အခန်း ၇၈

အခန်း ၇၈။ ရွှေနဂါး နှင့် လျှပ်စီးတိုက်တန်

အကြေးခွံနှင့် အတွင်းကလီစာများကို ဖယ်ရှားပြီး အတုံးလေးများ လှီးကာ သန့်စင်အောင် ဆေးကြောပြီးနောက် ကင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် အနံ့မွှေးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တိုက်တန်နဂါးမျောက်ဝံလေး တိုင်ဒီက နှာခေါင်း တရှုံ့ရှုံ့ လုပ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အလွန် စားချင်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"အသား... အသား စားမယ်"

စာချုပ်၏ အစွမ်းဖြင့် မုန်လဲ့က တိုင်ဒီနှင့် ဝိညာဉ်ချင်း ဆက်သွယ်နိုင်သည်။ သို့သော် တိုင်ဒီမှာ ကလေးလေး အရွယ်သာ ရှိသေးသဖြင့် စကားပြောရာတွင် အလွန် မပီသဘဲ ရိုးရှင်းသော အဓိပ္ပာယ်များကိုသာ ဖော်ပြနိုင်သည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ မုန်လဲ့ အတွက်တော့ ယခင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော အတွေ့အကြုံသစ် တစ်ခု ဖြစ်သည်။ တိရစ္ဆာန်များနှင့် စကားပြောခြင်း၊ တိရစ္ဆာန်များနှင့် ဆက်သွယ်ခြင်း တို့မှာ ယခင် ဘဝက တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့သဖြင့် မုန်လဲ့ အနေဖြင့် အလွန် ဆန်းသစ်နေမိသည်။

"မလောနဲ့ မကျက်သေးဘူး"

မုန်လဲ့က တိုင်ဒီ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ ဆက်လက် ကင်နေလိုက်သည်။ တိုင်ဒီက မူလက အသားစိမ်း စားသော်လည်း အသားကင် တစ်ခါ စားဖူးပြီးနောက်ပိုင်းတွင် အသားစိမ်း လုံးဝ မစားတော့ချေ။

နေ့တိုင်း အစာစားချိန် ရောက်လျှင် မှော်သားရဲများကို ကိုယ်တိုင် ဖမ်းလာပြီး မုန်လဲ့ကို ကင်ခိုင်းတော့သည်။ မုန်လဲ့ကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ထမင်းချက် အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ရာ အလွန် အစားမက်သော ကောင်လေးပင် ဖြစ်သည်။

ငါးအသားက အလွယ်တကူ ကျက်နိုင်သဖြင့် ခဏအကြာတွင် အနံ့မွှေးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မုန်လဲ့က ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ ထည့်ကာ တိုင်ဒီကို တစ်တုံး ပေးလိုက်သည်။

"ပလွတ်"

တိုင်ဒီက ပူမည်ကိုပင် မကြောက်ဘဲ တစ်ကိုက်တည်းနှင့် မျိုချလိုက်ပြီးနောက် မုန်လဲ့ကို မျက်လုံး ပေကလပ် ပေကလပ် လုပ်ကာ ကြည့်နေပြီး ပါးစပ်မှ သွားရည်များ ကျဆင်းနေတော့သည်။

'အိမ်က တိုင်ဒီ နဲ့ ကွာခြားမှု ရှိလား'

'ဒါက တကယ်ပဲ တိုက်တန်နဂါးမျောက်ဝံ လား'

'ပြန်အမ်းလို့ ရမလား'

"ဖြည်းဖြည်း စားပါ မင်းနဲ့ ဘယ်သူမှ မလုပါဘူး"

မုန်လဲ့က မျက်လုံး လှန်ပြလိုက်ပြီး သူ ကိုယ်တိုင် တစ်တုံး ယူကာ ကျန်နေသော အသားများကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါတွေ အကုန်လုံး မင်း အတွက်ပဲ ဗိုက်ပြည့်အောင် စားတော့"

"ဝုတ် ဝူး"

တိုင်ဒီက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အမြန် ပြေးသွားကာ စားတော့သည်။

"ပလွတ်... ပလွတ်..."

အလွန် အားရပါးရ စားသောက်လိုက်ရာ ငါးအသားက တစ်ဝက်ခန့် ပျောက်သွားတော့သည်။

'ငတ်ကြီးကျနေတာပဲ'

မုန်လဲ့လည်း ငါးအသားကင်ကို ယူကာ အားရပါးရ စားလိုက်သည်။ ရွှေရောင် ငါးကို အကောင်းဆုံး အဆင့်လေး မှော်သားရဲ ဟု ခေါ်ဆိုကြပြီး အရသာက အလွန် ကောင်းမွန်ကာ ကြက်သွန်ဖြူနှင့် ကင်ထားသော မျက်လုံးစိမ်း ဖားပြုပ်နှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်ပေသည်။

သစ်ပင်များက စိမ်းလန်းနေပြီး ရေကန်က ကြည်လင်နေသည်။ ငှက်ကလေးများ တေးဆိုနေပြီး ပန်းများ ပွင့်နေကာ မီးပုံကလည်း ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေသည်။

အနံ့မွှေးများ၊ လောင်ကျွမ်းနေသော မီးပုံတို့က အသက်ဝင်နေပြီး အန္တရာယ်များ ပြည့်နှက်နေသော တောအုပ်ကြီး ထဲတွင် ထူးခြားသော်လည်း လိုက်ဖက်ညီသော ပုံရိပ် တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေသည်။

...

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် မုန်လဲ့ ဆက်လက် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

မှော်သားရဲ တောအုပ် သို့ ရောက်လာသည်မှာ လဝက်ခန့် ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူက တောင်တန်းများကို ဖြတ်ကျော်ကာ မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ခရီးသွားခဲ့ပြီး မှော်သားရဲ တောအုပ် ၏ အစိတ်အပိုင်း အတော်များများကို ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သူ ကိုယ်တိုင်တောင် ဘယ်လောက် ဝေးဝေး ရောက်လာမှန်း၊ မှော်သားရဲ ဘယ်နှစ်ကောင် သတ်ခဲ့မှန်း၊ ဘယ်နေရာ ရောက်နေမှန်း မသိတော့ချေ။

တောအုပ်ထဲတွင် ဆူးခက်များ အနှံ့အပြား ရှိနေပြီး အဝတ်အစားများက အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသဖြင့် မုန်လဲ့က အပေါ်ဝတ် အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ကာ အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းလျက် တောအုပ်ထဲတွင် သွားလာနေပြီး ခေါင်းတွင်လည်း ဆံပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ယဉ်ကျေးမှု မရှိသေးသော လူရိုင်း တစ်ယောက်အလား ဖြစ်နေတော့သည်။

'မှော်သားရဲ တောအုပ် ထဲ ရောက်နေတာ ၁၆ ရက် ရှိသွားပြီပဲ'

'နောက်ထပ် တစ်ပတ်လောက် နေပြီးရင် ပြန်ထွက်ရတော့မယ်'

"ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း"

ထိုအချိန်တွင် အရှေ့ဘက်မှ ကျယ်လောင်သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ခုခု တိုက်ခိုက်နေသည့် အသံမျိုး ဖြစ်ကာ အသံများက အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။ မုန်လဲ့က နားစွင့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

'တုံးအတဲ့ ကောင်တွေ တိုက်ခိုက်နေကြပြန်ပြီ ငါ့အတွက် အချိန် သက်သာသွားတာပေါ့'

ဤကဲ့သို့သော အသံမျိုးကို မုန်လဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ကြားဖူးပြီးသား ဖြစ်ရာ အကျွမ်းတဝင် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက အသံလာရာဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားရာ အမြန်နှုန်းက လွန်ခဲ့သော လဝက်ခန့်ကထက် တစ်ဝက်ကျော် ပိုမို မြန်ဆန်နေတော့သည်။

ဤနေရာသည် မှော်သားရဲ တောအုပ်၏ အလယ်ဗဟိုနားသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ မှော်ကော်ဇောပျံ စီးခြင်းက အလွန် သိသာလွန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော မှော်သားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို လွယ်လွယ်ကူကူ ခံရနိုင်သည်။ မုန်လဲ့အနေဖြင့် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ အားကောင်းသော မှော်သားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မခံချင်ပေ။

သူသည် မှော်သားရဲများကို သတ်ဖြတ်ရန် လာခြင်းဖြစ်ပြီး မှော်သားရဲများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရန် လာခြင်း မဟုတ်ချေ။

အနီးသို့ ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ အသံများက ပိုမို ကျယ်လောင်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ...

"ဝုန်း"

ကောင်းကင်သို့ ထိုးထွက်နေသော သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင် အလယ်မှ ကျိုးကျသွားပြီး ကြီးမားသော သစ်ပင် ခေါင်းပိုင်းက မျက်နှာပေါ်သို့ ကျဆင်းလာရာ မုန်လဲ့က ကံဆိုးသွားပြီဟု တွေးလိုက်ပြီး ခြေအောက်တွင် အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခု ဖန်တီးကာ လျင်မြန်စွာ ခုန်ချလိုက်သည်။

အက်ကွဲကြောင်းက လျင်မြန်စွာ ပြန်ပိတ်သွားပြီး သစ်ပင် ခေါင်းပိုင်းကလည်း အနောက်မှ ကျဆင်းလာသည်။

"ဝုန်း"

သစ်ကိုင်းများ ကျိုးပဲ့သွားပြီး သစ်ရွက်များ လွင့်စင်သွားသည်။ မီတာ ရာပေါင်းများစွာ ပတ်လည်ရှိ နေရာများ အားလုံး ပျက်စီးသွားပြီး အလွန် ရှုပ်ပွသွားတော့သည်။

မြေပြင်တွင် အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး မုန်လဲ့က ခေါင်းထွက်လာကာ ပျက်စီးနေသော သစ်ကိုင်းများနှင့် သစ်ရွက်များကို ကြည့်ပြီး သူ အပြင်သို့ ထွက်၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် မြေခွဲ မှော်ပညာကို အသုံးပြုကာ မီတာ ရာပေါင်းများစွာ အကွာမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

မှော်ပညာ လေ့လာမှုက ဤအဆင့်သို့ ရောက်လာသောအခါ အဆင့်နိမ့် မှော်ပညာများကို အသုံးပြုရသည်မှာ အလွန် လွယ်ကူနေပြီ ဖြစ်ပြီး မြေအောက်တွင် လမ်းဖောက်ရသည်မှာ ရေအေး သောက်ရသကဲ့သို့ လွယ်ကူနေပေသည်။

"ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း"

မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ မုန်လဲ့က တိုက်ပွဲမြေပြင် ဆီသို့ ဆက်လက် ချဉ်းကပ်သွားသည်။ သို့သော် သူ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းက သူ့ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ အကြောင်းမှာ မှော်သားရဲများ တိုက်ခိုက်နေကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ လူသားများ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် တိုက်ခိုက်နေသော နှစ်ဖက်စလုံးက အလွန် ထူးခြားသော နောက်ခံများ ရှိကြသည်။

တစ်ဖက်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး ရွှေရောင် အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နဖူးတွင် ရွှေရောင် နဂါးဂျို၊ ကျောဘက်တွင် ရွှေရောင် နဂါးတောင်ပံများနှင့် အနောက်ဘက်တွင် ရွှေရောင် နဂါးအမြီးများ ပါရှိနေသည်။

ရွှေရောင်များ တောက်ပနေပြီး မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေကာ ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဤသည်မှာ နဂါးလူသား တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် စစ်မှန်သော ရွှေနဂါး သွေးမျိုးဆက် ပါဝင်သည့် နဂါးလူသား တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ရွှေနဂါး။

နဂါးမျိုးနွယ်၏ ဧကရာဇ်။ နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ၏ တော်ဝင် မျိုးနွယ်။ စွမ်းအား အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းရုံသာမက အဆင့်အတန်းမှာလည်း အလွန် မြင့်မားလှသည်။

ထို့ကြောင့် ရွှေနဂါး သွေးမျိုးဆက် ရှိသော မျိုးစပ် နဂါးများမှာ နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ တစ်ခုလုံးတွင် အလွန် မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းများ ရှိကြသည်။ ဝတုတ်လေး၏ အဖေကို ကြည့်လျှင် သိနိုင်သည်။

ဝတုတ်လေး၏ အဖေက စွမ်းအား သာမန်မျှသာ ရှိပြီး အဆင့်ရှစ် စစ်သည်တော် နှင့်သာ ယှဉ်နိုင်ကာ မီးနဂါး နိုင်ငံတော်တွင် ဘာမှ မဟုတ်သော်လည်း ရွှေနဂါး လူသား ဖြစ်နေသဖြင့် မီးနဂါး နိုင်ငံတော် တော်ဝင် မိသားစုက သူ့ကို မြို့စားကြီး အဖြစ် ခန့်အပ်ထားသည်။

အဆင့်ရှစ် စစ်သည်တော် တစ်ဦးက နိုင်ငံတော်၏ မြို့စားကြီး ဖြစ်နေခြင်းမှာ ယုံနိုင်စရာပင် ကောင်းလှမည် မဟုတ်ချေ။

ထိုမျှမကသေးဘဲ ဝတုတ်လေးကဲ့သို့ သွေးမျိုးဆက် လုံးဝ မနိုးထသေးသော အသုံးမကျသည့် ရွှေနဂါး လူသား ကပင် မွေးကတည်းက မြို့စား ဘွဲ့ကို ရရှိထားပြီး ကိုယ်ပိုင် နယ်မြေကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားသေးသည်။

မည်သူ့ထံ သွားတိုင်ကြားရမည်နည်း။ မည်သည့်နေရာသို့မျှ သွားတိုင်ကြား၍ မရနိုင်ပေ။ သူတို့၏ ကံကောင်းမှုဟုသာ ဆိုရမည် ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ ဝတုတ်လေး၏ အဖေကဲ့သို့ စွမ်းအား သာမန်မျှသာ ရှိသော ရွှေနဂါး လူသားများမှာ အလွန် ရှားပါးလှသည်။ ရွှေနဂါးများ၏ စွမ်းအားက အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသဖြင့် ရွှေနဂါး သွေးမျိုးဆက် ပါဝင်သော နဂါးလူသားများ၏ စွမ်းအားမှာလည်း ကြီးမားလှပေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ သွေးမျိုးဆက်က အလွန်အမင်း မနည်းပါးလွန်းပါက အရွယ်ရောက်လာသည့် အခါ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုမှာ အနည်းဆုံး အဆင့်ခုနစ် စစ်သည်တော်နှင့် ညီမျှပြီး အနည်းငယ်မျှ ကြိုးစားလိုက်ရုံဖြင့် အဆင့်ရှစ် စစ်သည်တော် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ရွှေနဂါး သွေးမျိုးဆက်၏ အားကောင်းမှုပင် ဖြစ်သည်။

အားကောင်းသော်လည်း ရွှေနဂါး သွေးမျိုးဆက် ရှိသော နဂါးလူသား အရေအတွက်မှာ အလွန် နည်းပါးလှသည်။ မီးနဂါး နိုင်ငံတော် တစ်ခုလုံးတွင် ဝတုတ်လေးနှင့် သူ၏အဖေ နှစ်ဦးတည်းသာ ရှိပေသည်။

ထို့ကြောင့် မုန်လဲ့သည် အရှေ့ရှိ ရွှေနဂါး လူသားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် အဘယ်ကြောင့် ရွှေနဂါး လူသား တစ်ဦး ရှိနေရသနည်း။ သူက မည်သူနည်း။

ယခု ရွှေနဂါး လူသား နှင့် တိုက်ခိုက်နေသော တစ်ဖက် လူများမှာလည်း အလွန် ထူးခြားလှသည်။ သူတို့ ၆ ယောက် ရှိပြီး အရပ်က ၇ မီတာ ၈ မီတာခန့် မြင့်ကာ ကြွက်သားများက ကျောက်တုံးများ စီထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ကြေးနီရောင် ဖြစ်နေကာ ကြေးဝါဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လူသားများက။ ၇ မီတာ၊ ၈ မီတာ မြင့်သည်တဲ့လား။

"ဒါက နာမည်ကြီး တိုက်တန် တွေလား"

မုန်လဲ့က ၂ ထပ် တိုက်ခန့် မြင့်သော လူ ၆ ယောက်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် ဆန်းသစ်မှုများနှင့် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤသည်မှာ သူ လူသား ဘီလူး များကို ပထမဆုံး မြင်တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်ပြီး အလွန် အံ့ဩစရာ ကောင်းလှပေသည်။

"မဟုတ်ဘူး သူတို့က တိုက်တန် မဟုတ်ဘူး မျိုးစပ် လူသား တွေပဲ"

အဖိုးအိုက မှော်လက်စွပ် ထဲမှ ထွက်လာပြီး ထို ၆ ယောက်ကို ကြည့်ကာ "မျိုးစပ် လူသား တွေက တိုက်တန် နဲ့ လူသား တွေရဲ့ သွေးနှော တွေပဲ ဒီကောင်တွေက တစ်ကိုယ်လုံး ကြေးနီရောင် ဖြစ်နေတော့ မြေကြီး တိုက်တန် တွေရဲ့ မျိုးဆက် တွေ ဖြစ်ရမယ်"

"မြေကြီး တိုက်တန်"

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားသည်။

"မင်း မြေကြီး တိုက်တန် ကိုတောင် မသိဘူးလား" အဖိုးအို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ဆူပူလိုက်သည်။ "မင်း တိုက်ကြီး သမိုင်း ကို သေချာ ပြန်ဖတ်သင့်တယ်"

'ဘာလို့ ဒီစကားကို ထပ်ပြောရပြန်တာလဲ'

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။ "ကျောင်းအုပ်ကြီး မြေကြီး တိုက်တန် က ဘာလဲ"

"တိုက်တန် တွေက ငါတို့ နဂါးမျိုးနွယ် တွေလိုပဲ အမျိုးအစား အများကြီး ကွဲပြားတယ်"

အဖိုးအိုက အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ဥပမာ တိုက်တန် အင်ပါယာ ရဲ့ တော်ဝင် မျိုးနွယ် ဖြစ်တဲ့ လျှပ်စီး တိုက်တန်၊ သမုဒ္ဒရာကို အစိုးရတဲ့ သမုဒ္ဒရာ တိုက်တန်၊ မုန်တိုင်းတွေကို အစိုးရတဲ့ မုန်တိုင်း တိုက်တန်၊ ချော်ရည်တွေထဲမှာ နေထိုင်တဲ့ ချော်ရည် တိုက်တန်... စသဖြင့်ပေါ့ မြေကြီး တိုက်တန် ကလည်း အဲဒီအထဲက တစ်ခုပဲ"