အခန်း ၁၁၄

အခန်း ၁၁၄။ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု သုည ဖြစ်သွားခြင်း၊ မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ မှော်သားရဲကို သတ်ဖြတ်ခြင်း

တစ်ကိုယ်လုံး သွေးနီရောင် ရှိသော ဤကြီးမားသည့် သတ္တဝါကြီးက မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေကာ ငရဲပြည် ကိုးထပ်မှ လာသော ထိပ်တန်း မိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင်အလား ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ဆိုးရွားသော အရှိန်အဝါ များကို ထုတ်လွှတ်နေသဖြင့် ကျောချမ်းစရာ ကောင်းပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားစေတော့သည်။

"မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင်"

အဖိုးအို၏ မျက်လုံး သူငယ်အိမ်များ ကျဉ်းသွားပြီး "ကောင်စုတ်လေး... ဒါက အဆင့်ကိုး အထွတ်အထိပ် မှော်သားရဲ မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင်ပဲ... တိုက်ခိုက်ရ အရမ်း ခက်တယ် မင်း သတိထားမှ ရမယ်" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သိပါတယ်"

အဖိုးအို သတိပေးစရာ မလိုဘဲ မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ကြမ်းတမ်းသည့် အရှိန်အဝါကို မုန်လဲ့ ခံစားမိနေပေသည်။

အရှိန်အဝါကို ကြည့်ရုံဖြင့် ယခင်က တွေ့ခဲ့ဖူးသော တိုက်တန် နဂါးမျောက်ဝံ ထက်ပင် ပိုမို ကြောက်စရာ ကောင်းနေသဖြင့် မုန်လဲ့က ပေါ့ဆရဲပါမည်လော။

"ဒေါင်"

"ဒေါင်"

"ဒေါင်"

မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင်၏ ပင့်ကူ ခြေတံ ရှစ်ချောင်းက မိုးမျှော် သစ်ပင်ကြီးများ အလား မီတာ အနည်းငယ် ရှည်လျားသော သွေးနီရောင် သံမဏိ အပ်ဆူးများ ပြည့်နှက်နေပြီး မီးပုံ၏ အလင်းရောင် အောက်တွင် သွေးရောင် အေးစက်စက် အလင်းရောင်များ တောက်ပနေတော့သည်။

၎င်း၏ မျက်လုံး ရှစ်လုံးက ရွှေလေးကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မုန်လဲ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်စက် အလင်းရောင်များ တောက်ပလာပြီး လူစကားကို ပြောလိုက်တော့သည်။ "လူသား ထွက်သွား... မဟုတ်ရင် သေမယ်"

"ဟင် လူစကားတောင် ပြောတတ်တာလား"

မုန်လဲ့ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ မှော်သားရဲမှသာ လူစကား ပြောတတ်သည် မဟုတ်ပါလော... ဘာလို့ သူ့အရှေ့က အဆင့်ကိုး မှော်သားရဲကလည်း စကား ပြောတတ်နေရတာလဲ။

"သိသာပါတယ်... ဒီမြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင်က အဆင့်တက်သွားပြီ၊ သူက အဆင့်ကိုး မှော်သားရဲ မဟုတ်တော့ဘူး... မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ မှော်သားရဲ ဖြစ်သွားပြီ"

အဖိုးအို၏ အသံက စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေပြီး "အခုမှ အဆင့်တက်ထားတာ ဆိုတော့ အရှိန်အဝါက သိပ်မငြိမ်သေးပေမယ့် မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ ဆိုတာ မြင့်မြတ်သော နယ်မြေပဲ... မင်း အခု ရှိတဲ့ စွမ်းအားနဲ့ သူ့ကို အနိုင်ယူဖို့ ဆိုတာ အရမ်း ခက်တယ်၊ ပြေးဖို့ ပြင်ထားတော့ နှမြောစရာက ဒီပုရွက်ဆိတ် ဘုရင်လေးကိုတော့ ထားခဲ့ရတော့မယ် ထင်တယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အဆင့်တက်သွားတာလား"

မုန်လဲ့ ရင်ထဲတွင် လေးနက်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကြွက်သားများ တင်းမာသွားကာ အဆင့်ကိုး မှော်သားရဲကို သူ နည်းနည်းလေးမှ မကြောက်သော်လည်း မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ မှော်သားရဲ ဆိုလျှင်တော့ မတူတော့ချေ။

မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ။

အဆင့်ကိုး။

ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလိုပဲ။

လုံးဝ ယှဉ်လို့ မရနိုင်ဘူး။

"ဒါပေမယ့်... မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ မှော်သားရဲက ပိုက်ဆံ အရမ်း ရတယ် မဟုတ်လား"

မုန်လဲ့၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး ရင်ထဲတွင် ရူးသွပ်သော အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာတော့သည်။ ဒီမြင့်မြတ်သော နယ်မြေ မှော်သားရဲကို သတ်ပစ်လိုက်ရင်...

ရွှေလေးက မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင် ပေါ်လာသည်နှင့် ဆန်ခါတွင် ဆန်ခါနေသကဲ့သို့ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေပြီး မုန်လဲ့၏ အနောက်သို့ အတင်း ဝင်ပုန်းနေကာ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေတော့သည်။

"လူသား ထွက်သွား"

မုန်လဲ့ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင်က စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ကောင်းကင်ယံသို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ လှိုင်းလုံးကြီးများအလား အသံလှိုင်းများက နားထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး မုန်လဲ့၏ နားစည်တောင် ပေါက်ကွဲတော့မတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ထွက်သွား ဟုတ်လား... ဟီးဟီး... ကျွန်တော်က မထွက်သွားရင်ကော"

မုန်လဲ့က ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး မီးပုံပေါ်ရှိ ဝက်ခြေထောက် ကင်ကို ယူကာ အားပါးတရ ကိုက်စားလိုက်ပြီး မျက်လုံးများက မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှုများ ပေါ်လာတော့သည်။

အခုမှ အဆင့်တက်တာ ဟုတ်လား။

အရှိန်အဝါ မငြိမ်သေးဘူး ဟုတ်လား။

ဘာလို့... သူ့ကို သတ်မပစ်ရမှာလဲ။

"ကောင်လေး မင်း ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ"

အဖိုးအို အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး အမြန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အရူး လုပ်ရပ်တွေ မလုပ်နဲ့၊ မင်းက ဒီမြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင်ကို မနိုင်ဘူး၊ သူနဲ့ သွားတိုက်ရင် အသက် သေမှာပဲ"

"နိုင်မနိုင် ဆိုတာ တိုက်ကြည့်မှ သိမှာပေါ့"

မုန်လဲ့က ဝက်ခြေထောက် ကင်ကို ပါးစပ် အပြည့် ဝါးရင်း "ကျောင်းအုပ်ကြီး... ဒီမြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင်က ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက် ရနိုင်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ မင်း ရူးနေပြီလား"

အဖိုးအို ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အဆုတ်ပင် ပေါက်ကွဲတော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ "မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ မှော်သားရဲရဲ့ စွမ်းအားက မင်း စိတ်ကူးလို့ ရတာမျိုး မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့စကား နားထောင် အမြန် ထွက်ပြေး၊ မင်းရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ဆို လွတ်အောင် ပြေးလို့ ရတယ်"

မုန်လဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ကျောင်းအုပ်ကြီး... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ပြောပြဖို့ပဲ လိုတယ်... ဒီမြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင်က တန်ဖိုး ဘယ်လောက် ရှိလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မင်း... ခေါင်းမာတဲ့ ကောင်လေး"

အဖိုးအိုက မျက်လုံး ပြူးကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ မှော်သားရဲ ဆိုတာ အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာပဲ... တန်ဖိုး သတ်မှတ်လို့ မရဘူး... တစ်ခါတလေ ပေါ်လာရင်တောင် ရွှေဒင်္ဂါး ဘီလီယံ ဆယ်ဂဏန်းလောက် တန်ဖိုး ရှိတယ်"

"ဒီမြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင်က အခုမှ အဆင့်တက်ထားတာ ဆိုပေမယ့် မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ မှော်သားရဲကတော့ မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ မှော်သားရဲပဲ... အနည်းဆုံး ရွှေဒင်္ဂါး ၅ ဘီလီယံ လောက်တော့ ရနိုင်တယ်"

"၅ ဘီလီယံ ဟုတ်လား... ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်က အနည်းဆုံး နောက်ထပ် ၂.၅ ဘီလီယံ လောက် မြတ်ဦးမှာပေါ့"

မုန်လဲ့က နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှုများ ပိုမို ပြင်းထန်လာကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ "သေနာကောင် မင်းရဲ့ အသက်ကို ကျွန်တော် လိုချင်တယ်"

"စနစ်... ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု အားလုံးကို လဲလှယ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု ထဲကို ထည့်ပေးလိုက်"

"ဒင်..."

ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု ဇယား ချက်ချင်း သုည ဖြစ်သွားတော့သည်။

ရွှေဒင်္ဂါး ၇.၅ ဘီလီယံ ကျော် အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် သန်း ၇၅၀ ကျော် ဆိုသည့် စွမ်းရည် အမှတ်များက မုန်လဲ့၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာပြီး ပင်လယ်ရေ လှိုင်းလုံးကြီးများအလား ပူနွေးသော ရေစီးကြောင်းများက မုန်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ပေးနေတော့သည်။

"ဝုန်း"

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေသော ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည့် အရှိန်အဝါကြီးက မုန်လဲ့၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လေပြင်းများ တိုက်ခတ်ရာ နေရာ အနှံ့အပြား တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

သစ်ပင်များ ကျိုးကျပြီး ဖုန်လုံးကြီးများ ထလာသည်။

မီးပုံ လွင့်စင်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး ရှုပ်ပွသွားတော့သည်။

"ဘာ"

မုန်လဲ့၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည့် အရှိန်အဝါကြီးကို ခံစားမိသောအခါ အဖိုးအို၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မျက်လုံးများပင် ထွက်ကျတော့မတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ဘယ်... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

အဖိုးအိုက မိမိ၏ မျက်လုံးကိုပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့သည်။

"ဟင်"

မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင်လည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း အံ့အားသင့်ရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။ မုန်လဲ့၏ အရှိန်အဝါက အများကြီး တိုးတက်လာသော်လည်း အဆင့်ကိုး အဆင့်တွင်သာ ရှိနေသေးပေသည်။

အဆင့်ကိုး လောက်လေးကတော့ ပုရွက်ဆိတ်လေး တစ်ကောင် လိုပါပဲ... မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင်က လုံးဝ ဂရုမစိုက်ချေ။ သူ၏ စွမ်းအားအပေါ် သူ လုံးဝ ယုံကြည်မှု ရှိပေသည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ရွှေလေးကို ကျွန်တော် ထားမသွားဘူး... ပြီးတော့ ထွက်လည်း မပြေးဘူး"

မုန်လဲ့က နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် သွေးဆာမှုနှင့် ရူးသွပ်မှုများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ "ခင်ဗျား သေချာ ကြည့်ထား... ဒီသတ္တဝါကို ကျွန်တော် ဘယ်လို သတ်ပစ်မလဲ ဆိုတာကို" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် မုန်လဲ့ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ အမြန်နှုန်းက အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု သန်း ၇၆၀ ကျော် က သူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးတွင် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

အမြန်နှုန်း။

ခွန်အား။

လျင်မြန်မှု။

ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားသလိုပဲ။

"သေလိုက်စမ်း သေနာကောင်"

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် မုန်လဲ့၏ လက်သီးက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မည့် ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများဖြင့် မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင်၏ ဗိုက်ကို ထိုးချလိုက်တော့သည်။

"အသုံးမကျတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်လေး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီး လွန်းတယ်"

မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင်က အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပင့်ကူ ခြေတံ ရှစ်ချောင်းပေါ်ရှိ သွေးနီရောင် ဆူးများက ခြေတံမှ ကွာကျလာကာ မရေမတွက်နိုင်သော ဓားမိုးများအလား မုန်လဲ့ဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်လာတော့သည်။

လျှပ်စီးအလား မြန်ဆန်လှသည်။

မိုးရွာသကဲ့သို့ များပြားလှသည်။

အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။

မုန်လဲ့ကို ဆန်ခါပေါက် ဖြစ်အောင် ထိုးဖောက်တော့မည့် အလားပင်။

"ကောင်းတယ်"

မုန်လဲ့က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာကာ နေမင်းကြီး တစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ် ပုံစံ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော ရွှေရောင် အကြေးခွံများ။

ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ရွှေရောင် ဆူးတောင်များ။

မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော ရွှေရောင် ခန္ဓာကိုယ်။

ရွှေရောင် နတ်ဘုရားသတ် ပုရွက်ဆိတ်... အသွင်ပြောင်းခြင်း။

"ဝုန်း"

ဤအခိုက်အတန့်တွင် မုန်လဲ့၏ အရှိန်အဝါက ထပ်မံ တိုးတက်လာပြီး အမြန်နှုန်းလည်း ထပ်မံ မြန်ဆန်လာကာ ကောင်းကင်ယံမှ ထူးဆန်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ဖွတ် ဖွတ် ဖွတ်"

များပြားလှသော သံမဏိ အပ်မိုးများက လေဟာနယ်ကိုသာ ထိမှန်သွားပြီး မြေကြီးထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားကြကာ မုန်လဲ့ကတော့ မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင်၏ ဗိုက်အောက်သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာပြီး ပြင်းထန်စွာ ထိုးချလိုက်တော့သည်။

"ဝုန်း"

အလွန် ကြမ်းတမ်းသော စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင်၏ ဗိုက်က ဗုံတစ်လုံးအလား ကျယ်လောင်သော ခေါင်းလောင်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာကာ လှိုင်းဂယက်များ ထလာတော့သည်။

ဝမ်းနည်းစရာကတော့... မဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့ဘူး။

"ဘာ"

မုန်လဲ့ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။

ခုနက ငွေပေးချေမှု အပြီးမှာ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုက သန်း ၇၆၀ ကျော် အထိ ရောက်နေပြီလေ။

ပုရွက်ဆိတ် အသွင်ပြောင်း ပြီးတော့ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုက ထပ်ပြီး အဆပေါင်းများစွာ တိုးသွားပြီး ၁ ဘီလီယံ ကို စောစောကတည်းက ကျော်လွန်ကာ နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်နေပြီလေ။

ဆိုလိုတာက သူ ပုရွက်ဆိတ် အသွင်ပြောင်းပြီးရင် ခန္ဓာကိုယ်က မြင့်မြတ်သော နယ်မြေနဲ့ ယှဉ်နိုင်တယ်ပေါ့။

ဒီလို ဆိုမှတော့ မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင်ရဲ့ ဗိုက်ကို ဘာလို့ မဖောက်နိုင်ရတာလဲ။

"ကောင်လေး မင်း တွေးတာ အရမ်း လွယ်လွန်းတယ်"

အဖိုးအိုက ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "မှော်သားရဲတွေက မြင့်မြတ်သော နယ်မြေကို ရောက်သွားပြီ ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားက လူသားတွေရဲ့ မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ အလယ်အလတ် အဆင့်၊ အထွတ်အထိပ် အဆင့်တွေနဲ့ ယှဉ်နိုင်တယ်... မင်းက ဘယ်လိုလုပ် သတ်နိုင်မှာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဗြစ်"

သို့သော် သူ၏ စကား မဆုံးခင်မှာပင် ဗြစ် ဆိုသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ အဖိုးအို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ရာ အမည်းရောင် လှံရှည် တစ်ချောင်းက မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင်၏ ခေါင်းကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟီးဟီး... ကံကောင်းလို့ ကျွန်တော် ကြိုစဉ်းစားထားလို့"