အခန်း ၁၀၉

အခန်း ၁၀၉။ ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ပျက်စီးသွားခြင်း၊ လေပျံနဂါးများကို ကြောက်လန့် ထွက်ပြေးစေခြင်း

ဤအခိုက်အတန့် တွင်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် အခြား အရောင်များ မရှိတော့ဘဲ ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေသော မီးတောက်များသာ လူများ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကခုန်နေတော့သည်။

မီးပင်လယ်ကြီး က မိုင်ရာချီ ရှည်လျားသည်။

တောင်တန်းများ၊ မြစ်ချောင်းများ နှင့် မြေကြီးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး အများအပြား ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး များ မီးလောင် သေဆုံးသွားသည်။

တိုက်ခိုက်မှုလား။

မရှိတော့ဘူး။

ရူးသွပ်မှုလား။

ဒါလည်း မရှိတော့ဘူး။

အဆင့်ကိုး မှော်ပညာ ကိုးမျိုး ၏ ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်မှု အောက်တွင် ပုရွက်ဆိတ် တပ်မတော်ကြီး က အပေါက်အပြဲ တွေ ဖြစ်သွားပြီး အရေအတွက် က များပြားနေသေးသော်လည်း နောက်ဆက်တွဲ ခွန်အား မရှိတော့သလို ခံစားနေရသည်။

နောက်ထပ် အကြိမ် အနည်းငယ်။

နောက်ထပ် အကြိမ် အနည်းငယ်သာ ထပ်လာလျှင်။

ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး သေချာပေါက် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။

ဤသည်မှာ အားလုံး၏ အတွေးပင် ဖြစ်သည်။

မုန်လဲ့ က လူများ၏ နှလုံးသား အသံကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ နောက်ထပ် အသစ် တစ်ကြိမ် ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်မှုများကို စတင်လိုက်ပြီး ဓာတ်မျိုးစုံ အဆင့်ကိုး မှော်ပညာ များက အလကား ရထားသကဲ့သို့ ပြုတ်ကျလာတော့သည်။

"ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း"

...

တစ်နာရီ အကြာတွင်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ မီးတောက်များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အပေါ်သို့ တက်နေသော မီးခိုးငွေ့များသာ ကျန်ရစ်တော့ကာ နေရာအနှံ့အပြားတွင် မည်းတူးနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားတွင် ထူးဆန်းသော မီးခိုးနံ့များသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

မိုင် ၃၀၀ ကျော် ရှည်လျားသော ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး လား။

မရှိတော့ဘူး။

သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။

အနည်းငယ်သာ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်သွားပြီး အများစုကတော့ မီးပင်လယ်ကြီး ထဲမှာ အသက် ဆုံးရှုံးသွားကြကာ နေရာအနှံ့အပြားတွင် မည်းတူးနေသော အလောင်းများနှင့် သင်္ချိုင်းဂူများ အလား ပြာပုံများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ သေချာတာပေါ့ သူတို့ရဲ့ မှော်ကျောက်သလင်း တွေ လည်း ပါတာပေါ့။

"ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး... ဒီလိုပဲ ပျောက်ကွယ်သွားပြီလား"

မြို့စောင့် စစ်သားများ အားလုံး က အပျက်အစီးများ အလား မည်းတူးနေသော မြေပြင် ကို ကြည့်ကာ မနေ့က အိပ်မက် မက်နေသလို ဘဝခြားသွားသလို ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက် တွေ ခံစားနေရတယ်။

တစ်နာရီ အလို က ပုရွက်ဆိတ် တပ်မတော်ကြီး က အားပါးတရ ပြေးဝင်လာပြီး သူတို့ကို အသက်ရှူ လို့ တောင် မရအောင် ဖိနှိပ်ထားကာ ကြောက်ရွံ့မှု၊ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှု၊ အားနည်းမှု၊ စွမ်းအားမဲ့မှု... တွေနဲ့

မတတ်သာဘဲ ဆုတ်ခွာဖို့ ပဲ လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။

တစ်နာရီ အကြာမှာတော့ ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး... မရှိတော့ဘူး။

ဒါ အိပ်မက် မဟုတ်ဘူး ဆိုရင် ဘာကို အိပ်မက် လို့ ခေါ်မလဲ။

အိပ်မက် မက်ရင်တောင် ဒီလောက် မြန်မြန် ပြောင်းလဲ သွားဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။

"မိစ္ဆာ... တကယ့် ကို မိစ္ဆာ ကောင် ပဲ"

မြို့စား ဆက်စီယာ ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားပြီး "အဆင့်ကိုး မှော်ပညာ ကို တစ်နာရီ ကျော်လောက် အဆက်မပြတ် အသုံးပြုပြီး ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ကို ပြောင်စင်သွားအောင် မီးရှို့ပစ်လိုက်တာ ဒီလောက် ကြောက်စရာ ကောင်းတဲ့ အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီး ဆိုတာ ကြားတောင် မကြားဖူးဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မှော်ပညာ အသုံးပြုတဲ့ အမြန်နှုန်း၊ မှော်စွမ်းအင် သိုလှောင်မှု ဒါမှမဟုတ် စိတ်စွမ်းအင် အသုံးပြုမှု ဘယ်ဟာ ကို ကြည့်ကြည့် အမြင့်ဆုံး အဆင့် ကို ရောက်နေပြီ ငါ သူ့လောက် မတော်ဘူးပဲ"

ဒက်ခ် နိုဝေး လည်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး "ဒီကောင်လေး ဘာတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလဲ ဆိုတာ တကယ် မသိတော့ဘူး တစ်လ လေး အတွင်းမှာ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲ တွေ ဖြစ်သွားတာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝတုတ်လေး၊ အာဘေး နှင့် ထန်နာ တို့ သုံးယောက် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာ အမူအရာများဖြင့် သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးကြီးများ ရိုက်ခတ်နေတော့သည်။

"အစ်ကိုကြီး နဲ့ ငါ့ကြားက ကွာဟချက် က မသေးဘူး ဆိုတာ ငါ အရင် ကတည်းက သိထားပေမယ့် ကွာဟချက် က ဒီလောက်တောင် ကြီးမားလိမ့်မယ် လို့ အိပ်မက် ထဲမှာတောင် မထင်ထားခဲ့ဘူး"

ဝတုတ်လေး က ခါးသီးစွာ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

အာဘေး နှင့် ထန်နာ တို့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားကြသည်။

ဟုတ်တာပေါ့။

မုန်လဲ့ ရဲ့ ပါရမီ က ကောင်းတယ်။

လေ့ကျင့်တဲ့ အမြန်နှုန်း လည်း မြန်တယ်။

ကွာဟချက် ရှိတာ သေချာတယ်။

ဒါပေမယ့် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြီးမားရတာလဲ။

"စဉ်းစားလို့ တောင် မရဘူး"

ဝတုတ်လေး တို့ သုံးယောက် စလုံး အတော်လေး ထိခိုက်သွားကြပြီး ဘဝ ကိုတောင် သံသယ ဝင်လာကြတော့သည်။

"မင်းတို့ အတန်း က မုန်လဲ့ ဆိုတာ တကယ့် ကို မိစ္ဆာ ပဲ"

ကျောင်းသားဟောင်း တစ်ယောက် က အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်စွာ ဖြင့် "အသက် ၁၆ နှစ် တောင် မပြည့်သေးတဲ့ အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီး မင်းတို့ မြင်ဖူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ကြားတောင် မကြားဖူးဘူး... မြင်လည်း မမြင်ဖူးဘူး"

အခြား ကျောင်းသားဟောင်း တစ်ယောက် ကလည်း အဆက်မပြတ် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "မီးနဂါး နိုင်ငံတော် သမိုင်း တစ်လျှောက်လုံး ကို ပြန်ကြည့်ရင်တောင် ဒီလို မိစ္ဆာ မျိုး တစ်ခါမှ မပေါ်ဖူးဘူး နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ မှာပဲ ဒီလို ပါရမီရှင် မျိုး ပေါ်နိုင်လောက်မယ် ထင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလို မိစ္ဆာ မျိုး ကို သာမန် တွေးခေါ်မှု တွေနဲ့ တိုင်းတာ လို့ မရဘူး သူနဲ့ သွားယှဉ်ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခရှာတာပဲ..."

"မိစ္ဆာ"

ဝတုတ်လေး တို့ ၃ ယောက် ထိုစကား ကို ကြားသောအခါ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားတော့သည်။

ဟုတ်တာပေါ့။

သူက မိစ္ဆာ ပဲလေ ငါက ဘာလို့ သူနဲ့ သွားယှဉ်ရမှာလဲ။

ဒီလို တွေးလိုက်တော့ ၃ ယောက် စလုံး ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အများကြီး ပေါ့ပါးသွားတော့တယ်။

"ဝေါင်း"

ထိုအချိန်တွင် အဝေးရှိ ကောင်းကင်ယံ မှ ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီး ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ငှက်ကြီး အုပ်စု တစ်စု အဝေးမှ ပျံသန်းလာကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ကို ဖုံးလွှမ်းလာသည် ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"လေပျံနဂါး တပ်ဖွဲ့"

"ဒါ လေပျံနဂါး တပ်ဖွဲ့ ပဲ"

"မြို့စားကြီး လေပျံနဂါး တပ်ဖွဲ့ ရောက်လာပြီ"

"အခုမှ ရောက်လာတယ်... ဟွန်း"

မြို့စား ဆက်စီယာ က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ ပေါ်လာသည်။ တစ်နာရီ အလို က ရောက်လာလျှင် သူမ အလွန် ဝမ်းသာစွာ ကြိုဆိုမည် ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် အခုက...

ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး မှ မရှိတော့တာ။

ပြာ လာစားမှာလား။

"ဝေါင်း ဝေါင်း ဝေါင်း"

လေပျံနဂါး တပ်ဖွဲ့ က ဤအရာများကို မသိကြချေ။ သူတို့ က မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် မြောက်မြစ် ဂိတ်ပေါက် အထက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး အားလုံး ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ကို ဖုံးလွှမ်းလာသော နဂါး ၏ အရှိန်အဝါများ က လှိုင်းလုံးကြီးများ အလား ဖိနှိပ်လာတော့သည်။

လေပျံနဂါး တပ်ဖွဲ့ ၏ နေ့စဉ် အစွမ်းပြမှု... ရောက်ရှိလာပါပြီ။

လေပျံနဂါး တပ်ဖွဲ့ ၏ ဤနည်းလမ်း သည် သာမန် စစ်သားများ အပေါ် အလွန် ထိရောက်မှု ရှိကြောင်း ဝန်ခံရမည် ဖြစ်သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော စစ်သားများ အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာပြီး ယိမ်းယိုင်ကာ လက်နက် များကိုပင် မကိုင်နိုင်တော့ချေ။

"ဒီသေနာကောင် တွေ"

ဤမြင်ကွင်း ကို မြင်သောအခါ မြို့စား ဆက်စီယာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အဆုတ် ပင် ပေါက်ကွဲတော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ လေပျံနဂါး တပ်ဖွဲ့ ၏ အကျင့်စရိုက် ကို သူမ စောစော ကတည်းက မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ အကြိမ်တိုင်း တွင် သွားကိုက်ကာ ဒေါသထွက်ရသော်လည်း ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ပေသည်။

ဒက်ခ် နိုဝေး လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး လေပျံနဂါး တပ်ဖွဲ့ ၏ လုပ်ရပ် ကို အလွန် မကျေနပ်ချေ။ ဝတုတ်လေး ကတော့ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဒီသေနာကောင် တွေ... ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ကို ကာကွယ်တုန်း က အရိပ်အယောင် တောင် မပြဘဲ ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ပျက်စီးသွားမှ သူတို့ ရှိကြောင်း လာပြနေကြတယ်... တကယ် ကို သေနာကောင် တွေ ပဲ"

"ဒါက နာမည်ကြီး တဲ့ လေပျံနဂါး တပ်ဖွဲ့ လား"

ထန်နာ ကတော့ ကောင်းကင်ယံ တွင် ပျံသန်းနေသော လေပျံနဂါး များ ကို ကြည့်ကာ လှပသော မျက်လုံးများထဲတွင် အားကျမှုများ အနည်းငယ် ပါဝင်နေပြီး "နာမည် နဲ့ လိုက်ဖက်တယ်... ငါတို့ ရေခဲ နိုင်ငံတော် က ရေခဲ နဂါးဝံပုလွေ တပ်ဖွဲ့ နဲ့ ယှဉ်ရင်တောင် လုံးဝ မညံ့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဝေါင်း ဝေါင်း ဝေါင်း"

ခြေနှစ်ချောင်း နဂါးပျံ များ ၏ မျက်စိ အမြင်အာရုံ က အလွန် ကောင်းမွန်ပြီး မြောက်မြစ် ဂိတ်ပေါက် မြို့ရိုးပေါ်ရှိ အရာအားလုံး ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ကြသည်။ သူတို့ က ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေသော သာမန် စစ်သားများ ကို ကြည့်ကာ ဤအစွမ်းပြမှု ၏ ရလဒ် ကို အလွန် ကျေနပ်နေကြသည်။

ထို့နောက် အောက်သို့ ဆင်းသက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး နေ့စဉ် စစ်မြေပြင် ရှင်းလင်းခြင်း၊ အပင်ပန်းဆုံး အလုပ် ကို လုပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြတော့သည်။

"ဟွန်း"

ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် အေးစက်စက် အသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး နားထဲတွင် မိုးခြိမ်းသံ အလား ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။ အရေးကြီးဆုံးမှာ ဤအသံ က အလွန် ရင်းနှီးနေပြီး ရင်းနှီးလွန်းသဖြင့် ကျောချမ်းသွားစေတော့သည်။

"ကျွီ..."

လေပျံနဂါး ၁ သိန်း တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး ဟိန်းဟောက်သံများ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားကာ အသံ လာရာ သို့ အားလုံး ကြည့်လိုက်ကြရာ လေပျံနဂါး များ အားလုံး ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး ချွေးစေးများ ပျံလာတော့သည်။

"နဂါးနတ်ဘုရား... ဒီမိစ္ဆာ ကောင် က ဘာလို့ ဒီမှာ ရောက်နေတာလဲ"

ခြေနှစ်ချောင်း နဂါးပျံ များ က ဆန်ကာ တွင် ဆန်ခါနေသကဲ့သို့ တုန်ယင်နေကြပြီး တောင်ပံများ ပင် တောင့်တင်းလာကာ ပျံတောင် မပျံနိုင်တော့သလို ဖြစ်သွားကြသည်။

"သူပဲ"

ခြေနှစ်ချောင်း နဂါးပျံဘုရင် ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားပြီး ရင်ထဲတွင် မြင်းတစ်သောင်း လောက် ပြေးလွှားသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤကောင် က တကယ် ကို သရဲတစ္ဆေ အလား ခြောက်လှန့်နေတာပဲ... ဘာလို့ သူ့ကို ထပ်တွေ့ရပြန်တာလဲ။

"အသုံးမကျတဲ့ ကောင်တွေ... ဘယ်နေရာ ရောက်ရောက် မင်းတို့ကို တွေ့နေရတာပဲ"

လေပျံနဂါး တပ်ဖွဲ့ ကို သရဲတစ္ဆေ အလား ထိတ်လန့်သွားစေသူ ကတော့ မုန်လဲ့ ပင် ဖြစ်သည်။ သူ က ဤလောဘကြီးပြီး ရုပ်ဆိုးသော သတ္တဝါများ အပေါ် နည်းနည်းလေးမျှ ကြည်ဖြူမှု မရှိချေ။ "ဘာလဲ... ငါ့ရဲ့ မှော်ကျောက်သလင်း တွေကို ထပ်လုချင်လို့လား"

"မင်းတို့ကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးမယ်"

"ငါ့မျက်စိ ရှေ့ကနေ အခု ချက်ချင်း ပျောက်သွားစမ်း မဟုတ်ရင် မင်းတို့ရဲ့ ခေါင်းတွေကို ဖြတ်ပြီး မှော်ကျောက်သလင်း တွေကို ထုတ်ပစ်ဖို့ ဝန်လေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဘာ"

ထိုစကား ကို ကြားသောအခါ ခြေနှစ်ချောင်း နဂါးပျံ များ အားလုံး အသည်းအသန် ကြောက်လန့်သွားကြပြီး လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ် က အိပ်မက်ဆိုး မြင်ကွင်း က ချက်ချင်း ပြန်လည် ပေါ်လာတော့သည်။

ထို့နောက် ခြေနှစ်ချောင်း နဂါးပျံ ၁ သိန်း က လူတိုင်း ကို အံ့အားသင့်သွားစေမည့် လုပ်ရပ် တစ်ခု ကို လုပ်ဆောင်လိုက်တော့သည်။

သူတို့ က တောင်ပံ များကို ရိုက်ခတ်ကာ အသက်လု ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

အလုအယက်၊ တောင်ပံ နှစ်ဖက် တောင် နည်းနေသေးသလို ခံစားနေရသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် မူလက ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ကို ဖုံးလွှမ်းလာသော လေပျံနဂါး တပ်ဖွဲ့ က အရိပ်အယောင် တောင် မမြင်ရတော့ဘဲ ခြေနှစ်ချောင်း နဂါးပျံဘုရင် တစ်ကောင်တည်း သာ မူလ နေရာတွင် ကျန်ရစ်ပြီး ကောင်းကင်ယံ တွင် အထီးကျန်စွာ ပျံဝဲနေတော့သည်။

တခြား လေပျံနဂါး တွေ... အကုန် ပြေးကုန်ပြီ။

အရိပ်အယောင် တောင် မမြင်ရတော့ဘူး။

"ဒါ..."

မြို့ရိုး ပေါ်ရှိ လူများ အားလုံး ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။

"ဒါက... လေပျံနဂါး တပ်ဖွဲ့ လား"

ထန်နာ က ပါးစပ်လေး ဟကာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ စိတ်ကူး ထဲက လေပျံနဂါး တပ်ဖွဲ့ နဲ့ ဘာလို့ လုံးဝ မတူရတာလဲ။

"အစ်ကိုကြီး ရဲ့ ခြောက်လန့်တာကို ခံလိုက်ရတာ ထင်တယ်"

ဝတုတ်လေး က မျက်တောင် ပုတ်ခတ် ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်သည်။

"ဒီကောင်လေး က လေပျံနဂါး တပ်ဖွဲ့ ကို ဘာတွေ များ လုပ်ထားလို့လဲ" ဒက်ခ် နိုဝေး က နှုတ်ခမ်းတွန့်လိုက်ပြီး "လေပျံနဂါး တပ်ဖွဲ့ က သူ့ကို မြင်တာနဲ့ အသက်လု ထွက်ပြေးသွားကြတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"လေပျံနဂါး တပ်ဖွဲ့ က သူ့ကို တစ်ခုခု စော်ကားမိလို့ နေမှာပေါ့... ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အကြီးအကျယ် နှိပ်စက်မှုကို ခံလိုက်ရတာ ဖြစ်မယ်... အရမ်း ရက်စက်လွန်းလို့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရိပ်အမည်း တွေတောင် ကျန်ရစ်ခဲ့တာ ဖြစ်မယ်"

မြို့စား ဆက်စီယာ ကတော့ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံ ရပြီး "ဟားဟား... ဒီကောင်လေး က ငါ လုပ်ချင်ပေမယ့် မလုပ်နိုင်တဲ့ အရာ ကို လုပ်ပြသွားတာပဲ... ပေါ့ပါးသွားတာပဲ တကယ် ပေါ့ပါးသွားတာပဲ... ဟားဟား နီကိုးလပ်စ် က ဆက်ပြီး ဘာလုပ်မလဲ ဆိုတာ မသိဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အင်း"

ဒက်ခ် နိုဝေး လည်း အထီးကျန်စွာ နေသော ခြေနှစ်ချောင်း နဂါးပျံဘုရင် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီပုဂ္ဂိုလ် က အဆင့်ကိုး မှော်သားရဲ နဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ သူ လေ... အလွယ်တကူ လက်လျော့မှာလား။

ခြေနှစ်ချောင်း နဂါးပျံဘုရင် က မုန်လဲ့ ကို အငြိုးတကြီး ကြည့်နေပြီး လူကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးစားတော့မည့် မျက်နှာ အမူအရာ ဖြင့် မုန်လဲ့ ကို အစိမ်းလိုက် မျိုချချင်နေပုံ ရသည်။

သို့သော် မုန်လဲ့ က စကား တစ်ခွန်းတည်း သာ ပြောလိုက်ရုံဖြင့် ခြေနှစ်ချောင်း နဂါးပျံဘုရင် မှာ မျက်နှာ ဖုံးကာ ထွက်ပြေးသွားပြီး သိက္ခာ ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။

"ဘာလဲ နောက်ထပ် တောင်ပံ တစ်ဖက် မလိုချင်တော့ဘူးလား"