အခန်း ၁၁၈

အခန်း ၁၁၈။ ကျောင်းတော် သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခြင်း၊ ဓာတ် ၁၀ မျိုး အထွတ်အထိပ် အဆင့်

နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည် က ကျဆင်းလာသည်။

ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ကျောင်းတော် ၏ တံခါးဝ တွင် လူများ ကားများ ဖြင့် စည်ကားနေပြီး ရွှေရောင် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော တံခါးစောင့် စစ်သားများ က ဝင်ထွက်သွားလာနေသော ကျောင်းသားများကို စူးရှပြီး အေးစက်သော မျက်လုံးများ ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

"အဲလက်စ်... မှန်မှန်ပြောစမ်း... ဒီဆောင်းရာသီ ပိတ်ရက် မှာ ချစ်စရာ ကောင်းတဲ့ အိမ်ဖော် ကောင်မလေး ဘယ်နှစ်ယောက် ကို ထပ်ပြီး ဖျက်ဆီးခဲ့ပြန်ပြီလဲ"

"ထွက်သွား ထွက်သွား ထွက်သွား... ငါ့နာမည် ကို လာမဖျက်နဲ့"

"ဟွန်း မင်း အဲလက်စ် က နာမည်ကြီး တဲ့ နှာဘူး ကြီး ဆိုတာ ဘယ်သူ မသိလို့လဲ ကျောင်း မှာ နှစ်ဝက် လောက် အောင့်ထားရတာ ဆိုတော့ အိမ်ရောက်ရင် အကြီးအကျယ် သတ်ဖြတ်တော့မှာပေါ့"

"သေနာကောင် စကား နည်းနည်း လျှော့ပြောရင် သေသွားမှာလား..."

ခမ်းနားကြီးကျယ်သော တံခါးဝ တွင် ရပ်ကာ နားထဲတွင် ကြားနေရသော ရယ်မော နောက်ပြောင်သံများ ကို နားထောင်ရင်း မုန်လဲ့ ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အသစ်တဖန် တောက်ပသော အရောင်များ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

မြေအောက် မိစ္ဆာ ပင့်ကူ တွေကို အကုန် သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။

ရွှေလေး ကို မြေအောက် ကမ္ဘာ မှာ ထားခဲ့တယ်။

တစ်ရက်တည်း နဲ့ မှော်သားရဲ ရွာ ကို နေရာချပေးခဲ့တယ်။

မုန်လဲ့ က ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး တစ်ညလုံး ပြေးလွှားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကျောင်းတော် သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်လ ကျော် ထွက်ခွာသွားတာ အပြောင်းအလဲ တွေက အံ့ဩစရာ ကောင်းလိုက်တာ အရာရာ ပြောင်းလဲသွားသလို ခံစားရသည်။

ဒါပေမယ့် အသစ်တဖန် စတင်ခြင်း တစ်ခု လည်း ဖြစ်သည်။

မုန်လဲ့ ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အစီအစဉ် တွေ အနာဂတ် အတွက် မျှော်လင့်ချက် တွေ အပြည့် ရှိနေသည်။

သူ့ဘေးက အဖိုးအို ကြီး ကတော့ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားတဲ့ ခံစားချက် မျိုး ခံစားနေရပြီး ခန္ဓာကိုယ် က တုန်ယင်နေကာ မျက်လုံးများ က နီရဲနေပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့သည်။

ဒါပေမယ့် နားလည်ပေးလို့ ရပါသည်။

အရင်က ထွက်သွားတုန်းက အဖိုးအို က ဒီကျောင်းတော် ရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီး... ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ မှော်ဆရာကြီး လေ... ဒါပေမယ့် နှစ်ပေါင်း နှစ်သောင်း အကြာမှာ ပြန်ရောက်လာတော့ အထီးကျန် တဲ့ သရဲတစ္ဆေ တစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီ။

အချိန်တွေ ပြောင်းလဲသွားပြီး အရာရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။

"ပြန်ရောက်လာနိုင်မယ် လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

အချိန် အတော်ကြာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် အဖိုးအို က တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "မြေအောက် ထဲမှာ နှစ်ပေါင်း နှစ်သောင်း ပိတ်မိနေတုန်း ပြန်လာကြည့်ဖို့ အိပ်မက် မက်ခဲ့တာ... ဒီနေ့တော့ ဆန္ဒ ပြည့်ဝသွားပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... အပြင်ဘက် တံခါးဝ မှာ ကြည့်စရာ ဘာမှ မရှိပါဘူး... လာ အတွင်းထဲကို သွားကြည့်ရအောင်"

မုန်လဲ့ က ပြုံးလိုက်ပြီး သိုလှောင် လက်စွပ် ထဲမှ မှော်တံဆိပ် ကို ထုတ်ကာ ရင်ဘတ် တွင် တပ်ဆင်လိုက်ပြီး ကျောင်းတော် ၏ တံခါးဝ သို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

ရွှေရောင် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော တံခါးစောင့် ၏ အကြည့် က မုန်လဲ့ အပေါ် သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏ ရင်ဘတ် ပေါ်ရှိ မှော်တံဆိပ် ကို မြင်သောအခါ မတားဆီးတော့ဘဲ မုန်လဲ့ ကို ဝင်ခွင့် ပြုလိုက်တော့သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... မြင့်မြတ်သော နဂါး ရင်ပြင် ကို အရင် သွားကြည့်ရအောင်"

"မြင့်မြတ်သော နဂါး ရင်ပြင်... ဘာကြီးလဲ"

"ရောက်ရင် သိပါလိမ့်မယ်"

အေးချမ်းပြီး တိတ်ဆိတ်သော လမ်းလေး ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ပုံစံမျိုးစုံ ရှိသော ရုပ်တု ဆယ်ဂဏန်းခန့် က မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာတော့သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ဒီနေရာ က မြင့်မြတ်သော နဂါး ရင်ပြင် ပဲ"

မုန်လဲ့ က မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ ရုပ်တု များကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောက် ကျယ်တဲ့ နေရာ ကို ရုပ်တု တွေ ဒီလောက် အများကြီး ထားတာ ဘာလုပ်ဖို့လဲ နေရာ ဖြုန်းတီးတာပဲ"

အဖိုးအို အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသော်လည်း အနီးဆုံး ရုပ်တု တစ်ခု ရှေ့ သို့ သွားကာ သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်တော့သည်။

"ဖရက်ဒ် ဖိလစ်... ကျောင်းတော် ရဲ့ ၃၄၈ ဆက်မြောက် ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ လက်ရှိ ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ မှော်ဆရာကြီး၊ စွမ်းအားကြီးမားတဲ့ မိုးကြိုးဓာတ် မြင့်မြတ်သော မှော်ဆရာ၊ မိုးကြိုးဓာတ် မှော်ပညာ၊ မိုးကြိုးဓာတ် နဂါး ဘာသာစကား မှော်ပညာ တွေကို ကျွမ်းကျင်တယ်၊ တိုက်တန် နတ်ဘုရား မိုးကြိုး ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် ကို ပထမဆုံး အောင်မြင်စွာ ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သူ..."

"... မိုးကြိုးဓာတ် မှော်ပညာ၊ မိုးကြိုးဓာတ် နဂါး ဘာသာစကား မှော်ပညာ ၁၀၅၈ မျိုး ကို ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့ပြီး မိုးကြိုးဓာတ် မှော်ပညာ သုတေသန နဲ့ တိုးတက်မှု အတွက် အကောင်းဆုံး စွမ်းဆောင်ချက် တွေကို ပြုလုပ်ခဲ့တယ်..."

"ဟင်"

ဤမြင့်မြတ်သော နယ်မြေ ရုပ်တု ၏ ကိုယ်ရေးရာဇဝင် ကို မြင်သောအခါ အဖိုးအို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး "လက်ရှိ ကျောင်းအုပ်ကြီး က မဆိုးဘူးပဲ တိုက်တန် နတ်ဘုရား မိုးကြိုး ကိုတောင် ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့တယ်... တော်တယ် တကယ် တော်တာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"တိုက်တန် နတ်ဘုရား မိုးကြိုး"

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် သံသယ ဖြစ်သွားသည်။

"တိုက်တန် နတ်ဘုရား မိုးကြိုး က တိုက်တန် အင်ပါယာ မျိုးနွယ်စု - မိုးကြိုး တိုက်တန် တွေရဲ့ သီးသန့် မိုးကြိုးဓာတ် မှော်ပညာ ပဲ... ဒါပေမယ့် စွမ်းအား က သာမန် မိုးကြိုးဓာတ် မှော်ပညာ ထက် အဆပေါင်းများစွာ၊ ဆယ်ဂဏန်းလောက် ပိုများတယ်... မိုးကြိုးဓာတ် နဂါး ဘာသာစကား မှော်ပညာ တောင် သူ့ရှေ့မှာ အရောင်မှိန်သွားတယ်"

အဖိုးအို က ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ငါ အရင်တုန်းက နိုင်ငံတော် နဲ့ တိုက်တန် အင်ပါယာ စစ်ပွဲ မှာ ပါဝင်ခဲ့ဖူးတယ်... တိုက်တန် နတ်ဘုရား မိုးကြိုး ရဲ့ စွမ်းအား ကို တွေ့ဖူးတယ်... အခုထိ မှတ်မိနေတုန်းပဲ"

"အဆပေါင်းများစွာ၊ ဆယ်ဂဏန်းလောက်..."

မုန်လဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်။

"ကောင်စုတ်လေး မင်းမှာ မိုးကြိုးဓာတ် ပါရမီ ရှိတယ်လေ... တကယ်လို့ မိုးကြိုးဓာတ် နဂါး ဘာသာစကား မှော်ပညာ နဲ့ တိုက်တန် နတ်ဘုရား မိုးကြိုး ကို သင်ချင်တယ် ဆိုရင် လက်ရှိ ကျောင်းအုပ်ကြီး က သင်ယူဖို့ အကောင်းဆုံး ပစ်မှတ် ပဲ"

အဖိုးအို က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်"

မုန်လဲ့ တွေးတောနေသော်လည်း ရင်ထဲတွင် မသေချာချေ။

ကျောင်းအုပ်ကြီး က အမြဲတမ်း တွေ့ရခဲတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် မျိုး ပဲ... သာမန် အချိန် တွေမှာ ကျောင်းမှာ သိပ်မရှိဘူး... မုန်လဲ့ လည်း ကျောင်းဖွင့်ပွဲ တုန်းက တစ်ခါ ပဲ မြင်ဖူးတယ်... အဲဒီနောက်ပိုင်း မမြင်ရတော့ဘူး။

သူ့ဆီ က သင်ယူမယ် ဟုတ်လား။

ဘယ်မှာ သွားရှာရမှာလဲ။

"မင်း စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး... မင်း ခန္ဓာကိုယ် ထဲမှာ မီးနဂါး သွေးမျိုးဆက် စီးဆင်းနေတယ်... တော်ဝင် မိသားစုဝင် တစ်ယောက် လို့ သတ်မှတ်လို့ ရတယ်... ဒီ ဖရက်ဒ် ဖိလစ် ဆိုတဲ့ ကောင်လေး ကလည်း တော်ဝင် မိသားစုဝင် ပဲ ဆိုတော့ မင်း သူ့ဆီ က သင်ယူမယ် ဆိုရင် သူ သေချာပေါက် ငြင်းမှာ မဟုတ်ဘူး"

အဖိုးအို က မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"တော်ဝင် မိသားစုဝင်"

မုန်လဲ့ ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင် များ တောက်ပလာတော့သည်။

"သွားကြမယ် တခြား ရုပ်တု တွေကို သွားကြည့်ရအောင်"

အဖိုးအို ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်ဝင်စားမှုများ ပေါ်လာပြီး "ဒီနှစ်ပေါင်း နှစ်သောင်း အတွင်း ကျောင်းတော် ကနေ ဘယ်လို တော်တဲ့ မျိုးဆက်သစ် တွေ ပေါ်ထွက်လာလဲ ဆိုတာ ငါ အရမ်း သိချင်နေပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒက်စတာ ဒရင့်ဝါးတား... ကျောင်းတော် ရဲ့ ၃၁၉ ဆက်မြောက် ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ မြေဓာတ် မြင့်မြတ်သော မှော်ဆရာကြီး၊ တားမြစ် မှော်ပညာ ၈၂ မျိုး ကို ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တယ်..."

"ဩဂတ်စတပ် ဖိလစ်..."

အဖိုးအို က ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြည့်ရှုရင်း တစ်ခါတစ်ရံ ခေါင်းညိတ် ချီးကျူးကာ၊ တစ်ခါတစ်ရံ ဘာမှ မပြောဘဲ၊ တစ်ခါတစ်ရံ ခေါင်းခါ သက်ပြင်းချရင်း... ရုပ်တု တစ်ခု မှ မလွတ်ဘဲ တစ်နာရီ လောက် အချိန်ကုန် သွားတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အဖိုးအို က အနောက်မှ တတိယ ရုပ်တု ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားပြီး အလွန် ရှုပ်ထွေးမှု၊ ဒေါသထွက်မှု၊ မကျေနပ်မှု၊ နှမြောတသမှု၊ ဝမ်းနည်းမှု များ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

ဒါက အဖိုးအို ဒီလို မျက်နှာ အမူအရာ မျိုး ပထမဆုံး အကြိမ် ပြသခြင်း ဖြစ်ရာ မုန်လဲ့ အနည်းငယ် သံသယ ဖြစ်သွားပြီး အဖိုးအို က ဒီရုပ်တု ပိုင်ရှင် ကို သိနေတာလား ဟု တွေးလိုက်သည်။

"အဒေါ့ဖ် ဟော့မန်း... မီးနဂါး မှော်ပညာ ကျောင်းတော် သမိုင်း တစ်လျှောက်လုံး မှာ ပါရမီ အကောင်းဆုံး၊ ကျောင်းတက်တဲ့ အချိန် အတိုဆုံး၊ ကျောင်းပြီးတဲ့ အသက် အငယ်ဆုံး ကျောင်းသား၊ ပြီးတော့ နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ သမိုင်း တစ်လျှောက်လုံး မှာ အသက် အငယ်ဆုံး အဆင့်ရှစ် မှော်ဆရာ၊ အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီး၊ မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ မှော်ဆရာကြီး... မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ ကို ရောက်တဲ့ အချိန် မှာ အသက် ၃၈ နှစ် ပဲ ရှိသေးတယ်..."

မုန်လဲ့ က အရင်တုန်းက အဒေါ့ဖ် ဟော့မန်း ရဲ့ အကြောင်း ကို ဖတ်ဖူးပေမယ့် အဲဒီတုန်းက တော့ ရှေးလူကြီး တွေရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ အကြောင်းအရာ တစ်ခု အနေနဲ့ ပဲ ကြည့်ခဲ့တာ... အံ့ဩတာ၊ လေးစားတာ ကလွဲရင် တခြား ဘာခံစားချက် မှ မရှိခဲ့ဘူး။

ဒါပေမယ့် အခုတော့ အံ့ဩစရာ ကောင်းလိုက်တာ လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

ကျောင်းတော် ရဲ့ အကောင်းဆုံး ၃ ခု။

နိုင်ငံတော် ရဲ့ အကောင်းဆုံး ၃ ခု။

ဒါက အရမ်း စွမ်းတာပဲ။

ဒီလောက် စံချိန် တွေ အများကြီး ကို တင်နိုင်ခဲ့တာ။

ပြီးတော့ ရုပ်တု ရဲ့ နေရာ ကို ကြည့်ရတာ အဒေါ့ဖ် ဟော့မန်း က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း နှစ်သောင်း က လူ... အဖိုးအို နဲ့ ခေတ်ပြိုင် ဆိုတော့... သူ တင်ခဲ့တဲ့ စံချိန် တွေ က နှစ်ပေါင်း နှစ်သောင်း ကျော် ကြာတဲ့ အထိ ဘယ်သူမှ မချိုးဖျက်နိုင်သေးဘူး ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ် ပဲ။

ဒါကိုမှ နောက်လူ မရှိတော့ဘူး လို့ ခေါ်တာ။

ဒါကမှ တကယ့် နောက်လူ မရှိတော့ဘူး ဆိုတာ ပဲ။

မုန်လဲ့ က ဤစွမ်းအားကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ် ကို အလွန် စိတ်ဝင်စားသွားပြီး "ကျောင်းအုပ်ကြီး... ခင်ဗျား က ဒီ အဒေါ့ဖ် ဟော့မန်း ကို သိတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"သူက ငါ့ရဲ့ တပည့် ပဲ"

အဖိုးအို က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "တစ်ဦးတည်းသော တပည့် ပဲ"

"သူက ခင်ဗျား ရဲ့ တပည့် လား"

အဖိုးအို က အဲဒီတုန်းက ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖြစ်ပြီး အဒေါ့ဖ် ရဲ့ ပါရမီ က ဒီလောက် ကောင်းနေတော့ သူ့ကို တပည့် အဖြစ် လက်ခံတာ ပုံမှန်ပါပဲ။

"ဟူး"

အဖိုးအို က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "အဒေါ့ဖ် ကျောင်း စတက်တုန်း က အသက် ၉ နှစ် ပဲ ရှိသေးတယ်... ဒါပေမယ့် သူက သမိုင်း မှာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးတဲ့ ဓာတ် အားလုံး အထွတ်အထိပ် အဆင့် ခန္ဓာကိုယ် ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်... ရှေ့မှာလည်း မရှိခဲ့ဖူးသလို နောက်မှာလည်း ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဓာတ် အားလုံး အထွတ်အထိပ် အဆင့် ခန္ဓာကိုယ်"

မုန်လဲ့ ကြောင်အမ်းသွားပြီး "ဒါက ဘယ်လို ခန္ဓာကိုယ် မျိုး လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မှော်ပညာ ဓာတ် ၁၀ မျိုး ရှိတာ သိတယ် မဟုတ်လား ဓာတ် အားလုံး ဆိုတာ သူက မှော်ပညာ ဓာတ် ၁၀ မျိုး စလုံး ရဲ့ ပါရမီ ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာ... ပြီးတော့ ဓာတ် ၁၀ မျိုး စလုံး က... အထွတ်အထိပ် အဆင့် ပဲ"

အဖိုးအို က အသံ ကို နှိမ့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဓာတ်... ဓာတ် ၁၀ မျိုး... အထွတ်... အထွတ်အထိပ် အဆင့်"

မုန်လဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး သေးတောင် ထွက်ကျတော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

အမေရေ။

မြေ၊ ရေ၊ လေ၊ မီး၊ သစ်သား။

ရွှေ၊ မိုးကြိုး၊ အလင်း၊ အမှောင်၊ ရေခဲ။

အားလုံး အထွတ်အထိပ် အဆင့် လား။

“ချီး”

ဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာ ကောင်းတာလား။