အခန်း ၈၈

အခန်း ၈၈။ မြို့တံခါး ပိတ်သွားခြင်းနှင့် ကြယ်ရောင်လမ်းမ

မုန်လဲ့ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း မှော်သားရဲတောအုပ်တွင် လှည့်လည်သွားလာနေသည်မှာ မှော်သားရဲများကို သတ်ဖြတ်ရန် သီးသန့် မဟုတ်ပေ။ လူသားများ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကိုလည်း အကြိမ်များစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုယုတ်မာသော စွန့်စားသူများက ဤကဲ့သို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကိစ္စများကို မကြာခဏ ပြုလုပ်လေ့ရှိကြပြီး သူတို့ထံတွင် တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများ ပါဝင်သည့်အပြင် အခြားအရာများလည်း ပါရှိတတ်ပေသည်။

စစ်ရေးစွမ်းအင် ကျင့်စဉ် များသည် ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

အကြိမ်များစွာ ပြန်လည် တိုက်ခိုက် သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် မုန်လဲ့သည် စစ်ရေးစွမ်းအင် ကျင့်စဉ် အများအပြားကို ရရှိခဲ့သည်။ သာမန် ကျင့်စဉ်များ ပါဝင်သလို အလွန် အဖိုးတန်သော အဆင့်မြင့် ကျင့်စဉ်များလည်း ပါဝင်ကာ အများအပြား ရရှိခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ထိုအရာများက မုန်လဲ့အတွက်တော့ အသုံးမဝင်လှချေ။ မီးနဂါး ကျမ်းစာ တစ်အုပ်တည်းနှင့်ပင် သူ၏ လေ့ကျင့်မှုအတွက် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်ရာ ကျင့်စဉ်များ မည်မျှပင် များပြားနေပါစေ အလကားပင် ဖြစ်သည်။

အလကား ဖြစ်နေမှတော့ ရွာသူရွာသားများကို ပေးလိုက်လျှင် ပိုကောင်းမည် မဟုတ်ပါလော။ ထိုသို့ဆိုပါက ရွာသူရွာသားများ၏ စွမ်းအားလည်း တိုးတက်လာနိုင်ပြီး ပစ္စည်းများကိုလည်း အကျိုးရှိရှိ အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဟားဒက်စ်ကတော့ လက်မခံဘဲ ငြင်းဆန်နေသည်။ "မုန်လဲ့ ဒီစစ်ရေးစွမ်းအင် ကျင့်စဉ်တွေက အရမ်း တန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ် ငါတို့ မယူရဲပါဘူး မင်းက ရွာအတွက် အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့ပြီးပြီ..."

"ခေါင်းဆောင် ဟားဒက်စ် ဒါတွေ အကုန်လုံးက ကျွန်တော် မှော်သားရဲတောအုပ်ထဲမှာ ကောက်ရခဲ့တာတွေပါ ကျွန်တော့်အတွက် ဘာမှ အသုံးမဝင်ပါဘူး ခင်ဗျား ယူထားလိုက်ပါ"

မုန်လဲ့က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကျင့်စဉ်တွေကို အားလုံးကို သင်ပေးလိုက်လို့ ရပါတယ် အထူးသဖြင့် ကလေးတွေကိုပေါ့ အားလုံးရဲ့ စွမ်းအားတွေ တိုးတက်လာရင် ကျွန်တော် အပြင်ထွက်တဲ့ အခါ နောက်ဆံတင်းစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့"

"ဒါက..."

ဟားဒက်စ်က အချိန်အတော်ကြာအောင် တွေဝေနေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်မူ လက်ခံလိုက်တော့သည်။

...

၇ နာရီ ကြာပြီးနောက် မုန်လဲ့တို့ အဖွဲ့သည် နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီးသို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော် အားလုံး မထင်မှတ်ထားခဲ့သည်မှာ နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီး၏ မြို့တံခါးများ အားလုံး ပိတ်ထားပြီး အဝင်အထွက်ကို တားမြစ်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အထဲကလူ အပြင်ထွက်မရ။

အပြင်ကလူ အထဲဝင်မရ။

သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး လှံရှည်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော စစ်သားများက မြို့ရိုးပေါ်တွင် မတ်မတ်ရပ်ကာ အသင့်အနေအထားဖြင့် စောင့်ကြပ်နေကြသည်။

မြို့ရိုးအောက်တွင်မူ စွန့်စားသူများ၊ ကုန်သည်များ၊ သာမန်ပြည်သူများ အများအပြား စုရုံးနေကြပြီး မြို့ပြင်တွင် ပိတ်မိနေကာ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ စစ်သားများကို ဆဲဆိုနေကြတော့သည်။

"တံခါးဖွင့်ပေး"

"မြန်မြန် မြို့တံခါး ဖွင့်ပေးစမ်း"

"ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး လာတော့မယ် ငါတို့ကို မြန်မြန် ပေးဝင်စမ်း"

"သေနာကောင်တွေ မင်းတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို သေချာ ဖွင့်ကြည့်စမ်း ငါက ဆန်းချူးလင် က မြို့စား စကိုက်စ် ပဲ ငါ့အတွက် မြန်မြန် မြို့တံခါး ဖွင့်ပေးစမ်း"

"အို... နဂါးနတ်ဘုရား ခင်ဗျားက ကိုယ့်ရဲ့ ပြည်သူတွေကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီလား..."

ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုနေသူများကို မြို့ရိုးပေါ်ရှိ စစ်သားများက ရုပ်တုများအလား လျစ်လျူရှုထားပြီး မြို့တံခါး ဖွင့်ပေးမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပြချေ။

ဤသည်က လူများကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေပြီး ဆဲဆိုသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေကာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီးနှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

မှော်ရထားက လူအုပ်ကြီးရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး မုန်လဲ့က ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ အရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ဟားဒက်စ်က မုန်လဲ့၏ အနောက်မှ လိုက်လာပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ "မုန်လဲ့ မြို့တံခါး ပိတ်သွားပြီ ဘယ်လို လုပ်မလဲ"

"အရင်ဆုံး မလောနဲ့"

မုန်လဲ့က လက်ကာပြလိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီး အရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ မှူးမတ် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် ဖြစ်နေသော လူလတ်ပိုင်း တစ်ယောက်က ဆဲဆိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "သေနာကောင်တွေ ငါက မှူးမတ် တစ်ယောက်ကွ ငါ့ကို မြို့ပြင်မှာ ပိတ်ထားလို့ မရဘူး"

"သခင်လေး မြန်မြန် အကြံ တစ်ခုခု စဉ်းစားပါဦး"

အနားရှိ မှူးမတ် အမျိုးသမီး တစ်ယောက်က ကလေးငယ် တစ်ယောက်ကို ပွေ့ချီကာ ငိုယိုရင်း စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ ကလေးလေးက တစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ ငါ မသေချင်ဘူး... အီးဟီးဟီး"

ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် လူကြီးက ပွေ့ချီထားသော ကလေးငယ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အဆီများ တုန်ယင်သွားကာ ပို၍ ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။ "လိပ်သူငယ်တွေ မင်းတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို သေချာ ဖွင့်ကြည့်စမ်း ငါက မြို့စား ကွ ငါက မှူးမတ်..."

ထိုလူကြီး ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုနေစဉ်မှာပင် အဝေးမှ အမည်းရောင် အရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် မြို့ရိုးအောက်သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။ ထို့နောက် အပေါ်သို့ မြင့်မားစွာ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ခြေဖျားဖြင့် မြို့ရိုးကို အဆက်မပြတ် နင်းကာ ပင့်ကူတစ်ကောင်အလား မြို့ရိုးပေါ်သို့ တက်သွားတော့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုလူကြီးက အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး လေးစားရပါသော အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ကျွန်တော် ရွှေဒင်္ဂါး ၁၀၀၀၀ ပေးပါ့မယ် ကျွန်တော်တို့ကို အပေါ် ခေါ်သွားပေးပါ"

သို့သော် ထိုသူက အနောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ မြို့ရိုးပေါ်သို့ ရောက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားရာ ထိုလူကြီး၏ စကားကို လုံးဝ မကြားလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

"သေနာကောင်"

မြို့စား စကိုက်စ် အလွန် ဒေါသထွက်ပြီး ခြေဆောင့်လိုက်သည်။

"ဒီက မြို့စားကြီး သူတို့က ဒီလို မြို့ရိုးပေါ် ခုန်တက်တာကို ခွင့်ပြုထားတာလား" မုန်လဲ့က မြို့ရိုးပေါ်ရှိ စစ်သားများကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးလိုက်သည်။

မြို့စား စကိုက်စ်က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မုန်လဲ့ကို မကျေမနပ်ဖြင့် ကြည့်ကာ "ဘာလို့ ခွင့်မပြုရမှာလဲ မင်းမှာ အပေါ်ကို ခုန်တက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိရင် သူတို့က မင်းကို အောက်ဆင်းခိုင်းလို့ ရမှာမို့လို့လား"

"ဟုတ်တယ် ဒီနဂါးသွေးတံတိုင်းကြီးက သားရဲလှိုင်းလုံးတွေကို ကာကွယ်ဖို့ ဆောက်ထားတာ ငါတို့ကို တားဖို့ မဟုတ်ဘူး ဒီသေနာကောင်တွေ ငါတို့ကို အပြင်မှာ ပိတ်မထားသင့်ဘူး"

"အပေါ်ကို ခုန်တက်နိုင်တဲ့ သူတွေ အကုန်လုံး တက်သွားကြပြီ အခုက ငါတို့လို ဘာမှ မတတ်နိုင်တဲ့ အပြစ်မဲ့ ပြည်သူတွေပဲ ကျန်တော့တာ သူတို့က ငါတို့ကို မြို့ရိုးအောက်မှာ သေစေချင်နေတာ သေချာတယ်"

"မြို့ရိုးက မီတာ ၅၀ လောက် မြင့်တာ အဆင့်သုံး စစ်သည်တော် တွေမှ အပေါ်ကို ခုန်တက်နိုင်တာ ငါတို့က..."

ဘေးရှိ လူများ အားလုံး ဒေါသထွက်ကာ ဝမ်းနည်းနေကြပြီး ဟားဒက်စ် ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "သားရဲလှိုင်းလုံး ဖြစ်လာပြီ ဆိုရင် နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီးကို ကြိုတင် ပိတ်ထားလေ့ ရှိတယ် သားရဲလှိုင်းလုံး ပြန်ဆုတ်သွားမှပဲ ပြန်ဖွင့်တာ အချိန်မီ မဝင်နိုင်တဲ့ သူတွေကတော့ ကံတရားကိုပဲ ပုံအပ်ထားရတော့တာပဲ"

"ဒါကလည်း တတ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စ မှ မဟုတ်တာ"

အဖိုးအိုက လေထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "မြို့တံခါးကို တည်ဆောက်ထားတဲ့ ပစ္စည်း က ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီး မှာ အမာကြောဆုံးနဲ့ အလေးဆုံး ဖြစ်တဲ့ အမည်းရောင် ကျောက်သလင်း နဲ့ ဆောက်ထားတာ မြို့တံခါး တစ်ခုတည်းတင် ပေါင် တစ်သန်း လောက် လေးတယ် မြို့တံခါး တစ်ခါ ဖွင့်ဖို့ အဆင့်ရှစ် မှော်ကျောက်သလင်း တစ်ခု ကုန်တယ် အဆင့်ရှစ် မှော်ကျောက်သလင်း ရဲ့ တန်ဖိုးကို မင်းလည်း သိတာပဲ"

အဖိုးအိုက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီးကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ စစ်သားတွေရဲ့ အမြင်မှာ နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီး ပေါ်ကိုတောင် မတက်နိုင်တဲ့ သာမန် ပြည်သူတွေရဲ့ တန်ဖိုးက အဆင့်ရှစ် မှော်ကျောက်သလင်း တစ်ခုလောက်တောင် မတန်ဘူးလို့ တွေးနေကြတာ ဖြစ်မယ်"

မုန်လဲ့ ဘာမှ မပြောတော့ချေ။ သူ ယခု ကမ္ဘာသို့ ရောက်ခါစက ဆိုလျှင် လူ့အသက်ကို မြက်ပင်အလား သဘောထားသည့် ဤလုပ်ရပ်ကို နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ လောကကြီးတွင် လူ့အသက်ထက် အရေးကြီးသည်မှာ ဘာမျှ မရှိချေ။

သို့သော် ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးတွင် အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး အရာများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် ၎င်းကို အလွယ်တကူ နားလည်သွားခဲ့သည်။

နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာတွင် အဆင့်အတန်း လေးဆင့်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခွဲခြားထားပြီး သာမန် လူသားများမှာ ထိုမှူးမတ်များ၊ အာဏာရှိသူများ၏ အမြင်တွင် အဆင့်နိမ့်သူများသာ ဖြစ်သည်။

အဆင့်နိမ့်တွေရဲ့ အသက်က တန်ဖိုးရှိလို့လား။

နည်းနည်းလေးမှ မရှိပါဘူး။

သေရင်လည်း သေသွားတာပဲ။

ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဆင့်ရှစ် မှော်ကျောက်သလင်း တစ်ခုနဲ့ သွားယှဉ်လို့ ရမှာလဲ။

"ဒီ စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းတဲ့ ကမ္ဘာကြီး"

မုန်လဲ့က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ခေါင်းထဲရှိ ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးများကို ဖယ်ရှားလိုက်ကာ မြို့ရိုးအောက်သို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "မြို့တံခါးကို ဖွင့်လို့ မရမှတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တက်ရတော့မှာပေါ့"

ပြောပြီးသည်နှင့် အဝေးမှ မြေကြီးက ရုတ်တရက် တုန်ခါလာပြီး မြေကြီး နဂါး တစ်ကောင်က ရုတ်တရက် မြေအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာကာ ဟိန်းဟောက်ရင်း မြို့ရိုးအောက်သို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။

ထို့နောက် မြို့ရိုးအောက်သို့ တိုက်ရိုက် ဝင်တိုက်လိုက်သည်။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

မြေကြီးများ လွင့်စင်လာပြီး မြေပြင် တုန်ခါသွားသည်။

မြေကြီး အများအပြား စုပုံလာပြီး အသက်ရှူ အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် မြို့ရိုးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိနိုင်မည့် ကြယ်ရောင် လမ်းမကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

"အို... နဂါးနတ်ဘုရား"

"ဒါ..."

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မြို့ရိုးအောက်ရှိ လူများ အားလုံး အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး မြို့ရိုးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိနိုင်မည့် လမ်းမကြီးကို ကြည့်ကာ ဘာလုပ်ရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။

"လမ်း"

"လမ်းကြီးပဲ"

ဘယ်သူ အော်လိုက်မှန်း မသိသော်လည်း လူများ အားလုံး ချက်ချင်း ပျော်ရွှင်သွားကြပြီး ဝမ်းသာမျက်ရည်များ ကျကာ ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်နေကြတော့သည်။

"မှော်ဆရာ"

"ဒါ မှော်ဆရာကြီး ပဲ"

"သူက ဒီလမ်းကို ဖန်တီးပေးလိုက်တာ"

လူများ အားလုံးက လမ်းမကြီး အပေါ်တွင် ရပ်နေသော မုန်လဲ့ကို ကြည့်ကာ ကျေးဇူးတင်မှုများ အပြည့်အဝ ဖော်ပြနေကြပြီး မုန်လဲ့က ပြုံး၍ "အချိန်က စောင့်မနေဘူး မြန်မြန် တက်လာကြ"

"ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့"

လူများ အားလုံး အချိန်မဆွဲရဲဘဲ ပစ္စည်းများကို အမြန် သိမ်းကာ လမ်းမကြီး အတိုင်း မြို့ရိုးပေါ်သို့ တက်လာကြတော့သည်။ ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် မြို့စား စကိုက်စ် က မုန်လဲ့၏ အရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ရှက်ရွံ့မှု၊ ကျေးဇူးတင်မှုများဖြင့် မှူးမတ် တစ်ယောက်၏ စနစ်ကျသော အရိုအသေပြုခြင်းကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"လေးစားရပါသော မှော်ဆရာကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျွန်တော်... စကိုက်စ် ပိုလွန်ဂါ က ခင်ဗျားရဲ့ အသက်ကယ် ကျေးဇူးကို တစ်သက်လုံး မှတ်ထားပါ့မယ်"

"ရပါတယ်"