အခန်း ၁၀၄

အခန်း ၁၀၄။ မြောက်မြစ်တွင် ရန်သူကို ကာကွယ်ခြင်း၊ သမိုင်းတွင် တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးသော

နဂါးသွေး တံတိုင်းကြီးသည် မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ရှည်လျားသည်။

မိုင် ၁၀၀ တိုင်းတွင် ဂိတ်ပေါက်တစ်ခု ထားရှိပြီး နဂါးသွေး တံတိုင်းကြီး တစ်ခုလုံးတွင် ဂိတ်ပေါက်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ ရှိကာ မြောက်မြစ် ဂိတ်ပေါက်သည်လည်း ၎င်းတို့အနက်မှ တစ်ခု အပါအဝင် ဖြစ်သည်။

မြောက်မြစ် ဂိတ်ပေါက်သည် မြောက်မြစ် အနီးတွင် တည်ရှိသောကြောင့် ထိုအမည် တွင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မြောက်မြစ်သည် အနောက်မှ အရှေ့သို့ စီးဆင်းပြီး တိုက်တန် အင်ပါယာ တည်ရှိရာ တိုက်တန် ကုန်းပြင်မြင့်မှ အစပြုကာ မှော်သားရဲ တောအုပ်၊ နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ တို့ကို ဖြတ်သန်း၍ နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးအစ မရှိသော ပင်လယ်နက် အရှေ့ဘက် သမုဒ္ဒရာ အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီး ၏ အကြီးဆုံးသော မြစ်ကြီးများ အနက် တစ်ခု အပါအဝင် ဖြစ်ပြီး သက်ရှိများစွာကို ကျွေးမွေး ပြုစုထားသည်။

ယခုအချိန်တွင် မြောက်မြစ် အပေါ်အောက် နေရာတိုင်းတွင် လှိုင်းလုံးကြီးများ ရိုက်ခတ်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အနီရဲရဲ ဖြစ်နေသော သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ်များက မြစ်ရေကို နင်းကာ တပ်မတော်ကြီး တစ်ခုအလား မြောက်မြစ် ဂိတ်ပေါက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာနေတော့သည်။

ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး... ရောက်လာပြီ။

"ဝူ..."

"ဝူ..."

"ဝူ..."

"အားလုံး သတိထား... ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး လာပြီ"

"အားလုံး သတိထား... ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး လာပြီ"

ကျယ်လောင်သော ခရာသံကြီးများက ကောင်းကင်ယံကို ထိုးခွဲသွားပြီး မြောက်မြစ် ဂိတ်ပေါက်မှ စစ်သားများ အားလုံးကို လန့်နိုးသွားစေကာ စစ်သားများ၊ လေးသည်တော်များ၊ ဒူးလေးသည်များ၊ ဂိတ်စောင့် မှော်ဆရာများ အားလုံး နေရာယူလိုက်ကြတော့သည်။

အမည်းရောင် ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အဖိုးအို ဒက်ခ် နိုဝေး လည်း ကျောင်းသား အမြောက်အမြားကို ဦးဆောင်ကာ မြို့ရိုးပေါ်သို့ တက်လာပြီး မြောက်မြစ် ဂိတ်စောင့် တပ်မှူး၊ မြို့စား ဆက်စီယာ ဒေါ့ချ်ဆင် ၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

"မြို့စား ဆက်စီယာ... မီးနဂါး ကျောင်းတော် က မှော်ဆရာ တွေ အားလုံး စုစည်းပြီးပါပြီ... အမိန့်ပေးဖို့ အသင့်ပါပဲ"

ဒက်ခ် နိုဝေး က အရှေ့ရှိ အမျိုးသမီး စစ်ဗိုလ် ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် လေးစားမှုများ အနည်းငယ် ပါဝင်နေပြီး ကျောင်းသား အများအပြား ကလည်း ၎င်းကို အားကျစွာ ကြည့်နေကြတော့သည်။

ဆက်စီယာ ဒေါ့ချ်ဆင်။

မြောက်မြစ် ဂိတ်စောင့် တပ်မှူး။

အစိမ်းရောင် နဂါး သွေးမျိုးဆက် ရှိသော နဂါးလူသား စစ်သည်တော်။

နယ်စပ် ကာကွယ်ရေး စစ်ဗိုလ် တစ်ရာကျော် အနက် တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီး စစ်ဗိုလ်။

စွမ်းအား ကြီးမားပြီး နိုင်ငံကို ကာကွယ် စောင့်ရှောက်ကာ အမျိုးသားများထက်ပင် သတ္တိရှိသဖြင့် အမျိုးသမီးများ၏ စံပြ ဖြစ်ပြီး မိန်းကလေး အများအပြား၏ စံပြ ပုဂ္ဂိုလ် လည်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဆရာ ဒက်ခ်... အခြေအနေ က အရေးကြီး နေလို့ ကျွန်မ အားနာ မနေတော့ဘူး"

မြို့စား ဆက်စီယာ ၏ ကျောဘက်တွင် အစိမ်းရောင် တောင်ပံ နှစ်ဖက် ရှိပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် အစိမ်းရောင် ဦးချို ကွေးကွေးလေး ရှိကာ အစိမ်းရောင် သံချပ်ကာ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေပြီး အလွန် လှပကာ ရဲရင့်သော အသွင်အပြင် ရှိပေသည်။

သူမက အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် မီးနဂါး မှော်ပညာ ကျောင်းတော် မှ ကျောင်းသား မှော်ဆရာ အမြောက်အမြားကို စိုက်ကြည့်ကာ "အဆင့်ခြောက် မှော်ဆရာ တွေ ရှေ့ထွက်ခဲ့" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရှပ် ရှပ် ရှပ်..."

ခြောက်နှစ်မြောက် ကျောင်းသားဟောင်း ၇ ယောက်၊ ၈ ယောက်ခန့် အရှေ့သို့ ထွက်လာကြသည်။ သူတို့ အားလုံးသည် အဆင့်ခြောက် မှော်ဆရာများ ဖြစ်ကြပြီး ယခုနှစ်တွင် ကျောင်းပြီးတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ကိုယ်ရံတော် စစ်သား... သူတို့ကို အလယ်အလတ် မှော်ဆရာ မျှော်စင် ဆီ ခေါ်သွား"

"အမိန့်အတိုင်းပါ မြို့စားကြီး"

"အဆင့်ငါး မှော်ဆရာ တွေ ရှေ့ထွက်ခဲ့"

"ကိုယ်ရံတော် စစ်သား... သူတို့ကို အနိမ့်ဆုံး မှော်ဆရာ မျှော်စင် ဆီ ခေါ်သွား"

"အမိန့်အတိုင်းပါ မြို့စားကြီး"

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ဒက်ခ် နိုဝေး ခေါ်လာသော ကျောင်းသား အများစုကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီး တာဝန် မပေးရသေးသော အဆင့်လေး မှော်ဆရာ ၁၀ ယောက်ခန့်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ထိုအထဲတွင် ရွှေရောင် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရွှေရောင် မှော်တုတ်တံ ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သွားများအထိ (တစ်ကိုယ်လုံး လုံခြုံအောင်) ဖုံးအုပ်ထားသော ဝတုတ်လေး၊ မျက်နှာ သေနေသော အာဘေး နှင့် အသားဖြူဖြူ ချောချောလှလှ နဂါးလူသား ကောင်မလေး ထန်နာ တို့လည်း ပါဝင်ပေသည်။

ဝတုတ်လေး တို့က မြို့စား ဆက်စီယာ ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်ကာ မှော်ဆရာ မျှော်စင် ထဲသို့ အပို့ခံရမည်ဟု မျှော်လင့်နေသော်လည်း သူတို့ စိတ်ပျက်သွားရသည်။

မြို့စား ဆက်စီယာ က "မှော်ဆရာ မျှော်စင် ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ အနည်းဆုံး အဆင့်ငါး မှော်ဆရာ ဖြစ်မှ ရမယ်... မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းအား က အရမ်း နိမ့်နေသေးတော့ မြို့ရိုး ပေါ်မှာပဲ ကာကွယ်ရမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"..."

ဝတုတ်လေး တို့ အချင်းချင်း ကြည့်ကာ စကားမပြောနိုင်တော့ချေ။

မှော်ဆရာများ ဖြစ်ကြသဖြင့် မှော်ဆရာ မျှော်စင် ဆိုသည့် နတ်လက်နက် အကြောင်းကို သူတို့ ကောင်းစွာ သိကြပေသည်။ ခုနကတင် ဝင်ကြည့်ချင်နေကြသော်လည်း ဤသို့ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြချေ။

သို့သော် မြို့စား ဆက်စီယာ အနေဖြင့် သူတို့၏ ခံစားချက်ကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိတော့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းလာသော သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ်များက အနီရောင် ရေစီးကြောင်းကြီးအလား ပြေးဝင်လာပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အဆုံးအစ မရှိပေ။

တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အစွန်းအဖျား ကို မမြင်ရချေ。

မိုင်ရာပေါင်းများစွာ ရှည်လျားပေသည်။

အဆုံးအစ မရှိ ကျယ်ပြန့်လှပေသည်။

ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အရွယ်အစား ကို မြင်သောအခါ ဒက်ခ် နိုဝေး ၏ မျက်နှာ အလွန် တင်းမာသွားပြီး "မြို့စား ဆက်စီယာ... ဒီပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး က ဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာ ကောင်းတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အရင်က ဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဘယ်သားရဲ လှိုင်းလုံးကြီး ထက်မဆို ပိုကြောက်စရာ ကောင်းတယ်"

မြို့စား ဆက်စီယာ ၏ မျက်နှာ အလွန် တင်းမာနေပြီး "အကျယ်အဝန်း က မိုင် ၃၀၀ ကျော်လောက် ရှိမယ်... ပြီးတော့ အဆက်မပြတ် လာနေတုန်းပဲ... ကြည့်ရတာတော့..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်သည့် စကားများကို သူ မပြောတော့သော်လည်း အားလုံးက သဘောပေါက်ကြပေသည်။ အခြေအနေ မကောင်းကြောင်း၊ မြို့ရိုး ကို ကာကွယ်နိုင်ရန် ခက်ခဲကြောင်း အားလုံး သိကြပေသည်။

"မကာကွယ်နိုင်ဘူး ဟုတ်လား"

ဝတုတ်လေး တို့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ပင်လယ်ရေအလား ပြေးဝင်လာသော ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ကို ကြည့်ကာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အရှိန်အဝါ ကြီးကြောင့် ကျောချမ်းသွားပြီး ခုခံရန် သတ္တိပင် မရှိတော့ချေ။

"ဒီလောက် များတဲ့ သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် တွေကို ငါတို့ ကာကွယ်နိုင်ပါ့မလား" ကျောင်းသား တစ်ယောက် မျက်နှာ ဖြူရော်သွားပြီး စက္ကူအလား ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။

"အဓိပ္ပာယ် မရှိတဲ့ စကား တွေ"

ဒက်ခ် နိုဝေး က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး "ဂိတ်စောင့် မှော်ဆရာ တွေ ဖြစ်ပြီး တိုက်ပွဲ မစခင် ကတည်းက ကြောက်နေလို့ ရမလား... အားလုံး နားထောင်... မင်းတို့က ငါတို့ မီးနဂါး မှော်ပညာ ကျောင်းတော် က မွေးထုတ်ပေးလိုက်တဲ့ မှော်ဆရာ တွေပဲ"

"ဘယ်အချိန်၊ ဘယ်နေရာ ရောက်ရောက် မှော်ဆရာ ဆိုတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ကို မမေ့နဲ့... ပြီးတော့ ကျောင်းတော် ရဲ့ နာမည် ကို မဖျက်နဲ့"

"စွမ်းအား အားနည်းတော့ ဘာဖြစ်လဲ... ရန်သူ ကို သတ်လို့ ရတာပဲလေ... သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် က အဆင့်ခြောက် မှော်သားရဲ ပဲ... တစ်ကောင် သတ်နိုင်ရင်ကို မင်းတို့ အမြတ်ထွက်ပြီ... သဘောပေါက်လား"

"သဘောပေါက်ပါတယ်"

ဝတုတ်လေး တို့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး မျက်လုံးများထဲရှိ ကြောက်ရွံ့မှုများ အနည်းငယ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဒက်ခ် နိုဝေး က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဒါပေမယ့် ရန်သူ ကို သတ်ရမှာ မှန်ပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ မမေ့နဲ့... ငါက မင်းတို့ တစ်ယောက်ယောက် ရဲ့ အလောင်း ကို ပြန်သယ်သွားချင်တာ မဟုတ်ဘူး... ကြားလား" ဟု ထပ်မံ မှာကြားလိုက်သည်။

"ကြားပါတယ်"

"အင်း"

ဒက်ခ် နိုဝေး လေပူ တစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ စွမ်းအားကြီးသူ တိုင်းသည် အားနည်းသူ ဘဝမှ လာကြသည်ချည်းသာ ဖြစ်သည်။ မည်သူကမှ မစိုးရိမ်၊ မကြောက်ရွံ့ ဖူးဘဲ မနေခဲ့ကြချေ။

အရေးကြီးသည်မှာ စိတ်ဓာတ်ကို ပြင်ဆင်ပြီး ကြောက်ရွံ့မှုကို ကျော်လွှားရန် ဖြစ်သည်။

အရှက်ရမှုကို သိပြီး ရဲရင့်လာကာ ကြိုးစား အားထုတ်ရန် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ ဆိုလျှင် သေချာပေါက် စွမ်းအားကြီးသူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

သို့သော် အခက်အခဲ အနည်းငယ် ကြုံတွေ့ရုံဖြင့် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး ဘာမှ မလုပ်ရဲတော့ပါက မှော်ပညာ ပါရမီ မည်မျှပင် ကောင်းမွန်စေကာမူ အောင်မြင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"ငါ့အမိန့် ကို နားထောင်... ဒူးလေးသည် တွေ... ပစ်"

ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ၏ အရှေ့တန်း က အနီးသို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မြို့စား ဆက်စီယာ က လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကြီး ကို ဝှေ့ယမ်းကာ တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း"

မိုးကြိုး၊ မီးတောက်၊ လေပြင်း၊ ရေခဲ များ ရစ်ပတ်နေသော ဒူးလေး မြှားများက ပြင်းထန်စွာ ထွက်သွားပြီး ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားရာ သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် အများအပြား သေဆုံးသွားပြီး အဆုံးအစ မရှိသော ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ထဲတွင် လွတ်ကင်းဇုန် အများအပြား ပေါ်လာတော့သည်။

"ကောင်းတယ်"

"အရမ်း ကောင်းတယ်"

ဝတုတ်လေး တို့ က ထိုမြင်ကွင်း ကို မြင်သောအခါ အားတက်သွားပြီး ဤကဲ့သို့ စွမ်းအားကြီးသော လက်နက်များ ရှိနေမှတော့ ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ကို မနှိမ်နင်းနိုင်မည်ကို ဘာလို့ စိုးရိမ်နေရမည်နည်း။

သို့သော် ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး မှာ နည်းနည်းလေးမျှ အရှိန်လျော့မသွားဘဲ အဖော်များ၏ အလောင်းများကို နင်းကာ ဆက်လက် ပြေးဝင်လာပြီး လွတ်ကင်းဇုန် များမှာလည်း ချက်ချင်း ပြည့်သွားကာ ယခင်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ဒါ..."

ဝတုတ်လေး တို့ အားလုံး ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။ ထိုမျှ များပြားသော သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် များ သေဆုံးသွားသော်လည်း ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ကို နည်းနည်းလေးမျှ မထိခိုက်စေဘူးလား။ သူတို့က သေရမှာ ကို မကြောက်ဘူးလား။

"ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး က သာမန် သားရဲ လှိုင်းလုံးကြီး တွေထက် ပိုကြောက်စရာ ကောင်းတာက အဲဒီ အချက်ပဲ"

ဒက်ခ် နိုဝေး က လေးနက်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "သားရဲ လှိုင်းလုံးကြီး က သေရမှာ ကို ကြောက်တယ်... စိတ်ဝမ်းကွဲလွယ်တယ်... ဒါပေမယ့် ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး က ဘာကိုမှ မကြောက်ဘဲ အရှေ့ကို ပဲ ဆက်သွားတယ်... သူတို့ကို အကုန်လုံး မသတ်နိုင်ရင်... သူတို့ ဘယ်တော့မှ နောက်ဆုတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ"

ဝတုတ်လေး တို့လို အသစ်လေးများ အားလုံး ကြောက်လန့်သွားကြသည်။ သို့သော် နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ရပ်များက ဤသည်မှာ အစသာ ရှိသေးကြောင်း သူတို့ကို ပြောပြနေပေသည်။

"ပစ်"

"ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း"

ဒူးလေးများ က ရူးသွပ်စွာ ပစ်ခတ်နေပြီး ဒူးလေး မြှား ဆယ်ဂဏန်းခန့် ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ပေါက်ကွဲသွားသော်လည်း လှိုင်းလုံးငယ်လေး တစ်ခုမျှပင် မဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ခဲ့ချေ။

ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး က အရှေ့သို့ ဆက်လက် ပြေးဝင်လာပြီး အဆုံးအစ မရှိပေ။

အရှေ့က အကောင်တွေ သေသွားရင် နောက်က အကောင်တွေ ထပ်လာတယ်။

သတ်လို့ မကုန်နိုင်အောင် ဖြစ်နေပြီး အလွန် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စရာ ကောင်းလှပေသည်။

"ဒါက ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး လား"

ဝတုတ်လေး တို့ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့ နောက်ဆုံး၌ နားလည်သွားကြပြီ။

ဘာကြောင့် နိုင်ငံတော် က အထူး သားရဲ လှိုင်းလုံးကြီး သတိပေးချက် ကို ထုတ်ပြန်ရသနည်း။

ဘာကြောင့် ကျောင်းတော် က ကျောင်းသားဟောင်း များကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ စုစည်းပြီး ကာကွယ်ရန် စီစဉ်ရသနည်း။

ဘာကြောင့် မြို့တော် တစ်ခုလုံး ဆူညံနေပြီး ကမ္ဘာပျက်မည့်နေ့ ရောက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေရသနည်း။

ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး နှင့် ကမ္ဘာပျက်မည့်နေ့ ဘာကွာခြားပါသနည်း။