အခန်း ၉၉

အခန်း ၉၉။ ကံကောင်းခြင်းနှင့် ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင် အငယ်စားလေး

ဤပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး၏ အရွယ်အစားမှာ မကြီးမားလှဘဲ သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် အကောင်ရေ တစ်ထောင်၊ နှစ်ထောင်ခန့်သာ ရှိသဖြင့် အရေအတွက် အနည်းငယ်သာ ရှိသော အုပ်စုမျိုး ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ဤပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီးသည် အခြား ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ သားကောင်များကို ရူးသွပ်စွာ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခြင်း မရှိဘဲ တစ်ဖက်တည်းသို့သာ အသက်လု ထွက်ပြေးနေပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ သံချပ်ကာ ပုတ်သင်များကိုပင် ဂရုမစိုက်ကြချေ။

ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အပြုအမူက လူများကို သံသယ ဖြစ်စေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

"မုန်လဲ့၊ ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီးရဲ့ အလယ်ဗဟိုကို မြန်မြန် ကြည့်လိုက်"

"ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီးရဲ့ အလယ်ဗဟိုလား"

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး "ဘာမှ မရှိပါဘူး သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် တွေက လွဲရင် သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် တွေချည်းပဲ... နေပါဦး အဲဒါ ဘာလဲ"

"ဝေးလွန်းတော့ သေချာ မမြင်ရဘူး"

မုန်လဲ့သည် မှော်ကော်ဇောပျံကို ထိန်းချုပ်ကာ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီးနောက် ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် ထူးဆန်းသော သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထူးဆန်းသည်ဟု ဆိုရခြင်းမှာ ၎င်း၏ အရွယ်အစားသည် သာမန် သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံခန့်သာ ရှိပြီး သာမန် ခွေးပေါက်လေး တစ်ကောင်ထက် အနည်းငယ်သာ ပိုကြီးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် တစ်ကိုယ်လုံး ရွှေရောင် တောက်ပနေပြီး ကျောဘက်တွင် လိပ်ပြာ တောင်ပံများနှင့် တူသော ရွှေရောင် တောင်ပံ တစ်စုံ ရှိကာ ရွှေဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

အကောင်ပေါက်လေးသည် ပုရွက်ဆိတ် တပ်မတော်ကြီးနှင့်အတူ ရောနှောကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် သွားနေပြီး အခြား သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ်များကမူ မုန်လဲ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အရှေ့သို့သာ ပြေးနေကြကာ မုန်လဲ့ကို မမြင်ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤ အထူး အကောင်လေးမှာမူ ကွာခြားပေသည်။ ၎င်းက ခေါင်းပေါ်ရှိ မုန်လဲ့ကို သတိထားမိသွားပြီး ပတ္တမြားများအလား တောက်ပနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိုးရိမ်မှုများ ပေါ်လာကာ လူသားတစ်ယောက်အလား အသိဉာဏ် ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဤရွှေရောင် ပုရွက်ဆိတ်လေးတွင် ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ် ရှိသည်။

ဤသည်မှာ မုန်လဲ့၏ ပထမဆုံး အတွေးပင် ဖြစ်သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး သူကလည်း သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် ပဲလား"

ဤသည်မှာ မုန်လဲ့၏ ဒုတိယမြောက် အတွေးပင် ဖြစ်သည်။

အဖိုးအိုသည် မုန်လဲ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရွှေရောင် ပုရွက်ဆိတ်လေးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး အလွန် ရှားပါးသော ရတနာ တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှု၊ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပေါ်လာသည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး"

မုန်လဲ့က အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဟူး"

အဖိုးအိုသည် အိပ်မက်မှ နိုးလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး လေပူ တစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ကာ မုန်လဲ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များက ရုတ်တရက် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး အားကျမှု၊ မနာလိုမှုနှင့် ကျေနပ်မှုများ ပါဝင်နေသည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလို ကြည့်နေတာလဲ"

မုန်လဲ့သည် အဖိုးအို၏ အကြည့်ကြောင့် ကျောချမ်းသွားသည်။

"ကောင်စုတ်လေး မင်းက နဂါးနတ်ဘုရား ရဲ့ တရားမဝင် သားများလား လို့ ငါ တကယ် သံသယ ဝင်လာပြီ မင်းရဲ့ ကံကောင်းမှု က တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ"

အဖိုးအိုက အနည်းငယ် မနာလို ဖြစ်သွားပြီး "ပထမက နတ်ဘုရားသတ် လှံတံ ပြီးတော့ ရွှေရောင် သစ်ရွက် အခုကျတော့ ဒီအကောင်လေး... တကယ် နားမလည်တော့ဘူး ဘာလို့ ကောင်းတဲ့ အရာတွေ အကုန်လုံး က မင်းနဲ့ပဲ လာတွေ့နေရတာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အဲ..."

မုန်လဲ့ ကြောင်အမ်းသွားပြီး "ကျောင်းအုပ်ကြီး ခင်ဗျား ဆိုလိုတာက ဒီအကောင်လေး ကလည်း နတ်လက်နက် ပဲလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"သူက သက်ရှိ သတ္တဝါ ပဲလေ၊ ဘယ်လိုလုပ် နတ်လက်နက် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" အဖိုးအိုက ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ကာ "ဒါပေမယ့် နတ်လက်နက် ထက်တောင် ပိုကောင်းသေးတယ်" ဟု ဆက်ပြောသည်။

"နတ်လက်နက် မဟုတ်ပေမယ့် နတ်လက်နက် ထက် ပိုကောင်းတယ် ဟုတ်လား"

မုန်လဲ့ နားမလည်တော့ချေ။ "ကျောင်းအုပ်ကြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြပါလား ကျွန်တော် ပိုပိုပြီး နားမလည်တော့ဘူး"

"ဒီအကောင်လေး က ဘာလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား"

အဖိုးအိုက ရွှေရောင် ပုရွက်ဆိတ်လေးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"မသိဘူး"

မုန်လဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါ အရင်က မင်းကို ပြောဖူးတယ်လေ ပုရွက်ဆိတ် အမျိုးအစား မှော်သားရဲ တွေက အရမ်း ထူးခြားတဲ့ မှော်သားရဲ အုပ်စု ပဲ သူတို့ဆီမှာ ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ် က အရမ်း အားနည်းတယ် အမိန့်တွေ အားလုံးက ပုရွက်ဆိတ် ဘုရင် ဆီကနေပဲ လာတာ"

အဖိုးအိုက ရွှေရောင် ပုရွက်ဆိတ်လေးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ "ငါ ထင်တာ မမှားဘူး ဆိုရင် သူက ဒီသွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် တွေရဲ့ ပုရွက်ဆိတ် ဘုရင် ပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သူက ပုရွက်ဆိတ် ဘုရင် လား"

မုန်လဲ့ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီးနောက် အဆက်မပြတ် ခေါင်းခါလိုက်ကာ "ဒီအကောင်လေး က အဆင့်ငါး မှော်သားရဲ လောက်တောင် မရှိတာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပုရွက်ဆိတ် ဘုရင် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ ကျောင်းအုပ်ကြီး ခင်ဗျား အမြင်မှား နေတာလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သာမန် သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်သည်ပင် အဆင့်ခြောက် မှော်သားရဲ ဖြစ်နေရာ သူတို့က အဆင့်ငါး မှော်သားရဲထက်ပင် အားနည်းသော ရွှေရောင် ပုရွက်ဆိတ်လေး၏ စကားကို နားထောင်မည်လော။

ဘယ်လို နောက်ပြောင်မှုမျိုးလဲ။

အဖိုးအိုက မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် က ပုရွက်ဆိတ် အမျိုးအစား မှော်သားရဲ တွေထဲမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး၊ အကြမ်းတမ်းဆုံး နဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအား အကောင်းဆုံး မှော်သားရဲ ပဲ သူတို့ရဲ့ ဘုရင် က အနည်းဆုံး အဆင့်ကိုး မှော်သားရဲ ဖြစ်ရမယ်"

"ဒီအကောင်လေး က အဆင့်ကိုး မှော်သားရဲ လား"

မုန်လဲ့ နှုတ်ခမ်းတွန့်လိုက်သည်။ ရွှေရောင် ပုရွက်ဆိတ်လေး ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါက အလွန် အားနည်းပြီး ဘေးရှိ သာမန် ပုရွက်ဆိတ်များထက်ပင် အားနည်းနေသေးရာ ၎င်းက အဆင့်ကိုး မှော်သားရဲ ဖြစ်နိုင်ပါမည်လော။

ခင်ဗျား ပြောတာကို ကျွန်တော် မယုံပါဘူး၊ ခင်ဗျားက လူလိမ် အဘိုးကြီးပဲ။

"သူက အခု အချိန်မှာတော့ အဆင့်ကိုး မှော်သားရဲ မဟုတ်သေးတာ သေချာတယ် ဒါပေမယ့် သူက အဆင့်ကိုး မှော်သားရဲ ဖြစ်မလာဘူး လို့တော့ ပြောလို့ မရဘူး"

အဖိုးအိုက မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလောက ကြီးမှာ ထာဝရ အသက်ရှင်တဲ့ သတ္တဝါ ဆိုတာ မရှိဘူး မွေးကတည်းက စွမ်းအား ကြီးမားတဲ့ သတ္တဝါ ဆိုတာ လည်း မရှိဘူး သွေးမျိုးဆက် ကို အမွေဆက်ခံပြီး မျိုးဆက်သစ် တွေက အဟောင်း တွေကို အစားထိုးတာ ကမှ အမှန်တရား ပဲ"

မုန်လဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး "ကျောင်းအုပ်ကြီး ခင်ဗျား ဆိုလိုတာက..."

"အရမ်း ရှင်းပါတယ် ဒီအကောင်လေး က အရမ်း အားနည်းပေမယ့် သူက အခုမှ မွေးဖွားလာတဲ့ ပုရွက်ဆိတ် ဘုရင် လေး ပဲ" အဖိုးအို၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး "ကောင်လေး မင်း ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ သိလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

မုန်လဲ့ တွေးတောသွားပြီး "ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို သူ့ကို ဖမ်းခိုင်းမလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မင်း က သိပ်မတုံးသေးပါဘူး"

အဖိုးအို အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ "သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် တွေရဲ့ ပုရွက်ဆိတ် ဘုရင် ကို ဖမ်းချင်နေတဲ့ လူ ဘယ်နှစ်ယောက် လောက် ရှိလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပုရွက်ဆိတ် ဘုရင် ကို ဖမ်းနိုင်ပြီ ဆိုရင် ပုရွက်ဆိတ် တပ်မတော်ကြီး တစ်ခုလုံး ကို ပိုင်ဆိုင်လိုက်ရပြီ ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ် ပဲ"

အဖိုးအိုက မုန်လဲ့ကို ကြည့်ကာ "သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ရဲ့ အကြောက်ရဆုံး အချက် ကို မင်း တွေ့ခဲ့ပြီးပြီပဲ စဉ်းစားကြည့်လေ တကယ်လို့များ ဒီပုရွက်ဆိတ် တပ်မတော်ကြီး ကို လူတစ်ယောက်တည်း က ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ရင် ဘယ်လို မြင်ကွင်း မျိုး ဖြစ်လာမလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

မုန်လဲ့ တိတ်ဆိတ်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ သက်ပြင်းချကာ "အဲဒါဆိုရင် စိတ်ကူးလို့တောင် မရနိုင်တဲ့ ကပ်ဘေးကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ကပ်ဘေးကြီး ပဲ"

အဖိုးအိုက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်လို့ လူကောင်း တစ်ယောက် ရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်သွားရင်တော့ နည်းနည်း တော်သေးတာပေါ့ ဒါပေမယ့် လူဆိုး တစ်ယောက် ရဲ့ လက်ထဲကို သာ ရောက်သွားရင်တော့ အကြီးအကျယ် သတ်ဖြတ်မှု တွေ ဖြစ်လာပြီး အားလုံး ဒုက္ခရောက်ကုန်လိမ့်မယ်"

မုန်လဲ့ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အလွန် သဘောတူပေသည်။

"ဒါပေမယ့် နှမြောစရာ ကောင်းတာက သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် တွေက မြေအောက် သတ္တဝါ တွေပဲ အပြင်ထွက်တာ အရမ်း ရှားတယ် ပုရွက်ဆိတ် ဘုရင် ဆိုရင် ပိုပြီးတော့တောင် ပဟေဠိ ဆန်တဲ့ မြေအောက် ကမ္ဘာ ထဲမှာ အမြဲတမ်း ပုန်းကွယ်နေတတ်တာ သူ့ကို ဖမ်းဖို့ ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ"

အဖိုးအိုက ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီး သမိုင်း တစ်လျှောက်လုံး မှာ လူတွေက မှော်တိရစ္ဆာန် မျိုးစုံ ကို ဖမ်းဆီးခဲ့ဖူးတယ် စွမ်းအား ကြီးမားတဲ့ မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ မှော်သားရဲ တွေတောင် လူတွေရဲ့ စီးတော်ယာဉ် တွေ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ် ဒါပေမယ့် သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် တွေရဲ့ ပုရွက်ဆိတ် ဘုရင် ကိုတော့ ဘယ်သူမှ မဖမ်းနိုင်ခဲ့ဖူးဘူး"

"တစ်ခါမှ မဖမ်းနိုင်ခဲ့ဖူးဘူးလား"

မုန်လဲ့ ကြောင်အမ်းသွားသည်။

"တစ်ခါမှ မဖမ်းနိုင်ခဲ့ဖူးဘူး"

အဖိုးအိုက အလွန် သေချာစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တကယ် ခက်ခဲတာပဲ"

မုန်လဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် မင်း ကံအရမ်းကောင်းတာပဲ"

အဖိုးအို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပေါ်လာပြီး "ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းရဲ့ အရှေ့မှာ အကောင်ပေါက် အရွယ် ပုရွက်ဆိတ် ဘုရင် လေး တစ်ကောင် ရှိနေတာပဲ မင်းသာ သူ့ကို အောင်မြင်စွာ ဖမ်းနိုင်ရင် မင်းက သမိုင်း ကို ချိုးဖျက်ပြီး သမိုင်း မှာ ပထမဆုံး လူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ကို ဖမ်းရမယ် ဟုတ်လား"

မုန်လဲ့ တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး လည်ချောင်း အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့သွားကာ နှလုံးခုန်သံများလည်း အလိုအလျောက် မြန်ဆန်လာတော့သည်။ ဤရွှေရောင် ပုရွက်ဆိတ်လေးကိုသာ ဖမ်းနိုင်ခဲ့လျှင် မိမိအနေဖြင့် သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် တပ်မတော်ကြီး တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါလော။

အဆုံးအစ မရှိဘဲ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သော ပုရွက်ဆိတ် တပ်မတော်ကြီး တစ်ခုလော။

"ဂလု"

မုန်လဲ့ တံတွေးမြိုချလိုက်ပြန်သည်။

"လုပ်မယ်"

မုန်လဲ့က တိုးတိုးလေး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်တော့သည်။

သူ၏ လက်ချောင်းများမှ မိုးကြိုးလုံးလေးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် အားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ပေါက်ကွဲသံများနှင့်အတူ ပုရွက်ဆိတ် တပ်မတော်ကြီး တစ်ခုလုံး လျှပ်စစ်စီးကြောင်းများကြားတွင် ပိတ်မိသွားတော့သည်။

ပုရွက်ဆိတ် တပ်မတော်ကြီးမှာ တုန်ယင်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ရွှေရောင် ပုရွက်ဆိတ်လေး တစ်ကောင်သာ ပုရွက်ဆိတ် တပ်မတော်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မုန်လဲ့ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေတော့သည်။

"ဟားဟား မင်းက ငါ့အပိုင်ပဲ"

မုန်လဲ့က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး မှော်ကော်ဇောပျံ ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ရွှေရောင် ပုရွက်ဆိတ်လေး၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် "ဒီအကောင်လေး က ပုရွက်ဆိတ် တပ်မတော်ကြီး တစ်ခုလုံး ကို ထိန်းချုပ်ထားတာ ဆိုတာ ယုံဖို့တောင် ခက်တယ်" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

"စကားပြော မနေနဲ့တော့ စာချုပ် မှော်အစီအရင် ကို မြန်မြန် ဆွဲလိုက်" အဖိုးအိုက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မှတ်ထား ဒီတစ်ခါ သခင်နဲ့ ကျွန် စာချုပ် မှော်အစီအရင် ကို ဆွဲရမယ်"

"သခင်နဲ့ ကျွန် စာချုပ် ဟုတ်လား ဘာလို့လဲ"

မုန်လဲ့ နားမလည်တော့ချေ။ ယခင်က တိုင်ဒီ ကို ဖမ်းစဉ်က ကျောင်းအုပ်ကြီး အနေဖြင့် တန်းတူညီမျှ စာချုပ် မှော်အစီအရင် ကို ဆွဲရန် အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အဘယ်ကြောင့် ပြောင်းလဲသွားရသနည်း။

"အရမ်း ရှင်းပါတယ်"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက မင်းနဲ့ တွဲပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ မလိုဘူး ပြီးတော့ မင်းနဲ့ နားလည်မှု ရှိဖို့ လည်း မလိုဘူး သူလုပ်ရမှာ က မင်းရဲ့ အမိန့် တွေကို လုံးဝ နာခံဖို့ နဲ့ မင်း အပေါ် လုံးဝ သစ္စာရှိဖို့ ပဲ"

"ဒီလို ကိုး..."