အခန်း ၁၁၆

အခန်း ၁၁၆။ ရရှိသည်များကို စစ်ဆေးခြင်း၊ မြေအောက် ကမ္ဘာ

တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီး တောအုပ်ကြီး ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မီးပုံ က ဆက်လက် လောင်ကျွမ်းနေပြီး မလှမ်းမကမ်း ရှိ မြေကွက်လပ် တွင် အထပ် ဆယ်ဂဏန်းခန့် မြင့်မားသော ကြီးမားသည့် သတ္တဝါကြီး က တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။

ထိုအရာ ကတော့ မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင် ၏ အလောင်း ပင် ဖြစ်သည်။

မုန်လဲ့ က မွှေးကြိုင်နေသော ဝက်ခြေထောက် ကင် ကို ကိုက်စားရင်း မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင် ၏ အလောင်း ကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် အလွန် ကျေနပ်နေတော့သည်။

မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင် ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း က အန္တရာယ် များသော်လည်း အကျိုးအမြတ် လည်း အလွန် ကြီးမားလှပေသည်။

ပထမဆုံး အနေဖြင့် ရွှေဒင်္ဂါး ၁၀ ဘီလီယံ (မှော်ကျောက်သလင်း များ အပါအဝင်) ရရှိခဲ့ပြီး ကုန်ဆုံးသွားသော ၇.၅ ဘီလီယံ ပြန်ရသည့် အပြင် နောက်ထပ် ၂.၅ ဘီလီယံ ပင် မြတ်သွားသေးသည်။

ဒီအရောင်းအဝယ် က... တကယ် တန်တာပဲ။

ဒုတိယ အနေဖြင့် မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင် ၏ အလောင်း ပင် ဖြစ်သည်။

မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ မှော်သားရဲ ၏ တစ်ကိုယ်လုံး သည် အဖိုးတန် ရတနာ များ ဖြစ်ပြီး တန်ဖိုး ကြီးမားလှရာ ဤမြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင် မှာ အနည်းဆုံး ရွှေဒင်္ဂါး ဘီလီယံ ဆယ်ဂဏန်းခန့် ရနိုင်လောက်ပေသည်။

ဒါကလည်း နောက်ထပ် အကျိုးအမြတ် တစ်ခု ပဲ။

နောက်ဆုံး အနေဖြင့် ၇.၆ ဘီလီယံ အထိ ရောက်ရှိသွားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု ပင် ဖြစ်ပြီး ဆိုလိုသည်မှာ မုန်လဲ့ ဆန္ဒ ရှိပါက အချိန်မရွေး ရွှေဒင်္ဂါး ၂.၄ ဘီလီယံ ကို အသုံးပြုကာ ၁၀ ဘီလီယံ ကန့်သတ်ချက် ကို ချိုးဖျက်ပြီး မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ သို့ ဝင်ရောက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

၁၆ နှစ်။

ခန္ဓာကိုယ် က မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ။

သမိုင်း တစ်လျှောက် ရှားပါး လွန်းလှပေသည်။

"ဟားဟားဟား..."

စားရင်း သောက်ရင်း တွေးရင်း မုန်လဲ့ က မနေနိုင်တော့ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ရာ ပေါ့ပါး လွတ်လပ်သော ရယ်သံ က တိတ်ဆိတ်နေသော တောအုပ် ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ညငှက် ၏ ငိုသံ အလား ကျောချမ်းစရာ ကောင်းလှပေသည်။

"ဟွန်း ဘာတွေ သဘောကျနေတာလဲ"

အဖိုးအို က သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင် ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီး မုန်လဲ့ ၏ ရယ်သံ ကို ကြားသောအခါ တိုးတိုးလေး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ရင်ထဲတွင် အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်နေတော့သည်။

ခုနက သူ က မုန်လဲ့ ကို ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက် စွမ်းအားကြီး လာရတာလဲ ဟု မေးခဲ့သော်လည်း ရလာသော အဖြေ မှာ "လျှို့ဝှက်ချက်" ဆိုသည့် စကား နှစ်ခွန်းတည်း သာ ဖြစ်သဖြင့် အဖိုးအို အလွန် ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။

သူ က မုန်လဲ့ ကို အရာအားလုံး သင်ပေးခဲ့သော်လည်း ဒီကောင်စုတ်လေး ကတော့ အရာရာ တိုင်း မှာ သူ့ကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။

ထို့ကြောင့် အဖိုးအို အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။

"ငါ့ကို စကားဝှက် နဲ့ လာပြောနေတယ် ဟုတ်လား... ကောင်းပြီလေ" အဖိုးအို က တိတ်တဆိတ် သွားကိုက်လိုက်ပြီး "နောက်ဆို မင်း မေးတဲ့ မေးခွန်း တွေကို ငါ ဖြေရင် မင်း က ငါ့အဘိုး ပဲ" ဟု တွေးလိုက်သည်။

မုန်လဲ့ က အဖိုးအို ၏ အတွေး ကို မသိဘဲ ဆက်လက် စားသောက် ရယ်မောနေကာ အဖိုးအို ၏ ထူးဆန်းသော မျက်နှာ အမူအရာ ကို သတိထားမိသောအခါ ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။ "ကျောင်းအုပ်ကြီး... ခင်ဗျား ရဲ့ သိုလှောင် မှော်လက်နက် က ဒီမြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင် ရဲ့ အလောင်း ကို ဆန့်သေးလား"

"ဟွန်း"

အဖိုးအို က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး "ငါ့ရဲ့ သိုလှောင် မှော်လက်နက် က စောစော ကတည်းက ပြည့်နေပြီ... သိုလှောင် မရှိတော့ဘူး ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အဲ..."

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အခုတော့ ပြဿနာ တက်ပြီ။ ရွှေဒင်္ဂါး ဘီလီယံ ဆယ်ဂဏန်း တန်တဲ့ အလောင်း ကြီး ကို လွှင့်ပစ်ခဲ့ဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။

ဒါပေမယ့် ဘယ်မှာ သွားထည့်ရမလဲ။

နောက်ထပ် သိုလှောင် လက်စွပ် တွေ ထပ်ရှာရမလား။

ဒါပေမယ့် အထပ် ဆယ်ဂဏန်း လောက် မြင့်တဲ့ မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင် ကြီး ကို သိုလှောင် လက်စွပ် ဘယ်နှစ်ကွင်း နဲ့ မှ ဆန့်မှာလဲ။

"ဟင်"

မုန်လဲ့ ၏ အကြည့် က ရွှေလေး အပေါ် သို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိသွားပြီး ရွှေလေး ၏ အစာအိမ် က အရမ်း ကြီးတယ် မဟုတ်လား... သိုလှောင် လက်စွပ် လို သုံးလို့ ရမလား။

ဒီလို တွေးလိုက်မိတော့ မုန်လဲ့ ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

"ရတယ်လေ... ကျွန်တော့် ဗိုက် က အရမ်း ကြီးတာ"

ရွှေလေး က ခေါင်းညိတ်ပြကာ လက်ခံလိုက်ပြီး ယခင် ကိစ္စများ ကြောင့် သူ က မုန်လဲ့ ကို ပိုမို ရင်းနှီးလာတော့သည်။

"အရမ်း ကောင်းတာပဲ ဟားဟား ရွှေလေး မင်း တကယ် စွမ်းတာပဲ"

မုန်လဲ့ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး "ရွှေလေး... မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင် ရဲ့ အလောင်း ကို မြန်မြန် သိမ်းလိုက်... ငါတို့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ တစ်ခု သွားလုပ်ကြမယ်... ဟီးဟီး မင်း သေချာပေါက် အရမ်း ပျော်သွားမယ့် ကိစ္စ ပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အင်း အင်း"

ရွှေလေး က ဘာမှ မငြင်းဘဲ မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင် ၏ အလောင်း ရှေ့ သို့ တွားသွားကာ ပါးစပ် ဟ ပြီး စုပ်ယူလိုက်ရာ မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် မုန်လဲ့ နှင့် အဖိုးအို တို့ ကို အံ့အားသင့်သွားစေမည့် မြင်ကွင်း တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင် ၏ အလောင်း ပတ်လည် ရှိ လေဟာနယ် က လှိုင်းဂယက်များ အလား ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာပြီး လှိုင်းဂယက် လေဟာနယ် က မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင် ကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ထို့နောက် မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင် ၏ အလောင်း က ရွှေလေး ဆီသို့ အမြန် ပျံသန်းလာပြီး လမ်းတစ်လျှောက် တွင် သေးငယ်သွားကာ ရွှေလေး ၏ အရှေ့ သို့ ရောက်သောအခါ ဆန်စေ့ အရွယ်အစား သာ ကျန်တော့သည်။

ထို့နောက် ရွှေလေး က တစ်လုတ်တည်း နှင့် မျိုချလိုက်တော့သည်။

"ဒါ..."

မုန်လဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကာ "ကျောင်းအုပ်ကြီး... ဒါက ဟင်းလင်းပြင် မှော်ပညာ လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး ဟင်းလင်းပြင် မှော်ပညာ က စောစော ကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားပြီ"

အဖိုးအို က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ဒါက ရိုးရှင်းတဲ့ ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းရည် တစ်ခု ပဲ... ဒါပေမယ့် ဒါတောင် အရမ်း အံ့ဩစရာ ကောင်းနေပြီ... ရွှေရောင် နတ်ဘုရားသတ် ပုရွက်ဆိတ် သွေးမျိုးဆက် က တကယ် ကို ထူးခြားတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရွှေရောင် နတ်ဘုရားသတ် ပုရွက်ဆိတ် သွေးမျိုးဆက် လား။

မုန်လဲ့ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး ငါ ကလည်း ရွှေရောင် နတ်ဘုရားသတ် ပုရွက်ဆိတ် သွေးမျိုးဆက် ကို ပေါင်းစပ်ထားတာပဲ... ငါ့မှာရော ဒီလို ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းရည် မျိုး ရှိလား။

ဒီလို တွေးလိုက်မိတော့ မုန်လဲ့ ချက်ချင်း စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

စိတ်စွမ်းအင် က အစာအိမ် ဆီသို့ အမြန် ရောက်ရှိသွားသော်လည်း အချိန် အတော်ကြာ စစ်ဆေးပြီးနောက် ဘာမှ မတွေ့ရချေ။

အစာအိမ် က ယခင် အတိုင်းပင် ဖြစ်ပြီး မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင် ၏ အလောင်း ကို မဆိုထားနှင့်... ခုနက စားထားသော ဝက်ခြေထောက် ကင် ကိုပင် ထည့်စရာ နေရာ မရှိတော့ချေ။

မုန်လဲ့ နှုတ်ခမ်းတွန့်သွားပြီး အလကား ပျော်သွားတာပဲ။

"ထည့်ပြီးပြီ"

ရွှေလေး က လေချဉ် တစ်ချက် တက်လိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ တွားသွားလာတော့သည်။

"ရွှေလေး မင်း တကယ် စွမ်းတာပဲ"

မုန်လဲ့ က စိတ်ခံစားချက် ကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ရွှေလေး ၏ ခေါင်း ကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။ "ရွှေလေး... မင်း အိမ်ပြန်ချင်လား"

"အိမ်ပြန်ချင်တာလား"

ရွှေလေး ကြောင်အမ်းသွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ပေါ်လာကာ "သေချာပေါက် ပြန်ချင်တာပေါ့... ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ပြန်သွားလို့ မရတော့ဘူး... ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး ကို မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ တွေ သိမ်းပိုက်သွားပြီ... သွေးစုပ် ရွှေရောင် အသိုက် လည်း..." ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အိမ်ပြန်ချင်ရင် ပြီးတာပဲ"

မုန်လဲ့ က သူ့ကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး "မင်း အိမ်ပြန်တဲ့ လမ်း ကို သိတယ် မဟုတ်လား ငါတို့ အခု မင်း အိမ် ကို သွားကြမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရွှေလေး ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပလာပြီး မျှော်လင့်ချက် များနှင့် ပြည့်နှက်လာကာ "တကယ် လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"သေချာပေါက် တကယ် ပေါ့"

မုန်လဲ့ က ပြုံးလိုက်ပြီး "မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ ဘုရင် လည်း သေသွားပြီ ပဲ... ကျန်တဲ့ အကောင် တွေ က ဘာမှ မဟုတ်တော့ဘူး... ငါတို့ကို မတားဆီးနိုင်တော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အင်း အင်း"

ရွှေလေး အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှု မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့သည်။

"ဟားဟား သွားကြမယ်"

မုန်လဲ့ က ရယ်မောလိုက်ပြီး ရွှေလေး ကို ပွေ့ချီကာ သစ်ပင်များ ထူထပ်ပြီး မှောင်မိုက်နေသော တောအုပ် ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

...

ယခုအခါ မှော်သားရဲ တောအုပ် သည် လူသားများ အတွက်ရော၊ မှော်သားရဲ များ အတွက်ပါ အသက်အန္တရာယ် ရှိသော နေရာ တစ်ခု ဖြစ်နေပြီး အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြား တွင် ပြေးလွှားနေသော ပုရွက်ဆိတ် လှိုင်းလုံးကြီး များက တွေ့သမျှ သက်ရှိ အားလုံး ကို အပိုင်းပိုင်း အဆုတ်ဖြဲပစ်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် မုန်လဲ့ ကတော့ လူသူကင်းမဲ့သော နေရာ အလား လွတ်လပ်စွာ သွားလာနေပြီး ရွှေလေး ၏ လမ်းညွှန်မှု ဖြင့် မကြာမီ မှာပင် ဝင်ပေါက် တစ်ခု ကို ရှာတွေ့ကာ မြေအောက် ကမ္ဘာ သို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ဝင်ပေါက် ဆိုသည်မှာ မြေအောက် သို့ ဦးတည်နေသော တွင်းပေါက် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး နက်ရှိုင်းကာ မှောင်မိုက်နေပြီး တိတ်ဆိတ်နေကာ လူ အနည်းငယ် လောက် မြင့်မားပေသည်။

မုန်လဲ့ က ဤနေရာ ကို အလွန် စိတ်ဝင်စားနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ကို ကြည့်ရှုနေစဉ် ရွှေလေး က မြေအောက် ကမ္ဘာ အကြောင်း ကို မိတ်ဆက်ပေးနေတော့သည်။

"မြေအောက် ကမ္ဘာ က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ပြီး မြေပြင် ထက် ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးတယ်... နေရာတိုင်း မှာ ဟင်းလင်းပြင် အလွှာ တွေ အများကြီး ရှိပြီး မြေအောက် သတ္တဝါ အများစု က အဲဒီ ဟင်းလင်းပြင် အလွှာ တွေ ထဲမှာ နေထိုင်ကြတယ်"

"ဒီဟင်းလင်းပြင် အလွှာ တွေ က တွင်းပေါက် တွေ၊ လမ်းကြောင်း တွေ အများကြီး နဲ့ ဆက်သွယ်ထားပြီး မြေအောက် ဝင်္ကပါ ကြီး လိုပဲ... မြေအောက် သတ္တဝါ တွေရဲ့ လမ်းညွှန်မှု မပါရင် လမ်းပျောက်ဖို့ အရမ်း လွယ်တယ်"

"လမ်းပျောက်သွားရင် မြေအောက် ထဲမှာ ပိတ်မိနေပြီး သေချာပေါက် သေရလိမ့်မယ်"

"လမ်းပျောက်တာ လား"

မုန်လဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ် လမ်းပျောက်တာ"

ရွှေလေး က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "ကျွန်တော်တို့ သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် မျိုးနွယ် ကို ဥပမာ ပေးရရင်... အဓိက အခြေစိုက် စခန်း ဖြစ်တဲ့ သွေးစုပ် ရွှေရောင် အသိုက် ကို ဗဟိုပြုပြီး စတုရန်း ကီလိုမီတာ သန်းပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းတဲ့ နေရာ က ကျွန်တော်တို့ သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် တွေရဲ့ ပိုင်နက် ပဲ"

"အဲဒီ ပိုင်နက် ထဲမှာ... ကြီးမားတဲ့ တွင်းပေါက် တွေ၊ လမ်းကြောင်း တွေ ဘီလီယံ နဲ့ ချီပြီး ရှိတယ်... သူတို့ က သစ်ကိုင်း တွေ လိုပဲ ပိုင်နက် အနှံ့အပြား မှာ ဖြန့်ကြက်နေတယ်"

"ပြည့်နှက်နေပြီး ရေတွက်လို့ တောင် မရဘူး"

"တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ပုရွက်ဆိတ် အသိုက် တစ်ခုလုံး က ကြီးမားတဲ့ ဝင်္ကပါ ကြီး တစ်ခု ပဲ... လမ်းညွှန်မှု မပါရင် ဘယ်ပြင်ပ မျိုးနွယ် က မှ သွေးစုပ် ရွှေရောင် အသိုက် ကို ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါက ကျွန်တော်တို့ သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် တွေ အသက်ရှင် ရပ်တည်နိုင်တဲ့ အိမ် နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်တဲ့ နေရာ ပဲ"

ရွှေလေး က ခေါင်းမော့ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် ဂုဏ်ယူမှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း မကြာမီ မှာပင် ၎င်း၏ ခေါင်း က ပြန်လည် ကျဆင်းသွားပြီး "ဒါပေမယ့် နှမြောစရာ က မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ မျိုးနွယ် က ချွင်းချက် ပဲ... သူတို့ က ကျွန်တော်တို့ သွေးစုပ် သံမဏိ ပုရွက်ဆိတ် မျိုးနွယ် ရဲ့ ရန်သူ တွေ ဖြစ်ပြီး ပုရွက်ဆိတ် အသိုက် ရဲ့ ဖြန့်ကြက်မှု အခြေအနေ ကို အရမ်း သိနေလို့... အခုလို ဖြစ်သွားရတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။