အခန်း ၈၀

အခန်း ၈၀။ ကြယ်ကြွေလွင်ပြင်နှင့် ရေခဲခေတ်

မျိုးစပ်လူသား အလောင်းအချို့သည် မြက်ခင်းပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။ သွေးများမှာ ခြောက်သွေ့နေပြီး ယင်ကောင်များစွာ ဝိုင်းအုံနေတော့သည်။

မုန်လဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး "အိမ်မပြန်ချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့ ဒါပေမယ့် မင်းအနေနဲ့ မှော်သားရဲတောအုပ် အနက်ပိုင်းအထိတော့ လာမလျှောက်သွားသင့်ဘူးလေ ဒီနေရာက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်"

အာဘီက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

"အခုကစပြီး ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ"

မုန်လဲ့က ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ငါ့အထင်တော့ မင်း ဒီကနေ ထွက်သွားတာဖြစ်ဖြစ် ဒါမှမဟုတ် တောအုပ်အစွန်အဖျားကို သွားတာဖြစ်ဖြစ် လုပ်သင့်တယ် အဲဒါမှ အသက်အန္တရာယ် မရှိမှာ"

"ငါ သိပါတယ်"

အာဘီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ကိုဖိကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ "ငါ့အသက်ကို ကယ်ပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တစ်နေ့ကျရင် ငါ ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"

"မင်း ဘယ်ကိုသွားမလို့လဲ"

သူ့ပုံစံကို ကြည့်ပြီး မုန်လဲ့ စိတ်မချသဖြင့် လှမ်းမေးလိုက်သည်။

"မသိဘူး ရောက်တဲ့နေရာပေါ့"

အာဘီက ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ပြောပြီး နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ တောအုပ်အနက်ပိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ဒီကောင်လေးကတော့..."

မုန်လဲ့ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။

'ထားလိုက်ပါတော့လေ ကိုယ့်အသက်ကို ကိုယ်တန်ဖိုးမထားတဲ့သူကို ငါက ဘာလို့ သံယောဇဉ် လာတွယ်နေရမှာလဲ'

မုန်လဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မျိုးစပ်လူသား အလောင်းများကို စတင်စစ်ဆေးတော့သည်။ ဤလူများမှာ အစွမ်းမဆိုးဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုမှာ အဆင့်ခြောက်စစ်သည်တော်နှင့် ညီမျှကြသည်။

သူတို့ ခြောက်ယောက် ပူးပေါင်းလိုက်ပြီး မြေကြီးကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းနှင့်ဆိုလျှင် အဆင့်ခုနစ်စစ်သည်တော် တစ်ယောက်ကိုပင် ယှဉ်နိုင်ပေသည်။ သူတို့ဆီမှာတော့ ကောင်းကင်ယံတန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းအချို့ ရှိရမည် မဟုတ်လား။

"ဒင် ကျဆင်းနေသော ပစ္စည်းများကို တွေ့ရှိရပါသည် ကောက်ယူမလား"

"ကောက်မယ်"

"ဒင် ပေါင်းစပ်မှု အောင်မြင်ပါသည် ပိုင်ရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု +၉၁"

အတော်ကြာ ရှာဖွေပြီးနောက် မုန်လဲ့က သိုလှောင်မှော်ပစ္စည်း တစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားသည်။ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းဆန်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော ဟန်ရှိသည့် ကြေးဝါလက်စွပ် တစ်ကွင်း ဖြစ်ကာ မျိုးစပ်လူသားများ၏ ပုံစံနှင့် အလွန်လိုက်ဖက်လှသည်။

'ထဲမှာ ဘာတွေရှိလဲ ကြည့်ရအောင်'

သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ကို လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

"ဒါပဲ ရှိတာလား"

မုန်လဲ့ ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ လက်စွပ်ထဲရှိ နေရာလွတ်က မကြီးမားဘဲ မှော်ကျောက်သလင်း အပုံငယ်လေး တစ်ပုံ၊ အဝတ်အစား အချို့၊ သံချပ်ကာ၊ လွန်ပူတုတ်ကြီးများနှင့် အသားကင်အချို့သာ ရှိနေသည်။

ထိုအရာများမှလွဲ၍ တခြား ဘာမှမရှိတော့ချေ။

"ဒါက ဘယ်လို မျိုးစပ်လူသားလဲ ငါ့ထက်တောင် ဆင်းရဲနေသေးတယ်"

မုန်လဲ့က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လက်စွပ်ထဲရှိ အဝတ်အစားများ၊ သံချပ်ကာများနှင့် တုတ်ကြီးများကို အပြင်သို့ အကုန်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ထိုအရာများမှာ မျိုးစပ်လူသားများသာ သုံး၍ ရသောကြောင့် သူ့အတွက်တော့ အမှိုက်များသာ ဖြစ်သည်။

အမှိုက်ဆိုလျှင်တော့ လွှင့်ပစ်ရမည်ပေါ့။

"ဟင် ဒါက ဘာကြီးလဲ"

ထိုအချိန်တွင် သံချပ်ကာ တစ်ခုထဲမှ သိုးရေစက္ကူနှင့် တူသော အရာတစ်ခု ကျလာသဖြင့် မုန်လဲ့ သတိထားမိသွားသည်။ သိုးရေစက္ကူ ဆိုသည်မှာ အလွန် ရှေးကျသော အရာဖြစ်ပြီး ဝေးလံခေါင်သီသော နေရာမှ ဆင်းရဲသားများမှလွဲ၍ ပုံမှန်အားဖြင့် မည်သူမျှ မသုံးကြချေ။

ဤမျိုးစပ်လူသား ခြောက်ယောက်မှာ ဆင်းရဲသည့်အထဲ မပါဝင်နိုင်ရာ သူတို့ဆီတွင် အဘယ်ကြောင့် သိုးရေစက္ကူ တစ်ရွက် ရှိနေရသနည်း။

မုန်လဲ့က သိုးရေစက္ကူကို ကောက်ယူပြီး ကြည့်လိုက်ရာ ကွေ့ကောက်နေသော လိုင်းများဖြင့် ရေးဆွဲထားသည့် ရိုးရှင်းသော မြေပုံတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ရှေးဟောင်း စစ်မြေပြင် မြေပုံများနှင့် အနည်းငယ် တူညီနေသည်။

ထို့အပြင် မည်သည့် စာသား၊ အမှတ်အသား သို့မဟုတ် ကိုးကားစရာမျှ မပါရှိသဖြင့် မုန်လဲ့ အနေဖြင့် မည်သည့်နေရာကို ဖော်ပြနေမှန်း လုံးဝ နားမလည်ချေ။

"ဘယ်သူ ဆွဲထားတဲ့ မြေပုံလဲ မသိဘူး မိရင်တော့ သေအောင် ရိုက်သတ်မိမယ်"

မုန်လဲ့က နှုတ်ခမ်းတွန့်လိုက်ပြီး လွှင့်ပစ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အဖိုးအို ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မပစ်နဲ့ဦး ငါ့ကို ပေးကြည့်စမ်း"

"အမှိုက် မြေပုံလေး တစ်ရွက်ကို ဘာကြည့်စရာ ရှိလို့လဲ"

မုန်လဲ့က ညည်းညူရင်း မြေပုံကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ အဖိုးအိုက မြေပုံကို သေချာ ကြည့်ရှုနေပြီး မျက်မှောင်များ ပိုမို ကျုံ့လာကာ အချိန်အတော်ကြာမှ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအရာက... နည်းနည်း ရင်းနှီးနေသလိုပဲ"

"အာ"

မုန်လဲ့က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ကျောင်းအုပ်ကြီး ဒါက သာမန် သိုးရေ မြေပုံ တစ်ရွက် မဟုတ်ဘူးလား"

"သာမန် သိုးရေ မြေပုံ ဆိုတာတော့ ဟုတ်ပါတယ်" အဖိုးအိုက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဒါပေမယ့် ဒီပေါ်မှာ ဆွဲထားတဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကတော့ မသာမန်ဘူး တောင် ခြောက်လုံးကြားက ရေကန် တစ်ခု... ဒါက ကြယ်ကြွေလွင်ပြင် မှာပဲ ရှိတဲ့ ထူးခြားတဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ပဲ"

"ကြယ်ကြွေလွင်ပြင်"

မုန်လဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"ဘာလဲ မင်း ကြယ်ကြွေလွင်ပြင် ကိုတောင် မသိဘူးလား"

အဖိုးအိုက မျက်နှာတည်သွားပြီး ဆူပူရန် ပြင်နေသဖြင့် မုန်လဲ့က အမြန် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ကြယ်ကြွေလွင်ပြင်ကိုတော့ ကျွန်တော် သိတာပေါ့ မြောက်ဘက် အစွန်အဖျား လွင်ပြင်ကြီးထဲမှာ ရှိတာလေ သားရဲလူသား အင်ပါယာ နယ်မြေထဲမှာပေါ့"

"ဟိုး ရှေးရှေးတုန်းက ကောင်းကင်ယံက ကြယ်တစ်လုံး အဲဒီ မြောက်ဘက် လွင်ပြင်ကြီးထဲကို ပြုတ်ကျခဲ့တယ်လို့ ပြောကြတယ် အချိန်ကြာလာတော့ လူတွေက အဲဒီနေရာကို ကြယ်ကြွေလွင်ပြင် လို့ ခေါ်ကြတာပဲ ကြယ်တွေ ကြွေကျတဲ့ နေရာပေါ့"

"ဒါက ပုံပြင် မဟုတ်ဘူး တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာပဲ"

အဖိုးအိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အတိတ်ကို ပြန်လည် တမ်းတနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"အဲဒါက ငါ လူငယ် ဘဝတုန်းက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စပဲ ငါ သေချာ မှတ်မိနေသေးတယ် အဲဒီညက သာမန် ညတစ်ည ပါပဲ ငါတို့ မိသားစု ညစာ စားပြီးလို့ ခြံထဲမှာ ငါနဲ့ ညီမလေး ဆော့ကစားနေကြတာ"

"ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကောင်းကင်ယံကနေ ကြယ်တစ်လုံး ပြုတ်ကျလာတယ် အမြီးတန်းကြီးက ရှည်လျားနေပြီး ကောင်းကင်ကြီး တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေတာပဲ"

"အဲဒီ ကြယ်က နတ်သမီး အင်ပါယာ အပေါ်ကနေ ဖြတ်သန်းလာပြီး တောင်ဘက်ကနေ မြောက်ဘက်ကို ဦးတည်သွားတာ နတ်သမီး အင်ပါယာ၊ မှော်သားရဲ တောင်တန်းတွေကို ဖြတ်ပြီး နောက်ဆုံး မြောက်ဘက် အစွန်အဖျား လွင်ပြင်ကြီးထဲကို ပြုတ်ကျသွားတာပေါ့"

"အဲဒီ ကြယ် မြေပြင်ကို ထိမှန်တဲ့ အချိန်မှာ မိုင်ပေါင်း များစွာ ဝေးကွာတဲ့ မီးနဂါး နိုင်ငံတော် မှာတောင် ပြင်းထန်တဲ့ တုန်ခါမှုကို ခံစားလိုက်ရတယ် မီးခိုးငွေ့တွေက ကောင်းကင်ယံ မိုင်ပေါင်း သောင်းချီ အထိ တက်သွားတာ ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီး ရဲ့ အမြင့်ဆုံး တောင်တန်း ဖြစ်တဲ့ စီအိုဒို နတ်ဘုရား သင်္ဂြိုဟ်ရာ တောင် ထက်တောင် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမြင့်သေးတယ်"

"မြေကြီးက အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေပြီး အဆောက်အဦးတွေ အများကြီး ပြိုကျကုန်တယ် ညဘက်ကြီး ဖြစ်နေတာတောင် နေ့ခင်းဘက်လို လင်းထိန်နေပြီး မိနစ် အနည်းငယ် ကြာမှ မှောင်သွားတော့တာ"

အဖိုးအို၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ "အဲဒီညက ငါတို့ တစ်ညလုံး မအိပ်နိုင်ကြဘူး မိုးလင်းတဲ့ အထိ စောင့်နေကြတာ ဒါပေမယ့် မိုးလင်းတော့ ကောင်းကင်ကြီး တစ်ခုလုံးက ဖုန်မှုန့်တွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်"

"ဖုန်မှုန့်တွေက နေရောင်ခြည်ကို ကွယ်ထားသလို အမြင်အာရုံကိုလည်း ကွယ်ထားတာ ဆောင်းရာသီက မြူခိုးတွေလိုပဲ ၅ မီတာ ပတ်လည်က အရာတွေကိုပဲ မြင်ရတော့တာ အဲဒီထက် ဝေးရင် ဘာမှ မမြင်ရတော့ဘူး"

"ကြယ်ပြုတ်ကျတော့ ဖုန်မှုန့်တွေ အများကြီး ထွက်လာတာကိုး"

မုန်လဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းကင်ကြီးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတာတော့ ဟုတ်ပါတယ် ဒါပေမယ့် အဲဒီလောက်ကြီး လှုပ်ခတ်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

"အဲဒီတုန်းက ငါက ငယ်သေးတော့ အစပိုင်းမှာတော့ ပျော်နေတာပေါ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပုန်းတမ်းကစားကြတာ အရမ်း ပျော်ဖို့ ကောင်းတယ် ဒါပေမယ့် မကြာခင်မှာပဲ ဘေးအန္တရာယ်ကြီး ကျရောက်လာတော့တာပဲ"

အဖိုးအိုက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ "အပူချိန်က ရုတ်တရက် အများကြီး ကျဆင်းသွားတယ် ၆ လပိုင်း ၇ လပိုင်း လောက် ရှိတဲ့ မီးနဂါး နိုင်ငံတော် မှာ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းတွေ တိုက်ပြီး နှင်းတွေ ကျလာတော့တာပဲ"

"နှင်းကျတယ် ဟုတ်လား"

မုန်လဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်။ မီးနဂါး နိုင်ငံတော် သည် မှော်သားရဲ တောအုပ် ကို မှီခိုနေပြီး အပူပိုင်း မိုးသစ်တော ရာသီဥတု ရှိရာ အပူချိန်က အမြဲတမ်း မြင့်မားနေပြီး ၆ လပိုင်း ၇ လပိုင်း ဆိုလျှင် အပူဆုံး အချိန် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် နှင်းကျသည် ဆိုသည်မှာ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပင်။

"ဒီလို ပုံမှန် မဟုတ်တဲ့ အခြေအနေကို လူတွေက သတိမထားမိဘဲ ဆန်းသစ်နေကြတာပေါ့ ဒါပေမယ့် အချိန်ကြာလာတော့ ကောင်းကင်က ဖုန်မှုန့်တွေက လုံးဝ ပျောက်မသွားဘဲ အပူချိန်ကလည်း ဆက်တိုက် ကျဆင်းလာတယ်"

"အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ ငါတို့ မီးနဂါး နိုင်ငံတော် က ရေခဲ နိုင်ငံတော် ဖြစ်သွားတော့တာပဲ နေ့တိုင်း လူတွေ အအေးမိပြီး သေဆုံးကုန်ကြတယ် တိရစ္ဆာန်တွေ၊ သားရဲတွေ ဆိုရင်တော့ အကုန်လုံးနီးပါး သေကုန်ကြတာပဲ"

အဖိုးအိုက ဝမ်းနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မီးနဂါး နိုင်ငံတော် မှာတင် ဒီလောက် ဖြစ်နေတာ ဆိုတော့ တခြား နိုင်ငံတွေ ဆိုရင်တော့ ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးမလဲ စဉ်းစားကြည့်လို့ ရတယ် မြောက်ဘက် အစွန်အဖျား လွင်ပြင်ကြီးထဲက သားရဲလူသား အင်ပါယာ ဆိုရင်တော့ ပိုတောင် ပြောစရာ မရှိတော့ဘူး"

'ရေခဲခေတ်'

မုန်လဲ့၏ ခေါင်းထဲတွင် ဤစကားလုံး ပေါ်လာသည်။ အပူချိန် မညီမျှခြင်း၊ ကုန်းမြေများ ရေခဲလွှာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခြင်း၊ ရာသီဥတု အလွန် အေးစက်လာခြင်း၊ ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင် နိမ့်ကျသွားခြင်းနှင့် သတ္တဝါ အများအပြား မျိုးသုဉ်းသွားခြင်း... ဒါက ရေခဲခေတ် ရဲ့ လက္ခဏာတွေပဲ။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး အဲဒီနောက်ပိုင်း ဘာဆက်ဖြစ်လဲ"