အခန်း ၁၀၂

အခန်း ၁၀၂။ ဘီလီယံနာ သူဌေးကြီး၊ အဆင့်ကိုး စစ်သည်တော်

ရွှေလေးမှာ ဤကဲ့သို့ စွမ်းရည်မျိုး ရှိသေးသည်လော။

မုန်လဲ့ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ်များသည် အဆင့်ခြောက် မှော်သားရဲများ ဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောကာ စစ်ရေးစွမ်းအင် ပါရှိသော နတ်လက်နက်များဖြင့်ပင် သူတို့၏ အလောင်းများကို ခုတ်ထစ်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ရွှေလေးကတော့ တော်တော်လေး စွမ်းပေသည်။

ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ချက် လွှတ်လိုက်ရုံဖြင့် ၎င်းတို့ကို အရည်ပျော်သွားစေသည်လော။ ဤသည်မှာ ၁၂၀ ရာခိုင်နှုန်း ပြင်းအားရှိသော ဆာလဖျူရစ် အက်ဆစ်ထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ကြောက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ဒါက ဘယ်လို စွမ်းရည်မျိုးလဲ"

မုန်လဲ့ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။

"ငါ မသိဘူး"

အဖိုးအိုက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ရှေးခေတ် ကတည်းက လူတွေက သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် တွေရဲ့ ပုရွက်ဆိတ် ဘုရင် အကြောင်း ကို သိတာ အရမ်း နည်းလွန်းတယ်၊ သူတို့က ခွန်အား နဲ့ စိတ်စွမ်းအင် ဓာတ် နှစ်မျိုး စလုံး ပါတဲ့ မှော်သားရဲ ဆိုတာ ကလွဲရင် ကျန်တာ ဘာမှ မသိကြဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ"

မိနစ်အနည်းငယ်ပင် မကြာမီမှာပင် သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် အလောင်းများ အားလုံး အနီရောင် အရည်များ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရွှေလေး၏ ဗိုက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ...

ပုရွက်ဆိတ် အလောင်း ပေါင်သိန်းပေါင်းများစွာကို စားသောက်ပြီးနောက် ရွှေလေး၏ အရှိန်အဝါ အနည်းငယ် တိုးတက်လာသည်မှ လွဲ၍ အခြား မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုမျှ မရှိဘဲ ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားမှာလည်း မပြောင်းလဲချေ။

"ဒီလောက် များတဲ့ ပုရွက်ဆိတ် အလောင်း တွေကို ဘယ်နား သွားထားတာလဲ"

မုန်လဲ့ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ထပ်မံ အံ့အားသင့်သွားပြန်သည်။

"ငါတို့ က သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် တွေရဲ့ ပုရွက်ဆိတ် ဘုရင် အကြောင်း ကို သိတာ အရမ်း နည်းလွန်းတယ်" အဖိုးအိုက တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခံစားချက်များ ပြင်းပြနေသည်။

"ဟုတ်တယ်"

ပုရွက်ဆိတ် အလောင်းများ အားလုံးကို စားသောက်ပြီးနောက် ရွှေလေးက ကျေနပ်စွာ လေချဉ် တစ်ချက် တက်လိုက်ပြီး မုန်လဲ့၏ အနားသို့ ပြန်လာကာ ရွှေရောင် တောက်ပနေသော ခေါင်းလေးဖြင့် မုန်လဲ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ အလွန် ရင်းနှီးပုံ ပေါက်နေတော့သည်။

မုန်လဲ့၏ မျက်လုံးများ ရှုပ်ထွေးသွားပြီး "ရွှေလေး... မင်း စားလိုက်တဲ့ အဲဒီလောက် များတဲ့ သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် တွေကို ဘယ်နား သွားထားတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဗိုက်ထဲမှာပေါ့"

ရွှေလေးက မျက်လုံးကြီးများ ပေကလပ် ပေကလပ် လုပ်ကာ "ကျွန်တော်တို့ သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် တွေက အစား အရမ်း ကြီးတယ်၊ သာမန် မျိုးနွယ် တွေဆိုရင် သူတို့ ကိုယ်အလေးချိန် ရဲ့ အဆ ၁၀၀ လောက် အစားအစာ တွေကို ထည့်ထားနိုင်တယ်၊ ကျွန်တော် က ပုရွက်ဆိတ် ဘုရင် ဆိုတော့ ကိုယ်အလေးချိန် ရဲ့ အဆ ၁၀,၀၀၀ လောက် အစားအစာ တွေကို ထည့်ထားနိုင်တယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အ... အဆ ၁၀,၀၀၀"

မုန်လဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။ အဖိုးအိုလည်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး မျက်နှာ ဖြူရော်သွားတော့သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားကြသည်။

သို့သော် ဤမျှဖြင့် မပြီးသေးချေ။ ရွှေလေးက ဆက်ပြောသည်။ "ကျွန်တော် က အခုမှ အကောင်ပေါက် အရွယ်ပဲ ရှိသေးလို့ ဒီလောက်ပဲ ထည့်ထားနိုင်တာ၊ ပုရွက်ဆိတ် ဘုရင် အိုကြီး ကမှ တကယ် စွမ်းတာ၊ သူက တစ်လုတ်တည်း နဲ့ တောင်ကြီး တစ်တောင်လုံး ကို မျိုချနိုင်တယ်"

ပုရွက်ဆိတ် ဘုရင် အိုကြီး အကြောင်း ပြောသောအခါ ရွှေလေး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အားကျမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ပုရွက်ဆိတ် ဘုရင် အိုကြီးသည် ၎င်း၏ နုနယ်သော နှလုံးသားထဲတွင် ဖျောက်ဖျက်၍ မရသော အမှတ်ရစရာ တစ်ခု အဖြစ် ကျန်ရစ်နေကြောင်း သိသာလှပေသည်။

"တောင်ကြီး တစ်တောင်လုံး..."

မုန်လဲ့နှင့် အဖိုးအို ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

အချိန်အတော်ကြာမှ...

မုန်လဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး က ဘာလို့ ဒီလောက် ကြောက်စရာ ကောင်းလဲ ဆိုတာ ကျွန်တော် အခုမှ သဘောပေါက်တော့တယ်၊ သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်ချင်းစီ က ရွေ့လျားနေတဲ့ ဧရာမ ဟင်းလင်းပြင် မှော်လက်နက် တွေပဲ၊ မကြောက်စရာ ကောင်းဘဲ နေမလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အဖိုးအိုသည် အမြင်ကျယ်ပြီး ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသဖြင့် ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ သိရှိထားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ "သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် တွေရဲ့ အစာအိမ် က ကိုယ်ပိုင် ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခု ဖြစ်နေလောက်တယ်၊ အထူးသဖြင့် ပုရွက်ဆိတ် ဘုရင် ရဲ့ အစာအိမ် ဟင်းလင်းပြင် က ပိုပြီး ကြီးမားလိမ့်မယ်၊ ဒီမျိုးနွယ်စု က ခွန်အား နဲ့ စိတ်စွမ်းအင် ဓာတ် နှစ်မျိုး တည်း ရှိတာ မဟုတ်ဘူးပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်းလင်းပြင် ဓာတ် လည်း ရှိသေးတာလား"

မုန်လဲ့ အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဟင်းလင်းပြင် ဓာတ် လည်း ရှိသေးတယ်"

အဖိုးအိုက ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ငါတို့ နေထိုင်တဲ့ ဒီလောက ကြီးမှာ အခြေခံ အကျဆုံး နဲ့ အတွေ့ရ အများဆုံး မှော်ပညာ ၁၀ မျိုး အပြင် အရမ်း ရှားပါးပေမယ့် တကယ် ရှိနေတဲ့ ဒါမှမဟုတ် အရင်က ရှိခဲ့ဖူးပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ ရှားပါး မှော်ပညာ တွေလည်း ရှိသေးတယ်၊ ဥပမာ - ဝိညာဉ် မှော်ပညာ၊ ဟင်းလင်းပြင် မှော်ပညာ၊ သေမင်း မှော်ပညာ၊ အချိန် မှော်ပညာ... အစရှိသဖြင့်ပေါ့" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဟင်းလင်းပြင် မှော်ပညာ၊ သေမင်း မှော်ပညာ၊ အချိန် မှော်ပညာ..."

မုန်လဲ့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီး တည်ရှိခဲ့တဲ့ သမိုင်း က အရမ်း ရှည်လျားလွန်းတယ်၊ ခေတ်အဆက်ဆက် မှာ ပေါ်ထွက်လာတဲ့ သက်ရှိ တွေက မတူညီကြသလို လေ့ကျင့်တဲ့ အဓိက မှော်ပညာ တွေကလည်း မတူညီကြဘူး"

အဖိုးအိုက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားတာနဲ့ အမျှ ရှားပါးပြီး စွမ်းအား ကြီးမားတဲ့ မှော်ပညာ တွေ အများကြီး က သမိုင်း ရေစီးကြောင်း ထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားကြတယ်၊ ဒါပေမယ့် သဲလွန်စ တချို့တော့ ကျန်ရစ်ခဲ့တာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် က အကောင်းဆုံး ဥပမာ တစ်ခု ပဲ၊ ဒီမျိုးနွယ်စု ရဲ့ စွမ်းအား က အရမ်း ကြီးမားတယ် လို့ မပြောနိုင်ပေမယ့် ရှားပါးတဲ့ ခွန်အား၊ စိတ်စွမ်းအင် နဲ့ ဟင်းလင်းပြင် ဓာတ် ၃ မျိုး စလုံး ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်၊ အထူးသဖြင့် ဟင်းလင်းပြင် ဓာတ် က သူတို့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက် ထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စွဲထင်နေတာ တကယ်ကို အံ့ဩစရာ ကောင်းလွန်းတယ်"

မုန်လဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

"သွားရအောင် တခြား နေရာ တွေကို သွားကြမယ်" အဖိုးအိုက လက်ကာပြလိုက်ပြီး "အကောင်လေး က ဒီလောက်တောင် အစားကြီးမှတော့ သူ့ကို ဝအောင် ကျွေးလိုက်တာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

မှော်ကော်ဇောပျံ က ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ဤတောအုပ်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားကာ နောက်တစ်ခါ ပြန်ပေါ်လာချိန်တွင် နောက်ထပ် သောင်းကျန်းနေသော သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် တပ်မတော်ကြီး၏ အထက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

မိုးကြိုးလုံး အနည်းငယ် ပစ်ချလိုက်ရုံဖြင့် အကောင်ရေ ၃၀၀၀ ခန့် ရှိသော ဤပုရွက်ဆိတ် တပ်မတော်ကြီး အားလုံး သေဆုံးသွားပြီး ရွှေလေး၏ အစာအိမ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ရွှေလေးက ပုရွက်ဆိတ် အလောင်း ၃၀၀၀ ကို စားသောက်လိုက်သည်ကို ထပ်မံ မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ မုန်လဲ့နှင့် အဖိုးအို အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြန်သည်။ ပုရွက်ဆိတ် အလောင်း ၃၀၀၀၊ အဲဒီလောက် အများကြီးကို အကုန် စားပစ်တာလား။

အစားအသောက်သမား။

ဒါကမှ တကယ့် အစားအသောက်သမား စစ်စစ်ပဲ။

၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် နဂါးမျိုးနွယ်များပင် အရှုံးပေးရပေမည်။

မုန်လဲ့ကို ရင်နာစေသည့် တစ်ခုတည်းသော အချက်မှာ ရွှေလေးက ပုရွက်ဆိတ် အလောင်းများကို စားသောက်ရာတွင် သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ်များ၏ မှော်ကျောက်သလင်းများကိုပါ အတူတူ စားပစ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အရမ်း နှမြောစရာ ကောင်းတာပဲ။

မှော်ကျောက်သလင်း ၃၀၀၀ ဆိုတာ ရွှေဒင်္ဂါး သန်း ၃၀ တောင် တန်ဖိုးရှိတာ။

အကုန် ပြောင်သွားပြီလား။

ရွှေလေး... မင်းက ငါ မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ ကို သွားမယ့် လမ်းမှာ ကြီးမားတဲ့ အတားအဆီး တစ်ခု ပဲ။

ဒါပေမယ့်...

ငါ သည်းခံမယ်။

မုန်လဲ့ သွားကိုက်ထားလိုက်သည်။ ရွှေလေးက မှော်ကျောက်သလင်းများ အများကြီး စားရမှ စွမ်းအား ပိုမြန်မြန် တိုးတက်လာမည် ဖြစ်ရာ ၎င်းအတွက် ကောင်းစေရန် မိမိ အနေဖြင့် သည်းခံရမည် ဖြစ်သည်။

အရာအားလုံးက ရွှေလေး အတွက်ပဲ။

ရွှေလေး ရဲ့ အရာအားလုံး အတွက်ပဲ။

သို့သော် သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် ၃၀,၀၀၀ ကျော် ရှိသော ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုကို ရွှေလေး အကုန် စားပစ်လိုက်သောအခါ မုန်လဲ့ ထပ်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။

"ရွှေလေး... နောက်တစ်ခါ ပုရွက်ဆိတ် အလောင်း တွေကို စားရင် မှော်ကျောက်သလင်း တွေကို ငါ့အတွက် ချန်ထားပေးလို့ ရမလား... ငါ အရမ်း လိုအပ်နေလို့ပါ"

မုန်လဲ့က ရွှေလေး အနေဖြင့် အခက်အခဲ ရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ ရွှေလေးက ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်ပြီးနောက် ပါးစပ်ဟကာ အန်ချလိုက်ရာ မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် မှော်ကျောက်သလင်း မိုးရွာကျလာတော့သည်။

"ဖုတ် ဖြောင်း ဖြောင်း..."

ခဏအကြာတွင် အရှေ့၌ လက်သီးဆုပ် အရွယ်အစားခန့် ရှိသော အနီရောင် မှော်ကျောက်သလင်းများ ပြည့်နှက်သွားပြီး အရေအတွက် အလွန် များပြားလှသဖြင့် မုန်လဲ့၏ မျက်လုံးများပင် ပြာသွားတော့မတတ် ဖြစ်နေတော့သည်။

"မှော်ကျောက်သလင်း က ကျွန်တော့်အတွက် ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘူး၊ ပြီးတော့ နေရာယူတယ်၊ ကျွန်တော် က လွှင့်ပစ်ဖို့ နှမြောလို့ အတူတူ စားလိုက်တာ၊ သခင် က အဲဒါတွေကို လိုချင်တယ် ဆိုရင် အချိန်မရွေး ထုတ်ပေးလို့ ရပါတယ်"

ရွှေလေးက အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်လုံးကြီးများ ပေကလပ် ပေကလပ် လုပ်ကာ မုန်လဲ့ကို ရူးတော့မတတ် ဖြစ်စေမည့် စကားများ ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းအတွက် အသုံးမဝင်ဘူး ဟုတ်လား။ နေရာယူတယ် ဟုတ်လား။ လွှင့်ပစ်ဖို့ နှမြောလို့ အတူတူ စားလိုက်တာ ဟုတ်လား။

သုံးချက် ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်တာပဲ။

မုန်လဲ့ သွေးအန်တော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

ဒီလို ဖြစ်မယ်မှန်း သိရင် ငါက ဘာလို့ သည်းခံနေဦးမှာလဲ။

ဒါပေမယ့်...

ဒီလို တိုက်ခိုက်မှု မျိုး ကောင်းတယ်။

ဒီလောက် များတဲ့ မှော်ကျောက်သလင်း တွေကို ပြန်ရောင်းလိုက်ရင် ပိုက်ဆံ တွေ အများကြီး ရမှာပဲလေ။

မုန်လဲ့ ချက်ချင်း အားတက်သွားတော့သည်။

နေရာ အနှံ့ ကို လှည့်လည် သွားလာပြီး ရူးသွပ်စွာ အမဲလိုက် နေတော့သည်။

တစ်အုပ်၊ နှစ်အုပ်၊ သုံးအုပ်...

တစ်သောင်း၊ နှစ်သောင်း၊ သုံးသောင်း...

နေ့လယ်ခင်း တစ်ခုတည်း မှာပင် မုန်လဲ့သည် သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် ၆၀,၀၀၀ ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ရွှေဒင်္ဂါး သန်း ၆၀၀ နှင့် မှော်ကျောက်သလင်း ၆၀,၀၀၀ ကို ရရှိခဲ့ရာ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု ဇယားသည် ၁,၀၈၇,၆၂၂,၀၃၄ အထိ ရူးသွပ်စွာ တိုးပွားလာတော့သည်။

၁ ဘီလီယံ။

ဘီလီယံ အတိအကျပင်။

အကယ်၍ မှော်ကျောက်သလင်းများ၊ ကျောက်မျက်ရတနာများ၊ တိုက်တန် နဂါးမျောက်ဝံ အလောင်း... စသည့် ရောင်းချမှ ငွေဖြစ်မည့် ရတနာများ အားလုံးကိုပါ ပေါင်းထည့်လိုက်မည် ဆိုလျှင် ယခု သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုသည် ၂ ဘီလီယံ ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

၂ ဘီလီယံ။

ဤသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ဂဏန်း တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ မုန်လဲ့သည် မြင့်မြတ်သော နယ်မြေသို့ သွားမည့် လမ်းတွင် ငါးပုံတစ်ပုံ ကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ပိုက်ဆံ ပိုက်ဆံ ပိုက်ဆံ... ငါ့မှာ ပိုက်ဆံ ရှိပြီ"

"ပိုက်ဆံ ရှိတော့ ဘာဖြစ်လဲ"

"ပိုက်ဆံ ရှိတော့ ဘာဖြစ်လဲ"

"..."

"စနစ်... ငါ့ကို စွမ်းရည် အမှတ် ၆ သိန်း လဲလှယ်ပေး၊ ပြီးတော့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအား ထဲကို ထည့်ပေးလိုက်၊ ငါ အဆင့်ကိုး ကို တက်တော့မယ်"

ရွှေဒင်္ဂါး ၆ သန်း ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

စနစ် ၏ အသံ က အချိန်ကိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒင်... ဂုဏ်ယူပါတယ် အရှင်၊ အဆင့်ကိုး စစ်သည်တော် အဖြစ် အောင်မြင်စွာ အဆင့်တက်သွားပါပြီ။ အရှင် ဆက်လက် ကြိုးစားပြီး နောက်ထပ် အဆင့်တက်နိုင်ပါစေ လို့ ဆုတောင်းပါတယ်"