အခန်း ၈၂

အခန်း ၈၂။ ဝိညာဉ်နယ်မြေနှင့် အသုံးမဝင်သော နတ်လက်နက်

ထူးဆန်းစွာ စိမ့်ဝင်သွားသော သွေးစက်ကို ကြည့်ပြီး အဖိုးအို၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ "ငါ... ဒါလည်း ရတယ်လား" ဟု အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် အဖိုးအိုအနေဖြင့် သူ၏ လောကအမြင်များအားလုံး ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ နတ်လက်နက်များသာလျှင် သွေးစက်ချ၍ သခင်အဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပြီး၊ သွေးစက်ချ၍ သခင်အဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်ဆိုပါက ထိုအရာသည် သေချာပေါက် နတ်လက်နက်ပင် ဖြစ်ပေမည်။

သို့သော် နတ်လက်နက်ဆိုသည်မှာ ဤမျှ လွယ်ကူစွာ တွေ့ရှိနိုင်သော အရာလော။

"ငါ အီမော့စ် ခရိုကာ တစ်သက်လုံး ရုန်းကန် လှုပ်ရှားခဲ့တယ်၊ အောက်ခြေ ဘဝကနေ စတင်ခဲ့ပြီး အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်လာကာ အသက် ၅၈ နှစ် အရွယ်မှာ မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ အဆင့်ကို ရောက်ရှိခဲ့ပြီး အဲဒီခေတ်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်ခဲ့တယ်"

အဖိုးအို၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး "အဲဒီနောက် နှစ်တစ်ထောင် အတွင်းမှာပဲ မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ အထွတ်အထိပ် အဆင့်ကို ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးရဲ့ ထိပ်တန်း အားကောင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေ စာရင်းမှာ ပါဝင်ခဲ့တယ်"

"ဒါပေမယ့် ငါ တစ်သက်လုံးမှာ နတ်လက်နက် တစ်ခုတည်းကိုပဲ တွေ့ဖူးတယ်၊ အဲဒါကလည်း ငါ့ကို သတ်ပစ်ခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားသတ် လှံတံပဲ၊ ဒါတောင် ငါ အရမ်း ဂုဏ်ယူနေတာ"

"နတ်လက်နက်ရဲ့ အသတ်ခံရတာ ဘယ်လောက်တောင် ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းလဲ"

"ဒါပေမယ့် မင်းကကျတော့..."

အဖိုးအိုက မုန်လဲ့ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်းက ကလေးလေးပဲ ရှိသေးတာကို နတ်လက်နက်တွေကို အကြိမ်ကြိမ် တွေ့နေရတယ်၊ ကောင်းကင်က နတ်ဘုရားတွေ မျက်လုံး ကန်းနေကြတာလား"

"ကျောင်းအုပ်ကြီး ခင်ဗျား မကျေနပ်လည်း မရဘူး၊ ဒါက ကံတရားပဲ"

မုန်လဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ဆံပင်ကို ဂုဏ်ယူစွာ သပ်တင်လိုက်ကာ "တချို့လူတွေက ကံဆိုးကြတယ်၊ ရွှေဇွန်းကိုက်ပြီး မွေးလာရင်တောင် အသက်တိုပြီး သေသွားတတ်ကြတယ်၊ တချို့ကျတော့ ပိုးဟပ်လိုပဲ အသက်ပြင်းတယ်၊ အခက်အခဲတွေ အများကြီး ကြုံရပေမယ့် ကံကောင်းမှုတွေ အများကြီး ရပြီး ပိုပိုပြီး အောင်မြင်လာကြတယ်"

"ကျွန်တော်ကတော့ သေချာပေါက် နောက်လူမျိုးပဲ"

သူထုတ်မပြောသော စကားတစ်ခွန်း ရှိနေသေးသည်။ အကယ်၍ သူ့ထံတွင် ပို၍စွမ်းအားကြီးမားသော စနစ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသေးကြောင်းကိုသာ ဤအဖိုးအို သိသွားပါက မနာလိုဖြစ်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားမည်လား မသိချေ။

"သေနာကောင် ကံတရား ငါကတော့ လုံးဝ လက်မခံဘူး"

အဖိုးအိုက မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ မင်းက သိုးရေစက္ကူလေး တစ်ရွက်ကို ကောက်ရတာနဲ့ နတ်လက်နက် ရသွားတာလဲ၊ ငါ့ကျတော့ နှစ်ထောင်ချီ နေခဲ့တာတောင် နတ်လက်နက်ရဲ့ အမွှေးတစ်ပင်တောင် မရခဲ့တာလဲ"

"မြန်မြန် ကြည့် ဒီသစ်ရွက် လှုပ်ရှားနေပြီ"

ထိုအချိန်လေးမှာပင် ရွှေရောင် သစ်ရွက်၏ မျက်နှာပြင်မှ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး နေမင်းငယ်လေး တစ်စင်းအလား ဖြစ်နေတော့သည်။

ထို့နောက် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ရွှေရောင် အလင်းတန်း ကျရောက်သွားသော နေရာရှိ သစ်ပင်များ၊ မြက်ပင်များ၊ နွယ်ပင်များက ဓာတ်မြေသြဇာ အပြည့်အဝ ကျွေးထားသကဲ့သို့ ရူးသွပ်စွာ ကြီးထွားလာကြတော့သည်။

၁ မီတာ၊ ၂ မီတာ၊ ၃ မီတာ၊ ၄ မီတာ၊ ၅ မီတာ...

အသက်ရှူ ၂ ကြိမ် ၃ ကြိမ် အတွင်းမှာပင် ရွှေရောင်သစ်ရွက်ကို ဗဟိုပြု၍ ၅ မီတာ ပတ်လည်ရှိ အပင်များအားလုံး "ကောင်းကင်သို့ ထိုးထွက်နေသော သစ်ပင်ကြီးများ" အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြတော့သည်။

မုန်လဲ့မှာ သစ်ပင်များကြားတွင်... ပိတ်မိသွားတော့သည်။

"သေစမ်း ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ"

မုန်လဲ့က ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

အဖိုးအိုလည်း အံ့အားသင့်နေမိသည်။

ထိုအခိုက်တွင် ဤအရာအားလုံးကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော ရွှေရောင်သစ်ရွက်က တဖြည်းဖြည်း လေထဲသို့ ပျံတက်လာပြီး လေထဲတွင် တစ်ပတ်လှည့်ကာ မုန်လဲ့၏ နဖူးဆီသို့ ရုတ်တရက် ပျံသန်းလာတော့သည်။

"ဘာ... ဘာလုပ်မလို့လဲ"

မုန်လဲ့ အလွန် လန့်သွားသည်။ နဖူးဆိုသည်မှာ အရေးကြီးသော နေရာဖြစ်ရာ ဤရွှေရောင်သစ်ရွက်သာ ဖောက်ဝင်သွားပါက သူ သေသွားမည် မဟုတ်လား။

ထို့ကြောင့် သူက အလိုအလျောက် လက်ဖြင့် ကာလိုက်သော်လည်း ရွှေရောင်သစ်ရွက်က လက်နှင့် ထိမိသော အချိန်လေးမှာပင် ထူးဆန်းစွာ ဖောက်ထွင်းသွားပြီး မုန်လဲ့၏ နဖူးထဲသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"သေစမ်း"

မုန်လဲ့က နဖူးကို အမြန်စမ်းကြည့်လိုက်ရာ သွေးထွက်ခြင်း၊ ဒဏ်ရာရခြင်း မရှိသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသည်။

သို့သော် ပြဿနာမှာ... ရွှေရောင်သစ်ရွက်က သူ၏ခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်မှာ သေချာနေပေသည်။ အဘယ်ကြောင့် ဘာမှမဖြစ်ရသနည်း။

"ဒီ အသုံးမကျတဲ့ ကောင် မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား"

အဖိုးအိုက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေတယ်... ထင်တာပဲ"

မုန်လဲ့က နဖူးကို စမ်းကြည့်ရင်း "ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ရွှေရောင် သစ်ရွက်က ကျွန်တော့် ခေါင်းထဲ ဝင်သွားတယ်၊ ကျွန်တော် ဘာမှ မဖြစ်နိုင်ပါဘူးနော်"

"မဖြစ်လောက်ပါဘူး... ထင်တယ်"

အဖိုးအိုလည်း သေချာ မသိချေ။ "ငါ နတ်လက်နက်တွေ အကြောင်း သိပ်မသိတော့ သေချာ မပြောနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် မင်းက သွေးစက်ချပြီး သခင်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားတာ ဆိုတော့ သူက မင်းကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်လောက်ပါဘူး... ထင်တယ်"

"ဟုတ်လား"

မုန်လဲ့ မျက်လုံး ပေကလပ် ပေကလပ် လုပ်ပြလိုက်သည်။

"မင်း သေချာ ခံစားကြည့်၊ သူ ဘယ်မှာ ရှိနေလဲ ဆိုတာကို" အဖိုးအိုက အကြံပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

မုန်လဲ့က အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ သေချာ ခံစားကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ရှိ စိတ်စွမ်းအင်က အလွန် အားကောင်းနေပြီ ဖြစ်ရာ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းပိုင်းကို သေချာ စစ်ဆေးနိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုကိုမဆို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနိုင်ပေသည်။

"ဝိညာဉ်နယ်မြေထဲ ရောက်နေတာလား"

မုန်လဲ့ အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဝိညာဉ်နယ်မြေ။

စိတ်စွမ်းအင်နယ်မြေဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြသည်။

စိတ်စွမ်းအင်များကို သိမ်းဆည်းထားရာ နေရာပင် ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းတွင်၊ သို့မဟုတ်... သက်ရှိသတ္တဝါတိုင်းတွင် ဝိညာဉ်နယ်မြေ ရှိကြပေသည်။ ကွာခြားချက်မှာ အချို့သောသူများက သူတို့၏ ဝိညာဉ်နယ်မြေကို "မြင်" တွေ့နိုင်ပြီး အချို့ကမူ မသိရှိနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် အဆင့်ခုနစ် မှော်ဆရာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပါက ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းကို စစ်ဆေးနိုင်စွမ်းရှိလာကာ ဝိညာဉ်နယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ပေသည်။

သေချာသည်မှာ စစ်သည်တော်များအနေဖြင့် စိတ်စွမ်းအင် အားနည်းသောကြောင့် အဆင့်ကိုးသို့ ရောက်ရှိမှသာ ဤသို့ ပြုလုပ်နိုင်ကြပေသည်။

ဝိညာဉ်နယ်မြေဆိုသည်မှာ စကြဝဠာကြီးအလားပင်။

အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှသော်လည်း အလွန် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေကာ၊ အဆုံးမဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲတွင် ငွေရောင်မီးတောက်လေး တစ်ခုတည်းသာ အထီးကျန်စွာ လွင့်မျောနေပေသည်။

အေးစက်လွန်းလှသည်။

မာနထောင်လွှားနေသည်။

အထီးကျန်ဆန်လှသည်။

တဖျပ်ဖျပ်နှင့် မှိန်လိုက် လင်းလိုက် ဖြစ်နေသည်။

လနန်းတော်ထက်တွင် ထွန်းညှိထားသော ဖယောင်းတိုင်မီးလေး အလားပင်။

ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်မီးတောက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

လူတစ်ယောက်၏ အဓိကအကျဆုံးနှင့် အရေးအကြီးဆုံးသော အရာပင်ဖြစ်သည်။

ရုပ်ဆင်းအင်္ဂါ မည်မျှပင် လှပစေကာမူ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပျက်စီးသွားရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ် မည်မျှပင် တောင့်တင်းကြံ့ခိုင်နေပါစေ ဝိညာဉ်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည်ဆိုသည်မှာ မသေချာလှပေ။

ဝိညာဉ်ဆိုသည်မှာ ဝိညာဉ်မီးတောက်ကို ဆိုလိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်မီးတောက်သည် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲတွင် လွင့်မျောနေပြီး ဘေးပတ်လည်၌ မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေကာ အဆုံးအစမရှိသော ဝိညာဉ်နယ်မြေကြီး၏ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်ပင် ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း၏ ဝိညာဉ်နယ်မြေသည် ဤအတိုင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် မုန်လဲ့၏ ဝိညာဉ်နယ်မြေမှာမူ မတူညီပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝိညာဉ်မီးတောက်၏ အထက်တွင် အရာဝတ္ထုတစ်ခု ထပ်တိုးလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ရွှေရောင်သစ်ရွက်ပင် ဖြစ်သည်။

မှန်ပေသည်၊ ယခုလေးတင် ဝင်သွားသော ရွှေရောင်သစ်ရွက်လေးပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ဝိညာဉ်မီးတောက်၏ အထက်တွင် မီးအိမ်လေးတစ်ခုအလား တည်ရှိနေပြီး ဝိညာဉ်မီးတောက်၏ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်မှုနှင့်အတူ စည်းချက်ကျကျ ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ်နေကာ ကြီးမား၍ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။

"ဒါက ဘာကြီးလဲ"

မုန်လဲ့၏ ရင်ထဲတွင် သံသယများစွာ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ဤ 'နတ်လက်နက်' မှာ အလွန် ထူးဆန်းလှသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ ယခင်က နတ်ဘုရားသတ်လှံတံကို သွေးစက်ချ၍ သခင်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်စဉ်က သူနှင့် နတ်ဘုရားသတ်လှံတံ ကြားတွင် ခိုင်မာသော ဆက်သွယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုဆက်သွယ်မှုမှတစ်ဆင့် သူသည် နတ်ဘုရားသတ်လှံတံကို အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ် အသုံးပြုနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ရွှေရောင်သစ်ရွက်မှာမူ မတူညီပေ။

သွေးစက်ချကာ သခင်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သော်လည်း သူနှင့် ရွှေရောင်သစ်ရွက်ကြားတွင် မည်သည့်ဆက်သွယ်မှုမျှ မရှိပေ။ ဝိညာဉ်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလျှင်ပင် မုန်လဲ့အနေဖြင့် ၎င်းနှင့် မည်သည့် ဆက်နွယ်မှုကိုမျှ မခံစားရချေ။

ရွှေရောင်သစ်ရွက်မှာ... သက်မဲ့ပစ္စည်းတစ်ခုအလားပင်။

သွေးစက်ချ၍ သခင်အဖြစ် မသတ်မှတ်ရသေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်ကို မြင်နေရသော်လည်း သူ့ကို အာရုံခံ၍မရ၊ အမိန့်ပေး၍မရ၊ အသုံးပြု၍မရချေ။ ဤအခြေအနေက အလွန် စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

"ဒါ ဘာကြီးလဲ ဆိုတာကို ဘယ်သူ ရှင်းပြနိုင်မလဲ"

မုန်လဲ့က စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ရွှေရောင်သစ်ရွက်ကို ထိတွေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှေရောင်သစ်ရွက်မှာ အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားချေ။

အနည်းငယ် ထပ်မံအားစိုက်ကြည့်သည်။

မလှုပ်ချေ။

ခွန်အားကုန်သုံး၍ ရိုက်ကြည့်သည်။

မလှုပ်ချေ။

ရူးသွပ်စွာ အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်ကြည့်သည်။

သို့တိုင်အောင် အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားချေ။

"မင်းက သက်မဲ့ ပစ္စည်းကြီးလား"

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် ရူးသွပ်သွားတော့သည်။ ကျားတစ်ကောင်က ဖြူကောင်ကို စားရသည့် ဒုက္ခမျိုးကို သူ ယခုမှပင် ကောင်းကောင်း နားလည်သွားတော့သည်။ စားချင်သော်လည်း စား၍မရ၊ လွှင့်ပစ်ရန်ကလည်း နှမြောစရာကောင်းသဖြင့် ကြည့်ရုံသာ ကြည့်နေနိုင်ပြီး ဘာမျှ လုပ်၍မရချေ။

"သွားသွား သွား ဘာကြီးလဲ မသိဘူး၊ နတ်လက်နက် ဆိုတာ အလကား"

မုန်လဲ့ အလွန် ဒေါသထွက်သွားပြီး ဝိညာဉ်နယ်မြေထဲမှ မကျေမနပ်ဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

"ဘယ်လိုလဲ တွေ့ပြီလား" အဖိုးအိုက မုန်လဲ့ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"တွေ့တော့ တွေ့တယ် ဒါပေမယ့်..."

မုန်လဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်နယ်မြေထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြောပြလိုက်သည်။

"ဒီလို ဖြစ်တာလား"

အဖိုးအို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလို အခြေအနေက တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုတော့ ရှိတယ်"

"ဘယ်လိုလဲ"

မုန်လဲ့ ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

"ပထမ တစ်ချက်က ဒီနတ်လက်နက်က ပျက်နေတာ၊ ဒါမှမဟုတ် မူလကတည်းက အပြစ်အနာအဆာ ပါနေတာ၊ ဒါမှမဟုတ် နတ်လက်နက် တစ်ခုရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်နေတာ"

အဖိုးအိုက မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် ဉာဏ်ပညာများ တောက်ပနေလျက် "နတ်လက်နက်က ဘယ်လောက်ပဲ ထူးဆန်းတယ်လို့ ပြောပြော သူက မှော်ပစ္စည်း တစ်မျိုးပဲလေ၊ မှော်ပစ္စည်းကို သုံးလို့ မရတော့ဘူး ဆိုတာ ပျက်သွားလို့ ဖြစ်ဖို့ များတယ်"

"အတွင်းပိုင်း အစိတ်အပိုင်းတွေ ပျက်စီးတာ၊ မှော်ကျောက်သလင်းက စွမ်းအင် ကုန်သွားတာ၊ မှော်အစီအရင် ပျက်စီးသွားတာ... စတာတွေ အားလုံးက မှော်ပစ္စည်းကို သုံးမရ ဖြစ်သွားစေနိုင်တယ်"

"ဒုတိယ အချက် ကရော"

"ဒုတိယ အချက် ကတော့ ပိုရှုပ်ထွေးတယ်"

အဖိုးအို မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး "ရွှေရောင် သစ်ရွက်က အရည်အသွေး အရမ်း မြင့်တဲ့ နတ်လက်နက် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး မင်းရဲ့ စွမ်းအားက အရမ်း အားနည်းလွန်းနေလို့ အသုံးပြုခွင့် မရှိတာပဲ"