အခန်း ၁၀၃

အခန်း ၁၀၃။ အတန်းသူလှလှလေး ထန်နာ၊ ငါတို့တော့ သွားပါပြီ

ပိုင်ရှင် - မုန်လဲ့

မျိုးနွယ် - လူသား (မီးနဂါး သွေးမျိုးဆက်၊ မီးမိစ္ဆာ သွေးမျိုးဆက်)

ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု - ရွှေဒင်္ဂါး ၁,၀၈၁,၆၂၂,၀၃၄

ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု - အဆင့်ကိုး စစ်သည်တော် (၁,၀၀၃,၈၇၂ / ၁၀ ဘီလီယံ)

စိတ်စွမ်းအင် - အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီး (၁,၃၄၂,၀၇၃ / ၁၀ ဘီလီယံ)

မှော်စွမ်းအင် - အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီး (၁,၁၂၂,၆၄၀ / ၁၀ ဘီလီယံ)

"အဆင့်ကိုး စစ်သည်တော်"

"အဆင့်ကိုး မှော်ဆရာ"

"မိုးကြိုး၊ မီး၊ မြေ၊ သစ်သား ဓာတ် ၄ မျိုးစလုံး ပိုင်ဆိုင်တဲ့ မဟာမှော်ဆရာကြီး"

ကိုယ်ပိုင် အချက်အလက် ဇယားကို ကြည့်ရင်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများကို ခံစားကာ မုန်လဲ့သည် ယခင်ကထက် ပိုမို အစွမ်းထက်လာသည်ဟု ခံစားနေရပြီး အခြေအနေ အလွန် ကောင်းမွန်နေပေသည်။

"အခု ငါ့မှာ ခံစားချက်တစ်ခု ရနေပြီ။"

"လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့တင် တောင်တစ်တောင်လုံးကို ထိုးခွဲပစ်နိုင်လောက်တယ်လို့လေ"

"ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး စွမ်းအားတွေ ပြည့်ဖြိုးနေတဲ့ ဒီခံစားချက်က... တကယ်ကို မိုက်တာပဲ"

"ကောင်စုတ်လေး ဘာတွေ ငေးနေတာလဲ"

ရုတ်တရက် နားထဲတွင် ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ မုန်လဲ့ လန့်နိုးသွားပြီး "ကျောင်းအုပ်ကြီး ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"တစ်နေကုန် ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ... ဒီနေရာက မှော်သားရဲ တောအုပ်နော်... အသက် မလိုချင်တော့ဘူးလား" အဖိုးအိုက အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြင့် "မင်းရဲ့ မှော်ဆက်သွယ်ရေးစက် မြည်နေတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အော်"

မုန်လဲ့က မှော်ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ထုတ်လိုက်ရာ ဝဝကစ်ကစ် မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းလေး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး "ဟေး... အစ်ကိုကြီး နေကောင်းရဲ့လား" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါတယ်"

မုန်လဲ့က အလွန် ကောင်းနေကြောင်း ပြောချင်သော်လည်း အဖိုးအို၏ အဆူခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထိုသို့သာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး "ဝတုတ်လေး... မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး"

ဝတုတ်လေးက ဟီးဟီး ရယ်လိုက်ပြီး ဘယ်ကနေ ရလာမှန်း မသိသော ရွှေရောင် ဦးထုပ် တစ်လုံးကို ခေါင်းပေါ်တွင် ဆောင်းလိုက်ရာ ဝက်ကလေး ရွှေဦးထုပ် ဆောင်းထားသကဲ့သို့ အလွန် ရယ်စရာ ကောင်းနေပေသည်။

"အစ်ကိုကြီး အခု ကျွန်တော့်ပုံစံက အရမ်း မိုက်မနေဘူးလား"

ဝတုတ်လေးက မျက်စိမှိတ်ပြကာ အလွန် ကြွားဝါစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဖူး ဟားဟား..."

မုန်လဲ့ မနေနိုင်တော့ဘဲ အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်ရာ အသက်ရှူပင် မှားသွားတော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"ဟေး ဟေး ဟေး... အစ်ကိုကြီး ဘာရယ်တာလဲ"

ဝတုတ်လေး အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။

"အဟမ်း အဟမ်း... မဟုတ်ပါဘူး... ငါ မရယ်ပါဘူး"

မုန်လဲ့ ချောင်းနှစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး ရယ်ချင်စိတ်ကို အတင်း အောင့်ထားကာ "ဝတုတ်လေး မင်း ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ... ဘာတွေ လျှောက်လုပ်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"လျှောက်လုပ်နေတာ ဟုတ်လား... ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလို လျှောက်လုပ်ချင်တာပေါ့" ဝတုတ်လေးက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး "အစ်ကိုကြီး... အခု ကျွန်တော် ဘယ်ရောက်နေလဲ သိလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်မှာလဲ"

"နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီး... မြောက်မြစ်ဂိတ်ပေါက်မှာ"

"ဟာ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီကို ရောက်သွားတာလဲ... အသက် မလိုချင်တော့ဘူးလား။ နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီးမှာ ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ဖြစ်နေတယ် ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား" မုန်လဲ့ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ကျွန်တော်က လာချင်လို့ လာတယ် မှတ်နေလား"

ဝတုတ်လေးက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "အိမ်မှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နဲ့... ဘယ်လောက်တောင် သက်သောင့်သက်သာနဲ့ လွတ်လပ်လိုက်လဲ... အတင်းအကျပ် အခိုင်းမခံရဘူးဆိုရင် သရဲတောင် နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီးကို လာပြီး အသေခံမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အတင်းအကျပ် ခိုင်းတာ ဟုတ်လား"

မုန်လဲ့ ကြောင်အမ်းသွားသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ကမှ ကျွန်တော် အဆင့်လေး မှော်ဆရာ ဖြစ်သွားတာလေ... အဘိုးကြီးက ကျွန်တော့်မှာ အဆင့်ပဲရှိပြီး စွမ်းအားမရှိဘူးတဲ့... သေချာ လေ့ကျင့်ဖို့ လိုတယ်တဲ့"

ဝတုတ်လေးက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "အဲဒါနဲ့ ကျွန်တော်လည်း ကျောင်းကို အပို့ခံလိုက်ရတယ်... ပုရွက်ဆိတ်လှိုင်းလုံးကြီးကို ကာကွယ်ဖို့ ကျောင်းက စီစဉ်တဲ့ ကျောင်းသားဟောင်းတွေရဲ့ အဖွဲ့ထဲ ပါသွားတယ်... ပြီးတော့ ဒီကို ရောက်လာတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"..."

မုန်လဲ့ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။ ဝတုတ်လေး၏ မှော်ပညာ ပါရမီမှာ မဆိုးလှသော်လည်း သူ့ကို ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ကာကွယ်ရန် လွှတ်လိုက်ခြင်းမှာ သူ့အဘိုးကြီးက မည်သို့ တွေးနေသနည်း။

"နဂါးသွေးတံတိုင်းကြီးကို ရောက်တော့ ကျွန်တော်နဲ့ ကျောင်းသားဟောင်းတချို့ မြောက်မြစ်ဂိတ်ပေါက်ကို အပို့ခံရတယ်... ဂိတ်စောင့် မှော်ဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်လာတာပဲ"

"ဒါပေမယ့် ကံဆိုးတဲ့အထဲက ကံကောင်းတာတစ်ခုက ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်တဲ့ ဆရာက ဆရာဒက်ခ်ပဲ"

ဝတုတ်လေးက အသံကို နှိမ့်ကာ "ဆရာဒက်ခ်က တင်းကျပ်ပြီး စည်းကမ်းကြီးပေမယ့် စွမ်းအားကတော့ အရမ်းကြီးတယ်... သူလို အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီး ဦးဆောင်နေတော့ အနည်းဆုံး လုံခြုံမှုတော့ ရှိတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာဒက်ခ်လည်း မြောက်မြစ်ဂိတ်ပေါက်မှာ ရှိတာလား"

"ဟုတ်တယ်... အာဘေးနဲ့ ထန်နာလည်း ရှိတယ်"

"ထန်နာ"

"အစ်ကိုကြီးက ထန်နာကိုတောင် မမှတ်မိဘူးလား... ထန်နာ အယ်လမ်လေ... ကျွန်တော်တို့ အတန်းရဲ့ အလှဆုံးကောင်မလေး... ရေခဲနိုင်ငံတော်က လာတဲ့ အသားဖြူဖြူ ချောချောလှလှ နဂါးလူသား ကောင်မလေးလေ"

ထန်နာ အကြောင်း ပြောသောအခါ ဝတုတ်လေး ချက်ချင်း တက်ကြွလာပြီး မျက်လုံးများက မီးသီး တစ်ရာလောက် တောက်ပနေတော့သည်။

"သူလား... သူက ဘယ်တုန်းက အတန်းရဲ့ အလှဆုံးကောင်မလေး ဖြစ်သွားတာလဲ"

"ဟီးဟီး... ကျွန်တော် ပေးထားတဲ့ နာမည်လေ"

"ချီး"

ဝတုတ်လေးက ဟီးဟီး ရယ်လိုက်ပြီး မျက်စိမှိတ်ပြကာ "အဲဒီကောင်မလေးက ခုနကပဲ အစ်ကိုကြီးအကြောင်း မေးနေတာ... ဘာလို့ မလာတာလဲတဲ့... ကျွန်တော်က အစ်ကိုကြီး မှော်သားရဲတောအုပ်ထဲကို လေ့ကျင့်ဖို့ သွားတယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အော်"

"အဲဒီကောင်မလေး ဘယ်လိုပြန်ပြောလဲ သိလား... အစ်ကိုကြီးမှာ မှော်ပညာ ပါရမီ ကောင်းရုံသာမကဘဲ ကြိုးစားအားထုတ်မှုလည်း ရှိတယ်တဲ့... ငါတို့အတန်းရဲ့ ပထမနေရာနဲ့ ထိုက်တန်တယ်တဲ့... အစ်ကိုကြီးက သူ့ရဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ်ပဲတဲ့... အရမ်း လေးစားတယ်တဲ့"

ဝတုတ်လေးက မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်နော်... ညီအစ်ကိုဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်က အများကြီး ကူညီပေးလိုက်တာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကို ကျေးဇူးတင်ရမယ် ဟုတ်လား"

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားသည်။

"အစ်ကိုကြီးရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖွင့်မပြောပြလိုက်လို့ ကျေးဇူးတင်ရမှာလေ"

ဝတုတ်လေးက ဟီးဟီး ရယ်လိုက်ပြီး "အစ်ကိုကြီးအိမ်က တကယ်တော့ မှော်သားရဲတောအုပ်ထဲမှာဆိုတာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း သိတာလေ... မှော်သားရဲတောအုပ်ထဲကို လေ့ကျင့်ဖို့သွားတယ်ဆိုတာ တကယ်တော့ အိမ်ပြန်တာ မဟုတ်လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မုန်လဲ့ မျက်လုံး လှန်ပြလိုက်ပြီး ဒီကောင်နှင့် ရှင်းပြနေရန် ပျင်းရိသွားတော့သည်။

"အစ်ကိုကြီး ပြောကြည့်... ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ် မဟုတ်လား"

ဝတုတ်လေးက မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ ရယ်လိုက်ပြီး "ဟီးဟီး... ကျွန်တော်က သစ္စာရှိတဲ့လူပါ... ညီအစ်ကိုတွေအတွက်ဆိုရင် ဘာမဆို အနစ်နာခံရဲတယ်... ဒီလို ကိစ္စသေးသေးလေးလောက်ကတော့ ပြောနေစရာတောင် မလိုဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က ဒီလောက်အများကြီး ကူညီပေးထားတာ... အစ်ကိုကြီး ဘာမှမကျွေးရင် စိတ်ထဲမှာ မကောင်းဖြစ်နေမှာပဲ... ဒီလိုလုပ်ရင် ကောင်းမလား... ကျောင်းဖွင့်ရင် ငါတို့ ကျွီရှန်းစားသောက်ဆိုင်ကို သွားကြမလား"

မုန်လဲ့ နှုတ်ခမ်းတွန့်သွားသည်။

"အစ်ကိုကြီး မငြင်းဘူးဆိုတော့ လက်ခံတယ်လို့ မှတ်လိုက်မယ်နော်... ဝါး ဟားဟားဟား... ကျွီရှန်းစားသောက်ဆိုင်... စုပ်သပ်လိုက်ပြီး အစ်ကိုကြီးကို ကောင်းကောင်း တစ်နပ်လောက် အကုန်ခံခိုင်းဦးမယ်"

ဝတုတ်လေးက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် ချိုသာသော အသံလေး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ကျောင်းသား ဟတ်... နင် ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေတာလဲ... အရမ်း ပျော်နေပါလား"

"ဟီးဟီး... ကျောင်းသူ ထန်နာ"

ဝတုတ်လေးက ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော် နင့်ရဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ စကားပြောနေတာ... နင့်ရဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ်က တကယ် ကြမ်းတာပဲ... အခုထိ မှော်သားရဲတောအုပ်ထဲမှာ လျှောက်သွားနေတုန်းပဲ... ပုရွက်ဆိတ်လှိုင်းလုံးကြီး အစားခံရမှာကိုတောင် မကြောက်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အို... ကျောင်းသား မုန်လဲ့ အခုထိ မှော်သားရဲတောအုပ်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းလား"

ထိုချိုသာသော မိန်းကလေး အသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အနီရောင် ဦးချိုလေးများ ရှိကာ အသားဖြူဖြူ ချောချောလှလှ မျက်နှာလေး တစ်ခု မှော်ဆက်သွယ်ရေးစက်ထဲတွင် ပေါ်လာတော့သည်။

ထန်နာ အယ်လမ် ပင် ဖြစ်သည်။

"..."

မုန်လဲ့။

"ကျောင်းသား မုန်လဲ့... ရှင် အခုထိ မှော်သားရဲတောအုပ်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းလား"

ထန်နာက အံ့အားသင့်သော မျက်နှာဖြင့် "မှော်သားရဲတောအုပ်ထဲမှာ အခု နေရာတိုင်း သွေးစုပ်သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ်တွေ ပြည့်နေတယ်လို့ ကြားတယ်... ရှင် အဲဒီထဲမှာ နေတာ အရမ်း အန္တရာယ်မများဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဒီသေနာ ဝတုတ်လေး။

စကား အရမ်း များတာပဲ။

မုန်လဲ့က အတင်း ပြုံးပြလိုက်ပြီး "ကျွန်တော် မှော်သားရဲတောအုပ် အစွန်အဖျားမှာ နေတာပါ... ပုရွက်ဆိတ်လှိုင်းလုံးကြီး သိပ်မများဘူး... အန္တရာယ် မရှိပါဘူး" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း တော်သေးတာပေါ့"

ထန်နာက အင်း ဟု အသံပြုလိုက်ပြီး "ကျောင်းသား မုန်လဲ့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ဦးနော်... အန္တရာယ်တွေ့ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေချာ ကာကွယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဂရုစိုက်ပါ့မယ်... ကျေးဇူးပါပဲ"

မုန်လဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဝူ..."

"ဝူ..."

"ဝူ..."

ထိုအချိန်တွင် ဆက်သွယ်ရေးစက်ထဲမှ ကျယ်လောင်သော ခရာသံကြီးများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မိုးခြိမ်းသံကြီးများအလား ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ပုရွက်ဆိတ်လှိုင်းလုံးကြီး လာပြီ"

"အားလုံး သတိထား... ပုရွက်ဆိတ်လှိုင်းလုံးကြီး လာပြီ"

"အားလုံး သတိထား... ပုရွက်ဆိတ်လှိုင်းလုံးကြီး လာပြီ"

"ပုရွက်ဆိတ်လှိုင်းလုံးကြီး လာပြီ ဟုတ်လား"

ထန်နာ နှင့် ဝတုတ်လေး ၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားပြီး ဝတုတ်လေးက အလျင်စလို "အစ်ကိုကြီး... ပုရွက်ဆိတ်လှိုင်းလုံးကြီး လာပြီ... ကျွန်တော် သွားတိုက်ရတော့မယ်... စကားမပြောတော့ဘူးနော်... ဖုန်းချလိုက်ပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ပိတ်လိုက်တော့သည်။

မုန်လဲ့က ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသော မှော်ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ကြည့်ကာ "မြောက်မြစ်ဂိတ်ပေါက်ကိုတောင် ပုရွက်ဆိတ်လှိုင်းလုံးကြီး ရောက်သွားတာလား... အရေအတွက် အရမ်းမများဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

နဂါးသွေး တံတိုင်းကြီးက မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ရှည်လျားပြီး ကာကွယ်ရေး လမ်းကြောင်းက အလွန် ရှည်လျားလှရာ ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီးသည် မည်သည့် နေရာတွင်မဆို ပေါ်လာနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဂိတ်ပေါက် တိုင်းတွင် စောင့်ကြပ်ရန် စစ်သားများ လိုအပ်သော်လည်း ထိုသို့ ခွဲဝေလိုက်လျှင် ဂိတ်ပေါက် တစ်ခုစီတွင် စောင့်ကြပ်ရမည့် စစ်သား အင်အားမှာ နည်းပါးသွားမည် ဖြစ်ပြီး ဂိတ်ပေါက် တစ်ခုစီသို့ ခွဲဝေပေးနိုင်မည့် မှော်ဆရာ အရေအတွက်မှာ ပို၍ပင် နည်းပါးသွားပေမည်။

ထို့ကြောင့် မှော်ပညာ ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားများကို အကူအညီ ပေးရန် စီစဉ်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ မတတ်နိုင်ချေ။ မှော်ဆရာ အရေအတွက်က လိုအပ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

ကျောင်းသားများကို အရေးပေါ် အခြေအနေတွင် အသုံးပြုရုံသာ ရှိတော့သည်။

သို့သော် ကျောင်းသားများမှာ ကျောင်းသားများသာ ဖြစ်ပြီး စွမ်းအား အကန့်အသတ် ရှိသဖြင့် သာမန် ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီးကို ကာကွယ်ရန် ပြဿနာ မရှိသော်လည်း ကြီးမားသော ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီးများနှင့် တွေ့ဆုံပါက ဒုက္ခရောက်ပေမည်။

ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီးက မြောက်မြစ်ဂိတ်ပေါက်တွင် ပေါ်လာသည်။

အရေအတွက် မများလျှင် ပြဿနာ မရှိနိုင်ချေ။

"ဝီ..."

ထိုအချိန်တွင် မှော်ဆက်သွယ်ရေးစက် ထပ်မံ မြည်လာပြန်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ငါတို့တော့ သွားပါပြီ..."