အခန်း ၁၁၀

အခန်း ၁၁၀။ ဘီလီယံ ၁၀၀ အမှတ်အသားနှင့် နောက်ထပ် သွေးမျိုးဆက်သစ် တစ်ခု

ထွက်ပြေးသွားသော လေပျံနဂါး တပ်ဖွဲ့ကို ကြည့်ကာ လူတိုင်း အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြသော်လည်း အလွန် ကျေနပ်သွားကြတော့သည်။

အထက်တန်းလွှာ တပ်ဖွဲ့ ဆိုသော နာမည်နှင့် ဤအုပ်စုသည် လုံးဝ ဓားပြများသာ ဖြစ်ပြီး လောဘကြီးကာ ရုပ်ဆိုးလှပေသည်။

သူတို့ကို သင်ခန်းစာ ပေးချင်နေကြတာ ကြာလှပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် စွမ်းအား မရှိသဖြင့် သူတို့ မောက်မာနေသည်ကို ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ပေသည်။

ဒီနေ့တော့ နောက်ဆုံးမှာ ဆန္ဒ ပြည့်ဝသွားပြီ။

မုန်လဲ့က စကား အနည်းငယ် ပြောလိုက်ရုံဖြင့် လေပျံနဂါး တပ်ဖွဲ့ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ကာ ထွက်ပြေးသွားပြီး မျက်နှာ အကြီးအကျယ် ပျက်သွားသဖြင့် အားလုံး အလွန် ဝမ်းသာသွားကြတော့သည်။

"ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး... နောက်ဆုံးတော့ ပျက်စီးသွားပြီ"

အဖိုးအိုက မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ကာ မည်းတူးနေသော မြေပြင်ကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ဒီကိစ္စမှာ ကောင်စုတ်လေး... မင်းရဲ့ ကုသိုလ်က အကြီးဆုံးပဲ... မြို့စား ရာထူးလောက်တော့ အလွယ်လေး ရနိုင်လောက်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဘာသံမှ မကြားရချေ။

ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

အဖိုးအိုက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး မုန်လဲ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဤကောင်လေးက ဟီးဟီး ရယ်နေပြီး ပါးစပ်က နားရွက်တောင် ချိတ်တော့မတတ် ဖြစ်နေကာ ၃၈ နှစ်လုံး တစ်ကိုယ်တည်း နေလာခဲ့ရသော မုဆိုးမကြီး ယောက်ျား ရသွားသကဲ့သို့ အလွန် ပျော်ရွှင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အဖိုးအို ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး "ကောင်စုတ်လေး... ဘာတွေ ရူးနေတာလဲ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မုန်လဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး "ကျောင်းအုပ်ကြီး... အဲဒီလောက် အကျယ်ကြီး ဘာလို့ အော်တာလဲ... လန့်သွားတာပဲ" ဟု မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာတွေ သဘောကျနေတာလဲ"

အဖိုးအိုက မုန်လဲ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟီးဟီး... လျှို့ဝှက်ချက်"

မုန်လဲ့က နှုတ်ခမ်းတွန့်လိုက်ပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု ဇယားကို ပြန်ကြည့်ကာ တောက်ပနေသော ဂဏန်းများနှင့် အနောက်ရှိ သုည အတန်းကြီးကို ကြည့်ရင်း ပျားရည် စားလိုက်ရသကဲ့သို့...

အရမ်း ချိုမြိန်နေတာပဲ။

ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု - ရွှေဒင်္ဂါး ၇၅၃၉၇၂၁၈၆၃

၇.၅ ဘီလီယံ။

၇.၅ ဘီလီယံ အတိအကျပင်။

ဒါက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားတဲ့ ဂဏန်း ကြီးလဲ။

အရေးကြီးဆုံး ကတော့ -

၁၀ ဘီလီယံ ပြည့်ဖို့ ၂.၅ ဘီလီယံ ပဲ လိုတော့တယ်။

ဆိုလိုသည်မှာ နောက်ထပ် ရွှေဒင်္ဂါး ၂.၅ ဘီလီယံ ရှာနိုင်လျှင် မုန်လဲ့သည် အဆင့်ကိုး ကန့်သတ်ချက်ကို ချိုးဖျက်ပြီး နောက်ထပ် နယ်ပယ် တစ်ခု ဖြစ်သော... မြင့်မြတ်သော နယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

၂.၅ ဘီလီယံ ဟုတ်လား။

ခက်သလား။

ဟင့်အင်း ဟင့်အင်း။

အရမ်း လွယ်တယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့...

ခြေအောက်က မည်းတူးနေတဲ့ မြေကြီးပေါ်မှာ ရွှေဒင်္ဂါး ၆.၅ ဘီလီယံ ရှိနေတယ်လေ။ တိတိကျကျ ပြောရရင် မှော်ကျောက်သလင်း ၆ သိန်း ၅ သောင်း ရှိတယ်။

"သူတို့ကို စုဆောင်းမယ်"

"ပြီးရင် ရောင်းပစ်မယ်"

"အဲဒါ ဆိုရင် နဂါးနတ်ဘုရားကို ခေါ်လို့ ရပြီ"

"ဝါး ဟားဟားဟား..."

မုန်လဲ့က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းကာ စိတ်စွမ်းအင်များကို ရေလှိုင်းများအလား ဖြန့်ကြက်လိုက်ပြီး မီတာ ထောင်ချီကို လွှမ်းခြုံလိုက်တော့သည်။

"ရွှီး ရွှီး ရွှီး"

မှော်ကျောက်သလင်း များက လေမတိုက်ဘဲ လှုပ်ရှားလာပြီး အာလူးများ မြေကြီးထဲမှ ထွက်လာသကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာကာ နေရာလွတ် လက်စွပ် ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

"ရွှီး ရွှီး ရွှီး"

လမ်းတစ်လျှောက် ပျံသန်းပြီး လမ်းတစ်လျှောက် စုဆောင်းနေတော့သည်။

မုန်လဲ့က အလုပ်ကြိုးစားသော ပျားလေး တစ်ကောင် အလား မှော်ကျောက်သလင်း များကို ကြိုးစားပမ်းစား စုဆောင်းနေရာ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ဝတုတ်လေး တို့မှာ သွားရည်ကျတော့မတတ် ဖြစ်နေတော့သည်။

"မှော်ကျောက်သလင်း တစ်ခုကို ရွှေဒင်္ဂါး တစ်သောင်း"

ဝတုတ်လေး၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး "ခုနက အစ်ကိုကြီး သတ်လိုက်တဲ့ သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် တွေက အနည်းဆုံး... တစ်သိန်း လောက် ရှိမှာပဲ။ စုပ်သပ်လိုက်ပြီး၊ ဒါက ရွှေဒင်္ဂါး ၁ ဘီလီယံ လေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"၁ ဘီလီယံ"

အားလုံး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး သေးတောင် ထွက်ကျတော့မတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။

၁ ဘီလီယံ နော် ၁ ဘီလီယံ။

တစ်သက်လုံး သုံးလို့တောင် မကုန်နိုင်ဘူး။

...

မုန်လဲ့၏ အမြန်နှုန်းက အလွန် မြန်ဆန်သော်လည်း မှော်ကျောက်သလင်း အားလုံးကို စုဆောင်းရန် ၃ နာရီ ကျော် အချိန် ယူလိုက်ရသည်။

အတိအကျ ဘယ်လောက် လဲ ဆိုတာ သူ မရေတွက်တော့ချေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရမ်း အရမ်းကို များပြီး ထည့်စရာ နေရာတောင် မရှိတော့ဘူး။

အဖိုးအို၏ နေရာလွတ် မှော်လက်နက် လည်း ပြည့်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

"မြင်းက ညစာ မစားရင် မဝဘူး"

"လူက မမျှော်လင့်ဘဲ ရတဲ့ ပိုက်ဆံ မရှိရင် မချမ်းသာဘူး"

"ရှေးလူကြီးတွေ ပြောတာ တကယ် မှန်တာပဲ"

မုန်လဲ့က အလွန် ကျေနပ်သွားပြီး မြို့ရိုးပေါ်သို့ ပြန်တက်လာရာ ဝတုတ်လေး၏ မနာလို ဖြစ်နေသော အကြည့်များနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။ "ဝူး ဝူး ဝူး ရွှေဒင်္ဂါး ၁ ဘီလီယံ နော်... ကျွန်တော် ဝတုတ်လေးတော့ မနာလိုလွန်းလို့ ရူးတော့မယ်"

"ဝတုတ်လေး မင်း ဘာတွေ ရူးနေတာလဲ"

မုန်လဲ့က ဝတုတ်လေး၏ အဆီများသော ပါးကို ပုတ်လိုက်ရာ အိစက်နေပြီး အထိအတွေ့ မဆိုးလှချေ။

"ကျွီရှန်း စားသောက်ဆိုင်၊ ကျောင်းဖွင့်ရင် ကျွီရှန်း စားသောက်ဆိုင်ကို သေချာပေါက် သွားရမယ်"

ဝတုတ်လေးက မုန်လဲ့၏ အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲကာ ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "တစ်ခါတည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူး အကြိမ်ကြိမ် ကျွေးရမယ်... မဟုတ်ဘူး နေ့တိုင်း စားရမယ်၊ နေ့တိုင်း ကျွီရှန်း စားသောက်ဆိုင်ကို သွားမှ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒဏ်ရာရနေတဲ့ နှလုံးသားကို အနည်းငယ် ဖြေသိမ့်နိုင်မယ်"

"ဝူး ဝူး ဝူး ရွှေဒင်္ဂါး ၁ ဘီလီယံ နော်... ကျွန်တော့်မှာသာ ဒီလောက် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိရင် နေ့တိုင်း ရွှေပုံကြီးပေါ်မှာ အိပ်ပြီး နေ့တိုင်း စားသောက်နေမှာပဲ..."

"..."

မုန်လဲ့ မျက်လုံး လှန်ပြလိုက်ပြီး ဒီကောင်က သူ့ကို မနာလို ဖြစ်နေမှန်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် မင်းသာ ငါ့မှာ အခု ၁၀ ဘီလီယံ ကျော် ရှိနေပြီ ဆိုတာ သိရင် ချက်ချင်း ချေးစားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားမလား မသိဘူး။

ဖြစ်နိုင်တယ်... ဟုတ်တယ် မလား။

"ဒီကောင်လေး က..."

ဒက်ခ် နိုဝေး၊ အာဘေး နှင့် ထန်နာ တို့လည်း မုန်လဲ့ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာ အမူအရာများ ရှုပ်ထွေးနေကြပြီး လွန်ခဲ့သော ခြောက်လက အဝတ်အစား စုတ်စုတ်ပြတ်ပြတ် နှင့် ကျောင်းလာတက်သော တောသားလေး က အခုလို စွမ်းအားကြီးသူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီလား ဟု တွေးနေကြသည်။

"ကျောင်းသား မုန်လဲ့ ဒီတစ်ခါ ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီးကို ကာကွယ်တဲ့ နေရာမှာ မင်းရဲ့ ကုသိုလ်က အကြီးဆုံးပဲ" မြို့စား ဆက်စီယာက အလွန် ချီးကျူးစွာ ဖြင့် "ငါ ရှင်ဘုရင်ဆီကို အမှန်အတိုင်း သတင်းပို့ပြီး မင်းကို ဆုချီးမြှင့်ဖို့ တောင်းဆိုပေးပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား က..."

မုန်လဲ့က အရှေ့ရှိ အမျိုးသမီး အစိမ်းရောင် နဂါးလူသားကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"မုန်လဲ့ သူက မြို့စား ဆက်စီယာ... မြောက်မြစ် ဂိတ်ပေါက် ရဲ့ တပ်မှူး လေ" ဒက်ခ် နိုဝေးက အမြန် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ မီးနဂါး နိုင်ငံတော်ရဲ့ နံပါတ်တစ် အမျိုးသမီး စစ်ဗိုလ်လည်း ဟုတ်တယ်"

"မြို့စား ဆက်စီယာကိုး... ဂုဏ်သတင်းကြီးမားကြောင်း ကြားဖူးနေတာ ကြာပါပြီ။"

မုန်လဲ့ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

"နာမည်လေး နည်းနည်း ပါပဲ... ပြောပလောက်အောင် မရှိပါဘူး"

မြို့စား ဆက်စီယာက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "ကျောင်းသား မုန်လဲ့ကမှ ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာ ဒီတိုက်ပွဲ ပြီးသွားရင် နိုင်ငံတော် တစ်ခုလုံးမှာ နာမည်ကြီးသွားပြီး နိုင်ငံတော်ရဲ့ လူသိများတဲ့ သူရဲကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မြို့စား ဆက်စီယာ အထင်ကြီးလွန်းပါပြီ"

မုန်လဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး ဤစကားကို သိပ်ဂရုမစိုက်ချေ။ နာမည်ကြီးတာ တွေ ဘာတွေ က အရေးမကြီးပါဘူး... ရွှေဒင်္ဂါး နည်းနည်း၊ မှော်ကျောက်သလင်း နည်းနည်း ရတာ ကမှ တကယ့် အစစ်အမှန် ပါ။

မြို့စား ဆက်စီယာက ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤမျှ ကြီးမားသော ကုသိုလ်ကို ပြုလုပ်ခဲ့သဖြင့် ဆုချီးမြှင့်ခံရမည်မှာ သေချာနေသော်လည်း ဤမျှ တည်ငြိမ်နေခြင်းမှာ အသက် ၁၅၊ ၁၆ နှစ် အရွယ် လူငယ်လေး တစ်ယောက်၏ စိတ်နေစိတ်ထား နှင့် လုံးဝ မတူညီချေ။

ထို့နောက် မုန်လဲ့က လူတိုင်း နှင့် အနည်းငယ် စကားပြောပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ ရွှေလေးက မှော်သားရဲ တောအုပ် ထဲမှာ ကျန်နေသေးသဖြင့် သူ့ကို အမြန် သွားခေါ်ရမည် ဖြစ်သည်။

"တကယ် နှမြောစရာ ကောင်းတာပဲ"

မြို့စား ဆက်စီယာက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "အောင်ပွဲခံ အခမ်းအနား လုပ်ပြီး မင်းလို မြို့ကို ကာကွယ်ခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်းကို ကျေးဇူးတင်ချင်တာ၊ မင်းမှာ အရေးကြီး ကိစ္စ ရှိနေလိမ့်မယ် လို့ မထင်ထားဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီးကို ကာကွယ်တာ က ကိုယ့်တာဝန် ကိုယ်လုပ်တာပါ... ဂုဏ်ယူစရာ မဟုတ်ပါဘူး"

မုန်လဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး ဒက်ခ် နိုဝေး တို့ကို နှုတ်ဆက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ဝတုတ်လေးကို ကြည့်ပြီး "ဝတုတ်လေး မှော်ကျောက်သလင်း တွေ ရောင်းတဲ့ ကိစ္စကို မင်းပဲ တာဝန်ယူလိုက်တော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စ ကျွန်တော့်တာဝန်သာ ထားလိုက်" ဝတုတ်လေးက ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ "သေချာပေါက် အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးမယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပဲ"

မုန်လဲ့က ဝတုတ်လေး၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး မှော်ကော်ဇောပျံ ပေါ်သို့ တက်ကာ မြောက်မြစ် ဂိတ်ပေါက် မြို့ရိုးပေါ်မှ ထွက်ခွာလာပြီး မှော်သားရဲ တောအုပ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

တစ်နာရီ အကြာတွင် ရွှေလေး ပုန်းနေသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသော်လည်း ရွှေလေး၏ အခြေအနေက မကောင်းလှချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်...

ပြဿနာ နှင့် ကြုံတွေ့နေရသောကြောင့်ပင်။

မီးခိုးရောင် ပင့်ကူ အမျိုးအစား မှော်သားရဲ ၁၀ ကောင်ကျော် က ၎င်းကို ဝိုင်းထားပြီး အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားတွင် အမည်းရောင် ပင့်ကူအိမ်များ ရှိနေကာ ထွက်ပြေးမည့် လမ်းကြောင်းကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားတော့သည်။

ကောင်းကင်ယံသို့ တက်ရန် လမ်းမရှိ။

မြေအောက်သို့ ဝင်ရန် တံခါးမရှိ။

ရွှေလေး သည် ဆင်ကြီးများ ဝိုင်းထားခြင်း ခံရသော ကြောင်လေး တစ်ကောင် အလား ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေပြီး တုန်ယင်နေကာ အားနည်း၊ အကူအညီမဲ့ပြီး သနားစရာ ကောင်းလှပေသည်။

"ကျွီ ကျွီ ကျွီ"

ဤကြီးမားသော ပင့်ကူ အမျိုးအစား မှော်သားရဲများမှာ မီတာ ၁၀ ကျော် ရှည်လျားပြီး လှံများအလား ငွေရောင် ပင့်ကူ ခြေတံ ၈ ချောင်း ရှိကာ ထိုအပေါ်တွင် သံမဏိ အပ်များအလား အမွေးအမှင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှ ညှီစော် နံနေသဖြင့် ကြည့်ရတာ ကျောချမ်းစရာ ကောင်းလှပေသည်။

"မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ... ဒါ မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ တွေပဲ"

မုန်လဲ့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အရောင်များ တောက်ပလာပြီး "ဒီအထိ တောင် လိုက်လာတာပဲ၊ ဒီကောင်တွေက တကယ် သရဲတစ္ဆေ လို ခြောက်လှန့်နေတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ရွှေလေး က ပုရွက်ဆိတ် ဘုရင် လေ မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ တွေက ဘယ်လိုလုပ် လွယ်လွယ် နဲ့ လွှတ်ထားမှာလဲ" အဖိုးအိုက ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ဘယ်သူမဆို အမြစ်ပြတ် သတ်ပစ်မှ စိတ်အေးရမှာပဲလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သနားစရာ ကလေးလေး"

မုန်လဲ့က လက်ချောင်းကို တစ်ချက် တောက်လိုက်ရာ မီးတောက် လှံ ၁၀ ချောင်း ကျော် လေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ များ၏ ခေါင်းကို ချက်ချင်း ဖောက်ထွင်းသွားကာ ထိုနေရာတွင်ပင် သေဆုံးသွားစေတော့သည်။

ရွှေလေး ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး မုန်လဲ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်ကာ ဝမ်းသာသွားတော့သည်။

"ဒင် ကျလာတဲ့ ပစ္စည်းကို တွေ့ရှိပါတယ် ကောက်ယူမလား"

"ကောက်ယူမယ်"

"ဒင် ပေါင်းစပ်မှု အောင်မြင်ပါတယ်... အရှင် ရွှေရောင် နတ်ဘုရားသတ် ပုရွက်ဆိတ် သွေးမျိုးဆက် ကို ရရှိတဲ့ အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်"