အခန်း ၈၁

အခန်း ၈၁။ ကြယ်ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းနှင့် ရွှေရောင် သစ်ရွက်

"အဲဒီနောက်ပိုင်းတော့..."

အဖိုးအို၏ မျက်လုံးများက နက်ရှိုင်းသွားပြီး အတိတ်ကို ပြန်လည် တမ်းတနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ အသံကလည်း လေးနက်သွားသည်။ "အဲဒီနောက်ပိုင်း ဆယ်နှစ်ကျော်လောက် အထိ ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံး ရေခဲ နိုင်ငံတော် ဖြစ်သွားပြီး သတ္တဝါပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် သေဆုံးကုန်ကြတယ် အင်ပါယာ ကြီးတွေနဲ့ မျိုးနွယ်စု တွေ အကုန်လုံး ဆုံးရှုံးမှု ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်ခဲ့ရတယ်"

"အဲဒီအထဲမှာ သားရဲလူသား အင်ပါယာ က အသေအပျောက် အများဆုံးပဲ စာရင်းဇယားတွေ အရ သားရဲလူသား အင်ပါယာ ရဲ့ သာမန် ပြည်သူ လေးပုံ သုံးပုံလောက် သေဆုံးခဲ့ပြီး မှူးမတ် ငါးပုံ တစ်ပုံလောက်လည်း ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတယ်"

"အဲဒီတုန်းက သားရဲလူသား အင်ပါယာ က အရမ်း အားကောင်းတယ် ငါတို့ နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ နဲ့ တိုက်တန် အင်ပါယာ ကိုတောင် ကျော်တက်နိုင်တယ် ဒါပေမယ့် ဒီကိစ္စ ဖြစ်ပြီးသွားတော့ သားရဲလူသား အင်ပါယာ က အများကြီး အားနည်းသွားပြီး အင်ပါယာ လေးခု ထဲမှာ အားအနည်းဆုံး ဖြစ်သွားတော့တာပဲ"

"သာမန် ပြည်သူ လေးပုံ သုံးပုံ သေတယ် ဟုတ်လား တကယ်ကို ရက်စက်လွန်းတယ်"

မုန်လဲ့ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ မည်သည့် ကမ္ဘာတွင်မဆို သာမန် ပြည်သူများက လူဦးရေ အများဆုံး ဖြစ်သည်။ စာရင်းဇယားများအရ လက်ရှိ သားရဲလူသား အင်ပါယာ တွင် သာမန် ပြည်သူ ဘီလီယံ ၂၀၀ ကျော် ရှိသည်။

လေးပုံ သုံးပုံ သေဆုံးသွားသည် ဆိုတော့...

ဟူး။

ဘီလီယံ ၁၅၀ တောင်နော်။

တကယ်လို့ တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးက သေဆုံးသွားတဲ့ သာမန် ပြည်သူ အရေအတွက်ကို ပါ တွက်လိုက်မယ် ဆိုရင် ဒီအရေအတွက်က အဆပေါင်းများစွာ ပိုများသွားမှာ သေချာတယ် အဲဒီ ဘေးအန္တရာယ်ကြီး က ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်လဲ ဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်လို့ ရတယ်။

"ရက်စက်တာပေါ့ ငါတို့ မှော်ဆရာ တွေက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ အနှစ်သာရ တွေကို လေ့လာတယ် သဘာဝရဲ့ အမှန်တရား တွေကို စူးစမ်းတယ် ဒါပေမယ့် သဘာဝတရားကြီး ရှေ့မှာတော့ ငါတို့က ဘာမှ မဟုတ်ဘူး"

အဖိုးအိုက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အားကောင်းတဲ့ မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တွေတောင် သဘာဝတရားကြီး ရှေ့မှာ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး သမုဒ္ဒရာထဲက ရေစက်လေး တစ်စက် တောင်တန်းကြီးထဲက ကျောက်တုံးလေး တစ်တုံး လောက်ပဲ ရှိတာ"

"ကျောင်းအုပ်ကြီး အဲဒီနောက်ပိုင်း ဘာဆက်ဖြစ်လဲ ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်လဲ"

မုန်လဲ့က အမြန် မေးလိုက်သည်။

"နောက်ပိုင်း ဒီအခြေအနေကို ပြောင်းလဲဖို့ အတွက် အင်ပါယာ လေးခု က ပူးပေါင်းပြီး တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးက မြေဓာတ်၊ ရေဓာတ်၊ ရေခဲဓာတ် မှော်ဆရာ တွေကို စုစည်းကာ ဖုန်မှုန့်တွေကို ဖယ်ရှားပြီး ရေခိုးရေငွေ့ တွေကို စုစည်းကာ ဖုန်မှုန့် ရှင်းလင်းရေး စစ်ဆင်ရေး ကြီးကို အကြီးအကျယ် စတင်ခဲ့ကြတာပေါ့"

"ထူးခြားတာ တစ်ခုကတော့ ငါတို့ မီးနဂါး မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်း အပါအဝင် တခြား မှော်ပညာသင်တန်းကျောင်း တွေ အများကြီး က အဲဒီ အချိန်က မှော်ဆရာ တွေ အထူးသဖြင့် မြေဓာတ် မှော်ဆရာ တွေကို မွေးထုတ်ဖို့ အတွက် တည်ထောင်ခဲ့ကြတာပဲ"

အဖိုးအိုက ပြန်လည် ပြောပြနေသည်။ "မျိုးဆက်ပေါင်း များစွာ ရဲ့ မဆုတ်မနစ် ကြိုးစားမှုတွေ ကြောင့် နောက်ဆုံးတော့ နေရောင်ခြည်က မြေပြင်ပေါ်ကို ပြန်လည် ကျရောက်လာပြီး အရှေ့ဘက်မှာ နေမင်းကြီး ပြန်ထွက်လာတယ် ရေခဲတွေ အရည်ပျော်ပြီး ရာသီဥတုလည်း ပြန်နွေးလာတယ်"

"အရာအားလုံးက နဂို အခြေအနေကို ပြန်ရောက်သွားတာပေါ့"

"ငါတို့ အောင်မြင်ခဲ့တယ်"

"ငါတို့က ရေခဲတွေကို အောင်မြင်စွာ မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့တယ်"

"ဒါပေမယ့် နှမြောစရာ ကောင်းတာက သေဆုံးသွားတဲ့ သတ္တဝါ တွေကတော့ ရေခဲတွေ အောက်မှာ အမြဲတမ်း အိပ်စက်သွားကြရပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူး"

"တကယ်ကို ရင်နာစရာ ကောင်းပြီး လေးစားစရာ ကောင်းတဲ့ သမိုင်းကြောင်းပဲ"

မုန်လဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်များ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

"အဲဒီနောက်ပိုင်း တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးက မျိုးနွယ်စု တွေက ဒဏ်ရာတွေကို ကုစားပြီး အင်အားတွေ ပြန်လည် ဖြည့်တင်း နေကြလို့ ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီး မှာ ရှားပါးလှတဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး အချိန်ကာလ တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတယ် ငါလည်း အဲဒီ အချိန်တုန်းကမှ မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ အဆင့်ကို ရောက်ခဲ့တာပဲ"

အဖိုးအိုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ အဆင့်ကို ရောက်ပြီးတာနဲ့ ငါ ချက်ချင်း ကြယ်ကြွေလွင်ပြင် ကို သွားခဲ့တယ် ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကြီး ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်ယံက ကြယ်ကြီး က ဘာကြီးလဲ ဆိုတာ ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ချင်လို့လေ"

"ကောင်းကင်ယံက ကြယ်ကြီး လား"

မုန်လဲ့၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

"ဒါပေမယ့် ငါ ကြယ်ကြွေလွင်ပြင် ကို ရောက်တော့ ကောင်းကင်ယံက ကြယ်ကြီး က ပျောက်ကွယ်သွားတာ ကြာလှပြီ ကြီးမားတဲ့ တွင်းကြီး တစ်ခုပဲ ကျန်တော့တာ"

အဖိုးအိုက ပြုံး၍ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အဲဒီ အချိန်တုန်းက ငါ့လို တွေးတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိတယ် တချို့ဆို ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကြီး ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တဲ့ ကြယ်ကြီး က သေချာပေါက် တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ရတနာ တစ်ခု ဖြစ်ရမယ်လို့တောင် ယုံကြည်နေကြတာ"

"ဒါကြောင့် နောက်ပိုင်း ရာစုနှစ်ပေါင်း များစွာ အတွင်းမှာ တိုက်ကြီး အနှံ့က အားကောင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တွေက ကြယ်ကြွေလွင်ပြင် ကို လာရောက်ပြီး ကြွေကျလာတဲ့ ရတနာကို ရှာဖွေခဲ့ကြတယ် ဒါပေမယ့် မြေကြီးကို ၃ ပေလောက် တူးရှာတာတောင် ဘာမှ မတွေ့ခဲ့ရဘူး"

"ဘာလို့ ဘာမှ မတွေ့ရတာလဲ"

မုန်လဲ့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နားမလည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "ဒီလောက် ကြီးတဲ့ ကြယ်ကြီး က ဒီတိုင်းကြီး ပျောက်သွားတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ ဘယ်သူကများ အဲဒါကို ယူသွားနိုင်မှာလဲ"

"ဟားဟား ဒါကတော့ မသေချာဘူး"

အဖိုးအိုက ပြုံး၍ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "လူတွေ ထက် သာတဲ့ လူတွေ အများကြီး ရှိတယ် ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ ပြုတ်ကျလာတဲ့ ကြယ်ကြီး ကို ယူသွားနိုင်တဲ့ အားကောင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တွေ ရှိတာပေါ့ အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ရဲ့ အထွတ်အထိပ် အချိန်တုန်းက ဆိုရင် အဲဒီ ကြယ်ကြီး ကို ယူသွားနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိတယ်"

"ကောင်းပြီလေ"

မုန်လဲ့က နှုတ်ခမ်းတွန့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးဆိုသည်မှာ လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ စွမ်းအားက အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် နေရာဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားသည်။

"အဲဒီနောက်ပိုင်းရော" မုန်လဲ့က ထပ်မေးလိုက်သည်။

"နောက်ပိုင်း အချိန်တွေ ကြာလာတော့ ရတနာ ရှာဖွေရေး ခေတ်စားမှု လည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဘယ်သူမှ ကြယ်ကြွေလွင်ပြင် ကို သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်တစား မရှိတော့ဘူး" အဖိုးအိုက ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါက ကြယ်ကြွေလွင်ပြင် ရဲ့ သမိုင်းကြောင်း ပေါ့"

မုန်လဲ့က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ သိုးရေစက္ကူ ကို ပြန်ကြည့်ကာ "ဒီ သိုးရေစက္ကူ က ကြယ်ကြွေလွင်ပြင် ရဲ့ မြေပုံ လား"

"ဟုတ်တယ် ငါ့ခေတ်တုန်းက ကြယ်ကြွေလွင်ပြင် ကို စူးစမ်းလေ့လာတာက အရမ်း ခေတ်စားတဲ့ အလုပ် တစ်ခုပဲ စကားပုံ တစ်ခုတောင် ရှိသေးတယ်လေ ကြယ်ကြွေလွင်ပြင် ကို မရောက်ဖူးရင် အစွမ်းထက်တဲ့ သူ မဟုတ်ဘူး တဲ့"

အဖိုးအိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြုံး၍ "ဒါကြောင့် အဲဒီတုန်းက ကြယ်ကြွေလွင်ပြင် ရဲ့ မြေပုံတွေ နေရာတိုင်းမှာ ရှိတယ် မင်း လမ်းဘေး ဈေးသည် တစ်ယောက် ဆီကနေ ဝယ်လိုက်တဲ့ ကြယ်ကြွေလွင်ပြင် မြေပုံ ကတောင် အခု ဒီသိုးရေစက္ကူ ပေါ်က မြေပုံ ထက် အများကြီး ပိုပြီး တိကျသေးတယ်"

"ဟူး... ဒီလောက် ပြောနေတာ နောက်ဆုံးတော့ သာမန် မြေပုံ တစ်ရွက် ဖြစ်နေတာပဲ တစ်ခုခု ထူးခြားတဲ့ ရတနာ ရပြီလို့တောင် ထင်နေတာ"

မုန်လဲ့ အလွန် စိတ်ပျက်သွားပြီး လက်ထဲမှ မီးတောက် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ သိုးရေစက္ကူ ကို ချက်ချင်း မီးရှို့ပစ်လိုက်သည်။ အဖိုးအိုကလည်း မတားဆီးချေ။ သူက အရင်က ရင်းနှီးနေတယ် ထင်လို့ ပြောပြတာ ဖြစ်ပြီး ဒီမြေပုံက ဘာထူးခြားချက် ရှိတယ် ဆိုတာကို မသိချေ။

ထို့ကြောင့် မီးရှို့ပစ်လိုက်ခြင်းမှာလည်း ပြဿနာမရှိလှပေ။

သိုးရေစက္ကူ မီးလောင်ပြာကျသွားသည်နှင့်အမျှ ရွှေရောင် အရာ တစ်ခုက သိုးရေစက္ကူ ထဲမှ ထွက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

"ဒါက ဘာကြီးလဲ"

မုန်လဲ့က ကောက်ယူကြည့်လိုက်ရာ ကလေး လက်ဝါး အရွယ်အစားခန့် ရှိသော သစ်ရွက် တစ်ရွက် ဖြစ်နေသည်။ ကြေးနီ သစ်ရွက် နှင့် တူသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး ရွှေရောင် ဖြစ်နေပြီး အပေါ်တွင် မှော်အစီအရင်များ အနှံ့အပြား ပါရှိနေကာ ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ငါ့ကို ပေးကြည့်စမ်း"

အဖိုးအိုက ရွှေရောင် သစ်ရွက် ကို ယူကာ သေချာ ကြည့်ရှုနေပြီး ကြည့်လေလေ ပို၍ အံ့အားသင့်လေလေ ဖြစ်လာသည်။ "ထူးဆန်းတယ် ဒီအရာက ငါ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင် ကို တားဆီးနိုင်တယ်လား"

"ထူးဆန်းလိုက်တာ ဖောက်ထွင်းလို့ မရဘူး"

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."

အဖိုးအိုက အချိန်အတော်ကြာအောင် တတွတ်တွတ် ပြောနေသော်လည်း ဘာမှန်း မသိသဖြင့် အလွန် အံ့အားသင့်နေမိသည်။ "ဒီရွှေရောင် သစ်ရွက် က သာမန်လို့ ထင်ရပေမယ့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေပြီး ငါ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင် ကို လုံးဝ တားဆီးထားတယ် အတွင်းပိုင်း ကို လုံးဝ ကြည့်လို့ မရဘူး ဒါ ဘာကြီးလဲ ဆိုတာ ငါလည်း မသိတော့ဘူး"

"ကျောင်းအုပ်ကြီး တောင် မသိဘူးလား"

မုန်လဲ့က ရွှေရောင် သစ်ရွက် ကို သေချာ ကြည့်ကာ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ "ရတနာ များ ဖြစ်နေမလား ဟီးဟီး အရင်ဆုံး စမ်းကြည့်ရအောင်"

မုန်လဲ့က လက်ညှိုးကို ကိုက်ဖောက်ပြီး သွေးတစ်စက် ချလိုက်သည်။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"

အဖိုးအို အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားသည်။

"သွေးစက်ချပြီး သခင်အဖြစ် သတ်မှတ်တာလေ"

မုန်လဲ့က ပြုံး၍ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့် ဇာတိမြေ မှာ စာအုပ်တွေ အများကြီး ဖတ်ဖူးတဲ့ ပညာရှင် တွေ ရှိတယ် သူတို့က ရှေးလူကြီးတွေ အများကြီး ရဲ့ အတွေ့အကြုံ တွေကို လေ့လာပြီး ဒီလို အချက် တစ်ချက် ကို ကောက်ချက်ချခဲ့တယ်"

"မသိတဲ့ အရာ ဒါမှမဟုတ် မသေချာတဲ့ အရာတွေ တွေ့ရင် သွေးစက်ချပြီး သခင်အဖြစ် သတ်မှတ်ကြည့်လိုက် အဲဒါ အမှန်ဆုံးပဲ တကယ်လို့ အောင်မြင်သွားရင်တော့ အများကြီး အမြတ်ထွက်တာပေါ့ တကယ်လို့ မအောင်မြင်ရင်လည်း ဘာမှ မဆုံးရှုံးပါဘူး"

"..."

အဖိုးအို ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။ "ဒါက ဘယ်လို ထူးဆန်းတဲ့ သီအိုရီ တွေလဲ သွေးစက်ချပြီး သခင်အဖြစ် သတ်မှတ်ရအောင် ဒါက နတ်လက်နက် များ မှတ်နေလား..."

သို့သော် သူ၏ စကား မဆုံးခင်မှာပင် ရွှေရောင် သစ်ရွက် ပေါ်သို့ ကျသွားသော သွေးစက်က ထူးဆန်းစွာ စိမ့်ဝင်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ဟားဟား ငါ ပြောသားပဲ"

မုန်လဲ့ အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။ "ငါ့ဇာတိမြေက လူတွေ ငါ့ကို မလိမ်ပါဘူး တကယ်ကို မလိမ်ဘူး"

အဖိုးအိုမှာ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိအောင် ဆွံ့အသွားတော့သည်။