အခန်း ၉၂

အခန်း ၉၂။ တစ်ယောက်တည်း နှိမ်နင်းမယ် ဟုတ်လား ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ

ပိုင်ရှင် - မုန်လဲ့

မျိုးနွယ် - လူသား (မီးနဂါး သွေးမျိုးဆက် မီးတောက်မိစ္ဆာ သွေးမျိုးဆက်)

ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု - ရွှေဒင်္ဂါး ၁၆.၇၂ သန်း

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအား - အဆင့်ရှစ် စစ်သည်တော် (၃၃၁,၄၅၆ / ၁ သန်း)

စိတ်စွမ်းအင် - အဆင့်ရှစ် မဟာမှော်ဆရာကြီး (၂၄၉,၅၁၈ / ၁ သန်း)

မှော်စွမ်းအင် - အဆင့်ရှစ် မဟာမှော်ဆရာကြီး (၂၀,၆၄၈ / ၁ သန်း)

"အရမ်းမိုက်တာပဲ"

ကိုယ်ပိုင် အချက်အလက် ဇယားကို ကြည့်ကာ အထူးသဖြင့် အဆက်မပြတ် တိုးပွားနေသော ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို ကြည့်ပြီး မုန်လဲ့၏ ရင်ထဲတွင် အလွန် ကျေနပ်နေသည်။ သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်လျှင် ရွှေဒင်္ဂါး ၁ သောင်းခန့် တန်ဖိုးရှိပြီး ခုနက တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကောင်ရေ ရာပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ရွှေဒင်္ဂါး သန်းပေါင်းများစွာ ရရှိခဲ့သည်။

ပိုက်ဆံ လုနေရသလိုပင် ဖြစ်သည်။

အပျော်ရွှင်ရဆုံး အရာမှာ ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီးက ဆုတ်ခွာသွားမည့် အရိပ်အယောင် မပြဘဲ အဆက်မပြတ် ရောက်ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့ အားလုံးသည် ရွေ့လျားနေသော ရွှေတောင်ကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ အားလုံးကိုသာ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့လျှင် ဘယ်လောက်တောင် ချမ်းသာသွားမည်နည်း။

မုန်လဲ့၏ မျက်လုံးများ ပူနွေးလာပြီး "သူတို့ကို သတ် အကုန်လုံးကို သတ်ပစ် ဒါတွေ အကုန်လုံးက ပိုက်ဆံတွေပဲ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"စနစ် ငါ့ရဲ့ မှော်စွမ်းအင်တွေကို အပြည့် ဖြည့်ပေးစမ်း"

မုန်လဲ့က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ရဲရင့်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

မုန်လဲ့က ပုံမှန်ဆိုလျှင် ကပ်စေးနှဲပြီး ပိုက်ဆံကို ချွေတာလေ့ ရှိသော်လည်း ယခု အချိန်ကတော့ ကပ်စေးနှဲရမည့် အချိန် မဟုတ်ချေ။ ထပ်ပြီး ကပ်စေးနှဲနေလျှင် ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီးကို အခြားသူများ လုယူသွားလိမ့်မည်။

ထိုအခါ ဘာမှ ရတော့မည် မဟုတ်ချေ။

"ရပါတယ် ပိုင်ရှင်"

ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုက ချက်ချင်း ရွှေဒင်္ဂါး ၁၀ သန်းနီးပါး လျော့ကျသွားပြီး မှော်စွမ်းအင်က ၁ သန်းအထိ တစ်ဟုန်ထိုး တက်သွားတော့သည်။

မုန်လဲ့က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် ထဲရှိ အဆုံးအစ မရှိသော မှော်စွမ်းအင် များကို ခံစားကာ ခွန်အားများ ပြည့်ဝသွားတော့သည်။

"ရွှေတောင်ကြီးတို့ရေ သခင်လေး လာပြီ ဟီးဟီး"

မုန်လဲ့က ခေါင်းမော့ကာ ပြေးဝင်လာသော ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီးကို ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့က လမ်းကြောင်း ပြောင်းပြီး ဘေးနှစ်ဖက်မှ ခွဲထွက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီးက မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ရှည်လျားပြီး ချောက်ကမ်းပါး နှင့် မီးတံတိုင်းက မိုင်အနည်းငယ် သာ ရှိသည်။

ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီးက မီးတောက်များ ထဲသို့ အသေခံ မဝင်ဘဲ ဘေးနှစ်ဖက်မှ ကွေ့ရှောင်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရှောင်တတ်သေးတယ် မိုက်တယ်"

မုန်လဲ့က မှော်ကော်ဇောပျံ ကို စီးကာ တစ်ဖက်သို့ သွားလိုက်ပြီး အဆင့်ရှစ် မှော်ပညာ မြေကြီး စွမ်းအား ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ နောက်ထပ် ချောက်ကမ်းပါး တစ်ခုက ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြန်သည်။

မီးတောက်များကို မမြင်ရသဖြင့် ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး က တွေဝေခြင်း မရှိဘဲ ချောက်ကမ်းပါး ထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားကြပြန်သည်။ မုန်လဲ့ က ချက်ချင်းပင် ရှေးကျပြီး နားလည်ရခက်တဲ့ မှော်ဂါထာကို ထပ်မံ ရွတ်ဆိုလိုက်ပြန်သည်။

ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော နဂါး အသံ က ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားရာ မြို့စား ကော့ဒ် က မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်ပြီး "တကယ်ပဲ နဂါး ဘာသာစကား မှော်ပညာပဲ ဒီကောင်က တကယ်ပဲ နဂါး ဘာသာစကား မှော်ပညာကို အသုံးပြုတတ်တာပဲ" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ထပ်လာပြန်ပြီ"

"နောက်ထပ် ကြီးမားတဲ့ မီးလုံးကြီး တစ်လုံး ထပ်ပေါ်လာပြန်ပြီ"

"ဒါက တကယ်ပဲ အဆင့်ခုနစ် မှော်ပညာ မီးပင်လယ် ငရဲ ဟုတ်မဟုတ် ဘယ်သူ ပြောပြနိုင်မလဲ"

“ဝုန်း.”

မီတာ တစ်ရာ ကျယ်ဝန်းသော အဖြူရောင် မီးလုံးကြီး က ကောင်းကင်ယံ မှ ထပ်မံ ပြုတ်ကျလာပြီး ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲသံကြီး နှင့်အတူ မီးတောက်များ က ကောင်းကင်ယံ သို့တိုင် မြင့်တက်သွားကာ မရေမတွက်နိုင်သော သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် များ သေဆုံးသွားကြပြန်သည်။

ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု ဇယား က ရူးသွပ်စွာ ထပ်မံ တိုးပွားလာပြန်သည်။

"ဟားဟား ဒီလိုမှပေါ့"

"တိုးစမ်း တိုးစမ်း"

မုန်လဲ့ က ကောင်းကင်ယံ သို့ မော့ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောနေရာ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ စစ်သားများ အားလုံး နားမလည် ဖြစ်သွားကြသည်။ "အဲဒီကောင်က ဘာတွေ ရူးပြီး ရယ်နေတာလဲ အတုံးအတစ် ကောင်လိုပဲ"

"ဒီလောက် များတဲ့ သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ်တွေကို သတ်လိုက်ရလို့ ပျော်နေတာ ဖြစ်မယ်"

"စွမ်းအားကတော့ မဆိုးပါဘူး ဦးနှောက်က နည်းနည်း..."

"ဆက်လုပ်ကြစို့"

“ဝုန်း… ဝုန်း… ဝုန်း”

နောက်ပိုင်း အချိန်များ သည် မုန်လဲ့ ၏ အစွမ်းပြချိန် သက်သက် ဖြစ်သွားတော့သည်။ မြေကြီး စွမ်းအား နှင့် မီးပင်လယ် ငရဲ များကို အလကား ရထားသကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် အသုံးပြုနေပြီး နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီး ရှေ့တွင် ရူးသွပ်စွာ ပေါက်ကွဲနေတော့သည်။

ချောက်ကမ်းပါး များ ပေါ်လာသည်။

မီးလုံးကြီး များ ပြုတ်ကျလာသည်။

ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး အမြောက်အမြား ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ပုရွက်ဆိတ် များ သေဆုံးသွားကြသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်း ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဆိုသည်မှာ ဤအရာပင် ဖြစ်သည်။

ပေါက်ကွဲမှု ၏ အနုပညာ ဆိုသည်မှာ ဤအရာပင် ဖြစ်သည်။

ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး သွားရာ နေရာ တိုင်းသို့ မုန်လဲ့ က လိုက်လံ တားဆီးနေပြီး သူ တစ်ယောက်တည်း ၏ စွမ်းအား ဖြင့် ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ကို နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီး အပြင်ဘက် တွင် ပိတ်ဆို့ထားတော့သည်။

မီတာ ရာပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော မီးပင်လယ်ကြီး သည် နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီး နှင့် ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး အကြားတွင် တားဆီးထားပြီး ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး မည်မျှပင် ရူးသွပ်နေစေကာမူ မီးပင်လယ်ကြီး ကို မဖြတ်ကျော်နိုင်တော့ချေ။

ဤရူးသွပ်ဖွယ် ကောင်းသော မြင်ကွင်း က နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီး ပေါ်ရှိ လူတိုင်းကို အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားစေပြီး စစ်မြေပြင် တွင် လှုပ်ရှားနေသော မုန်လဲ့ ကို ကြည့်ကာ လူတိုင်း၏ ခေါင်းထဲတွင် အတွေး တစ်ခုတည်း သာ ရှိတော့သည်။

"ဒီကောင်က လူရော ဟုတ်သေးရဲ့လား သူ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ပုရွက်ဆိတ် တပ်မတော်ကြီးကို တားထားတာပဲ"

အဆင့်ရှစ် မဟာမှော်ဆရာကြီး သည် အလွန် စွမ်းအား ကြီးမားပါသည်။

လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် တောင်များကို ပြိုကျစေပြီး မြေကြီးကို အက်ကွဲစေနိုင်သည်။

သို့သော် အဆင့်ရှစ် မဟာမှော်ဆရာကြီး သည်လည်း လူသား ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့ လည်း ပင်ပန်းတတ်သည်။ မှော်စွမ်းအင် ကုန်ခမ်းတတ်သည်။ စိတ်စွမ်းအင် ကုန်ခမ်းတတ်သည်။ သို့သော် မုန်လဲ့ ကတော့ မြေကြီး စွမ်းအား နှင့် မီးပင်လယ် ငရဲ ကို အကြိမ်ပေါင်း များစွာ အသုံးပြုနေသော်လည်း မှော်စွမ်းအင် ကုန်ခမ်းသွားခြင်း မရှိသည့်အပြင် ပို၍ တက်ကြွလာပြီး ပို၍ စွမ်းအား ပြည့်ဝလာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဒါက တရားမျှတမှု မရှိတော့ဘူးလေ။

"နဂါး ဘာသာစကား မှော်ပညာက မှော်စွမ်းအင်ကို ချွေတာပေးနိုင်ပြီး စွမ်းအားကို ပိုကြီးမားစေတယ် ဆိုပေမယ့် ဒီလို နဂါး ဘာသာစကား မှော်ဆရာ မျိုးတော့ မရှိလောက်ပါဘူး" မြို့စား ကော့ဒ် လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သံသယ ဖြစ်သွားသည်။ "ဒီလောက် များပြားတဲ့ မှော်စွမ်းအင် မျိုးကို နဂါးကြီး တွေတောင် ပိုင်ဆိုင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

တကယ်တော့ သူတို့သာမက မုန်လဲ့ အကြောင်း ကို အသိဆုံး ဖြစ်သော အဖိုးအို ပင်လျှင် အံ့အားသင့် နေမိသည်။ မုန်လဲ့ တွင် မှော်စွမ်းအင် များပြားစွာ ရှိကြောင်း သူ သိထားသည်။ သို့သော် ဤမျှလောက် များပြားလိမ့်မည် ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။

အဖိုးအိုက မနေနိုင်တော့ဘဲ "မင်း အဆင့်ရှစ် မဟာမှော်ဆရာကြီး ဖြစ်လာတာ တစ်ပတ်တောင် မရှိသေးဘူးလေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဆင့်ရှစ် မှော်ပညာ တွေကို ဒီလောက် အများကြီး အသုံးပြုနိုင်တာလဲ ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

မုန်လဲ့ အလွန် ပျော်ရွှင်နေပြီး တစ်ဝက် နောက်ပြောင်ကာ "ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျွန်တော့်ဆီမှာ မှော်စွမ်းအင် တွေကို သိမ်းဆည်းထားနိုင်တဲ့ နတ်လက်နက် တစ်ခု ရှိတယ် ဆိုတာ ခင်ဗျား ယုံလား" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ယုံတာပေါ့ ဘာလို့ မယုံရမှာလဲ"

အဖိုးအိုက နှုတ်ခမ်းတွန့်လိုက်ပြီး "မင်းဆီမှာ နတ်လက်နက် နှစ်ခုတောင် ရှိနေတာ နောက်ထပ် အများကြီး ရှိနေလည်း မဖြစ်နိုင်စရာ အကြောင်း မရှိပါဘူး အရမ်း အားကျဖို့ ကောင်းတာပဲ"

"ငါ့မှာသာ ခန္ဓာကိုယ် ရှိနေသေးရင် နတ်ဘုရားသတ် လှံတံ ထဲကနေ ထွက်လို့ ရမယ် ဆိုရင် မင်းက ငါ့ရဲ့ တပည့် ဖြစ်နေရင်တောင် မင်းကို သတ်ပြီး မင်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို လုယူမိမှာပဲ မင်းရဲ့ ကိုယ်ထဲမှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက် တွေ ရှိနေလဲ ဆိုတာကို သေချာ ကြည့်ချင်တယ်"

"ဟားဟား နှမြောစရာ ကောင်းတာက တကယ် မဟုတ်နေတာပဲ"

မုန်လဲ့က ဂုဏ်ယူစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဒါပေမယ့် နောင်တစ်ချိန် အခွင့်အရေး ရရင်တော့ ခင်ဗျားကို အပြင်ထွက်ခွင့် ရအောင် လုပ်ပေးပါ့မယ် ခင်ဗျားရဲ့ လွတ်လပ်မှုနဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ပြန်ပေးပါ့မယ်"

"ဟွန်း မင်း ပါးစပ်က ထွက်လာတဲ့ စကားက ဘာလို့ ဒီလောက် နားထောင်ရ ခက်နေတာလဲ ငါက ဘယ်တုန်းက အပြစ် ရှိသွားလို့လဲ"

အဖိုးအိုက မျက်လုံး လှန်ပြကာ မကျေမနပ် ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟားဟား"

မုန်လဲ့ က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆက်လက် သတ်ဖြတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး က ဘေးနှစ်ဖက် သို့ ထပ်မံ ခွဲမထွက်တော့ဘဲ မူလ နေရာတွင် ရပ်တန့်သွားသည် ကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ၎င်းတို့က ရေလှိုင်း များ ပြန်ဆုတ်သွားသကဲ့သို့ အနောက်ဘက်သို့ စနစ်တကျ နှင့် ညီညာစွာ ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။ နည်းနည်းလေး မှ တိုက်ခိုက်လိုစိတ် မရှိတော့ချေ။

"ဘာဖြစ်တာလဲ သူတို့ ဆုတ်ခွာတော့မလို့လား" မုန်လဲ့ ကြောင်အမ်းသွားသည်။

"သိသာပါတယ် သူတို့ မင်းကို ကြောက်သွားကြပြီ"

အဖိုးအိုက ဝမ်းသာအားရ ရယ်မောလိုက်ပြီး "နောက်တစ်နည်း ပြောရရင် ပုရွက်ဆိတ် ဘုရင်က မင်းကို ကြောက်သွားတာပဲ သူတို့ အခြေအနေ မကောင်းတာကို သိလို့ ပြန်ဆုတ်သွားပြီး အင်အား ပြန်စုနေတာ ဖြစ်မယ်"

"ပုရွက်ဆိတ် ဘုရင်"

မုန်လဲ့ တွေးတောသွားသည်။

"ပုရွက်ဆိတ် အမျိုးအစား မှော်သားရဲ တွေက အရမ်း ထူးခြားတဲ့ အုပ်စုဖွဲ့ နေထိုင်တဲ့ မှော်သားရဲ တွေပဲ သူတို့ဆီမှာ အဆင့်အတန်း ခွဲခြားမှု ရှိတယ် တာဝန် ခွဲဝေမှု ရှိတယ် အချင်းချင်း အလွန် ထိရောက်တဲ့ အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တယ်"

အဖိုးအိုက ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ပုရွက်ဆိတ် အမျိုးအစား မှော်သားရဲ တွေရဲ့ အမြင့်ဆုံး အဆင့်မှာ ရှိနေတာ ကတော့ ပုရွက်ဆိတ် ဘုရင်ပဲ သူက ဘုရင် ဖြစ်သလို အမိန့်ပေး ညွှန်ကြားတဲ့ နေရာလည်း ဖြစ်တယ် ပုရွက်ဆိတ် အုပ်စု တစ်ခုလုံးရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ထားတယ်"

"အချိန်တို အတွင်းမှာ သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ အများကြီး သေသွားတော့ ပုရွက်ဆိတ် ဘုရင်လည်း အရမ်း နှမြောသွားပြီ ထင်တယ်"

"ဒီလိုကိုး"

မုန်လဲ့ သဘောပေါက်သွားပြီး "ဒါဆို သူတို့ ပြန်လာဦးမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"သေချာ မပြောနိုင်ဘူး ပြန်လာချင်လည်း လာမယ် မလာချင်လည်း မလာဘူး"

"သေချာ မပြောနိုင်ဘူး ဟုတ်လား ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

မုန်လဲ့ အလွန် စိုးရိမ်သွားပြီး "စနစ် မြန်မြန် လဲလှယ်ပေး မှော်စွမ်းအင်နဲ့ စိတ်စွမ်းအင်ကို အမှတ် ၁ သန်းစီ လဲလှယ်ပေး" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရွှေဒင်္ဂါး ၂၀ သန်း ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။