အခန်း ၁၁၁

အခန်း ၁၁၁။ ရွှေရောင် သွေးမျိုးဆက်၊ ခွန်အား အဆမတန် တိုးလာခြင်း

'ရွှေရောင် နတ်ဘုရားသတ် ပုရွက်ဆိတ်လား။ သွေးမျိုးဆက်လား။'

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီး 'သွေးမျိုးဆက် ထပ်ကောက်ရပြန်ပြီလား။' ဟု တွေးလိုက်သည်။

'ဒါပေမယ့် ရွှေရောင် နတ်ဘုရားသတ် ပုရွက်ဆိတ် ဆိုတာ ဘာအကောင်ကြီးလဲ။'

"ဝီ..."

မုန်လဲ့ ကြောင်အမ်းနေစဉ်မှာပင် မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော ရွှေရောင် အလင်းတန်းများက သူ၏ အရေပြားကို ဖောက်ထွက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းမှ ပန်းထွက်လာကာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားကို ချက်ချင်း လင်းထိန်သွားစေတော့သည်။

ထို့နောက် ရွှေရောင် အလင်းတန်းများက စေးကပ်သော ရွှေရောင် မီးတောက်များ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မုန်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းလာတော့သည်။

"ဝုန်း..."

အသည်းခိုက်မတတ် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှု တစ်ခုက ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကြမ်းတမ်းသော လှိုင်းလုံးကြီးများ အလား မုန်လဲ့၏ အာရုံကြောများကို ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လာတော့သည်။

'နာကျင်မှု...'

'ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှု...'

'မခံမရပ်နိုင်တဲ့ နာကျင်မှု...'

"အား..."

မုန်လဲ့ ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး အပိုင်းပိုင်း အဆုတ်ဖြဲခံရတော့မည့် အလား ခံစားလိုက်ရကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကွေးချလိုက်ပြီး လက်သီး နှစ်ဖက်ဖြင့် မြေကြီးကို ထုနှက်ကာ မျက်နှာ အမူအရာများ ရှုံ့မဲ့နေတော့သည်။

"မုန်လဲ့... မင်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

အဖိုးအိုက ဤရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲကြောင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး "ကောင်စုတ်လေး မင်း ဘာဖြစ်တာလဲ ငါ့ကို မခြောက်ပါနဲ့..." ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဘာ... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

မုန်လဲ့က အရှင်လတ်လတ် အသားနွှာခံရသည်ထက် ပိုမို နာကျင်သော ဝေဒနာကို အတင်း အောင့်ခံထားပြီး သနားစရာ ကောင်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြကာ "ကျွန်တော်... ဘာ... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ခဏနေရင် ကောင်းသွားမှာပါ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒီလို ဖြစ်နေတာတောင် ဘာမှမဖြစ်ဘူး ဟုတ်လား" အဖိုးအိုက ဒယ်အိုးပူပေါ်မှ ပုရွက်ဆိတ်အလား အလွန် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "ငါ့ကို ပြောစမ်း တကယ်တော့ ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟီး... ဟီးဟီး"

မုန်လဲ့က သနားစရာ ကောင်းအောင် ပြုံးလိုက်သော်လည်း ပြီးပြည့်စုံသော စကားတစ်ခွန်းကိုပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။ စေးကပ်သော ရွှေရောင် မီးတောက်များက သွေးများအလား ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်လာပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

အရေပြားကို မီးရှို့တယ်။ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းကို မီးရှို့တယ်။

အကြိမ်ကြိမ် အခါခါ လည်ပတ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို မီးရှို့နေတယ်။

အတားအဆီး မရှိဘဲ ရူးသွပ်စွာ ဖြတ်သန်းနေတယ်။

ရွှေရောင် မီးတောက်များ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်း ပြောင်းလဲသွားတော့တယ်။

အရိုးများ၊ သွေးကြောများ၊ အရေပြား...

သွေးများ၊ ကလီစာများ၊ နှလုံးနှင့် အဆုတ်...

သွေးသား တစ်လက်မ တိုင်း။

ထောင့်တိုင်း နေရာတိုင်း။

အားလုံး ရွှေရောင် မီးတောက်များ၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

ကြီးမားသော နာကျင်မှုက မြစ်ရေများအလား အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေသည်။

ရူးသွပ်သော တိုက်ခိုက်မှုက ဆည်ကျိုးသွားသော ရေများအလား ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်တော့ချေ။

'ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ'

'တကယ်တော့ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ'

အဖိုးအိုက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေတော့သည်။

"ဝေါင်း..."

သတိလစ်မတတ် ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် တစ်ကိုယ်လုံး ရွှေရောင် အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကျောဘက်တွင် ရွှေရောင် လိပ်ပြာ တောင်ပံ ၁၆ စုံ ပါရှိကာ ရွှေဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ပုရွက်ဆိတ် ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခုက မုန်လဲ့၏ ကျောဘက်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

လက်သည်းများ ထုတ်ကာ သွားများ ဖြဲပြနေသည်။

ကောင်းကင်ယံသို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ အသံက ကောင်းကင် ကိုးထပ် အထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

"ဒါ... ဒါက..."

အဖိုးအိုက ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် ရွှေရောင် ပုရွက်ဆိတ်ကို ကြည့်ကာ အသံတုန်တုန်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ရွှေ... ရွှေ... ရွှေရောင်..."

"မဟုတ်ဘူး"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"ဒီလို သတ္တဝါမျိုးက စောစောကတည်းက မျိုးသုဉ်းသွားပြီလေ"

"ဆက်ပြီး ရှိနေဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး"

အဖိုးအိုက ခေါင်းထဲရှိ အတွေးကို အတင်း ငြင်းပယ်နေသော်လည်း ရုတ်တရက် ရွှေလေးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားနေပြီး မုန်လဲ့၏ ကျောဘက်ရှိ ရွှေရောင် ပုံရိပ်ယောင်ကို ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်ရင်း ဆန်ခါတွင် ဆန်ခါနေသကဲ့သို့ တုန်ယင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤမျက်နှာ အမူအရာကို အဖိုးအို အလွန် ရင်းနှီးပေသည်။

မျိုးစပ် နဂါး သတ္တဝါများက သွေးစစ် ဧရာမ နဂါးကြီးများနှင့် တွေ့ဆုံသောအခါ သွေးမျိုးဆက် အရ ဖိနှိပ်ခံရပြီး ဤကဲ့သို့ ကြောက်လန့်သွားကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

'ဒါဆိုရင်...'

အဖိုးအိုက ရွှေလေးကို ကြည့်လိုက်၊ မုန်လဲ့၏ ကျောဘက်ရှိ ရွှေရောင် ပုရွက်ဆိတ် ပုံရိပ်ယောင်ကို ကြည့်လိုက် လုပ်ကာ သူ၏ နှလုံးသားက တဖြည်းဖြည်း လေးလံသွားတော့သည်။

"ချီး ချီး ချီး"

ထိုအချိန်တွင် နောက်ထပ် အပြောင်းအလဲ တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြန်သည်။ ကျောချမ်းစရာ ကောင်းသော အသံများနှင့်အတူ မုန်လဲ့၏ အရေပြားက ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားလာပြီး အောက်တွင် ပိုးကောင်များ တွားသွားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

သွေးများ ပေကျံနေသော ရွှေရောင် အကြေးခွံများက မိုးရွာပြီးနောက် ထွက်လာသော ဝါးပင်ပေါက်များ အလား မုန်လဲ့၏ အရေပြား ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

တစ်ခု၊ နှစ်ခု၊ သုံးခု...

ထို့နောက် ထိန်းချုပ်၍ မရတော့ဘဲ အသက်ရှူ အကြိမ် အနည်းငယ် အကြာတွင် ရွှေရောင် တောက်ပနေသော ထူးဆန်းသည့် အကြေးခွံများက မုန်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးတွင် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် လက်ဖျံ၊ ခြေသလုံး၊ ဒူးခေါင်း၊ တံတောင်ဆစ် အစရှိသော နေရာများတွင် သွေးများ ပေကျံနေသည့် ရွှေရောင် ဆူးတောင်များ က အသားနှင့် အရိုးများကို ဖောက်ထွင်းကာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အေးစက်စက် အလင်းရောင်များ တောက်ပနေတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရွှေရောင် အကြေးခွံများ ပြည့်နှက်နေပြီး တြိဂံပုံစံ ဆူးများနှင့် တူသော အာရုံခံမျှင် နှစ်ခုက မုန်လဲ့၏ နဖူးမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ဤအချိန် ရောက်မှသာ အရာအားလုံး ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ယခုအခါ မုန်လဲ့သည် ရွှေရောင် အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ခေါင်းတွင် ရွှေရောင် အာရုံခံမျှင်များ ရှိကာ တံတောင်ဆစ်တွင် ဓားသွားကဲ့သို့ ဆူးတောင်များ ပါရှိသော လူတစ်ဝက် ပုရွက်ဆိတ် တစ်ဝက်... မိစ္ဆာ တစ်ကောင် အဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"ရှပ်..."

နာကျင်မှုများက ဒီရေအလား လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားပြီး အသိစိတ်က တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ရောက်ရှိလာရာ မုန်လဲ့က အသက်ကို လုရှူနေရပြီး သေမင်းတံခါးဝသို့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ခုနက သေတာထက် ပိုဆိုးသော ခံစားချက်က အလွန် နက်ရှိုင်းလွန်းလှပြီး မီးနဂါး သွေးမျိုးဆက်၊ မီးမိစ္ဆာ သွေးမျိုးဆက် များကို ပေါင်းစပ်စဉ်ကထက် အဆ ၁၀ မက ပိုမို နာကျင်လှပေသည်။

မုန်လဲ့က ဤကဲ့သို့ သေရသည်ထက် ပိုမို နာကျင်သော ခံစားချက်မျိုးကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မခံစားချင်တော့ကြောင်း ကျိန်ဆိုလိုက်တော့သည်။

"မုန်လဲ့..."

အဖိုးအိုက ပါးစပ် ဟကာ မုန်လဲ့ကို ခေါ်ချင်သော်လည်း ယခုအခါ မုန်လဲ့သည် အလွန် စိမ်းသက်နေပြီး အသိအမှတ် ပြုရန်ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေတော့သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး"

မုန်လဲ့က အဖိုးအိုကို အတင်း ပြုံးပြလိုက်သော်လည်း အဖိုးအို၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ဤအပြုံးက အလွန် ရက်စက်ပြီး ထူးဆန်းနေပေသည်။

မုန်လဲ့၏ မျက်လုံး သူငယ်အိမ်များက အနီရောင် ဖြစ်နေပေသည်။

ရွှေလေး၏ မျက်လုံးများနှင့် တစ်ထပ်တည်းပင် ဖြစ်သည်။

"မုန်... မုန်လဲ့... ဒါ တကယ်တော့ ဘာဖြစ်တာလဲ"

အဖိုးအိုသည် သာမန် လူ မဟုတ်သဖြင့် ရင်ထဲရှိ အံ့အားသင့်မှုများကို လျင်မြန်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း ဘယ်လို ရှင်းပြရမှန်း မသိဘူး"

မုန်လဲ့က လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ရာ တောင်များ ပြိုကျပြီး ပင်လယ်ရေ လှိုင်းလုံးကြီးများ ရိုက်ခတ်လာသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤစွမ်းအားသည် သူ အဆင့်ကိုး စစ်သည်တော် အဖြစ် အဆင့်တက်စဉ်ကထက် ဘယ်လောက်တောင် ပိုမို အစွမ်းထက်နေသနည်း ဆိုတာ မသိနိုင်တော့ချေ။

ကြွက်သား တစ်ချောင်းချင်းစီ။

အရိုး တစ်ပိုင်းချင်းစီ။

သွေးသား တစ်လက်မ ချင်းစီ။

နေရာတိုင်းတွင် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

သူသည်...

အရိုးလဲပြီး အသွင်ပြောင်းသွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ခင်ဗျား ဒါကို တစ်မျိုးတစ်မည် ဖြစ်တဲ့... သွေးမျိုးဆက် နိုးထလာတာလို့ပဲ မှတ်လိုက်ပါ"

မုန်လဲ့က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သွေးမျိုးဆက် နိုးထလာတာ လား"

အဖိုးအို မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး "ဒါဆိုရင်... မင်း... မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ထဲမှာ တကယ်ပဲ ရွှေရောင် နတ်ဘုရားသတ် ပုရွက်ဆိတ် သွေးမျိုးဆက် ကိန်းအောင်းနေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

မုန်လဲ့က မဖြေဘဲ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ လှိုင်းလုံးကြီးများ အလား ပြင်းထန်သော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများကို သေချာစွာ ခံစားနေလိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

သူက ခြေထောက် နှစ်ဖက်ကို အနည်းငယ် ကွေးကာ အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်တော့သည်။

"ဝုန်း"

ခြေထောက် နှစ်ဖက်က စူပါ စပရိန် နှစ်ချောင်း အလား အစွမ်းထက်သော ခွန်အားများ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မုန်လဲ့က အပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ တွန်းကန် လွင့်စင်သွားတော့သည်။

"ရွှီး..."

မုန်လဲ့က မီးရှူးဒုံးပျံ တစ်ခု အလား ကောင်းကင်ယံသို့ ချက်ချင်း ပြေးတက်သွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် မီတာ ရာပေါင်းများစွာ မြင့်သော ကောင်းကင်ယံသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

"နဂါးနတ်ဘုရား"

အဖိုးအိုက ကောင်းကင်ယံရှိ အမည်းစက်လေး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော မုန်လဲ့ကို မော့ကြည့်ကာ ပါးစပ်ကြီး အို ပုံစံ ဟသွားပြီး ဘဲဥငန် တစ်လုံးတောင် ဝင်ဆန့်လောက်ပေသည်။

'ဒါက အရမ်း မြင့်လွန်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။'

သို့သော် ဤမျှဖြင့် မပြီးသေးချေ။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မုန်လဲ့က ကောင်းကင်ယံမှ ပြုတ်ကျလာပြီး မြေပြင်ကို လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးချလိုက်ရာ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်ခုနှင့်အတူ ကြမ်းတမ်းသော စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

လေပြင်းများ တိုက်ခတ်ပြီး မြေကြီးများ လွင့်စင်သွားသည်။

မြေကြီး တုန်လှုပ်ကာ ကျောက်တောင်များ ပြိုကွဲသွားသည်။

အချင်း မီတာ တစ်ရာ ကျယ်ဝန်းသော တွင်းကြီး တစ်ခု မြေပြင်ပေါ်တွင် ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး မုန်လဲ့က တွင်းကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်နေကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာသော ဥက္ကာပျံ တစ်ခု အလား ဖြစ်နေတော့သည်။

"ဒါ... ဒါ... ဒါ..."

အဖိုးအို ကြောင်အမ်းသွားပြီး "ဒီစွမ်းအားက... ခွန်အားဓာတ် အဆင့်ကိုး အထွတ်အထိပ် မှော်သားရဲ တွေနဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်လောက်တယ်" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

မှော်သားရဲ များသည် မူလကတည်းက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအား ကောင်းမွန်ကြပေသည်။

ခွန်အား ဓာတ် မှော်သားရဲ များဆိုလျှင် မှော်သားရဲ များထဲတွင် ခွန်အား အကြီးမားဆုံး သူများ ပင် ဖြစ်သည်။

ခွန်အား ဓာတ် အဆင့်ကိုး အထွတ်အထိပ် မှော်သားရဲ များ ဆိုလျှင် ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။ ၎င်းတို့သည် ခွန်အား သက်သက် ဖြင့်ပင် မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ သို့ စတင် ဝင်ရောက်လာသော လူသားများကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပေသည်။

လူတစ်ယောက်၏ ခွန်အားက ဤမျှ အထိ စွမ်းအား ကြီးမားနေခြင်းမှာ လုံးဝ စဉ်းစား၍ပင် မရနိုင်ချေ။

"ရွှေရောင် နတ်ဘုရားသတ် ပုရွက်ဆိတ် ဆိုတာ ဘာမှန်း မသိပေမယ့်..."

မုန်လဲ့က သူ့လက်သီးကို သူ ကြည့်ကာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး "သူ့ရဲ့ ခွန်အားကတော့ သေချာပေါက် အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေလောက်တယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကို ပေါင်းစပ်လိုက်ရုံလေးနဲ့တင် ခွန်အားက ဒီလောက်တောင် စွမ်းနေတာကိုး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ခွန်အား သက်သက်ကို ပြောရရင် မီးနဂါး သွေးမျိုးဆက်ထက် သေချာပေါက် သာလွန်တယ်"