အခန်း ၁၁၉

အခန်း ၁၁၉။ တွင်းနက်မိစ္ဆာ၊ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေ

မုန်လဲ့သည် သူ၏ မှော်ပညာပါရမီမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှပြီဟု မှတ်ယူထားခဲ့သည်။ မိုးကြိုး၊ မီး၊ သစ်သား ဓာတ်သုံးမျိုးက အထွတ်အထိပ်အဆင့်၊ မြေဓာတ်က အထက်တန်းအဆင့်ဖြစ်ရာ ခေတ်ပြိုင်များထဲတွင် အကောင်းဆုံးမဟုတ်လျှင်တောင် ယှဉ်နိုင်သူ အလွန်ရှားပါးပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုအခါ ပို၍ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာလေပြီ။ မှော်ပညာ ဓာတ်ဆယ်မျိုးစလုံးက အထွတ်အထိပ်အဆင့်တဲ့လား။

'လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မှော်ပညာပါရမီမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ရတာလဲ' မုန်လဲ့မှာ ယုံကြည်နိုင်စရာမရှိလောက်အောင် အံ့ဩမှင်တက်သွားရသည်။

"ဒါကြောင့်လည်း အဒေါ့ဖ်က ကျောင်းတော်သမိုင်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ ပါရမီအကောင်းဆုံးသူ ဖြစ်နေတာပေါ့ ဒီနေ့အထိတောင် သူ့ကို ဘယ်သူမှ မကျော်လွန်နိုင်သေးဘူးလေ"

အဖိုးအိုက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ "ယှဉ်လို့မရနိုင်တဲ့ မှော်ပညာပါရမီ ရှိနေတော့ အဒေါ့ဖ်ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုအမြန်နှုန်းကလည်း အရမ်းမြန်ဆန်တာပေါ့ ကျောင်းတက်ပြီး တစ်နှစ်အကြာမှာပဲ အဆင့်ခြောက်မှော်ဆရာ ဖြစ်လာပြီး ကျောင်းပြီးဖို့ လျှောက်ထားခဲ့တယ် အဲဒီနောက်တော့ တိုက်ကြီးပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း လှည့်လည်သွားလာပြီး ပိုပြီးတောက်ပခမ်းနားတဲ့ ဘဝကို စတင်ခဲ့တာပဲ"

"အသက် ၁၇ နှစ်မှာ အဆင့်ရှစ် မှော်ဆရာ ဖြစ်လာတယ် ၂၅ နှစ်မှာ အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီး ဖြစ်လာတယ် ၃၈ နှစ်မှာ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေကို အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိသွားတယ်"

အဖိုးအိုက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "အဲဒီခေတ်တုန်းက အဒေါ့ဖ်ဟာ ကောင်းကင်ယံမှာ တောက်ပနေတဲ့ နေမင်းကြီးတစ်စင်းလိုပဲ ခေတ်တစ်ခေတ်လုံးကို လင်းထိန်စေခဲ့တယ် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် အဒေါ့ဖ်နဲ့ ခေတ်ပြိုင်ဖြစ်ရတာက ပါရမီရှင်တွေ မိစ္ဆာတွေအားလုံးအတွက် ဝမ်းနည်းစရာပဲ အားလုံးက သူ့ရဲ့ ဖိနှိပ်မှုအောက်မှာ ခေါင်းမဖော်နိုင်ခဲ့ကြဘူး"

"မိုက်တယ်..."

မုန်လဲ့ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ သို့သော် သူ ပို၍ သံသယဖြစ်မိသည်က အဖိုးအို၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေခြင်းပင်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်နေခြင်းလော၊ ခါးသီးစွာ ပြုံးနေခြင်းလော။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ဒီလိုတပည့်မျိုး ရထားတာ ခင်ဗျား ဂုဏ်ယူရမှာ မဟုတ်ဘူးလား" မုန်လဲ့က ရင်ထဲရှိ သံသယကို မေးလိုက်သည်။

"နောက်ပိုင်းကိစ္စတွေသာ မဖြစ်ခဲ့ဘူးဆိုရင်တော့ ငါတကယ် ဂုဏ်ယူမိမှာပါ တကယ်တော့ အဲဒီကိစ္စမဖြစ်ခင်အထိ အဒေါ့ဖ်က ငါ့ရဲ့ဂုဏ်ယူစရာပဲ သူ့အတွက် ငါ အရမ်းဂုဏ်ယူခဲ့တာ" အဖိုးအိုက သက်ပြင်းချကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အဲဒီကိစ္စ" မုန်လဲ့ သံသယဖြစ်သွားသည်။

"အဒေါ့ဖ် မြင့်မြတ်သောနယ်မြေကို ရောက်ပြီး ၁၄၈ နှစ်အကြာမှာ ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးပေါ်မှာ တွင်းနက်မိစ္ဆာ သောင်းချီပြီး ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့တယ်" အဖိုးအို၏ အသံက ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းနေပြီး "တွင်းနက်မိစ္ဆာတွေက သွေးဆာပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တယ် လူသတ်ဖို့ကိုပဲ မွေးဖွားလာကြတာ သူတို့က သေမင်းနဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တွေပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"တွင်းနက်မိစ္ဆာ" မုန်လဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်။

"တွင်းနက်မိစ္ဆာတွေ ဘယ်ကရောက်လာမှန်း ဘယ်သူမှ မသိကြပေမယ့် သူတို့ပေါ်လာပြီးနောက်မှာတော့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ သတ်ဖြတ်မှုကြီး ဖြစ်ပေါ်လာတော့တာပဲ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ သက်ရှိတွေ သေဆုံးခဲ့ရတယ် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ မျိုးနွယ်တွေ မျိုးသုဉ်းသွားခဲ့တယ် အင်ပါယာကြီး လေးခုတောင် ခြိမ်းခြောက်ခံခဲ့ရတယ် ဒါကြောင့် တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးနဲ့ မျိုးနွယ်အားလုံးပါဝင်တဲ့ စစ်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့တော့တာပဲ"

"အချိန်အတော်ကြာ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ငါတို့က ဒီစစ်ပွဲမှာ အနိုင်ရဖို့ နီးစပ်လာခဲ့တယ် ဒါပေမယ့် စစ်ပွဲက အရေးအကြီးဆုံးအချိန်ကို ရောက်လာတော့... အဒေါ့ဖ်က... ငါတို့ကို သစ္စာဖောက်သွားခဲ့တယ် သူက မှော်ဆရာမျှော်စင် ၁၃၅၈ ခုကို ဖောက်ခွဲလိုက်တယ် မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ တစ်ထောင်နီးပါးကို သတ်ပစ်လိုက်တယ် မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့ရဲ့ ကာကွယ်ရေးလမ်းကြောင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ် နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ စစ်ရှုံးသွားခဲ့ရတယ်"

"ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ" မုန်လဲ့မှာ ယုံကြည်နိုင်စရာမရှိအောင် ဖြစ်သွားသည်။ "အဒေါ့ဖ်က ဘာလို့ ငါတို့ကို သစ္စာဖောက်ရတာလဲ အဲဒီလိုလုပ်လို့ သူ့အတွက် ဘာအကျိုးအမြတ် ရှိလို့လဲ"

"အစတုန်းက ငါလည်း နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘူး" အဖိုးအိုက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "နောက်ပိုင်း တွင်းနက်မိစ္ဆာတွေကို အနိုင်ယူပြီး အဒေါ့ဖ်ကို ဖမ်းမိတော့မှ အကြောင်းရင်းကို ငါတို့ သိလိုက်ရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ" မုန်လဲ့က အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဒေါ့ဖ်ကိုယ်တိုင်က မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်နေလို့ပဲ" အဖိုးအိုက မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး "တကယ်တော့ သူက တွင်းနက်ကမ္ဘာကနေ ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးကို လွှတ်လိုက်တဲ့ သူလျှိုပဲ ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးမှာ အချိန်အကြာကြီး ပုန်းကွယ်နေပြီး ငါတို့ကမ္ဘာကို ကျူးကျော်ဖို့ ပြင်ဆင်နေခဲ့တာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မိစ္ဆာ"

မုန်လဲ့ ကြောင်အမ်းသွားပြီး အဒေါ့ဖ်၏ရုပ်တုကို အလိုအလျောက် မော့ကြည့်လိုက်မိရာ၊ ရုပ်တုမှာ အလွန်တည်ငြိမ်ပြီး ခမ်းနားကြီးကျယ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

'ဒီလိုလူမျိုးက... မိစ္ဆာတစ်ကောင်တဲ့လား ယုံနိုင်စရာ မရှိပါဘူး'

"နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့က တွင်းနက်မိစ္ဆာတွေကို အနိုင်ယူပြီး သူတို့ကို ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးကနေ ထာဝရ မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် ကြီးမားတဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေ လုပ်ခဲ့ရတယ် ငါ အရမ်းကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မိတယ် အဲဒီနောက် ငါ ကျောင်းအုပ်ကြီးရာထူးကနေ နှုတ်ထွက်ပြီး ကျောင်းတော်ကနေ ထွက်ခွာလာခဲ့တယ် တိုက်ကြီးပေါ်မှာ လှည့်လည်သွားလာပြီး လောကီရေးရာတွေကို ဝင်မစွက်ဖက်တော့ဘူး မြေအောက်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့အချိန်အထိ ပြန်မလာဖြစ်ခဲ့တော့ဘူး"

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ဒါက ခင်ဗျားနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး" မုန်လဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "အဒေါ့ဖ်က အရမ်း သိုဝှက်လွန်းလို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အဖိုးအိုက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "မင်း ငါ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးစရာ မလိုပါဘူး အချိန်တွေ ဒီလောက်ကြာသွားပြီဆိုတော့ ငါလည်း နားလည်သွားပါပြီ အဒေါ့ဖ်ရဲ့ရုပ်တုကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်တော့ ခံစားချက်တွေ ပြင်းပြသွားလို့ပါ" ဟု ဆိုလေသည်။

စကားပြောရင်း နောက်ဆုံး ဒုတိယမြောက် ရုပ်တုရှေ့သို့ သွားကာ ကြည့်ရှုလိုက်တော့သည်။

"အဲမော့စ် ကရော့ခ်... မီးနဂါး မှော်ပညာကျောင်းတော်ရဲ့ ဒုတိယမြောက် ကျောင်းအုပ်ကြီး..." အဖိုးအို၏ မျက်နှာက ထူးဆန်းနေပြီး "ကိုယ့်ရုပ်တုကို ကိုယ် ပြန်ကြည့်ရတာ တစ်မျိုးကြီးပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟား... ကိုယ့်ရုပ်တုကို ကိုယ် ပြန်ကြည့်ရင် ဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပေါ့..."

မြင့်မြတ်သောနဂါးရင်ပြင်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် သူတို့နှစ်ယောက် ကျောင်းတော်အတွင်း၌ ဆက်လက် လှည့်လည်သွားလာနေကြသည်။ အဖိုးအိုက အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းသတိရရင်း လက်ညှိုးထိုးပြနေပြီး မုန်လဲ့က နားထောင်ရင်း ကျလာသော စွမ်းရည်များကို ကောက်ယူနေတော့သည်။

လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ လမ်းလျှောက်နေကြစဉ်...

"ဟင်... အဲဒါ မုန်လဲ့ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဟာ... တကယ်ပဲ ဒီမိစ္ဆာကောင်ပဲ ဒီတစ်ခါ သူ ပြန်လာတာ ကျောင်းပြီးဖို့ လျှောက်ထားတော့မလို့ ထင်တယ်"

"ဖြစ်နိုင်တယ်... စွမ်းအားတွေက အဲဒီလောက်တောင် ကြီးနေပြီဆိုတော့ ကျောင်းမှာ ဆက်နေလည်း အဓိပ္ပာယ်မှ မရှိတော့တာ ငါသာဆိုရင်လည်း ကျောင်းပြီးဖို့ လျှောက်ထားမှာပဲ"

"ကျောင်းပြီးဖို့ လျှောက်ထားမယ် ဟုတ်လား မုန်လဲ့က ပထမနှစ် ကျောင်းသားလေးလေ... သူက ဘာလို့ ကျောင်းပြီးဖို့ လျှောက်ထားမှာလဲ"

"မင်း မသိဘူးလား"

"ဘာကိုလဲ"

"ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံး ဆူညံနေတာကို မင်းက မသိဘူးလား တကယ်ကို ဗဟုသုတ နည်းလွန်းတယ် မင်းကို အထင်သေးတယ်"

"တကယ်တော့ ဘာဖြစ်တာလဲ"

"မုန်လဲ့က အခု အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီး ဖြစ်နေပြီ ငါထင်တာ သူ ဒီတစ်ခါ ပြန်လာတာ ကျောင်းပြီးဖို့ လျှောက်ထားတော့မလို့ သေချာတယ်"

"အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီး သူလား... မင်း နောက်နေတာလား"

"ငါက မင်းကို လိမ်နေလို့လား လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ပုရွက်ဆိတ်လှိုင်းလုံးကြီး ဖြစ်တုန်းက မုန်လဲ့ မြောက်မြစ်ဂိတ်ပေါက်မှာ ပေါ်လာပြီး ပုရွက်ဆိတ်လှိုင်းလုံးကြီးကို တစ်ယောက်တည်းနဲ့ နောက်ဆုတ်သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားတွေ ပြသခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်"

"တကယ်လား... ကောလာဟလတွေလား"

"ဘယ်သူက ကောလာဟလ ဖြန့်နေလို့လဲ ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံး သိနေကြပြီ မယုံရင် သွားမေးကြည့်လိုက်..."

မုန်လဲ့၏ အကြားအာရုံက အလွန်ကောင်းမွန်သဖြင့် ကျောင်းသားများ၏ ပြောစကားများကို သေချာပေါက် ကြားနေရပေသည်။

'ကျောင်းပြီးဖို့ လျှောက်ထားမယ်'

မုန်လဲ့ ရင်ထဲ၌ ရယ်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

'ငါက အခု အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီး ဖြစ်နေတာ မှန်ပေမယ့် လောလောဆယ်တော့ ကျောင်းပြီးဖို့ လျှောက်ထားမယ့် အစီအစဉ် မရှိသေးဘူးလေ မိုးကြိုး မြေ သစ်သားဓာတ် နဂါးဘာသာစကား မှော်ပညာတွေ မသင်ရသေးဘူး... တိုက်တန်နတ်ဘုရားမိုးကြိုးကိုလည်း မတတ်သေးဘူး... ဘယ်လိုလုပ် ကျောင်းပြီးလို့ ရမှာလဲ'

ထိုအချိန်တွင် မှော်ဆက်သွယ်ရေးစက် ရုတ်တရက် မြည်လာရာ မုန်လဲ့ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ဝဝကစ်ကစ် ခေါင်းကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ဝတုတ်လေးဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး ပြန်ရောက်ပြီလား"

"သတင်းက တော်တော်မြန်တာပဲ ငါ ကျောင်းရောက်တာနဲ့ မင်း သိနေပြီ" မုန်လဲ့က မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟား... ကျွန်တော် ကျောင်းမှာ သူလျှိုတွေ အများကြီး ထားထားတာလေ အစ်ကိုကြီး ပြန်ရောက်တာနဲ့ ကျွန်တော် ချက်ချင်း သိနိုင်တယ် အစ်ကိုကြီး ကျောင်းရောက်ပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် အတိုချုပ်ပဲ ပြောမယ်... ကိစ္စနှစ်ခု ရှိတယ်"

"အင်း" မုန်လဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ပထမတစ်ချက်က ပုရွက်ဆိတ်လှိုင်းလုံးကြီးကို ကာကွယ်တုန်းက အစ်ကိုကြီးရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေက နန်းတော်အထိ ရောက်သွားပြီ အဘိုးကြီး ပြောတာတော့ ဘုရင်ကြီးက အောင်ပွဲခံ ညစာစားပွဲလုပ်ပြီး အစ်ကိုကြီးကို ဆုချီးမြှင့်မလို့တဲ့ အစ်ကိုကြီးရဲ့ လေ့ကျင့်မှု အမြန်နှုန်းနဲ့ မြောက်မြစ်ဂိတ်ပေါက်က လုပ်ဆောင်ချက်တွေအရ ဆိုရင်... အနည်းဆုံး ရာသက်ပန် မြို့စားရာထူးလောက်တော့ ရနိုင်တယ် ရာသက်ပန် မြို့စားနော်... ကျွန်တော်က အခုထိ နယ်စားပဲ ရှိသေးတာ"

"ရာသက်ပန် မြို့စား"

မုန်လဲ့ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

'မြို့စားဆိုတဲ့ နာမည်ကို ငါ ဂရုမစိုက်ပါဘူး... နယ်စား မြို့စားကြီးဆိုရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ ဒါပေမယ့် ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့ဆိုတာ နာမည်တစ်ခုတည်းကို ကိုယ်စားပြုတာ မဟုတ်ဘူး... တကယ့်လက်တွေ့ အကျိုးအမြတ်တွေ ပိုများတယ် ဥပမာ - အခွင့်ထူးတွေ... ဥပမာ - နယ်မြေတွေ ငါ အလေးထားတာက နယ်မြေပဲ မှူးမတ်တွေ လုံးဝ လွှမ်းမိုးထားတဲ့ ဒီလောကကြီးမှာ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားတာက အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရှိတယ် နယ်မြေထဲမှာ မင်းက ရှင်ဘုရင်ပဲ ဘာလုပ်ချင်လုပ်လို့ ရတယ်... လွတ်လပ်တယ်'

"ဒုတိယကိစ္စကကော" မုန်လဲ့ ထပ်မေးလိုက်သည်။

"မြို့တော်က ကုန်သည်အဖွဲ့ကြီး သုံးခုနဲ့ မှော်ကျောက်သလင်း ဝယ်တဲ့သူ ၁၃ ယောက်ကို ကျွန်တော် ဆက်သွယ်ပြီးပြီ အစ်ကိုကြီး ပြန်ရောက်ရင် အချိန်မရွေး သူတို့နဲ့ တွေ့လို့ရတယ်"