အခန်း ၈၇

အခန်း ၈၇။ နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီးနှင့် ရွာသူရွာသားများကို နေရာချထားခြင်း

"ရွာသူကြီး ခိုလှုံရေးစခန်းကတော့ မရလောက်ဘူး"

မုန်လဲ့က အိုပီတာ၏ အကြံပြုချက်ကို ချက်ချင်း ပယ်ချလိုက်သည်။ "ခိုလှုံရေးစခန်းက သာမန် သားရဲလှိုင်းလုံးတွေကိုပဲ ကာကွယ်နိုင်တယ် သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ်တွေကိုတော့ မတားဆီးနိုင်ဘူး"

"ဘာလို့လဲ"

ရွာသူကြီး အိုပီတာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် ဆိုတာ မြေအောက်မှာ နေထိုင်တဲ့ အမှောင်ဓာတ် မှော်သားရဲ တစ်မျိုးပဲ သူတို့က အစားအစာ အနံ့ရတာနဲ့ ချက်ချင်း မြေတူးကြတာ"

မုန်လဲ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။ "အဆင့်ခြောက် မှော်သားရဲတွေ မြေတူးတဲ့ အမြန်နှုန်းက ဘယ်လောက်တောင် မြန်မလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ စဉ်းစားကြည့်လို့ ရပါတယ် ခိုလှုံရေးစခန်းက သူတို့ကို လုံးဝ မတားဆီးနိုင်ပါဘူး"

"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

အိုပီတာ၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားသည်။ ရွာလေးက မှော်သားရဲတောအုပ်၏ အစွန်အဖျားတွင် တည်ရှိပြီး ခိုလှုံရေးစခန်းက သူတို့၏ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ခိုလှုံရေးစခန်းကသာ အသုံးမဝင်တော့လျှင် ရွာသူရွာသားများ ဘာဆက်လုပ်ရမည်နည်း။

"နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီး ဆီကို ဆုတ်ခွာမယ်"

မုန်လဲ့က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီး မှသာ အလုံခြုံဆုံး ဖြစ်ပြီး အဲဒီနေရာမှာမှ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်အန္တရာယ်က ကင်းရှင်းမှာ"

"နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီး"

အားလုံး တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဟုတ်တယ် နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီး"

မုန်လဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နယ်စပ် နိုင်ငံတစ်ခုအနေဖြင့် မီးနဂါးနိုင်ငံတော် တည်ရှိရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ အတွက် နယ်စပ်ကို စောင့်ရှောက်ပေးရန်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ မီးနဂါးနိုင်ငံတော် တစ်ခုလုံး၏ အဆက်ဆက် တာဝန်ယူရမည့် ဝတ္တရားပင် ဖြစ်သည်။

ထိုတာဝန်ကို ပိုမို ကောင်းမွန်စွာ ထမ်းဆောင်နိုင်ရန် မီးနဂါးနိုင်ငံတော်၏ ပထမဆုံးသော မီးနဂါးဘုရင်က မြို့တော်ကို မှော်သားရဲတောင်တန်းနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ မှော်သားရဲတောအုပ်နှင့် တစ်ရက်ခရီးခန့်သာ ကွာဝေးပေသည်။

တစ်ရက်။

ဆိုလိုသည်မှာ သားရဲလှိုင်းလုံးကြီးသာ ဖြစ်ပေါ်လာပါက ကာကွယ်မှု မရှိလျှင် မှော်သားရဲ တပ်မတော်ကြီးသည် မြို့တော်အနီးသို့ တစ်ရက်အတွင်း ရောက်ရှိလာနိုင်ပြီး နိုင်ငံတော် တစ်ခုလုံးကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ပေသည်။

ကိုယ့်အိပ်ရာဘေးမှာ တခြားလူကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အိပ်ခွင့်ပေးနိုင်မလဲ။

ဤမျှ နီးကပ်လွန်းသော အကွာအဝေးကြောင့် မီးနဂါးနိုင်ငံတော် တစ်ခုလုံးမှာ ဆူးပေါ် ထိုင်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် မီးနဂါးနိုင်ငံတော်သည် မှော်သားရဲတောအုပ်တွင် ပျံသန်းရေး ကင်းထောက်များ ထားရှိကာ မှော်သားရဲတောအုပ်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အမြဲမပြတ် စောင့်ကြည့်နေရုံသာမက မှော်သားရဲတောအုပ်နှင့် မြို့တော်ကြားတွင် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ရှည်လျားသော ကာကွယ်ရေး ခံတပ်ကြီး တစ်ခုကိုလည်း တည်ဆောက်ခဲ့သည်။

ပျမ်းမျှ အမြင့် မီတာ ငါးဆယ်၊ အထူ မီတာ နှစ်ဆယ် ရှိသော ထိုခိုင်ခံ့သည့် တံတိုင်းကြီးမှာ မြင့်မားခိုင်ခံ့ပြီး အဆက်မပြတ် ရှည်လျားသော နယ်စပ် ခံတပ်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အင်ပါယာ တစ်ခုလုံးတွင် နာမည်ကြီးသော နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီးပင် ဖြစ်သည်။

နှစ်သောင်းချီသော အချိန်ကာလ တစ်လျှောက်တွင် နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီး၏ အောက်ခြေ၌ မှော်သားရဲ မည်မျှပင် သေဆုံးခဲ့ပြီး မှော်သားရဲများ၏ သွေးများ မည်မျှပင် ပေကျံခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်တော့ချေ။ သားရဲလှိုင်းလုံးများ၏ ဝင်တိုက်မှုများကိုလည်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ယိမ်းယိုင်ခြင်း မရှိဘဲ ထာဝရ တည်တံ့နေပေသည်။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီးသည် ကာကွယ်ရေး ခံတပ် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး မီးနဂါးနိုင်ငံတော်ကို ကာကွယ်ပေးသည့် အရေးအကြီးဆုံးနှင့် နောက်ဆုံး ကာကွယ်ရေး လမ်းကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။ မီးနဂါးနိုင်ငံတော် တစ်ခုလုံးက နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီးကို ပြိုကျသွားစေရန် လုံးဝ ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီးတွင် အမြဲတမ်း အကောင်းဆုံး တပ်ဖွဲ့များ စောင့်ကြပ်နေရုံသာမက စစ်ပွဲများ ဖြစ်လာပါက အခြား ဒေသများမှ တပ်ဖွဲ့များကိုလည်း အကူအညီ ပေးရန် ခေါ်ယူလေ့ ရှိသည်။ ထိုနေရာမှသာ အလုံခြုံဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

"နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီး ကတော့ လုံခြုံတာ သေချာတယ် ဒါပေမယ့် ငါတို့ ရွာနဲ့ အဝေးကြီးပဲလေ ရွာသူရွာသား တစ်ရာကျော် ဘယ်လို လုပ်သွားမလဲ"

ရွာသူကြီး အိုပီတာက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ အိုမင်းမစွမ်းတွေ မိန်းမတွေ ကလေးတွေလည်း ရှိသေးတယ် မိသားစုတွေ အများကြီးပဲ လူအများစုက နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီး အထိ ရောက်အောင်တောင် သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဟားဒက်စ်နှင့် အခြားသူများလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီးမှာ လုံခြုံသည်ကတော့ သေချာပါသည်။ သို့သော် ရွာနှင့် အလွန်ဝေးကွာလွန်းလှသည်။

မဟုတ်ပါက အရင်တုန်းက သားရဲလှိုင်းလုံးများ ဖြစ်လာချိန်တွင် သူတို့သည် နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီးဆီသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီး ဖြစ်ပေမည်။ ရွာထဲတွင် နေပြီး အသက်စွန့်ကာ ကာကွယ်နေစရာ အကြောင်း မရှိချေ။

"ဒါက ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး"

မုန်လဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး "ရွာတစ်ရွာလုံးမှာ လူတစ်ရာပဲ ရှိတာလေ ကြီးမားတဲ့ မှော်ရထား ကြီးတွေ ငှားလိုက်ရင် ရပြီပေါ့ မှော်ရထားတွေက အမြန်နှုန်း အရမ်းကောင်းတော့ အသွားအပြန် လုပ်ရင်တောင် အချိန်သိပ်မကြာဘူး"

"မှော်ရထား ငှားမယ် ဟုတ်လား"

အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"ဟုတ်တယ် မှော်ရထား ငှားမယ်"

မုန်လဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး "မှော်ရထား ငှားတဲ့ ကိစ္စကို ကျွန်တော့်ကို လွှဲထားလိုက် ခင်ဗျားတို့ အိမ်ပြန်ပြီး ပစ္စည်းတွေ သိမ်းထားကြ ကျွန်တော် ရထားတွေ ယူပြီး ပြန်လာရင် ချက်ချင်း ထွက်ကြမယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် မုန်လဲ့က မှော်ကော်ဇောပျံ ပေါ်သို့ တက်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ဒါပေမယ့် မုန်လဲ့..."

အားလုံးက သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"မှော်ရထား ငှားမယ်ဆိုရင် ပိုက်ဆံ အများကြီး ကုန်မှာပေါ့"

"သေချာပေါက် အများကြီးပဲလေ"

"ရွာက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တတ်နိုင်မှာလဲ"

အားလုံး၏ မျက်နှာတွင် အခက်အခဲများ ပေါ်လာသည်။

"သူ ပြောတဲ့ အတိုင်း လုပ်လိုက်ကြပါ တခြား ကိစ္စတွေကို စိတ်ပူမနေနဲ့တော့"

ဟားဒက်စ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ တချို့စကားများကို သူ ထုတ်မပြောချင်သဖြင့် မပြောလိုက်ခြင်းပင်။ ကျေးဇူးကိုတော့ ရင်ထဲတွင် မှတ်ထားပြီး နောက်မှ အခွင့်အရေးရလျှင် ပြန်ဆပ်မည်ဟုသာ တွေးလိုက်တော့သည်။

...

"ကောင်စုတ်လေး မင်းက ဒီရွာသူရွာသားတွေကို တော်တော် သံယောဇဉ် ရှိတာပဲ"

အဖိုးအိုက လေထဲတွင် လွင့်မျောနေပြီး မှော်ကော်ဇောပျံ မည်မျှပင် အရှိန်မြန်နေစေကာမူ ကော်ဇောပျံ၏ အထက်တွင် တည်ငြိမ်စွာ လိုက်ပါလာနိုင်ခြင်းက အလွန် ထူးဆန်းလှပေသည်။

"သူတို့ အားလုံးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရွာသားတွေပဲလေ သူတို့ သေသွားတာကို ကျွန်တော် လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ဘူး" မုန်လဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ သူတို့ကို ကူညီတာက ကျွန်တော့်အတွက် အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးပါပဲ"

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ"

အဖိုးအိုက မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး "မင်းရဲ့ လက်ရှိ စွမ်းအားနဲ့ ဆိုရင်..."

အဘိုးအိုနှင့် လူငယ်လေး စကားပြောနေစဉ်မှာပင် မှော်ကော်ဇောပျံက လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းလာပြီး မှော်သားရဲ ရွာနှင့် အနီးဆုံး ဖြစ်သော မှော်သားရဲ မြို့ငယ်လေး သို့ မကြာခင် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

မှော်သားရဲ မြို့ငယ်လေး သည် မှော်သားရဲ တောအုပ် နှင့် နီးကပ်စွာ တည်ရှိပြီး စွန့်စားသူ အများအပြား ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူခြင်း၊ သားကောင်များ ရောင်းချခြင်း နှင့် အနားယူခြင်းများ ပြုလုပ်ရာ နေရာ ဖြစ်သည်။ ကုန်သည်များလည်း မှော်ကျောက်သလင်း နှင့် သားရေများ လာရောက် ဝယ်ယူရာ နေရာ ဖြစ်သဖြင့် လူစည်ကားပြီး အလွန် ဖွံ့ဖြိုးလှပေသည်။

လူစည်ကားသော လမ်းမပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ရင်း ဈေးသည်များ၏ အော်သံများကို နားထောင်ကာ မုန်လဲ့ ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် သက်သာရာ ရသွားပြီး မှော်ရထား ဂိတ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်သည်။

"လေးစားရပါသော မှော်ဆရာကြီး ဘာများ အလိုရှိပါသလဲ ခင်ဗျာ" မှော်ရထား ဂိတ်သို့ ရောက်သည်နှင့် ဝန်ထမ်း တစ်ယောက် က အမြန် လာရောက် နှုတ်ဆက်သည်။

"ရထားငှားမလို့"

မုန်လဲ့ က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သူဌေး ဒီမှာ အကြီးဆုံး မှော်ရထား က လူဘယ်နှစ်ယောက် စီးလို့ ရလဲ"

ဝန်ထမ်း က ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "လူ ၅၀ ပါ ခင်ဗျာ"

"လူ ၅၀ လား ကောင်းပြီ ကျွန်တော် နှစ်စီး ငှားမယ်" မုန်လဲ့ က လက်နှစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "လူ ၅၀ စီး မှော်ရထား နှစ်စီး ဆိုရင် ငှားရမ်းခ ဘယ်လောက် ကျမလဲ"

"မှော်ဆရာကြီး ကျွန်တော်တို့က တစ်နာရီ ကို တွက်တာပါ ခင်ဗျာ ကြီးမားတဲ့ မှော်ရထား တစ်စီး ရဲ့ တစ်နာရီ ငှားရမ်းခ က ရွှေဒင်္ဂါး ၈၈ ပြား ပါ နှစ်စီး ဆိုရင် ၁၇၆ ပြား ပါ" ဝန်ထမ်း က ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။ "အချိန် ဘယ်လောက်ကြာအောင် ငှားမှာလဲ ခင်ဗျာ"

"၁၅ နာရီ လောက်ပဲ ထားလိုက်ပါ"

မုန်လဲ့ က စိတ်ထဲတွင် တွက်ကြည့်လိုက်သည်။

"၁၅ နာရီ ဆိုရင် ကြီးမားတဲ့ မှော်ရထား နှစ်စီး အတွက် စုစုပေါင်း ရွှေဒင်္ဂါး ၂၆၄၀ ပြား ပါ ခင်ဗျာ" ဝန်ထမ်း က ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။ "ကတ်နဲ့ ရှင်းမှာလား ဒါမှမဟုတ် ငွေသား နဲ့ပဲ ရှင်းမှာလား ခင်ဗျာ"

မုန်လဲ့ က ရွှေဒင်္ဂါး အချို့ကို ထုတ်ပေးလိုက်ရာ ဝန်ထမ်း က ရေတွက်ပြီးနောက် ပြေစာ တစ်ရွက် ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ မုန်လဲ့ က ပြေစာ ကို ယူပြီး ရထားရပ်နားရာ သို့ သွားလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ကြီးမားသော မှော်ရထား နှစ်စီး က မှော်သားရဲ မြို့ငယ်လေး မှ ထွက်ခွာသွားပြီး ၇ နာရီ အကြာတွင် မှော်သားရဲ ရွာ သို့ အဆင်ပြေစွာ ရောက်ရှိလာတော့သည်။ ရွာသူရွာသား များ လည်း အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ ရထားပေါ်သို့ တက်ကြတော့သည်။

ရွာသူရွာသား အများစု အတွက်တော့ ဤသည်မှာ မှော်ရထား ကို ပထမဆုံး အကြိမ် စီးဖူးခြင်း ဖြစ်ရာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှား နေကြပြီး ကလေး အချို့မှာမူ ရထားတွဲလမ်းကြား တွင် ပြေးလွှား ဆော့ကစား နေကြကာ အလွန် ပျော်ရွှင် နေကြတော့သည်။

ဟားဒက်စ် က ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် ကျေးဇူးတင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး "မုန်လဲ့ ဒီတစ်ခါ မင်းကို တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသာ မရှိရင် ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲ မသိဘူး"

"ဒီလို စကားတွေ ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး ကျွန်တော် လည်း ရွာသား တစ်ယောက်ပဲလေ ဒါက ကျွန်တော် လုပ်သင့် လုပ်ထိုက်တာ ပါပဲ"

မုန်လဲ့ က လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပြုံး၍ "ဒါနဲ့ ကျွန်တော် မှော်သားရဲ တောင်တန်း ထဲမှာ ပစ္စည်း တချို့ ကောက်ရခဲ့တယ် ကျွန်တော့် အတွက်တော့ အသုံးမဝင်ဘူး ရွာသူရွာသား တွေ အတွက် အသုံးဝင်မလား ကြည့်ကြည့်ပါဦး"

ပြောပြီးသည်နှင့် မုန်လဲ့ က စာလိပ် အချို့ကို ထုတ်ပေးလိုက်ရာ ဟားဒက်စ် က သံသယဖြင့် စာလိပ် တစ်ခုကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း မျက်လုံး ပြူးသွားတော့သည်။

“မီးတောက် အရည်ပျော်ခြင်း ကျင့်စဉ်"

"မုန်လဲ့ ဒါ... ဒါက စစ်ရေးစွမ်းအင် ကျင့်စဉ် လား"

"ဒါ... ဒါက အရမ်း တန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ် ငါတို့ မယူရဲပါဘူး"