အခန်း ၁၀၀

အခန်း ၁၀၀။ ဝိညာဉ် မှော်ပညာ၊ ကျွန်တော့်နာမည် ရွှေလေး

အဖိုးအို၏ အကြံပြုချက်သည် အလွန် အဓိပ္ပာယ်ရှိကြောင်း မုန်လဲ့ ဝန်ခံပါသည်။ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် တပ်မတော် ဖြစ်သောကြောင့် မိမိ၏ အမိန့်များကို ခြွင်းချက်မရှိ နာခံရမည် ဖြစ်ပြီး ညွှန်ပြရာသို့ တိုက်ခိုက်ရမည် ဖြစ်ကာ နည်းနည်းလေးမျှပင် တွေဝေခြင်း မရှိရချေ။

ဤအချက်ကို ကြည့်လျှင် ရွှေရောင် ပုရွက်ဆိတ်လေးနှင့် သခင်နှင့် ကျွန် စာချုပ် ချုပ်ဆိုခြင်းသည် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပင် ဖြစ်သည်။ မုန်လဲ့ အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်တော့သည်။

"ဝုန်း"

အရောင်စုံ လင်းလက်နေသော မှော်အစီအရင် တစ်ခု ကောင်းကင်ယံသို့ တက်သွားပြီး အဆုံးအစ မရှိသော စွမ်းအားကြီး တစ်ခုက ကျဆင်းလာကာ ရွှေရောင် ပုရွက်ဆိတ်လေးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

"ကျွီ ကျွီ ကျွီ"

ရွှေရောင် ပုရွက်ဆိတ်လေးက ၎င်း ဘာကြုံတွေ့ရမည်ကို သိနေသကဲ့သို့ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီးနောက် ၎င်း၏ မျက်လုံးများမှ ရွှေရောင် အလင်းတန်း နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ မုန်လဲ့၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

"ဝုန်း"

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မုန်လဲ့၏ ခေါင်းထဲတွင် ကျယ်လောင်သော မိုးခြိမ်းသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်ကွင်းက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကာ မြင့်မားသော သစ်ပင်ကြီးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထူထပ်သော ချုံပုတ်များလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ယင်းအစား မြင့်မားသော တိုက်အိမ်များ၊ လှပသော ပန်းခြံငယ်လေး၊ စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းပြင်များ ရောက်ရှိလာပြီး ၎င်းမှာ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် အမြဲ လွမ်းဆွတ်နေရသော နေရာပင် ဖြစ်သည်။

"ဒီနေရာက..."

မုန်လဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်။

"ခိုလာ ဖြည်းဖြည်း သွား ဖြည်းဖြည်း သွား"

နားဘေးတွင် ရင်းနှီးသော အသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ မုန်လဲ့က လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဇနီးသည်က နှစ်နှစ် အရွယ် သားလေးကို ခေါ်ကာ ရပ်ကွက်ထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သားလေးက အရှေ့မှ ယိမ်းယိုင်ယိမ်းယိုင် ပြေးနေပြီး ဇနီးသည်က အနောက်မှ လိုက်ပြေးနေသည်။

"ခိုလာ"

"မိန်းမ"

မုန်လဲ့၏ မျက်လုံးများ မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် အရှေ့မှ ဟာစကီ ခွေး တစ်ကောင် ပြေးလာရာ သားလေးက အလွန် လန့်သွားပြီး အမေ့ ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်း ဝင်ကာ အကျယ်ကြီး ငိုတော့သည်။

"ခိုလာ မကြောက်နဲ့နော် အမေ ရှိတယ်လေ"

ဇနီးသည်က သားလေးကို အမြန် ပွေ့ဖက်ကာ ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

မုန်လဲ့က ရင်ထဲရှိ ခံစားချက်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ အမြန် လျှောက်သွားလိုက်ရာ ရင်ထဲရှိ လွမ်းဆွတ်မှုများက ဆည်ကျိုးသွားသော ရေများအလား စီးဆင်းလာတော့သည်။

သို့သော် အဖိုးအို အနေဖြင့် ကြည့်လျှင် မုန်လဲ့သည် ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်နေပြီး လူတစ်ယောက်၏ အကြော အထောက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ မျက်လုံးများ သေဆုံးနေပြီး အကြည့်များ ဝေဝါးနေပေသည်။

ထို့နောက် သူက ရုတ်တရက် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သခင်နှင့် ကျွန် စာချုပ် မှော်အစီအရင် ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး တန်းတူညီမျှ စာချုပ် မှော်အစီအရင် အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တော့သည်။

"ကောင်စုတ်လေး မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"

အဖိုးအို အလွန် အံ့အားသင့်သွားပြီး "ဘာလို့ ရုတ်တရက် အစီအရင် ကို ပြောင်းလိုက်တာလဲ..." ဟု မေးလိုက်သည်။

သို့သော် နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သွေးစက် နှစ်စက်က မှော်အစီအရင် ၏ အလယ်ဗဟို တွင် လျင်မြန်စွာ ပေါ်လာပြီးနောက် ပေါင်းစပ်သွားကာ ပြန်လည် ကွဲထွက်သွားပြီး မုန်လဲ့ နှင့် ရွှေရောင် ပုရွက်ဆိတ်လေး ၏ နဖူး ထဲသို့ အသီးသီး ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

"ဝုန်း"

စာချုပ် အောင်မြင်သွားပြီး မှော်အစီအရင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်ကွင်းကလည်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ မြင့်မားသော တိုက်အိမ်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဇနီးသည် နှင့် သားလေး လည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ မှော်သားရဲ တောအုပ် ထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

"ခိုလာ မိန်းမ မင်းတို့ ဘယ်မှာလဲ"

မုန်လဲ့က အားကုန် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သော်လည်း လေဟာနယ် ကိုသာ ဖမ်းမိသွားတော့သည်။

"ကောင်စုတ်လေး မင်း ဘာတွေ ရူးနေတာလဲ"

အဖိုးအို ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး "ကောင်းကောင်းကြီး ကို ဘာလို့ တန်းတူညီမျှ စာချုပ် မှော်အစီအရင် အဖြစ် ပြောင်းလိုက်ရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

မုန်လဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ကို ကြည့်လိုက်ကာ အဖိုးအို ကိုလည်း ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် "ကျွန်တော် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ ခုနက ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါ သဘောပေါက်ပြီ"

အဖိုးအို က နက်ရှိုင်းစွာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အိုမင်းသော မျက်နှာပေါ်တွင် နောင်တရမှုများ ပေါ်လာကာ "ငါ့အပြစ်ပါ တကယ်တော့ ငါ စောစော ကတည်းက စဉ်းစားမိသင့်တာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး တကယ်တော့ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

မုန်လဲ့က ခေါင်းကို အားကုန် ခါရမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်း အနည်းငယ် ကိုက်လာသည်။

"ဒါတွေ အကုန်လုံး က သူ့လုပ်ရပ် တွေချည်းပဲ"

အဖိုးအို က မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရွှေရောင် ပုရွက်ဆိတ်လေး ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"သူ"

မုန်လဲ့က ရွှေရောင် ပုရွက်ဆိတ်လေး ကို ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းက အလွန် အားနည်းနေသကဲ့သို့ လေလျှော့ထားသော ဘောလုံးလေး အလား ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေပြီး မျက်လုံးများ အသက်မဲ့နေကာ ခန္ဓာကိုယ် ထဲရှိ အရာအားလုံး ကို ထုတ်ယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည် ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထုတ်ယူခံရတယ် ဟုတ်လား။

ကောင်းကောင်းကြီး ကို ဘာလို့ ထုတ်ယူခံလိုက်ရတာလဲ။

မုန်လဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အလွန် နားမလည် ဖြစ်သွားသည်။

"ကောင်စုတ်လေး မင်း သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု ကို ခံလိုက်ရတာပဲ"

အဖိုးအိုက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ခုနက မင်း ရုတ်တရက် စာချုပ် အစီအရင် ကို ပြောင်းလိုက်တော့ မင်း သဘော နဲ့ မင်း လုပ်တာ လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ အခု ကြည့်ရတာတော့ မင်း က ဒီအကောင်လေး ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှု ကို ခံလိုက်ရပြီး သူ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှု အောက် ရောက်သွားတာ ဖြစ်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် က သူ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှု အောက် ရောက်သွားတာ ဟုတ်လား"

မုန်လဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ခုနက မြင်ကွင်း ကို မအောက်မေ့ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ထိုမြင်ကွင်း က တကယ်ကို အစစ်အမှန် လို ဖြစ်နေပြီး အားလုံး က တကယ့် အစစ်အမှန် အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော် တကယ်ပဲ သူ့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှု ကို ခံလိုက်ရတာလား"

"သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် တွေရဲ့ ပုရွက်ဆိတ် ဘုရင် က ဓာတ်သဘာဝ မရှိတဲ့ မှော်သားရဲ ပဲ တကယ်လို့ သူ့ကို ဓာတ်သဘာဝ ခွဲခြားရမယ် ဆိုရင် ခွန်အား နဲ့ စိတ်စွမ်းအင် ဓာတ် နှစ်မျိုး စလုံး ပါတဲ့ မှော်သားရဲ လို့ ပြောရမယ်"

အဖိုးအို ၏ မျက်လုံးများ ရှုပ်ထွေးနေပြီး "သူ့ရဲ့ ခွန်အား က အံ့မခန်း ကြီးမားတယ် အရွယ်ရောက်တဲ့ ပုရွက်ဆိတ် ဘုရင် ရဲ့ ခွန်အား က မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ မှော်သားရဲ တွေနဲ့ ယှဉ်နိုင်တယ် ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ အကြောက်ရဆုံး စွမ်းရည် ကတော့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှု... သို့မဟုတ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မှော်ပညာ ပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မှော်ပညာ လား"

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မှော်ပညာ က အရမ်း ရှားပါးတယ် ဒါကြောင့် မှော်ပညာ ၁၀ မျိုး စာရင်း ထဲမှာ မပါဘူး ဒါပေမယ့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မှော်ပညာ က တကယ် ရှိတယ်"

အဖိုးအို က ရှင်းပြလိုက်သည်။ "စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မှော်ပညာ က အရမ်း ကြောက်စရာ ကောင်းတဲ့ မှော်ပညာ တစ်မျိုး ပဲ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု ပစ်မှတ် က ဝိညာဉ် ကို ဖြစ်နေလို့ပဲ သာမန် ကာကွယ်ရေး နည်းလမ်း တွေက ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘူး ကာကွယ်ဖို့ ကို မရတာပဲ"

အဖိုးအို က မုန်လဲ့ ကို ကြည့်ကာ "ခုနက လိုမျိုးပဲ မင်း တစ်ခဏလေး အာရုံလွတ်သွားတာနဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှု ကို ခံလိုက်ရပြီ မင်း ကိုယ်တိုင် တောင် လုံးဝ မသိလိုက်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာ ကောင်းတာလား"

မုန်လဲ့ မနေနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရွှေရောင် ပုရွက်ဆိတ်လေး ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီလောက်တင် ဘယ်ကမလဲ"

အဖိုးအို က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ဒီအကောင်လေး က အခုမှ မွေးတာလေ သူ့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှု က အရမ်း နုနယ်သေးတယ် တကယ်လို့များ မင်း အရှေ့မှာ ရပ်နေတာ က အရွယ်ရောက်တဲ့ ပုရွက်ဆိတ် ဘုရင် သာ ဆိုရင် ခုနက တစ်ခဏလေး အတွင်းမှာတင် မင်းရဲ့ ဝိညာဉ် ကို ဖြိုခွဲပြီး ချက်ချင်း သေသွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ရှီး"

မုန်လဲ့ ကျောချမ်းသွားတော့သည်။

"သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် တွေရဲ့ ပုရွက်ဆိတ် ဘုရင် က စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဓာတ် ရှိတဲ့ မှော်သားရဲ တစ်ကောင် အနေနဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှု တွေကို အကျွမ်းကျင်ဆုံး ပဲ ဒီအကောင်လေး က အခုမှ မွေးတာ ဆိုပေမယ့် အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီး ဖြစ်တဲ့ မင်းကိုတောင် မသိလိုက်မသိဘာ နဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်တယ် ဆိုတော့ အရွယ်ရောက်လာရင် ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာ ကောင်းမလဲ ဆိုတာ မင်း စဉ်းစားကြည့်လို့ ရတယ်"

အဖိုးအို က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ဒီအချက်ကို ထည့်စဉ်းစားပြီးမှ ငါက မင်းကို သူနဲ့ တင်းကျပ်တဲ့ သခင်နဲ့ ကျွန် စာချုပ် ကို ချုပ်ခိုင်းတာ နောင်ကျရင် ထိန်းချုပ်ရ လွယ်အောင်လို့လေ မထင်ထားဘူး..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် ကံကောင်းပါတယ် တန်းတူညီမျှ စာချုပ် ချုပ်ပြီးသွားရင် သူက မင်းနဲ့ တန်းတူ ရှင်သန်ပြီး အတူတူ သေဆုံးရမှာပဲ သူကလည်း မင်းကို အများကြီး ကူညီပေးနိုင်မှာပါ"

"ဒီအကောင်လေး က ဒီလောက်တောင် စွမ်းတာလား"

မုန်လဲ့ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။

"ကျွီ ကျွီ"

ရွှေရောင် ပုရွက်ဆိတ်လေး ကလည်း အခုမှ နည်းနည်း ပြန်လည် သက်သာလာပြီး ခေါင်းမော့ကာ မုန်လဲ့ ကို ကြည့်လိုက်ရာ ပတ္တမြားများအလား တောက်ပနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပေါ်လာသည်။

အားကိုးရာမဲ့မှု၊ မကျေနပ်မှု၊ ပေါ့ပါးမှု၊ နားလည်မှု...

ပြီးတော့... ရင်းနှီးမှု လေး တစ်ခု လည်း ပါသေးတယ်။

တန်းတူညီမျှ စာချုပ် ချုပ်ဆိုပြီးနောက် သူက သူ့ အရှေ့ရှိ လုံးဝ သူစိမ်း ဖြစ်ပြီး နည်းနည်းလေး မှ မရင်းနှီးသော လူသား တစ်ယောက် နှင့် အရင်းနှီးဆုံး သူ ဖြစ်လာတော့မည် ကို သူ အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိနေသကဲ့သို့ပင်။

မျိုးနွယ်စု ရဲ့ ကန့်သတ်ချက် တွေကို ကျော်လွန်ပြီး။

သွေးသား ရင်းချာ တွေကို ကျော်လွန်ပြီး။

အမုန်းတရား တွေနဲ့ အတားအဆီး တွေကို ကျော်လွန်ပြီး။

ဒီနေ့က စပြီး အပြန်အလှန် အကျိုးပြုပြီး အတူတူ အသက်ရှင်၊ အတူတူ သေဆုံး ရတော့မှာပဲ။

"အကောင်လေး မင်း က ငါ့ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှု လုပ်ရဲတယ်လား"

မုန်လဲ့ က ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး နုနယ်သော မျက်နှာလေး ရှိသည့် ရွှေရောင် ပုရွက်ဆိတ်လေး ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ခုနက အကြောင်းရင်း ကြောင့် သူက ဒီဆူးပါတဲ့ အကောင်လေး ကို သိပ်မနှစ်သက်တော့ချေ။

"ကျွီ ကျွီ"

ရွှေရောင် ပုရွက်ဆိတ်လေး က နှစ်ခွန်း အော်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ မုန်လဲ့ ၏ လက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ကြီးမားသော မျက်လုံးများထဲတွင် ရင်းနှီးမှုများ ပေါ်လာပြီး ဝိညာဉ် ထဲမှလည်း ရင်းနှီးသော ခံစားချက် လှိုင်းလုံးများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ဟူး"

ရိုကျိုးနေသော အကောင်လေး ကို ကြည့်ကာ မုန်လဲ့ တဖြည်းဖြည်း နှင့် နားလည်လာသည်။ မည်သူမဆို ကျွန်ပြုခံရမည့် ကံကြမ္မာ နှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် အသက်လု ရုန်းကန်ကြမည်သာ ဖြစ်ရာ အကောင်လေး က စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မှော်ပညာ ဖြင့် သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ လုံးဝ ယုတ္တိရှိလှပေသည်။

"ဒီလို ဆိုတော့လည်း မဆိုးပါဘူး"

မုန်လဲ့ က ရွှေရောင် ပုရွက်ဆိတ်လေး ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်တော့သည်။

အမိန့်ကို လုံးဝ နာခံပြီး လုံးဝ သစ္စာရှိသော ကျွန် တစ်ယောက် က ကောင်းမွန်သော်လည်း အတူတကွ ဒုက္ခခံ၊ အတူတကွ ပျော်ရွှင်ပြီး နားလည်မှု အပြည့် ရှိသော အဖော် တစ်ယောက် ရှိခြင်းက ပိုမကောင်းဘူးလော။

ဒီလောက ကြီးမှာ အရုပ် လိုမျိုး ကျွန် တွေ ရှားပါးလို့လား။

မရှားပါဘူး။

ဘယ်တော့မှ မရှားပါဘူး။

သခင်နဲ့ ကျွန် စာချုပ် တစ်ခုတည်း နဲ့ အကုန် ရနိုင်တယ်။

ဒါပေမယ့် နေ့တိုင်း ဒီလို ကျွန် တွေနဲ့ အတူတူ နေရတာ အဓိပ္ပာယ် ရှိလို့လား။

"မင်း က ရွှေရောင် တွေ တောက်ပနေပြီး ရွှေရောင် သံချပ်ကာ ဝတ်ထားသလိုပဲ ဆိုတော့ နောင်ကျရင် မင်းကို ရွှေလေး လို့ ခေါ်ရင် ဘယ်လိုလဲ"

"ကောင်းတာပေါ့ ကောင်းတာပေါ့"