အခန်း ၁၀၈

အခန်း ၁၀၈။ တားမြစ် မှော်ပညာ တစ်ရာကျော်၊ မှော်ပညာ ကိုးမျိုး

ပန်းပွင့် မီးမိုးလေးများ တိတ်တဆိတ် ရွာကျနေသည်။

သို့သော် လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင်မူ တိတ်ဆိတ်မနေဘဲ အထူးသဖြင့် ဒက်ခ် နိုဝေး နှင့် မြို့စား ဆက်စီယာ တို့ကဲ့သို့ အဆင့်ကိုး စွမ်းအားကြီးသူများ၏ ရင်ထဲတွင် ပို၍ပင် လှိုင်းလုံးကြီးများ ရိုက်ခတ်နေတော့သည်။

အဆင့်ကိုး မှော်ပညာကို အသုံးပြုခြင်း။

အဆင့်ကိုး မှော်ပညာကို ကိုယ်ပိုင် ဖန်တီးခြင်း။

ဤသည်မှာ လုံးဝ မတူညီသော အယူအဆ နှစ်ခု ဖြစ်သည်။

ပထမ အချက်က လွယ်ကူသည်။

အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီး ဖြစ်လာသည်နှင့် ဤအချက်ကို လုပ်နိုင်ပြီး ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှု အချို့ ပြုလုပ်ပါက တားမြစ် မှော်ပညာ ကိုပင် အသုံးပြုနိုင်ပေသည်။

သို့သော် အဆင့်ကိုး မှော်ပညာကို ကိုယ်ပိုင် ဖန်တီးခြင်းမှာ လုံးဝ မတူညီချေ။

အဆင့်ကိုး မှော်ပညာသည် သာမန် မှော်ပညာများ အနက် အမြင့်ဆုံး အဆင့် ဖြစ်ပြီး အဆင့်ကိုး မှော်ပညာကို ကိုယ်ပိုင် ဖန်တီးရန်မှာ သာမန် အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီးများ အတွက် အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။

မှော်စွမ်းအင် ဘယ်လောက် ဆွဲငင်ရမလဲ။

မှော်စွမ်းအင် တွေ အချင်းချင်း ဘယ်လို စီစဉ်ရမလဲ။

သူတို့ကို စိတ်စွမ်းအင် နဲ့ ဘယ်လို ထိန်းချုပ်ရမလဲ။

...

ဤအရာ အားလုံးသည် မဟာမှော်ဆရာကြီး တစ်ယောက်၏ မှော်စွမ်းအင် နှင့် သဘာဝတရား၏ စွမ်းအား အပေါ် နားလည်မှုကို အလွန် စမ်းသပ်နေပြီး လုံလောက်သော အတွေ့အကြုံ မရှိဘဲ အဆင့်ကိုး မှော်ပညာကို ကိုယ်ပိုင် ဖန်တီးချင်သည် ဟုတ်လား။

အိမ်မက် မက်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ဒက်ခ် နိုဝေး က သူ့ကိုယ်သူ ဤအချက်ကို မလုပ်နိုင်ကြောင်း သိပေသည်။

"ဆရာ ဒက်ခ်... ဆရာ့ ရဲ့ တပည့် က အရမ်း ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းတယ်"

မြို့စား ဆက်စီယာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး "ကျောင်းသား တွေ ပြောပုံ အရ ဆိုရင် ဒီတပည့် က ပထမနှစ် ကျောင်းသား လေး လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အင်း"

"သူ့ အသက် ဘယ်လောက် ရှိပြီလဲ"

"၁၆ နှစ် တောင် မပြည့်သေးဘူး"

"၁... ၁၆ နှစ်"

ဆက်စီယာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

အသက် ၁၆ နှစ်တောင် မပြည့်သေးတဲ့ အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီး ဟုတ်လား။

သူက လူရော ဟုတ်သေးရဲ့လား။

တစ်ဖက်တွင်။

ပန်းပွင့် မီးမိုးများ တိတ်တဆိတ် ရွာကျနေဆဲ ဖြစ်ပြီး သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် အများအပြား မီးလောင်သေဆုံးနေကြရာ အတိအကျ ဘယ်လောက် သေဆုံးသွားလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မပြောပြနိုင်ချေ။

မုန်လဲ့ လည်း ရူးသွပ်စွာ တိုးပွားနေသော ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု ဇယားကိုသာ မြင်နိုင်ပြီး မြောက်မြစ် ဂိတ်ပေါက်သို့ ရောက်လာကတည်းက ယခု အချိန်အထိ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုက နှစ်ဆ တိုးလာကာ ၂ ဘီလီယံ ကို အောင်မြင်စွာ ကျော်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းလိုက်တာ"

"ဒီခံစားချက် က တကယ် ကို ကောင်းတာပဲ"

ကောင်းကင်ယံ တွင် မတ်မတ်ရပ်ကာ လေပြေလေညင်း တိုက်ခတ်မှုကို ခံစားရင်း ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေသော မီးပင်လယ်ကြီး၏ အလှအပကို ကြည့်ရှုကာ မုန်လဲ့ ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မိန်းမောနေသော အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။

ကြီးမားသော စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်ရသည့် ခံစားချက်က တကယ် ကောင်းသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။

လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်တာနဲ့ မီးပင်လယ်ကြီး ဖြစ်သွားတယ်။

လက်ဝါးတစ်ချက် နဲ့ အရာအားလုံး ကို မီးရှို့ပစ်လိုက်တယ်။

ဒီခံစားချက် က အရမ်း လှပလွန်းတယ်။

"ကောင်စုတ်လေး... ငါ့ရဲ့ ကမ္ဘာပျက် မီးမိုး က မဆိုးဘူး မဟုတ်လား"

အဖိုးအို က မုန်လဲ့၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပျံဝဲနေသော အဖြူရောင် ပန်းပွင့်လေးများကို ကြည့်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများ အပြည့် ရှိနေသည်။

ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသော မှော်ပညာ က တောက်ပစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်ရခြင်းထက် ပို၍ ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းသောအရာ မရှိတော့ချေ။

"ဟီးဟီး အရမ်း မိုက်တာပဲ"

မုန်လဲ့ က အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဤမှော်ပညာ အပေါ် သူ၏ ချီးကျူးမှုများကို နည်းနည်းလေးမျှ မနှမြောဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေပုံ ပေါက်ပေမယ့် တိတ်တဆိတ် နဲ့ အရာအားလုံး ကို မီးရှို့ပစ်နိုင်တယ်... အလှအပ နဲ့ အကြမ်းဖက်မှု နှစ်ခု စလုံး ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ကဗျာဆန်တဲ့ ခံစားချက် လည်း အပြည့် ရှိတယ်... မီးဓာတ် မှော်ပညာ တွေ ထဲမှာ အကောင်းဆုံး ပဲ လို့ ပြောလို့ ရတယ်"

"ဒါပေါ့... ဘယ်သူ ဖန်တီးထားတာလဲ ဆိုတာ မင်း ကြည့်လေ"

အဖိုးအို က အလွန် ဂုဏ်ယူနေပြီး "မင်း မျက်စိရှင်သားပဲ... အကဲဖြတ် တတ်တယ်... ဒါပေမယ့် ကမ္ဘာပျက် မီးမိုး က သာမန် မှော်ပညာ ပဲ ရှိသေးတယ်... အကောင်းဆုံး တော့ မဟုတ်သေးဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက အကောင်းဆုံး မဟုတ်သေးဘူးလား"

မုန်လဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဟားဟား... ဒါက ဘာမှ မဟုတ်သေးဘူး"

အဖိုးအို က မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မြေအောက် ထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ အချိန် အကြာကြီး အတွင်း မှာ ဘာမှ မလုပ်ရတော့ လျှောက်တွေးပြီး ဖန်တီးထားတဲ့ ရေဓာတ် နဲ့ မီးဓာတ် မှော်ပညာ တွေ အများကြီး ရှိတယ်... တားမြစ် မှော်ပညာ တွေတောင် အခု ၁၀၀ မက ရှိတယ်... ကမ္ဘာပျက် မီးမိုး က ဘာမှ မဟုတ်ဘူး"

"တားမြစ် မှော်ပညာ တွေတောင် ၁၀၀ မက ရှိတယ် ဟုတ်လား"

မုန်လဲ့ တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် လောဘတကြီး အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ "ကျောင်းအုပ်ကြီး... ခင်ဗျား အရမ်း စွမ်းတာပဲ... ခင်ဗျား အပေါ် ထားတဲ့ ကျွန်တော့် ရဲ့ လေးစားမှု တွေက မြစ်ရေ တွေ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေသလိုပဲ... မြောက်မြစ် ရေလျှံသွားသလိုပဲ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ရပ်"

အဖိုးအို က မျက်လုံး ပြူးကာ "မင်း ဘာကြံနေလဲ ဆိုတာ ငါ မသိဘူး မထင်နဲ့... မင်းကို ပြောပြမယ် ဒီကိုယ်ပိုင် ဖန်တီးထားတဲ့ မှော်ပညာ တွေက ငါ့ရဲ့ အသက်တမျှ အရေးကြီးတဲ့ အရာ တွေပဲ မင်း အဲဒါတွေကို လိုချင်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ခင်ဗျား က ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလိုပဲ ထင်နေတာလား"

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပြီး "ဒီမှော်ပညာ တွေကို ကျွန်တော် သင်ချင်တာ ဝန်ခံပါတယ်... ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် က ခင်ဗျား အတွက် စဉ်းစားပေးလို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့အတွက် စဉ်းစားပေးတယ် ဟုတ်လား"

အဖိုးအို လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား စဉ်းစားကြည့်လေ... ခင်ဗျား က ဒီလောက် ကြီးကျယ်ခမ်းနား ပြီး ထူးဆန်းတဲ့ မှော်ပညာ တွေ အများကြီး ဖန်တီးခဲ့တာကို လူတွေ မသိကြဘူး ဆိုတော့... ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင် နှမြောစရာ မကောင်းဘူးလား"

"ဒါက ဘာမှ မဟုတ်သေးဘူး"

မုန်လဲ့ က နှမြောတသ မျက်နှာဖြင့် ဆက်ပြောသည်။ "တကယ်လို့ များ... တကယ်လို့ များ ခင်ဗျား တစ်နေ့ သေသွားရင် ခင်ဗျား ဖန်တီးထားတဲ့ ဒီမှော်ပညာ တွေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်လောက် နှမြောစရာ ကောင်းလဲ"

"အဲ..."

အဖိုးအို ကြောင်အမ်းသွားသည်။

"ဟူး... ဒါက ခင်ဗျား ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခက်ခဲခဲ ကြိုးစားပြီး၊ ဦးနှောက် ဆဲလ် တွေ ဘယ်လောက်တောင် အသေခံပြီး မှ ဖန်တီးထားတဲ့ ဉာဏ်ပညာ ရဲ့ ရလဒ် တွေလဲ"

မုန်လဲ့ က ရင်ဘတ်ကို ထုကာ နာကျင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်လို့ ခင်ဗျား နဲ့ အတူတူ ပျောက်ကွယ်သွားရင်... ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီး မှော်ပညာ သမိုင်း တစ်လျှောက်လုံး မှာ အဆိုးရွားဆုံး နဲ့ အနာကျင်ရဆုံး ဆုံးရှုံးမှု ကြီး ပဲ"

"ဒါကတော့..."

အဖိုးအို က မုတ်ဆိတ်ကို ဆွဲကာ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။

ဒီကောင်လေး ပြောတာ... မှန်နေသလိုပဲ ငါ သေသွားရင် ငါ ဖန်တီးထားတဲ့ ဒီမှော်ပညာ တွေ ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။

ဒီလို ဆိုရင်တော့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။

"ဒါဆို မင်း အကြံပေးကြည့်လေ"

အဖိုးအို က မုန်လဲ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား အဲဒါတွေကို ကျွန်တော့် ကို သင်ပေးလို့ ရတာပဲလေ"

မုန်လဲ့ က ရိုးသားသော မျက်နှာဖြင့် "ကျွန်တော် အဲဒါတွေကို ပိုပြီး တိုးတက်အောင် လုပ်မယ်... ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံး မှာ နာမည်ကြီး လာအောင် လုပ်မယ်... ခင်ဗျား ရဲ့ ဉာဏ်ပညာ ရဲ့ ရလဒ် တွေကို မှော်ပညာ သမိုင်း မှာ ထာဝရ မှတ်တမ်းတင် နိုင်အောင်... နောင်လာနောက်သား တွေ အမြဲ အမှတ်ရ နေအောင် လုပ်ပေးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ပြောတာ မှန်တယ်... ဆက်လက် ရှင်သန် နေဖို့ လိုတယ်" အဖိုးအို က အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "အလကား ပျောက်ကွယ်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး" ဟု သဘောတူလိုက်သည်။

"အင်း အင်း"

မုန်လဲ့ ဝမ်းသာသွားပြီး ဟီးဟီး... အောင်မြင်သွားပြီ။

မှော်ပညာ တွေ အများကြီး... တားမြစ် မှော်ပညာ အခု ၁၀၀ မက... ဒါတွေ အကုန်လုံး က အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာ တွေပဲ... ပိုက်ဆံ ပေးပြီး ဝယ်လို့ တောင် မရဘူးလေ။

"ဒါပေမယ့် ငါ က ဘာလို့ မင်းကို သင်ပေးရမှာလဲ"

အဖိုးအို က မုန်လဲ့ကို ကြည့်ကာ "ငါ အဲဒါတွေကို မှော်စာလိပ် တွေ အဖြစ် ပြုလုပ်ပြီး ကျောင်းတော် ကို ပေးလို့ ရတယ်လေ... လူတွေ အများကြီး သင်ယူနိုင်အောင် လုပ်လို့ ရတယ်လေ... အဲဒါ ဆိုရင် ပိုပြီး တိုးတက်အောင် လုပ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလား ငါ့ကို မှော်ပညာ သမိုင်း မှာ ပိုပြီး နာမည်ကြီး စေမှာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အဲ..."

မုန်လဲ့ မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားသည်။

"ဟီးဟီး... ငါ့ကို လာပြီး လိမ်ချင်နေတာလား... မင်းက နုပါသေးတယ်"

မုန်လဲ့၏ ဝမ်းချုပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ အဖိုးအို က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဤကောင်လေးကြောင့် ရရှိခဲ့သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တုန်လှုပ်မှု များ ကို အနည်းငယ် ဖြေဖျောက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် အလွန် ကျေနပ်သွားတော့သည်။

မလွယ်ဘူး... တကယ် မလွယ်ဘူး။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ခင်ဗျား က တကယ်..."

မုန်လဲ့ မျက်နှာ မည်းသွားပြီး ဤအဖိုးအို က တမင်တကာ ဟန်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် အလွန် ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။

"ကဲပါ... ငါ့ကို အဲဒီလို လာမကြည့်နဲ့"

အဖိုးအို က ရယ်မောကာ "ငါ့မှာ မင်း တစ်ယောက်တည်း ပဲ ရှိတာ... မင်းကို မသင်ပေးရင် ဘယ်သူ့ ကို သင်ပေးရမှာလဲ... တခြား သူတွေကို သင်ပေးရမှာလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး... ကျွန်တော် သိသားပဲ"

မုန်လဲ့ ပြန်လည် ဝမ်းသာသွားတော့သည်။

"စကား မများနဲ့တော့... ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ကို မြန်မြန် ရှင်းလင်းလိုက်"

အဖိုးအို က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ "သူတို့ကို အမြန်ဆုံး သတ်ပစ်ပြီး ရွှေလေး ကို သွားရှာရအောင်... သူ့ကို မှော်သားရဲ တောအုပ် ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရတာ ငါ နည်းနည်း စိတ်မချဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သိပါပြီ"

မုန်လဲ့ က အပြုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် မီးတောက်များ တောက်ပလာကာ "မြန်မြန် လုပ်ရမယ် ဆိုတော့လည်း... မီးတောက် တွေကို ပိုပြင်းထန်အောင် လုပ်လိုက်တာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက်။

လူတိုင်း မေ့ပျောက်၍ မရနိုင်သော မြင်ကွင်း တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

မုန်လဲ့ သည် ကောင်းကင်ယံ တွင် မတ်မတ်ရပ်ကာ ခေါင်းလောင်းသံ၊ မိုးခြိမ်းသံ အလား ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် လောက သို့ ဆင်းသက်လာသော မီးနတ်ဘုရား တစ်ပါးအလား တရားစီရင်မှု များကို ပြုလုပ်လိုက်တော့သည်။

"အဆင့်ကိုး မှော်ပညာ... ကောင်းကင်မီးတောက် ဥက္ကာပျံ"

"အဆင့်ကိုး မှော်ပညာ... မီးနတ်ဘုရား ဆင်းသက်လာခြင်း"

"အဆင့်ကိုး မှော်ပညာ... ကမ္ဘာပျက် မီးမိုး"

"အဆင့်ကိုး မှော်ပညာ... နေမင်း လေဆင်နှာမောင်း"

"အဆင့်ကိုး မှော်ပညာ... မီးနတ်ဘုရား တရားစီရင်ခြင်း"

"အဆင့်ကိုး မှော်ပညာ... ပေါက်ကွဲ မီးနဂါး"

"အဆင့်ကိုး မှော်ပညာ... ငရဲ မီးတောက်"

"အဆင့်ကိုး မှော်ပညာ... တရားစီရင်ရေး မီးကြာပန်း"

"အဆင့်ကိုး မှော်ပညာ... မီးနတ်ဘုရား အမျက်ဒေါသ"

ဆက်တိုက် ဆိုသလို အဆင့်ကိုး မှော်ပညာ ကိုးမျိုး က ငရဲ တံခါး ကို ဖွင့်ပြီး လောက သို့ ဝင်ရောက်လာသော မီးမိစ္ဆာကြီး များ အလား ပေါ်ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ယံ ကို တောက်ပသွားစေတော့သည်။

ကောင်းကင်မီးတောက် ဥက္ကာပျံ များ က ကောင်းကင်ယံ မှ ပြုတ်ကျလာသည်။

မီးနတ်ဘုရားကြီး က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်နေသည်။

ပန်းပွင့် မီးမိုး များ က ကောင်းကင်ယံ တွင် ရွာကျနေသည်။

မီး လေဆင်နှာမောင်း ကြီး က လည်ပတ်နေသည်။

မီးတောက် ဓားသွား များ က ခုတ်ချနေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော မီးနဂါး ကြီး က မိုးခြိမ်းသံ အလား ဟိန်းဟောက်နေသည်။

အမည်းရောင် မီးတောက် များ က ဖျက်ဆီးပစ်နေသည်။

တောက်ပသော မီးကြာပန်း ကြီး က ကောင်းကင်ယံ တွင် ပွင့်လန်းလာသည်။

မီးနတ်ဘုရား ၏ အမျက်ဒေါသ က ကောင်းကင် နှင့် မြေကြီး ကို အရောင်ပြောင်းသွားစေသည်။

ဤအခိုက်အတန့် တွင်။

ကောင်းကင် နှင့် မြေကြီး ကြားရှိ အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဤညစ်ညမ်းသော လောကကြီး ကို မီးရှို့ပစ်တော့မည့် အလား မီးပင်လယ်ကြီး က ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေတော့သည်။