ သူက မုန်လဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီ အသုံးမကျတဲ့ ကောင် မင်း ငါ့ကို လိမ်နေတာ မလား မင်းက အသက် ၁၅ နှစ် ရှိနေပြီ ဘယ်လိုလုပ် မှော်ပညာ လေ့လာတာ ၁ နှစ်တောင် မပြည့်သေးတာ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"အဲ..."

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားသည်။

"ငါတို့ ခရိုကာ မျိုးနွယ်စု ရဲ့ အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက် အနေနဲ့ ၅ နှစ်မှာ မှော်ပညာ စတင် လေ့လာရတယ် ၁၀ နှစ်မှာ တရားဝင် သင်ယူရတယ် ၁၄ နှစ်မှာ မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်း ကို ဝင်ရတယ် ၂၀ နှစ်မှာ ကျောင်းပြီးရမယ်"

အဖိုးအိုက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် မင်းက ငါ့ကို မှော်ပညာ လေ့လာတာ ၁ နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူးလို့ ပြောနေတယ် ဒါ လိမ်တာ မဟုတ်ရင် ဘာလဲ ဒီ အသုံးမကျတဲ့ မျိုးဆက် ငါ့ကိုတောင် လာလိမ်ရဲတယ် တကယ်ကို ဒေါသထွက်ဖို့ ကောင်းတာပဲ..."

"နေပါဦး ခရိုကာ မျိုးနွယ်စု"

မုန်လဲ့က အဖိုးအို၏ အော်ဟစ်သံကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ကျောင်းအုပ်ကြီး ခင်ဗျား မှားနေပြီ ထင်တယ် ကျွန်တော်က ခရိုကာ မျိုးနွယ်စု က မဟုတ်ဘူးလေ ဒါနဲ့ ခရိုကာ မျိုးနွယ်စု က ဘယ်မျိုးနွယ်စုလဲ မီးနဂါး နိုင်ငံတော် မှာ အဲဒီ မျိုးနွယ်စု ရှိလို့လား"

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် မသေချာချေ။ အကြောင်းမှာ သူသည် မီးနဂါး နိုင်ငံတော် ၏ မျိုးနွယ်စုများကို သိပ်မသိသောကြောင့်ပင်။

"ငါ့ကို ထပ်လိမ်ချင်သေးတာလား"

အဖိုးအိုက အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ခရိုကာ မျိုးနွယ်စု ဆိုတာ ငါ ကိုယ်တိုင် တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ မျိုးနွယ်စုပဲ မျိုးနွယ်စုထဲမှာ ပါရမီရှင်တွေ၊ ထူးချွန်တဲ့ သူတွေ အများကြီး ရှိပြီး မီးနဂါး နိုင်ငံတော် ရဲ့ ထိပ်တန်း မျိုးနွယ်စု သုံးခု ထဲမှာ နံပါတ်တစ် နေရာမှာ ရှိတယ်... မင်းက အဲဒီ မျိုးနွယ်စု မရှိဘူးလို့ ပြောနေတာ အရိုက်ခံချင်နေတာလား"

"ကောင်းပြီ ကျွန်တော် နားလည်ပြီ"

မုန်လဲ့က ဘာဖြစ်နေလဲ ဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားသည်။ သူက စကားအပို မပြောတော့ဘဲ မှော်ဆက်သွယ်ရေး ကိရိယာ ကို ထုတ်ကာ ဝတုတ်လေး ၏ မှော်လျှို့ဝှက်နံပါတ် ကို ခေါ်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ"

အဖိုးအိုက မျက်လုံး ပြူးသွားသည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး ခဏလေး စောင့်ပါ"

ခဏအကြာတွင် ဝတုတ်လေး ၏ မျက်နှာက မှော်ဆက်သွယ်ရေး ကိရိယာ တွင် ပေါ်လာသည်။ သမ်းဝေနေပြီး အိပ်မှုန်စုံမွှား ဖြစ်နေကာ အိပ်မက်ထဲမှ လန့်နိုးလာသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

"အစ်ကိုကြီး ဒီလောက် ညနက်နေပြီ ဘာလုပ်မလို့လဲဗျာ" ဝတုတ်လေး က သမ်းဝေရင်း ညည်းညူလိုက်သည်။ "သူများ အိပ်နေတာကို နှောင့်ယှက်တာ အရမ်း ရိုင်းတယ် ဆိုတာ မသိဘူးလား"

"ဆောရီးပါ ကျောင်းပြန်ရောက်ရင် ငါ မင်းကို အစားကောင်းကောင်း ဝယ်ကျွေးပါ့မယ်"

မုန်လဲ့က တောင်းပန်လိုက်ပြီး တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။ "ဝတုတ်လေး ငါ မင်းကို တစ်ခု မေးချင်လို့ မင်း ခရိုကာ မျိုးနွယ်စု ကို ကြားဖူးလား"

"ခရိုကာ မျိုးနွယ်စု"

ဝတုတ်လေး က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မကြားဖူးဘူး"

မုန်လဲ့က အဖိုးအိုကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သတိပေးလိုက်သည်။ "မင်း သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါဦး အဲဒီ မျိုးနွယ်စုက မီးနဂါး နိုင်ငံတော် ရဲ့ ထိပ်တန်း မျိုးနွယ်စု သုံးခု ထဲက နံပါတ်တစ် နေရာမှာ ရှိတယ်တဲ့ ငါတို့ မီးနဂါး မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်း ရဲ့ ဒုတိယမြောက် ကျောင်းအုပ်ကြီး အီမော့စ် ခရိုကာ တည်ထောင်ခဲ့တာတဲ့..."

"ဒုတိယမြောက် ကျောင်းအုပ်ကြီး တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ မျိုးနွယ်စုလား"

ဝတုတ်လေး က မျက်လုံးကို ပွတ်ကာ မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို နောက်နေတာလား အဲဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်သောင်းကျော် ကတည်းက အကြောင်းတွေလေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အခုထိ ရှိနေဦးမှာလဲ ပျောက်ကွယ်သွားတာ ကြာပြီပေါ့"

"ပျောက်ကွယ်သွားပြီ"

"သေချာပေါက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီပေါ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ မီးနဂါး နိုင်ငံတော် မှာ အဲဒီ မျိုးနွယ်စု မရှိတော့ဘူး ပြီးတော့ ထိပ်တန်း မျိုးနွယ်စု သုံးခု ထဲက နံပါတ်တစ် နေရာမှာ ရှိတယ် ဆိုတာကတော့ ပိုတောင် မဖြစ်နိုင်သေးတယ်"