အခန်း ၉၄

အခန်း ၉၄။ ထွက်ပြေးသွားခြင်းနှင့် ခြေနှစ်ချောင်း နဂါးပျံများ

ကောင်းကင်မီးတောက် ဥက္ကာပျံ တစ်ချက်ဖြင့် မိုင်အနည်းငယ်အတွင်းရှိ နေရာသည် ပြင်းထန်သော မီးပင်လယ်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုနေရာအတွင်းရှိ သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ်များ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"ဒင်"

"ဒင်"

"ဒင်"

ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု ဇယားသည် ရူးသွပ်စွာ တိုးပွားလာပြီး တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ရွှေဒင်္ဂါး သန်းပေါင်းများစွာ တိုးပွားလာခဲ့သည်။ သို့သော် မုန်လဲ့သည် ဝမ်းသာမနေနိုင်ဘဲ မီးပင်လယ် ပတ်လည်ရှိ ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီးကို ကြည့်ကာ မှော်ပညာများကို ဆက်လက် အသုံးပြုနေခဲ့သည်။

"အဆင့်ရှစ် မှော်ပညာ - မြေငလျင်"

"ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း"

မီးပင်လယ်၏ အရှေ့ဘက်မှ မြေကြီးသည် ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာပြီး တစ်ဖက်က မြင့်ကာ တစ်ဖက်က နိမ့်သွားပြီး ၉၀ ဒီဂရီ မတ်စောက်သော တောင်ကုန်းတစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အပေါ်ရှိ သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ်များကို မီးပင်လယ်ထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်ပြီး ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

မုန်လဲ့သည် မြောက်ဘက်သို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိသွားပြီး မြေငလျင် တစ်ချက် ထပ်မံ အသုံးပြုလိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ်များ မီးလောင်သေဆုံးသွားကြပြန်သည်။

ထို့နောက် အနောက်ဘက်၊ တောင်ဘက်...

မုန်လဲ့သည် မီးပင်လယ်ကို တစ်ပတ် ပတ်လိုက်ပြီး ပတ်လည်ရှိ ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီးကို မီးပင်လယ်ထဲသို့ ပို့ဆောင်လိုက်ခြင်းကြောင့် ၁၀ မိုင် ပတ်လည်တွင် ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး လုံးဝ မရှိတော့သည့် လွတ်ကင်းဇုန်ကြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။

"အို နဂါးနတ်ဘုရား"

"ဒါ... ဒါက အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီး လား"

"အရမ်း ကြောက်စရာ ကောင်းတာပဲ အရမ်း ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်"

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ စစ်သားများ အားလုံး အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ထွက်ပြေးနေသော ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီးနှင့် ကောင်းကင်ယံတွင် မတ်မတ်ရပ်နေသော မုန်လဲ့ကို ကြည့်ကာ အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားမပြောနိုင်တော့ချေ။

"အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီး က ဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာ ကောင်းတာလား"

မြို့စား ကော့ဒ် သည် သူ၏ ဓားရှည်ကြီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပနေကာ တည်ငြိမ်မှု မရှိတော့ချေ။ စွမ်းအား ကြီးမားသော အဆင့်ကိုး စစ်သည်တော် တစ်ယောက် အနေဖြင့် အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီးသည် အလွန် ကြောက်စရာ ကောင်းကြောင်းကို သူ သိထားသည်။

အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီးများ၏ စွမ်းအားသည် သူတို့လို အဆင့်တူ စစ်သည်တော်များထက် အများကြီး ပိုမို ကြီးမားပြီး အထူးသဖြင့် အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီးများ တားမြစ် မှော်ပညာကို အသုံးပြုလိုက်လျှင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော်...

မုန်လဲ့ကဲ့သို့သော အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီးမျိုး ဘယ်မှာ ရှိဖူးလို့လဲ။

မှော်ပညာ အသုံးပြုတဲ့ အမြန်နှုန်းက အရမ်း မြန်တယ်။

မှော်စွမ်းအင် ကလည်း အရမ်း များတယ်။

စိတ်စွမ်းအင် ကလည်း အရမ်း များတယ်။

နဂါး ဘာသာစကား မဟာမှော်ဆရာကြီး ဆိုရင်တောင် ဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာ မကောင်းသင့်ဘူးလေ။

"ဒီသေနာကောင်က တကယ့် မိစ္ဆာပဲ"

မြို့စား ကော့ဒ် က အဆက်မပြတ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သို့သော် သူ့ကို အံ့အားသင့်ဆုံး ဖြစ်စေသည်မှာ မုန်လဲ့သည် ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီးကို နှိမ်နင်းပြီးနောက် ရပ်တန့်မသွားဘဲ ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး၏ အနောက်သို့ လိုက်ကာ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူက ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ။

ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်ချင်နေတာလား။

ဤသည်မှာ အခြားသော စစ်သားများ နားမလည်နိုင်သည့် အချက် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာမှာ ဤမေးခွန်း၏ အဖြေကို သူတို့ ဘယ်တော့မှ သိရတော့မည် မဟုတ်ချေ။

"မီးတောက် ဥက္ကာပျံ"

"ပေါက်ကွဲ မီးလုံး"

"မီးပင်လယ် ငရဲ"

"ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ပြောင်းပြန်"

...

မုန်လဲ့က အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေပြီး အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲသံကြီးများနှင့်အတူ မရေမတွက်နိုင်သော သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ်များ သေဆုံးသွားကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီးလည်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး မြေတူးကာ မြေအောက်သို့ ဝင်ရောက် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြတော့သည်။ မုန်လဲ့ အလွန် စိုးရိမ်သွားပြီး "ထွက်ပြေးမလို့လား မင်းတို့ ထွက်ပြေးသွားရင် ငါက ၁ ဘီလီယံ ကို ဘယ်မှာ သွားရှာရမလဲ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မြေကြီး စွမ်းအား..."

"ကောင်စုတ်လေး တော်လောက်ပြီ"

အဖိုးအိုက မကြည့်ရက်တော့သဖြင့် တားလိုက်သည်။ "ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီးက ပြန်ဆုတ်သွားပြီလေ ထပ်ပြီး သတ်ဖြတ်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး"

"မလောက်ဘူး လုံးဝ မလောက်သေးဘူး"

မုန်လဲ့က အဆက်မပြတ် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး နောက်ထပ် မြေငလျင် တစ်ချက် ထပ်မံ အသုံးပြုလိုက်ရာ မိုင်အနည်းငယ် အတွင်းရှိ မြေကြီးများက ဆန်ပြုတ်အိုးကြီး တစ်အိုးအလား ဖြစ်သွားပြီး ဖိသိပ်ခြင်း၊ တိုက်မိခြင်း၊ ပုံစံပျက်ခြင်း၊ ဖိနှိပ်ခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

သနားစရာ ကောင်းသော အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ မြေအောက်သို့ ဝင်ရောက်သွားသော သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် အများအပြား သေဆုံးသွားကြပြီး သွေးများက မြေအောက်မှ ပန်းထွက်လာကာ အလွန် သွေးထွက်သံယို ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ဒီသွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် တွေကိုတောင် ငါ သနားမိတယ်"

အဖိုးအိုက နှုတ်ခမ်းတွန့်လိုက်ပြီး "မင်းလို မိစ္ဆာ မျိုးနဲ့ တွေ့ရတာ သူတို့ တကယ် ကံဆိုးတာပဲ မင်း တစ်ယောက်တည်း နဲ့ သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် ဘယ်နှစ်ကောင် လောက် သတ်လိုက်လဲ ဆိုတာ မင်း ကြည့်ကြည့်ပါဦး"

မုန်လဲ့က အဖိုးအို၏ စကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေသည်။ သို့သော် ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး၏ အရေအတွက်က အလွန် များပြားပြီး အများစုက မြေအောက်သို့ ဝင်ရောက်သွားသဖြင့် သူ တစ်ယောက်တည်းဖြင့် မည်မျှ သတ်နိုင်မည်နည်း။

သူ မည်မျှပင် အမြန် လိုက်လံ တိုက်ခိုက်စေကာမူ သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် အများအပြားက မြေအောက်သို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီး ခဏအတွင်းမှာပင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဘာမှ မရှိတော့ဘဲ ပျက်စီးနေသော မြင်ကွင်း သက်သက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

"ထွက်ပြေးတာ တကယ် မြန်တာပဲ"

မုန်လဲ့က နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မှော်ကော်ဇောပျံ ပေါ်တွင် ထိုင်ချကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ စနစ်က မှော်စွမ်းအင်နှင့် စိတ်စွမ်းအင်ကို ဖြည့်တင်းပေးနိုင်သော်လည်း ကုန်ခမ်းသွားသော ခွန်အားများကိုတော့ မဖြည့်တင်းပေးနိုင်ချေ။

သူ အရမ်း ပင်ပန်းသွားပြီ။

"မင်း တကယ် ရက်စက်တာပဲ"

အဖိုးအိုက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။ အဆုံးအစ မရှိသော ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီးကို မုန်လဲ့ တစ်ယောက်တည်းက နှိမ်နင်းလိုက်ပြီး အများအပြား သေဆုံးသွားရုံသာမက နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီး၏ မြို့ရိုးကိုပင် မထိလိုက်ရသဖြင့် ဤသည်မှာ မည်မျှ ကံဆိုးလှသနည်း။

သမိုင်းတစ်လျှောက် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော သားရဲလှိုင်းလုံးကြီးများ အကြိမ်ပေါင်းများစွာတွင် ဤမျှ အရှက်ရခဲ့ဖူးပါသလော။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး" မုန်လဲ့က မှော်သားရဲ တောအုပ်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ကာ မဝဝသေးသည့် အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ပြန်လာဦးမလား"

"ပြန်လာမှာပေါ့"

အဖိုးအိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဒီတစ်ခါ ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီးက တစ်ရက်တည်းနဲ့ မှော်သားရဲ တောအုပ် ထဲကနေ ထွက်လာတာလေ သူတို့ရဲ့ အရေအတွက်က သမိုင်းမှာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးလောက်အောင် များပြားတယ်"

"သူတို့ ပြန်လာဦးမယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်"

"အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ ဒီလောက် သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် လေးတွေ လောက်နဲ့ ရပ်တန့်မှာ မဟုတ်ဘူး သူတို့ရဲ့ အရေအတွက်က အများကြီး ပိုများလာပြီး အများကြီး ပိုကျယ်ပြန့်လာလိမ့်မယ်"

"အရေအတွက် ပိုများလာဦးမယ် ဟုတ်လား"

မုန်လဲ့ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

"ဒါပေါ့"

အဖိုးအိုက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ခုနက ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး က မိုင် ၅၀ လောက်ပဲ ရှိတာလေ ဒါက သာမန် အုပ်စုလေး တစ်ခုပဲ ဖြစ်မှာ ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုလုံး ရဲ့ ၁ ရာခိုင်နှုန်း တောင် မရှိလောက်ဘူး"

"ဒါက သာမန် အုပ်စုလေး ပဲ ဟုတ်လား"

မုန်လဲ့ မျက်လုံးများ ပိုမို တောက်ပလာသည်။

"သမိုင်းမှာ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ကြီးမားတဲ့ ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး တွေဆိုရင် ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ကို ဖုံးလွှမ်းပြီး မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ကျယ်ပြန့်တယ်"

အဖိုးအို၏ အသံက လေးနက်နေသည်။ "အဆုံးအစ မရှိဘူး တောင်တန်းတွေ လွင်ပြင်တွေ အကုန်လုံး ဖုံးလွှမ်းသွားတယ် ပင်လယ်ကြီး တစ်ခုလိုပဲ ကြည့်ရုံနဲ့တင် လန့်သွားစေတယ်"

"ပိုများပြီး ပိုကြီးမားလာဦးမယ် ပိုကြောက်စရာ ကောင်းလာဦးမယ် ဟုတ်လား"

မုန်လဲ့ မျက်လုံးများ အရမ်းကို ပူနွေးလာသည်။

"အင်း"

အဖိုးအိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိထားမိသွားကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ကောင်စုတ်လေး မင်းက ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ပြန်လာဖို့ မျှော်လင့်နေတာလား"

"ဒါပေါ့... အဟမ်းဟမ်း ဒါပေါ့ မမျှော်လင့်ပါဘူး"

မုန်လဲ့က ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ခါရမ်းလိုက်ပြီး "ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး က အရမ်း ရက်စက်တယ် သက်ရှိတွေ အများကြီး ကို သတ်ဖြတ်တယ် အရာအားလုံး ရဲ့ အိပ်မက်ဆိုး ပဲ ကျွန်တော် က သူတို့ ပြန်လာဖို့ ဘယ်လိုလုပ် မျှော်လင့်ပါ့မလဲ"

"ဟွန်း မင်းမှာ အသိတရား လေး ရှိသေးလို့ တော်သေးတယ်"

အဖိုးအိုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အဝေးရှိ ကောင်းကင်ယံမှ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံ တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး နဂါး၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်လည်း တူကာ ခြင်္သေ့၏ အော်သံနှင့်လည်း တူပြီး လင်းယုန်၏ အော်သံနှင့်လည်း တူပေသည်။

ကျယ်လောင်ပြီး ရှင်းလင်းကာ လူ၏ ရင်ထဲသို့တိုင် စိမ့်ဝင်သွားစေသည်။

"ဟင်"

မုန်လဲ့က လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အဝေးရှိ ကောင်းကင်ယံတွင် အမည်းရောင် တိမ်တိုက်ကြီး တစ်ခုက မိုင်ရာပေါင်းများစွာကို ဖုံးလွှမ်းကာ ပြေးဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် မုန်လဲ့၏ မျက်စိက အလွန် ကောင်းမွန်သဖြင့် ထိုအရာများက တိမ်တိုက်များ မဟုတ်ဘဲ မရေမတွက်နိုင်သော ငှက်ကြီးများ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

၎င်းတို့ကို ငှက်ကြီးများဟုသာ ခေါ်ရမည်။

အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့တွင် နဂါး၏ တောင်ပံများ၊ လင်းတ၏ ခန္ဓာကိုယ်၊ ခြင်္သေ့၏ ဦးခေါင်းများ ရှိပြီး ထက်မြက်သော လက်သည်းများနှင့် သွားများ ပါရှိကာ နဂါး၊ လင်းတနှင့် ခြင်္သေ့တို့ ပေါင်းစပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

အရွယ်အစားက ၁၀ မီတာကျော် ရှိသည်။

တောင်ပံ ဖြန့်လိုက်လျှင် ၂၀ မီတာကျော် ရှိသည်။

အရေအတွက် က ၁ သိန်း ကျော် ရှိသည်။

အရှိန်အဝါ က ခုနက ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ထက်ပင် ပိုမို ကြောက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

"ဒါက..."

မုန်လဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဒါက လေပျံနဂါး တပ်ဖွဲ့ ပဲ"

အဖိုးအိုက မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "လေပျံနဂါး တပ်ဖွဲ့ က မီးနဂါး နိုင်ငံတော် ရဲ့ အကောင်းဆုံး တပ်ဖွဲ့ ပဲ ခြေနှစ်ချောင်း နဂါးပျံ ၁ သိန်း နဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတယ် ပုံမှန် ဆိုရင် လေပျံနဂါး တောင်ကြား မှာ အခြေစိုက်ပြီး စစ်ပွဲ ဖြစ်မှသာ ထွက်လာကြတာ"

"ခြေနှစ်ချောင်း နဂါးပျံ... ၁ သိန်း"