အခန်း ၉၀

အခန်း ၉၀။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ပြောင်းလဲမည်၊ သားရဲလှိုင်းလုံးကြီး ရောက်လာပြီ

နိုင်ငံတော်၏ ဥပဒေများက သာမန် ပြည်သူများ အပေါ် မည်မျှ ရက်စက်သနည်း ဆိုသည်ကို စစ်ပွဲများ သို့မဟုတ် သားရဲလှိုင်းလုံးများ ဖြစ်လာချိန်တွင် အသိသာဆုံး မြင်တွေ့ရပေသည်။

စစ်သားများ ကုန်သွားပြီလော။

သာမန် ပြည်သူများက အရန် စစ်သားများ ဖြစ်လာမည်။ အခြေအနေ ပိုဆိုးလာပါက မှူးမတ် မဟုတ်သော အစွမ်းထက်သူများလည်း စစ်မှုထမ်းရမည် ဖြစ်သည်။

စစ်ရိက္ခာများ ကုန်သွားပြီလော။

စစ်တပ်က သာမန် ပြည်သူများထံမှ စစ်ရိက္ခာများကို အတင်းအဓမ္မ သိမ်းယူခွင့် ရှိသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ စစ်ပွဲများ ဖြစ်လာပါက သာမန် ပြည်သူများသည် အရန် စစ်သားများ အဖြစ် အချိန်မရွေး စစ်မြေပြင်သို့ သွားရောက် တိုက်ပွဲဝင်ရန် ပြင်ဆင်ထားရုံသာမက စစ်တပ်အတွက် စစ်ရိက္ခာများပါ ထောက်ပံ့ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

ယင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက စွမ်းအား ပိုမို ကြီးမားပြီး ပိုမို ချမ်းသာသော မှူးမတ်များမှာမူ အရန် စစ်သား စာရင်းတွင် မပါဝင်သလို စစ်ရိက္ခာလည်း ထောက်ပံ့ရန် မလိုအပ်ချေ။ ထို့အပြင် ဥပဒေ၏ အကာအကွယ်နှင့် စစ်တပ်၏ အကာအကွယ်ကိုပင် ရရှိသေးသည်။

လူ့အဖွဲ့အစည်း အတွင်းရှိ အခွင့်အရေးများမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအလား ကွာခြားလှပေသည်။

ဤသည်ကား...

အလွန်အမင်း ဖောက်ပြန်နေသော ပဒေသရာဇ် ခေတ်နှင့် ကျွန်ခေတ် ရောနှောနေသည့် လူ့အဖွဲ့အစည်းပင် ဖြစ်သည်။ လူဦးရေ၏ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းသော ဆင်းရဲသား အလုပ်သမားများသည် လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အရင်းအမြစ် ၁ ရာခိုင်နှုန်းကိုသာ ခံစားရပြီး လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ထမ်းပိုးထားရသည်။

ဖောက်ပြန်နေသည် ဆိုသော စကားလုံးကပင် ဤလူ့အဖွဲ့အစည်းကို ဖော်ပြရန် မလုံလောက်တော့ချေ။

ရက်စက်မှုကသာ အမှန်တကယ် ပုံရိပ်ပင် ဖြစ်သည်။

မုန်လဲ့၏ ရင်ထဲတွင် မီးတောက်များ တောက်လောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူသည် ကယ်တင်ရှင် တစ်ယောက် မဟုတ်ကြောင်း၊ အားလုံးထက် အရင် ပူပန်ပြီး အားလုံးထက် နောက်မှ ပျော်ရွှင်မည့် လူကောင်း တစ်ယောက် မဟုတ်ကြောင်း သူ ကိုယ်တိုင် သိထားသည်။

သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ အစအဆုံး တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ပိုမို ကောင်းမွန်စွာ အသက်ရှင် နေထိုင်ရန်၊ လွတ်လပ်စွာ၊ ပျော်ရွှင်စွာ၊ စိတ်ကြိုက် နေထိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ မုန်လဲ့ အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။ ဤကမ္ဘာကြီးကို အသုံးမကျသော နဂါးကြီးများက အဘယ်ကြောင့် အုပ်စိုးနေရသနည်း။ လူသားများက အဘယ်ကြောင့် အဆင့်နိမ့်ကျစွာ နေထိုင်ပြီး သူများ အနိုင်ကျင့်သမျှ ခံနေရသနည်း။

"စောင့်ကြည့်နေလိုက်ပါ"

"ဒီ ရွံစရာကောင်းတဲ့ ကမ္ဘာကြီး"

"တစ်နေ့ကျရင်"

"ငါ ဒီကောင်းကင်ကြီးကို ပြောင်းလဲပစ်မယ်၊ ဒီမြေကြီးကို ပြောင်းလဲပစ်မယ်"

"အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင်..."

"ဒီကောင်းကင်ကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်၊ ဒီမြေကြီးကို ခြေမွပစ်မယ်"

"လောကကြီးကို အမှန်တရား ပြန်လည် ဆောင်ကြဉ်းပေးမယ်"

"ကောင်စုတ်လေး ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ"

နားဘေးတွင် အဖိုးအို၏ အသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာရာ မုန်လဲ့ အတွေးများထဲမှ နိုးထလာသည်။ မုန်လဲ့က တိတ်ဆိတ်နေသော မြို့လေးကို ကြည့်ကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။ "နိုင်ငံတော် တိုးတက်ရင်လည်း ပြည်သူတွေ ဒုက္ခရောက်တယ်၊ နိုင်ငံတော် ပျက်စီးရင်လည်း ပြည်သူတွေ ဒုက္ခရောက်တယ် ဆိုတဲ့ စကားကို ကျွန်တော် အခုမှ သေသေချာချာ နားလည်သွားတော့တယ်"

"နိုင်ငံတော် တိုးတက်ရင်လည်း ပြည်သူတွေ ဒုက္ခရောက်တယ်၊ နိုင်ငံတော် ပျက်စီးရင်လည်း ပြည်သူတွေ ဒုက္ခရောက်တယ်"

အဖိုးအိုက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားကာ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများနှင့် တွေးတောနေမှုများ ပေါ်လာသည်။ အချိန်အတော်ကြာမှ သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ဒီလောက်အထိ မြင်နိုင်တာ ရှားပါတယ်"

"ကျောင်းအုပ်ကြီး ခင်ဗျား နားလည်လို့လား"

မုန်လဲ့က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ယောက်လေ ပြီးတော့ မှူးမတ် မျိုးနွယ် က ဆင်းသက်လာတာ ကျွန်တော်တို့လို လူတွေရဲ့..."

"မုန်လဲ့ မင်း မှားသွားပြီ"

အဖိုးအိုက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါက မှူးမတ် မျိုးနွယ် က ဆင်းသက်လာတာ ဟုတ်ပါတယ် ဒါပေမယ့် ငါက သာမန် ပြည်သူတွေရဲ့ ဒုက္ခကို နားမလည်ဘူးလို့ မဆိုလိုပါဘူး။ ငါ့အဖေက လူသား တစ်ယောက် ဆိုတာ မင်း သိလား ပြီးတော့ သူက ကျွန် တစ်ယောက်ပဲ"

"..."

မုန်လဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤအကြောင်းကို သူ တကယ် မသိခဲ့ပေ။

"အဲဒီတုန်းက ငါ့အဖေ ကို ခိုင်းစေဖို့ အတွက် အလုပ်သမား ကျွန် တစ်ယောက် အဖြစ် မျိုးနွယ်စု ကနေ အမေ့ ဆီကို ပို့ပေးခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် ငါ့အဖေ က ကံကောင်းတယ် ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက စိတ်ထားကောင်းတဲ့ အမေ နဲ့ တွေ့ခဲ့ရလို့ပဲ"

အဖိုးအို၏ မျက်လုံးများ နူးညံ့သွားပြီး အတိတ်ကို ပြန်လည် တမ်းတနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ "အမေ က မှူးမတ် သမီးပျို တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမယ့် အဖေ့ အပေါ် အရမ်း ကောင်းတယ် အဖေ့ကို ဆွေမျိုး တစ်ယောက်လို သဘောထားရုံသာမက လေ့ကျင့်ဖို့လည်း သင်ပေးခဲ့တယ်"

"အဲဒီနောက်ရော"

မုန်လဲ့က ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ဟားဟား ငါ့အဖေ က ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ပဲ"

အဖိုးအိုက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။ "နှစ်အနည်းငယ် အတွင်းမှာတင် စစ်ရေးစွမ်းအင် လေ့ကျင့်မှု တွေ အောင်မြင်လာပြီး မီးနဂါး နိုင်ငံတော် ရဲ့ အသက်အငယ်ဆုံး အဆင့်ကိုး စစ်သည်တော် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ နောက်ဆယ်နှစ် အကြာမှာ မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ အဆင့် ကို အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိခဲ့တယ်"

"ဒီလောက်တောင် စွမ်းတာလား"

မုန်လဲ့ မျက်လုံး ပေကလပ် ပေကလပ် လုပ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့ အဖေ့ ရဲ့ စစ်ရေးစွမ်းအင် ပါရမီ က လောက မှာ ရှားပါတယ် ညီမလေး ကလည်း အဖေ့ရဲ့ စစ်ရေးစွမ်းအင် ပါရမီ ကို အမွေဆက်ခံ ရရှိပြီး အသက် ၇၀ အရွယ်မှာ မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ အဆင့် ကို ရောက်ရှိခဲ့တယ်လေ။ သေချာတာပေါ့ ငါလည်း မဆိုးပါဘူး"

အဖိုးအိုက တိုးတိုးလေး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "မင်းကို ဒါတွေ ပြောပြနေတာက ငါ့ကိုယ်ထဲမှာ လည်း လူသားတွေရဲ့ သွေး၊ ကျွန်တွေရဲ့ သွေး စီးဆင်းနေတယ် ဆိုတာကို မင်း သိစေချင်လို့ပဲ။ ငါက မင်းထက်တောင် အောက်ခြေ ပြည်သူတွေရဲ့ ဒုက္ခကို ပိုနားလည်သေးတယ်"

"ကျောင်းအုပ်ကြီး ကြည့်ရတာ ကျွန်တော် ခင်ဗျား အကြောင်း ကို သိပ်မသိသေးဘူး ထင်တယ်"

မုန်လဲ့က ပြုံး၍ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "နောက်ဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ အရင်တုန်းက သူရဲကောင်း ဇာတ်လမ်း တွေကို ကျွန်တော့် ကို ပိုပြီး ပြောပြပေးပါဦး ဟားဟား မိသားစု တစ်စု ထဲမှာ မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ အဆင့် ၃ ယောက်တောင် ရှိတာ အရမ်း မိုက်တာပဲ ကျောင်းအုပ်ကြီး"

"တော်စမ်းပါ အပိုတွေ လာပြောမနေနဲ့"

အဖိုးအိုက လက်ကာပြလိုက်သည်။ "မင်း အဲဒီလို အားနေရင် လေ့ကျင့်ဖို့ အချိန်ပေးလိုက်ပါ မြန်မြန် မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ အဆင့် ကို ရောက်ပြီး ငါတို့ ခရိုကာ မျိုးနွယ်စု ရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေ ကို ပြန်လည် အသက်သွင်းပေးပါ"

"ခရိုကာ မျိုးနွယ်စု ဟုတ်လား ခင်ဗျားတော့ တစ်သက်လုံး မျှော်လင့်လို့ ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး နောင်ကျရင် မုန် မျိုးနွယ်စု၊ မုန် နိုင်ငံတော်၊ မုန် အင်ပါယာ တွေပဲ ရှိလာတော့မှာ... ဟားဟား"

မုန်လဲ့က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရွာသူရွာသား များကို ခေါ်ကာ မြို့လေးထဲမှ ထွက်သွားတော့သည်။

"မုန်လဲ့ ငါတို့ အခု ဘယ်ကို သွားကြမလဲ"

"မှော်သားရဲ မြို့ငယ်လေး လည်း မလုံခြုံတော့ဘူး တကယ်လို့ စစ်သားတွေ ကုန်သွားရင် ရွာသူရွာသား တွေက အလွယ်တကူ စစ်မှုထမ်း စာရင်းထဲ ပါသွားလိမ့်မယ်"

"ငါတို့ လုံခြုံတဲ့ နေရာ တစ်ခု ရှာရမယ်"

မုန်လဲ့က မှော်ကော်ဇောပျံ ကို ထိန်းချုပ်ကာ အဝေးရှိ လူသူကင်းမဲ့ပြီး ရေပေါများသော လျှို့ဝှက် ချောက်ကမ်းပါး တစ်ခုကို အမြန် ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ထိုနေရာမှာ ရွာသူရွာသား များကို နေရာချထားရန် အလွန် သင့်တော်ပေသည်။

"အားလုံးပဲ ဒီနေရာမှာ ခဏလောက် နေကြပါဦး"

"ခေါင်းဆောင် ဟားဒက်စ်၊ ရွာသူကြီး၊ ဒါက ကျွန်တော် အခုလေးတင် ဝယ်လာတဲ့ တဲ ၅၀ ပါ ပြီးတော့ အစားအစာ တွေနဲ့ အသား တွေလည်း ပါပါတယ် အားလုံး ၃ ရက်လောက် စားဖို့ လုံလောက်ပါတယ်"

"အားလုံးပဲ ဒီမှာ စိတ်ချလက်ချ နေကြပါ တိုင်ဒီ ရှိနေတော့ လုံခြုံရေး အတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ပြန်ဆုတ်သွားရင် ကျွန်တော် လာခေါ်ပါ့မယ်"

"မုန်လဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

...

ရွာသူရွာသား များကို နေရာချထားပြီးနောက် မုန်လဲ့သည် ချောက်ကမ်းပါးမှ ထွက်ခွာလာပြီး နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီး ဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။ သူက နယ်စပ် ကာကွယ်ရေး စစ်တပ် ကို ကူညီရန် သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ကို ရှာဖွေရန် သွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

တခြားလူတွေက ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ကို ကြောက်ကြတယ်။

ဒါပေမယ့် မုန်လဲ့ ကတော့ မကြောက်ဘူး။

တခြားလူတွေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ အရာအားလုံး ကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ့် ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ဖြစ်ပေမယ့် မုန်လဲ့ အတွက်တော့ ကြီးပွား ချမ်းသာ ဖို့ အခွင့်အရေး ကောင်းကြီး တစ်ခုပဲ။

စဉ်းစားကြည့်လေ။

အများကြီး ရှိတဲ့ မှော်သားရဲ တွေ။

ဒါက ရွေ့လျားနေတဲ့ ရွှေတောင်ကြီး တွေပဲလေ။

ပြီးတော့ ကောက်ယူစရာ ပစ္စည်း တွေလည်း အများကြီး ရှိသေးတယ်။

ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ ကြီးပွားဖို့၊ စွမ်းအား မြှင့်တင်ဖို့ အခွင့်အရေး မျိုး ဘယ်မှာ သွားရှာလို့ ရဦးမလဲ။

"ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး လာနေပြီ"

"မြန်မြန် အသင့်ပြင်ထားကြ"

"ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး လာနေပြီ"

မုန်လဲ့ မြို့ရိုးပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီး တစ်ခုလုံးတွင် သတိပေး ခေါင်းလောင်းသံများ နှင့် ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

လူများ အပြေးအလွှား လှုပ်ရှားနေကြပြီး သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားကာ လက်နက် အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော စစ်သား အဖွဲ့များ က မြို့ရိုးပေါ်သို့ အမြန် တက်လာကြသည်။

မှော်ဆရာများ၊ လေးသည်တော်များ၊ ဒူးလေးသမားများနှင့် အမြောက်တပ်သားများ က ချက်ချင်း နေရာယူလိုက်ကြပြီး အသင့်အနေအထား ဖြင့် အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

"ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး လာနေပြီလား"

မုန်လဲ့က မှော်ကော်ဇောပျံ ကို စီးကာ မြို့ရိုး အထက် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းသွားပြီး မှော်သားရဲ တောအုပ် ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အဝေးရှိ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း တွင် မြေဝါရောင် ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင် မှ မတွေ့ရချေ။

မှော်သားရဲ တစ်ကောင် မှလည်း မတွေ့ရချေ။

လွင့်ပျံနေသော ဖုန်မှုန့် များကိုသာ တွေ့ရသည်။

"ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး"

မုန်လဲ့ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ် ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ပဲ"

အဖိုးအို မျက်နှာ တည်သွားပြီး "တစ်ရက်တောင် မကြာခင် မှော်သားရဲ တောအုပ် ထဲကနေ ထွက်လာတယ် ဒီတစ်ကြိမ် သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး က သမိုင်းမှာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးလောက်အောင် ကြီးမားတယ်"

"အရမ်း ဆိုးရွားနေတာလား" မုန်လဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်။

"သာမန် လောက် ဆိုးရွားတာ မဟုတ်ဘူး"

အဖိုးအိုက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သမိုင်းမှာ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး တွေက အနည်းဆုံး ၃ ရက်လောက် ကြာမှ မှော်သားရဲ တောအုပ် ထဲကနေ ထွက်လာကြတာ ဒီတစ်ခါတော့ တစ်ရက်တောင် မကြာဘူး မင်း စဉ်းစားကြည့်လို့ ရတယ်"

"ဆိုလိုတာက မှော်သားရဲ တောအုပ် ထဲက မှော်သားရဲ တွေ အကုန်လုံး အစားခံလိုက်ရပြီ ပေါ့" မုန်လဲ့ အသက်ရှူ မှားသွားသည်။ "ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ကို နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီး က တားဆီး နိုင်ပါ့မလား"

"တားဆီး နိုင်နိုင် မနိုင်နိုင် တားဆီး ရမှာပဲ"

အဖိုးအိုက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီး က နောက်ဆုံး ကာကွယ်ရေး လမ်းကြောင်း ပဲ တကယ်လို့များ ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး က နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီး ကို ဖြတ်ကျော် သွားနိုင်ရင် မီးနဂါး နိုင်ငံတော် တစ်ခုလုံး က ပြည်သူတွေ အကုန်လုံး ဒုက္ခရောက်ကုန်လိမ့်မယ်"

"ပိုက်ဆံ ရှိတဲ့ မှူးမတ် တွေကတော့ ထွက်ပြေးနိုင်ကြမှာပေါ့ ဒုက္ခရောက်မှာ က သာမန် ပြည်သူ တွေပဲ သူတို့က ဘယ်လိုမှ ထွက်ပြေးချိန် ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ကျွန်တော် နားလည်ပြီ"

မုန်လဲ့က တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မြေဝါရောင် ဖုန်မှုန့်များ။

နီးကပ်လာပြီ။

အလွန် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် နီးကပ်လာပြီ။

တဖြည်းဖြည်း နှင့်...

မြေကြီးများ စတင် တုန်ခါလာသည်။

မြင်းပေါင်း သိန်းချီ ပြေးဝင်လာသကဲ့သို့ပင်။

"ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း"

မြေကြီး တုန်ခါမှု က ပိုပို မြန်ဆန်လာသည်။

ဟိန်းဟောက်သံများ က ကောင်းကင်ယံ သို့တိုင် ပျံ့လွင့်သွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လွင့်ပျံနေသော ဖုန်မှုန့် မုန်တိုင်း များ ကြားမှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အနီရောင် ပုရွက်ဆိတ် များကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။