အခန်း ၁၀၅

အခန်း ၁၀၅။ သေမင်းလေဆင်နှာမောင်း၊ ဆုတ်ခွာဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပါ

မိုင်ပေါင်းရာချီ ရှည်လျားသော အနီရောင် ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီးသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ပင်လယ်လှိုင်းတံပိုးကြီးအလား နဂါးသွေး တံတိုင်းကြီးကို ရူးသွပ်စွာ ဝင်တိုက်နေတော့သည်။

ဒူးလေးများ လေထဲတွင် ပျံသန်းနေသည်။

မြှားများ မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျဆင်းနေသည်။

မှော်ပညာများ ပေါက်ကွဲနေသည်။

မြို့စောင့် စစ်သားများ အားလုံး အသက်လု တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ်များ ရေခဲ ရိုက်ခံရခြင်း၊ ပြာအဖြစ် မီးရှို့ခံရခြင်း၊ မိုးကြိုး ပစ်ခံရခြင်း၊ ဆူးများဖြင့် အထိုးခံရခြင်း၊ ဓားဖြင့် အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ခံရခြင်း စသည်ဖြင့် သေဆုံးနေကြသည်။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ ရူးသွပ်နေသော ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီးကို မတားဆီးနိုင်ချေ။ ၎င်းတို့သည် အထပ်ထပ် အခါခါ အရှေ့သို့ တိုးလာနေပြီး အဆက်မပြတ်၊ သေရမည်ကို မကြောက်ဘဲ အဆုံးအစ မရှိ ပြေးဝင်လာနေကြသည်။

တိုက်ခိုက်မှုများက ၎င်းတို့ကို နည်းနည်းလေးမျှ အရှိန်မလျော့စေချေ။

နီးလာပြီ။

နီးလာပြီ။

ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီးက ပိုပိုပြီး နီးကပ်လာကာ အချိန်မရွေး မြောက်မြစ် ဂိတ်ပေါက်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့မည့် အနေအထား ဖြစ်နေတော့သည်။

"မတားနိုင်တော့ဘူး"

"လုံးဝ မတားနိုင်တော့ဘူး"

"ငါတို့ အပိုင်းပိုင်း အဆုတ်ခံရတော့မယ်"

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ကျောင်းသား အချို့ စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီး ရူးနေသူများအလား အော်ဟစ်နေကြကာ အသိစိတ် လွတ်သွားကြတော့သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား စစ်သားတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မထိခိုက်စေနဲ့"

ဒက်ခ် နိုဝေး က ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝုန်း"

ထိုကျောင်းသားများမှာ တူဖြင့် အထုခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အစစ်အမှန် ဖြစ်နေသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် မူးမေ့လဲကျသွားတော့သည်။

"သူတို့ကို ခေါ်သွား"

ဒက်ခ် နိုဝေး က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ တိုးတိုးလေး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အမိန့်အတိုင်းပါ"

စစ်သား အချို့က ထိုကျောင်းသားများကို အမြန် ခေါ်သွားကြရာ ဒက်ခ် နိုဝေး က သူတို့၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူ သိသည်။

ဤကျောင်းသားများ အသုံးမဝင်တော့ချေ။ နိုးလာလျှင်ပင် ကြီးမားသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရိပ်အမည်းများ ကျန်ရစ်နေမည် ဖြစ်ပြီး နောင်တစ်ချိန်တွင် အောင်မြင်မှု ရရန် ခက်ခဲလှပေမည်။

သို့သော် ဒက်ခ် နိုဝေး ကတော့ မနှမြောပါဘူး။

ဤကဲ့သို့သော ကျောင်းသားများသည် မွေးရာပါ စိတ်ဓာတ် အားနည်းကြသဖြင့် မှော်ပညာ ပါရမီ မည်မျှပင် ကောင်းမွန်စေကာမူ နောင်တစ်ချိန်တွင် အောင်မြင်မှု အကန့်အသတ် ရှိမည်သာ ဖြစ်ပြီး ကြီးမားသော အောင်မြင်မှု ရနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"အားလုံး မှတ်ထား"

ဒက်ခ် နိုဝေး က ဝတုတ်လေး တို့ကို ကြည့်ကာ "ပါရမီ တစ်ခုတည်း နဲ့ စွမ်းအားကြီးသူ ဖြစ်လာမယ် လို့ ထင်နေလား အိမ်မက်မက်နေတာလား ပါရမီ ဆိုတာ တံခါးခေါက်တဲ့ ခဲ တစ်လုံး ပဲ အခက်အခဲ တွေနဲ့ ဒုက္ခ တွေကမှ စွမ်းအားကြီးသူ တွေရဲ့ စမ်းသပ် ကျောက် တကယ့် စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းအားကြီးသူ တွေက သွေး နဲ့ မီးတောက် တွေရဲ့ စမ်းသပ်မှု ကို ဖြတ်သန်းရမယ် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ သတ်ဖြတ်မှု တွေနဲ့ ဒုက္ခ တွေကို ဖြတ်သန်းရမယ် သာမန် လူတွေ စိတ်ကူးလို့တောင် မရနိုင်တဲ့ အခက်အခဲ တွေနဲ့ နာကျင်မှု တွေကို ခံနိုင်ရည် ရှိရမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဒက်ခ် နိုဝေး ၏ မျက်လုံးများ အေးစက်နေပြီး "ပါရမီ ကောင်းတာ က ဘာမှ မဟုတ်ဘူး အဆင့် တွေ အလကား ရှိနေတာ လည်း ဘာမှ မဟုတ်ဘူး စစ်မြေပြင် ရောက်တာနဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျ သွားရင် တခြား သူတွေကိုရော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ရော ဒုက္ခပေးတာပဲ အသုံးမကျတဲ့ ကောင်တွေ" ဟု ဆက်ပြောသည်။

ဝတုတ်လေး တို့ ရင်ထဲတွင် လေးနက်သွားပြီး ခေါင်းကို အလိုအလျောက် ငုံ့သွားကာ ဒက်ခ် ဆရာ၏ မျက်လုံးကို မကြည့်ရဲတော့ချေ။

ဒက်ခ် နိုဝေး က လူတိုင်း၏ မျက်နှာကို နောက်ဆုံး အနေဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ မြို့ရိုးပေါ်သို့ တက်သွားပြီး တိုက်ခိုက်မှု စတင်လိုက်တော့သည်။

"အရာအားလုံးကို တတ်စွမ်းနိုင်တဲ့ လေနတ်သမီးလေး... လေထုကို လေး အဖြစ်၊ အလင်းရောင်ကို မြှား အဖြစ် အသုံးပြုပြီး ငါ့ရဲ့ ဆန္ဒစွမ်းအားတွေကို ခံယူကာ အဝေးက ကောင်းကင်ယံကို ထိုးခွဲလိုက်ပါ... သေမင်း လေဆင်နှာမောင်း"

"ဝီ..."

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ လေဓာတ် မှော်စွမ်းအင်များ ရူးသွပ်စွာ စုစည်းလာပြီး အချင်း မီတာ ရာပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းကာ မီတာ ရာပေါင်းများစွာ မြင့်မားသော လေဓားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် အမည်းရောင် လေဆင်နှာမောင်းကြီး တစ်ခု တိတ်တဆိတ် ပေါ်လာတော့သည်။

အဆင့်ကိုး မှော်ပညာ... သေမင်း လေဆင်နှာမောင်း။

"ဝုန်း"

သေမင်း လေဆင်နှာမောင်းသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မည့် စုပ်ယူအားဖြင့် ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ချက်ချင်း ကျဆင်းသွားကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေသော ပေါက်ကွဲသံကြီးများနှင့်အတူ မရေမတွက်နိုင်သော သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ်များ လေဆင်နှာမောင်းထဲသို့ စုပ်ယူခံလိုက်ရပြီး အမှုန့်အဖြစ် ကြိတ်ချေခံလိုက်ရတော့သည်။

"လည်စမ်း"

ဒက်ခ် နိုဝေး က မှော်တုတ်တံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သေမင်း လေဆင်နှာမောင်းသည် စစ်မြေပြင်တွင် စတင် လည်ပတ်လာပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ဤနေရာတွင် ပေါ်လာကာ တစ်ခါတစ်ရံ ထိုနေရာတွင် ပေါ်လာတော့သည်။

ဖြတ်သွားရာ နေရာတိုင်းတွင် ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"အရမ်း မိုက်တာပဲ"

"ဆရာ ဒက်ခ် အရမ်း စွမ်းတာပဲ"

"မိုက်တယ်"

"ဆရာ ဒက်ခ် ပီသတယ်"

ဝတုတ်လေး တို့ အားတက်သွားကြပြီး မြို့စောင့် စစ်သားများ အားလုံး စိတ်ဓာတ်ကျနေမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ အနိုင်ရမည့် မျှော်လင့်ချက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

သေမင်း လေဆင်နှာမောင်း၏ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းက အရမ်း ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းသည်။

အသက်ရှူ အကြိမ် အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် သောင်းချီ၍ အမှုန့်ကြိတ်ခံလိုက်ရရာ နောက်ထပ် သေမင်း လေဆင်နှာမောင်း အနည်းငယ်သာ ထပ်လာလျှင် ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး အားလုံး အမှုန့်ကြိတ်ခံလိုက်ရမည် မဟုတ်ပါလော။

"အားလုံးပဲ ငါတို့လည်း သွားကြမယ်"

"ဆရာ ဒက်ခ် ပြောတာ မှန်တယ်... အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ ကိုက်လို့ ရသေးတယ်လေ..."

"သတ်"

ကျောင်းသားများ အားလုံး အားတက်သွားကြပြီး မြို့ရိုးပေါ်သို့ တက်ကာ ဆရာ ဒက်ခ် အတိုင်း မှော်ဂါထာ များကို ရွတ်ဆိုကြတော့သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဓာတ်မျိုးစုံ မှော်စွမ်းအင်များ စုစည်းလာတော့သည်။

...

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မြင်ကွင်းက ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေသည်။

ပြင်းထန်သော သွေးနံ့များက စစ်မြေပြင်ကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

အချိန်များ တစ်စတစ်စ ကုန်လွန်သွားသည်။

မသိမသာဖြင့် တစ်နာရီ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ။

မြို့စောင့် စစ်သားများ အားလုံး အသက်လု ခုခံနေကြသော်လည်း ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီးမှာ နည်းနည်းလေးမျှ လျော့နည်းသွားမည့် အရိပ်အယောင် မပြဘဲ တိုက်ခိုက်မှုများကလည်း နည်းနည်းလေးမျှ အရှိန်မလျော့သွားဘဲ ပို၍ ပို၍ များပြားလာပြီး ပို၍ ပို၍ ကြမ်းတမ်းလာတော့သည်။

ဤသည်မှာ အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီး ဒက်ခ် နိုဝေး က အသက်လု ခုခံနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး သူသာ မရှိလျှင် မြောက်မြစ် ဂိတ်ပေါက်မှာ စောစော ကတည်းက ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်ပေမည်။

"မကာကွယ်နိုင်တော့ဘူး ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု က အရမ်း ပြင်းထန်လွန်းတယ် ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် လုံးဝ မကာကွယ်နိုင်တော့ဘူး"

မြို့စား ဆက်စီယာ ၏ မျက်နှာ အလွန် တင်းမာနေပြီး "စစ်ကူ တွေ ဘယ်ရောက်နေပြီလဲ အမြန်ဆုံး လာမယ့် စစ်ကူ တွေ ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက် လိုသေးလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မြို့စားကြီး ကို အစီရင်ခံပါတယ်... တစ်နာရီ လောက် လိုပါသေးတယ်"

ကိုယ်ရံတော် စစ်သား က အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တစ်နာရီ ဟုတ်လား... ဒီအခြေအနေ အရ ဆိုရင် နာရီဝက် တောင် တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး တစ်နာရီ ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

မြို့စား ဆက်စီယာ က သွားကိုက်ကာ "မြန်မြန်... စစ်ကူ တွေကို မြန်မြန် လာဖို့ အရေးတကြီး အကြောင်းကြားလိုက်" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ က ဒက်ခ် နိုဝေး ၏ အနားသို့ လျှောက်သွားကာ "ဆရာ ဒက်ခ်... စစ်ကူ တွေ ရောက်ဖို့ အမြန်ဆုံး တစ်နာရီ လောက် လိုသေးတယ်... ဆရာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်ဦးမလဲ" ဟု လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။

ဒက်ခ် နိုဝေး ၏ မျက်နှာက လေးနက်နေပြီး "အဆင့်ကိုး မှော်ပညာ က မှော်စွမ်းအင် အရမ်း ကုန်တယ်... တစ်နာရီ တောင့်ခံဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး... အဆင့်ခြောက်၊ အဆင့်ခုနစ် မှော်ပညာ တွေကို အဆက်မပြတ် အသုံးပြုမယ် ဆိုရင်တော့ ရနိုင်တယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အဆင့်ခြောက်၊ အဆင့်ခုနစ် မှော်ပညာ တွေရဲ့ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း က အကန့်အသတ် ရှိတယ်... တစ်နာရီ တောင် မပြည့်ခင် မြောက်မြစ် ဂိတ်ပေါက် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်"

ဆက်စီယာ က အဆက်မပြတ် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ဆရာ ဒက်ခ်... သေမင်း လေဆင်နှာမောင်း လို ကြီးမားတဲ့ အဆင့်ကိုး မှော်ပညာ ကို အဆက်မပြတ် အသုံးပြုမယ် ဆိုရင် ဘယ်လောက်ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်ဦးမလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အများဆုံး နာရီဝက် ပဲ"

ဒက်ခ် နိုဝေး က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "သေမင်း လေဆင်နှာမောင်း လို ကြီးမားတဲ့ အဆင့်ကိုး မှော်ပညာ က မှော်စွမ်းအင် ကုန်ဆုံးမှု အရမ်း ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်... နောက်ထပ် နာရီဝက် လောက် ဆက်ပြီး တောင့်ခံမယ် ဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်သက်လုံး စုဆောင်းထားတဲ့ မှော်စွမ်းအင် တွေ အကုန်လုံး ကုန်ခမ်းသွားလိမ့်မယ်... ပြန်လည် ပြည့်ဖြိုးဖို့ အချိန် အတော်ကြာ ယူရလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"နာရီဝက်..."

ဆက်စီယာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကိုယ်ရံတော် စစ်သား တစ်ယောက် က အမောတကော ပြေးလာပြီး "မြို့စားကြီး... အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူး... ၃၀ မိုင် အကွာ က ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး မြို့ရိုး ပေါ် တက်လာပြီ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မြို့စားကြီး... ၁၀၀ မိုင် အကွာ က မြို့ရိုး ကို ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး သိမ်းပိုက်သွားပြီ"

"မြို့စားကြီး..."

ကိုယ်ရံတော် စစ်သား ဆယ်ယောက်ကျော် ဆက်တိုက် ရောက်လာသော်လည်း ၎င်းတို့ သယ်ဆောင်လာသော သတင်းများက လူတိုင်း၏ ရင်ထဲသို့ တူဖြင့် ထုလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေပြီး အားလုံး မျက်နှာ ဖြူရော်သွားကာ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားကြတော့သည်။

မြို့ရိုး ၁၉ နေရာ ကို ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ဖျက်ဆီးသွားပြီ။

၁၉ နေရာ တိတိ။

နောက်ဆိုရင် ပိုပိုပြီး များလာမှာလား။

"နောက်ဆုံးတော့ မကာကွယ်နိုင်တော့ဘူးလား"

မြို့စား ဆက်စီယာ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားပြီး "တကယ်တော့ ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ရဲ့ အရွယ်အစား ကို မြင်ကတည်းက မကာကွယ်နိုင်တော့ဘူး ဆိုတာ ကျွန်မ သိခဲ့ပါတယ် ဒါပေမယ့် ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ရဲ့ စွမ်းအား ကို ကျွန်မ တကယ် အထင်သေးခဲ့မိတာပါပဲ... ဟူး" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဒက်ခ် နိုဝေး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး မိုင် ၃၀၀ ကျယ်ပြန့်သည် ဆိုသည်မှာ မိုင် ၃၀၀ ကျော် ရှည်လျားသော ကာကွယ်ရေး လမ်းကြောင်း တစ်လျှောက်လုံး ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခံနေရသည် ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်သည်။

မြောက်မြစ် ဂိတ်ပေါက်တွင် စစ်သား ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိသနည်း။ မှော်ဆရာ ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိသနည်း။

စစ်ကူ မရှိလျှင် မြို့ပျက်မည်မှာ သေချာသည့် ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဆရာ ဒက်ခ်... ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ဒီကို မရောက်လာခင် ကျောင်းသား တွေကို မြန်မြန် ခေါ်သွားပါ... သူတို့က နိုင်ငံတော် ရဲ့ အနာဂတ် တွေပါ... ဘာအန္တရာယ်မှ အဖြစ်ခံလို့ မရဘူး"

ဆက်စီယာ က သက်ပြင်းချကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဒက်ခ် နိုဝေး မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်စွာ ရုန်းကန်နေရသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ဆုတ်ခွာခြင်း ဆိုသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုသနည်း ဆိုသည်ကို သူ သိသလို မြို့ပျက်ခြင်း ဆိုသည်မှာလည်း ဘာကို ဆိုလိုသနည်း ဆိုသည်ကို သူ သိပေသည်။

သက်ရှိများ သေကြေပျက်စီးခြင်း။

မရေမတွက်နိုင်အောင် သေဆုံးခြင်း။

ဒါပေမယ့် သူ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးလေ။

သူ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး။

သူက လူတစ်ယောက်တည်း ပဲ ရှိတာလေ။

သူက ကြီးမားတဲ့ ဘေးအန္တရာယ် ကြီးကို မတားဆီးနိုင်သလို သက်ရှိ အားလုံးကိုလည်း မကယ်တင်နိုင်ဘူး။

အချိန်အတော်ကြာ ရုန်းကန်ပြီးနောက် ဒက်ခ် နိုဝေး က နောက်ဆုံးတွင် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပျံသန်းနိုင်သော မှော်သင်္ဘော တစ်စီးကို ထုတ်လိုက်ပြီး "ကျောင်းသား တွေ အားလုံး ချက်ချင်း သင်္ဘောပေါ် တက်ပြီး ဆုတ်ခွာကြ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဆရာ ဒက်ခ်... ဒီလိုပဲ အရှုံးပေးလိုက်တော့မှာလား"

ဝတုတ်လေး က ဤရလဒ်ကို လက်မခံနိုင်ချေ။ "ကျွန်တော်တို့ ထွက်သွားရင် ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး က ဂိတ်ပေါက် ကို ဖြတ်ပြီး ဝင်လာမှာ... မြို့ထဲက ပြည်သူ တွေ ဘယ်လို လုပ်မလဲ... သူတို့ က ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ရဲ့ အစွယ် တွေ အောက်မှာ အကာအကွယ် မဲ့ ဖြစ်သွားမှာပေါ့" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မတတ်နိုင်ဘူး... ငါ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး"

ဒက်ခ် နိုဝေး ၏ မျက်ထောင့်များတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာပြီး "ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး က အရမ်း ပြင်းထန်တယ်... ငါတို့ရဲ့ ကာကွယ်ရေး လမ်းကြောင်း ကြီးက အပေါက် တွေ အများကြီး ဖြစ်နေပြီ... သမုဒ္ဒရာ ကြီး ထဲမှာ ရွက်လွှင့်နေတဲ့ သင်္ဘော အဟောင်း ကြီး လို နေရာတိုင်း ကနေ ရေတွေ ဝင်နေတာ... ပိတ်လို့တောင် မရတော့ဘူး... ငါ တကယ် ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝတုတ်လေး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

"လူတွေရဲ့ စွမ်းအား က အကန့်အသတ် ရှိတာပဲလေ... သဘာဝ ဘေးအန္တရာယ် ကြီးကို ဘယ်လိုလုပ် ဆန့်ကျင်နိုင်မှာလဲ"

ဒက်ခ် နိုဝေး က မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး "သွားကြ... ဒီမှာ ဆက်နေလည်း ဘာမှ အသုံးမဝင်တော့ဘူး... အမြန်ဆုံး ထွက်သွားကြ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ"

ဝတုတ်လေး တို့ ခေါင်းငုံ့ကာ သင်္ဘောပေါ်သို့ အစဉ်လိုက် တက်သွားကြတော့သည်။

"မြို့စား ဆက်စီယာ... ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ"

ဒက်ခ် နိုဝေး က မြို့စား ဆက်စီယာ ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ဆုတ်ခွာရုံပဲ ရှိတာပေါ့"

မြို့စား ဆက်စီယာ ၏ မျက်နှာက ရှုပ်ထွေးနေပြီး "ဒါပေမယ့် ကျွန်မ မြောက်မြစ် ဂိတ်ပေါက် ကို စောင့်ကြပ်လာတာ ၁၀ နှစ် ကျော်ပြီ... ဒီနေ့မှ ပထမဆုံး အကြိမ် ဂိတ်ပေါက် ကို စွန့်လွှတ်ရတာ... ကျွန်မ မကျေနပ်ဘူး" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဒက်ခ် နိုဝေး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက်က အဝေးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ "မြန်မြန် ကြည့်... အဲဒါ ဘာလဲ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဟင်"

"စစ်ကူ တွေလား"

အားလုံး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အားတက်သွားကြပြီး အမည်းစက် တစ်ခုက ဒီဘက်ကို အမြန် ပြေးလာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ မှော်ကော်ဇောပျံ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

မှော်ကော်ဇောပျံ ပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။

"သူက ဘယ်သူလဲ"

"ငါတို့ကို ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ကာကွယ်ဖို့ လာကူညီတာလား"

"မှော်ကော်ဇောပျံ စီးလာတာ ဆိုတော့... စွမ်းအားကြီးတဲ့ လူတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး"

အားလုံး ချက်ချင်း စိတ်ပျက်သွားကြသည်။ ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး က အချိန်မရွေး မြို့ကို ဖျက်ဆီးတော့မည် ဖြစ်ပြီး စစ်တပ်ကြီး လည်း ဆုတ်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေပြီ ဖြစ်ရာ လူ ၁ သိန်း လာလျှင်တောင် အသုံးမဝင်တော့ချေ။

လူတစ်ယောက်တည်း က ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။

ပြီးတော့ မှော်ကော်ဇောပျံ တောင် စီးလာသေးတယ်။

ကြည့်ရတာ စွမ်းအားကြီးတဲ့ လူ တစ်ယောက် တော့ မဟုတ်လောက်ဘူး။

ဝတုတ်လေး တစ်ယောက်သာ မှန်ပြောင်း ကိုင်ကာ ထိုလူကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေပြီး ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဟာ... အဲဒါ အစ်ကိုကြီး မဟုတ်ဘူးလား"

"အစ်ကိုကြီး"

အာဘေး နှင့် ထန်နာ တို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး "အဲဒါ မုန်လဲ့ လို့ မင်း ပြောလိုက်တာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"သူပဲ... ငါ ခုနက သူ့ကို လာကူညီဖို့ ပြောလိုက်တာ... တကယ် ရောက်လာလိမ့်မယ် လို့ မထင်ထားဘူး... ငါ့ညီအစ်ကို ပီသတယ်... သစ္စာရှိတယ်"

ဝတုတ်လေး မျက်နှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။

"မုန်လဲ့ ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ"

သူတို့ ၃ ယောက်၏ စကားပြောသံကို ကြားသောအခါ မြို့စား ဆက်စီယာ စိတ်ဝင်စားသွားပြီး "ဘယ်အဆင့် ရှိတဲ့ စွမ်းအားကြီးတဲ့ လူလဲ... အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီး လား... ငါတို့ကို ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ကာကွယ်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"သူက ကျွန်တော့် ကျောင်းသားပါ"

ဒက်ခ် နိုဝေး က ခါးသီးစွာ ပြုံးကာ "စွမ်းအား က အဆင့်ငါး မှော်ဆရာ လောက်ပဲ ရှိပါလိမ့်မယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"..."

ဆက်စီယာ မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားသည်။

"ဆုတ်ခွာဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပါ"