အခန်း ၇၉
Vol. 8 Ch. 79
အခန်း ၇၉။ အာဘီ နှင့် ပြန်ဆုံခြင်း
လျှပ်စီး တိုက်တန်။
သမုဒ္ဒရာ တိုက်တန်။
မုန်တိုင်း တိုက်တန်။
ချော်ရည် တိုက်တန်။
မြေကြီး တိုက်တန်။
ဒါတွေက တိုက်တန် ၅ မျိုးပဲ။
"စစ်မှန်တဲ့ တိုက်တန်တွေက အရွယ်ရောက်လာရင် အရပ် ၂၀ မီတာကျော်အထိ မြင့်နိုင်ပြီး အဆင့်ကိုး အထွတ်အထိပ် စွမ်းအား ရှိကာ အားနည်းတဲ့ မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ အဆင့် တွေနဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်တယ် ငါတို့ စစ်မှန်တဲ့ နဂါးတွေနဲ့ နည်းနည်းလေးမှ မကွာဘူး"
အဖိုးအိုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "တိုက်တန် တွေက ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီး မှာ ငါတို့ နဂါးမျိုးနွယ် နဲ့ တူညီတဲ့ အချက်တွေ အများကြီး ရှိတဲ့ မျိုးနွယ်စု အနည်းငယ် ထဲက တစ်ခုပဲ အားလည်း ကောင်းတယ် သွေးမျိုးဆက် လည်း မြင့်မြတ်တယ်"
"ဒါပေမယ့် မွေးဖွားနှုန်း ကတော့ အရမ်း နည်းတာပေါ့"
"ဒါကြောင့် စစ်မှန်တဲ့ တိုက်တန် တွေက အရမ်း ရှားပါးပြီး တိုက်တန် သွေးမျိုးဆက် ရှိတဲ့ မျိုးစပ် လူသား တွေကတော့ အများကြီး ရှိနေတယ်"
"ဒီအချက်ကတော့ နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ နဲ့ အရမ်း တူတာပဲ"
မုန်လဲ့က မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "စစ်မှန်တဲ့ နဂါးတွေက ရှားပါးပြီး မျိုးစပ် နဂါးတွေကတော့ အများကြီးပဲ"
"တကယ်ကို တူတာပဲ"
အဖိုးအိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
မုန်လဲ့က ထပ်မမေးတော့ဘဲ အရှေ့ဘက်မှ တိုက်ပွဲကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ရွှေနဂါး လူသား က အလွန် အားကောင်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအား ရှိကာ မှော်ပညာနှင့် စစ်ရေးစွမ်းအင် နှစ်ခုလုံးကို တတ်ကျွမ်းသည်။
သို့သော် သနားစရာ ကောင်းသည်မှာ မျိုးစပ် လူသား ၆ ယောက်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရရာတွင် လုံးဝ အသာစီး မရဘဲ မျိုးစပ် လူသား ၆ ယောက်က အလွန် သန်မာရုံသာမက မြေကြီးကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းလည်း ရှိကြသည်။
လူ ၆ ယောက်က မြေကြီးပေါ်တွင် ရပ်ကာ ရွှေနဂါး လူသား ကို အသာစီးမှနေ၍ တိုက်ခိုက်နေကြပြီး တိတိကျကျ ပြောရလျှင် အရိုက်ခံနေရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
"ရွှေနဂါး လူသား မခံနိုင်တော့ဘူး"
အဖိုးအိုက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒီ အသုံးမကျတဲ့ ကောင် သူ့ကို ကယ်ဖို့ ပြင်တော့"
'သူ့ကို ကယ်မယ် ဘာလို့ ကယ်ရမှာလဲ'
မုန်လဲ့ အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။ "သူ အရိုက်ခံရပြီး သေသွားတဲ့ အခါကျမှ သူ့အတွက် လက်စားချေတဲ့ အနေနဲ့ ဒီမျိုးစပ် လူသား ၆ ယောက်လုံးကို သတ်ပစ်လိုက်မယ် ပြီးရင် ဒီမျိုးစပ် လူသား ၆ ယောက်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ယူရုံတင် မကဘူး သူ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကိုပါ အမွေဆက်ခံလိုက်လို့ ရတာပဲ အရမ်း မိုက်တယ် မဟုတ်ဘူးလား"
အဖိုးအို၏ မျက်နှာမှာ မည်းနက်သွားပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "နဂါးလူသား အချင်းချင်း ဖြစ်နေတာတောင် မင်းက သေတာကို လက်ပိုက်ကြည့်နေရက်တယ်လား"
"ရက်တာပေါ့"
မုန်လဲ့က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မှ သူ့ကို မသိတာ"
"မင်း ဘယ်လို လုပ်ပြီး ဒီလို ဖြစ်နေရတာလဲ"
အဖိုးအိုက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက သာမန် ဆင်းရဲသား မိသားစုက ဆင်းသက်လာလို့ အင်ပါယာ အပေါ် နဂါးလူသား တွေ အပေါ် သံယောဇဉ် မရှိဘူး ဆိုတာ ငါ သိပါတယ် ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ စီးဆင်းနေတာက..."
"ရပြီ ရပြီ ကျောင်းအုပ်ကြီး ခင်ဗျား ဆက်မပြောပါနဲ့တော့"
မုန်လဲ့က လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် သူ့ကို ကယ်လိုက်ပါ့မယ်"
ပြောလိုက်သော်လည်း မုန်လဲ့က နေရာတွင်ပင် ရပ်နေပြီး ကူညီမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပြချေ။ ထို့ကြောင့် အဖိုးအို အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။
"ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ရပ်နေသေးတာလဲ ဆက်စောင့်နေရင် သူ သေတော့မယ်"
"ကျောင်းအုပ်ကြီး ခင်ဗျား နားမလည်ပါဘူး"
မုန်လဲ့က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "သူ အရိုက်ခံရပြီး လုံးဝ မျှော်လင့်ချက် မဲ့သွားတဲ့ အချိန် သေချာပေါက် သေရတော့မယ် လို့ ထင်နေတဲ့ အချိန်ကျမှ ကျွန်တော်က ဝင်ကယ်မယ်ဆိုရင် သူ့ဆီကနေ အကြီးမားဆုံး ကျေးဇူးတင်မှုကို ရနိုင်မှာလေ အမြတ် အထွက်ဆုံးပေါ့"
'နားထောင်ကြည့်စမ်း'
'ဒါက လူပြောတဲ့ စကားလား'
အဖိုးအို၏ မျက်ခွံများ တုန်ယင်သွားပြီး ရိုက်ချင်စိတ်ကို အတင်း အောင့်ထားကာ ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။ "မင်းက ကလေးလေးပဲ ရှိသေးတာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် ကောက်ကျစ်နေရတာလဲ အပိုစကားတွေ မပြောနဲ့ မြန်မြန် လူသွားကယ်"
"အာ"
ထိုအချိန်လေးမှာပင် ရွှေနဂါး လူသား က ရှောင်တိမ်းရန် အချိန် မရလိုက်ဘဲ မျိုးစပ် လူသား တစ်ယောက်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဘတ်တွင် အပြည့်အဝ ခံလိုက်ရပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများ အဆက်မပြတ် ပန်းထွက်သွားတော့သည်။
မျိုးစပ် လူသား ၆ ယောက်က ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သံတူရွင်းခန့် ကြီးမားသော လက်သီးများက မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာပြီး အလွန် ကြမ်းတမ်း ရက်စက်လှပေသည်။
'ငါ သေရတော့မယ်'
ရွှေနဂါး လူသား က မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ် အရိုးများက ကျိုးပဲ့နေပြီ ဖြစ်ရာ လုံးဝ ရှောင်တိမ်း၍ မရနိုင်တော့ချေ။ ဤတိုက်ခိုက်မှုများကိုသာ ထပ်မံ ခံရမည် ဆိုပါက သူ သေချာပေါက် အသားစင်း အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည်မှာ သေချာလှသည်။
"ဒီ အသုံးမကျတဲ့ ကောင် မင်း ဘာစောင့်နေသေးတာလဲ သူ သေတော့မယ်"
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အဖိုးအိုက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဟားဟား အခုပဲ"
မုန်လဲ့က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြေကြီးကို ရိုက်လိုက်သည်။
"ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း"
မြေကြီးက ရုတ်တရက် တုန်ခါလာပြီး မျိုးစပ် လူသား ၆ ယောက်မှာ အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ပင် လဲကျတော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်က အလွန် ကြီးမားသဖြင့် ဟန်ချက်ပျက်ရန် အလွန် လွယ်ကူလှပေသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ"
ရွှေနဂါး လူသား တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏ အရှေ့တွင် လူတစ်ယောက် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာကာ သူ၏ အရှေ့တွင် ကာကွယ်ပေးထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆံပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကျောဘက်ကိုသာ မြင်ရသဖြင့် အစစ်အမှန် ရုပ်ထွက်ကို မမြင်ရချေ။
"ဘယ်သူလဲ"
မျိုးစပ် လူသား ၆ ယောက်က ဟန်ချက် ပြန်ထိန်းလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော မုန်လဲ့ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်လုံးကြီးများထဲတွင် ဒေါသများနှင့် ရက်စက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "လူသား အဆင့်နိမ့် တစ်ယောက်ကများ ငါတို့ အလုပ်ကို လာရှုပ်ရဲတယ် သေချင်နေတာလား"
"အဆင့်နိမ့် ဟုတ်လား ကောင်းပြီလေ"
မုန်လဲ့က အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်ပြီး နေရာတွင်ပင် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ ပြန်ပေါ်လာချိန်တွင် မျိုးစပ် လူသား တစ်ယောက်၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး မျိုးစပ် လူသား အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို လက်သီးဖြင့် အားကုန် ထိုးချလိုက်တော့သည်။
"ဘုန်း"
ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ခွန်အားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကြည်လင်သော အရိုးကျိုးသံများနှင့်အတူ မျိုးစပ် လူသား မှာ အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားကာ သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်ကို ဝင်တိုက်မိပြီး သစ်ပင်ကြီးပင် ကျိုးကျသွားတော့သည်။
"ဂျစ်စလီ"
ကျန် မျိုးစပ် လူသား များ အလွန် အံ့အားသင့်သွားပြီး မုန်လဲ့ကို မယုံနိုင်အောင် ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ ဒူးခေါင်းလောက်သာ ရှိသော မုန်လဲ့တွင် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ခွန်အားများ ရှိနေမည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။
ဂျစ်စလီ ကို လက်သီး တစ်ချက်တည်းနဲ့ လွင့်စင်သွားအောင် ထိုးနိုင်တယ်တဲ့လား။
ဒါက ဘယ်လို ခွန်အား မျိုးလဲ။
"၅ ယောက် ကျန်သေးတယ်"
မုန်လဲ့က နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး နေရာတွင် ထပ်မံ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။
"သတိထား"
မျိုးစပ် လူသား များ အလွန် လန့်သွားပြီး အမြန် သတိထားလိုက်ကြသည်။
သို့သော် ဘာမှ မထူးခြားချေ။
မုန်လဲ့က နောက်ထပ် မျိုးစပ် လူသား တစ်ယောက်၏ အရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ညာခြေဖြင့် ကန်လိုက်ရာ မျိုးစပ် လူသား ၏ မေးစေ့ကို ထိသွားပြီး "ဖြန်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ မျိုးစပ် လူသား လည်း အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားကာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
"၄ ယောက် ကျန်သေးတယ်"
ကျဆင်းလာသည်။
ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
"ဘုန်း"
"၃ ယောက် ကျန်သေးတယ်"
"၂ ယောက် ကျန်သေးတယ်"
"၁ ယောက် ကျန်သေးတယ်"
မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် မျိုးစပ် လူသား ၆ ယောက်လုံး အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားကြပြီး ပြန်မထနိုင်ခင်မှာပင် လျှပ်စီးလှံတံ ၆ ချောင်းက ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာကာ သူတို့၏ လည်ပင်းများကို ဖောက်ထွင်းသွားတော့သည်။
"ဖောက်"
မျိုးစပ် လူသား ၆ ယောက်လုံး မျက်လုံးကြီးများ ပြူးကာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်များဖြင့် သေဆုံးသွားကြတော့သည်။
'သေတာတောင် မျက်စိ မမှိတ်ဘူး'
"GAME OVER!"
မုန်လဲ့က ထွက်ပေါ်လာပြီး မျိုးစပ် လူသား ၆ ယောက်ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာ မနီ အသက်ရှူ မမြန်ဘဲ အလွန် တည်ငြိမ်နေကာ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
"အရမ်း... အရမ်း စွမ်းတာပဲ"
ရွှေနဂါး လူသား က မုန်လဲ့၏ ကျောဘက်ကို ကြည့်ကာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်နေမိသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မုန်လဲ့၏ ကျောဘက်က အလွန် ကြီးမား ခိုင်မာပြီး မြင့်မားနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား"
မုန်လဲ့က လှည့်လာပြီး ရွှေနဂါး လူသား ကို ကြည့်ကာ လူကောင်း တစ်ယောက်အလား ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။
ရွှေနဂါး လူသား က မုန်လဲ့၏ အစစ်အမှန် မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးကြီးများ ပြူးသွားပြီး "ဘယ်... ဘယ်လိုလုပ် မင်း ဖြစ်နေရတာလဲ"
"အို မင်းက ငါ့ကို သိတာလား"
မုန်လဲ့ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီး ရွှေနဂါး လူသား ကို သေချာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူစိမ်း တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးချေ။
'သူက ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ'
ရွှေနဂါး လူသား က ဘာမှ မပြောဘဲ မုန်လဲ့ကို သေချာ စူးစိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရွှေရောင် နဂါးအကြေးခွံ များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ သာမန် ဖြစ်သော်လည်း ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာ တစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။
မုန်လဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်။ "အာဘီ"
"ငါပဲ"
အာဘီ က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ ထရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အပြာရောင် အရည်များ ပါသော ပုလင်း တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ မော့သောက်လိုက်သည်။
အရည်များ ဝင်သွားပြီးနောက် အာဘီ ၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် ကောင်းလာသည်။ သူက မုန်လဲ့ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး "လဝက်လောက် မတွေ့ရတဲ့ အချိန် အတွင်းမှာ မင်းက ဒီလောက်တောင် စွမ်းလာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"
"တကယ်ကို မင်းပဲ"
မုန်လဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။ ဒီနေရာမှာ အာဘီ နဲ့ ပြန်တွေ့ရမယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ် ထင်ထားမှာလဲ အရမ်း တိုက်ဆိုင်လွန်းနေပြီ။
"မင်း ဘာလို့ ဒီမှာ ရောက်နေတာလဲ ကျောင်းပိတ်တော့ အိမ်မပြန်ဘူးလား"
အခန်းဖော် ဖြစ်သော်လည်း စကား သိပ်မပြောဖြစ်သဖြင့် မုန်လဲ့ သိထားသည်မှာ အာဘီ သည် မြို့တော် မှ လာသည် ဆိုသည်ကိုသာ ဖြစ်သည်။ သူက အာဘီ ကျောင်းပိတ်လျှင် အိမ်ပြန်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း မှော်သားရဲ တောအုပ် သို့ ရောက်နေမည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ချေ။
"ငါ အိမ်မပြန်ချင်ဘူး"