အခန်း ၁၂၀

အခန်း ၁၂၀။ ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် တွေ့ဆုံခြင်း၊ ကျွန်တော့်မှာ ဘိုးဘေးရှိတယ်

မှော်ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ချလိုက်ပြီးနောက် မုန်လဲ့၏ ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေမိတော့သည်။

မှော်သားရဲတောအုပ်ထဲတွင် နေခဲ့သည့်အချိန်အတွင်း သူစုဆောင်းထားသော မှော်ကျောက်သလင်း အရေအတွက်မှာ နည်းနည်းနောနော မဟုတ်ပေ။ သေချာပေါက် ပိုက်ဆံအများကြီး ရမည်ဖြစ်သည်။

'မှော်ကျောက်သလင်းတွေကို ငွေအဖြစ် ပြောင်းမယ် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေ အများကြီး တိုးလာမယ် ဒီညပဲလေ'

မုန်လဲ့၏ ရင်ထဲတွင် အလွန် မျှော်လင့်နေမိတော့သည်။

"ဝီ..."

ထိုအချိန်တွင် မှော်ဆက်သွယ်ရေးစက် ထပ်မံမြည်လာရာ မုန်လဲ့ ကြည့်လိုက်တော့ အတန်းပိုင်ဆရာ ဒက်ခ်နိုဝေးဆီမှ ဖြစ်နေသည်။

"မုန်လဲ့... မင်း ပြန်ရောက်ပြီလား"

"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာဒက်ခ်"

"ပြန်ရောက်ရင် ပြီးတာပဲ မင်း အခု ဘယ်မှာလဲ... အားရင် ငါ့ရုံးခန်းကို လာခဲ့ပါ... မင်းကို တွေ့ချင်တဲ့လူ ရှိလို့" ဒက်ခ်နိုဝေးက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အခု လာခဲ့ပါ့မယ်"

ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ချလိုက်ပြီးနောက် မုန်လဲ့က အားနာစွာဖြင့် "ကျောင်းအုပ်ကြီး... တောင်းပန်ပါတယ် ခင်ဗျားနဲ့ အတူတူ ဆက်မကြည့်နိုင်တော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သွား သွား သွား... သွားရင်းနဲ့ နဂါးဘာသာစကား မှော်ပညာအကြောင်းကိုပါ စုံစမ်းကြည့်လိုက်" အဖိုးအိုက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သိပါပြီ"

မုန်လဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျောင်းဆရာများအဆောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားရာ နာရီဝက်အကြာတွင် ကျောင်းဆရာများအဆောင်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

"ဟင်"

ထိုအချိန်တွင် ဘေး၌ ပျံဝဲနေသော အဖိုးအို၏မျက်နှာ ရုတ်တရက် ပျက်သွားပြီး သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်သွားလေတော့သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ဘာဖြစ်လို့လဲ" မုန်လဲ့ ကြောင်အမ်းသွားသည်။

"ဒီမှာ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ စွမ်းအားရှင် ရှိတယ်"

အဖိုးအိုက စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ဆက်သွယ်လာလေသည်။

'မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ'

မုန်လဲ့ ရင်ထဲတွင် လေးနက်သွားပြီး ထပ်မမေးတော့ချေ။ အဖိုးအိုက ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်ပြီး သာမန်လူများက သူ၏တည်ရှိမှုကို မမြင်နိုင်ပေ။ သို့သော် မြင့်မြတ်သောနယ်မြေကမူ မြင်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။ တကယ်လို့များ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေက မြင်သွားလျှင် ပြဿနာတက်လိမ့်မည်။ အဆိုးဆုံးကတော့ အသက်အန္တရာယ်ပါ ရှိလာနိုင်ပေသည်။

'ကျောင်းဆရာတွေရဲ့ အဆောင်မှာ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး ဘယ်သူများလဲ မသိဘူး... ကျောင်းအုပ်ကြီးလား ဒါမှမဟုတ် ဒုကျောင်းအုပ်ကြီးတွေလား' မုန်လဲ့က အရှေ့ရှိ အဆောက်အအုံကို ကြည့်ကာ တွေးလိုက်မိသည်။

ဤသို့ တွေးနေရင်းနှင့် ဆရာဒက်ခ်၏ရုံးခန်းကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသဖြင့် မုန်လဲ့က ရုံးခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

ဆရာဒက်ခ်က တံခါးဖွင့်ကာ ကြိုဆိုလိုက်ပြီး မုန်လဲ့ကို အပေါ်အောက် တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းသာမှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် ပြုံး၍ "မုန့်လေး... နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ လာ... မြန်မြန် ဝင်လာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရုံးခန်းက ယခင်အတိုင်း တိတ်ဆိတ်နေပြီး စာအုပ်စင်များနှင့် မှော်ပညာစာအုပ်များက နေရာအများစုကို ယူထားသဖြင့် အနည်းငယ် ကျဉ်းကျပ်ကာ ရှုပ်ပွနေလေသည်။ မုန်လဲ့က ဤစာအုပ်စင်များကို ကြည့်ရင်း တွေးနေမိသည်။

'ဆရာဒက်ခ်မှာ ဒီလောက် စာအုပ်တွေ အများကြီးရှိတာ နဂါးဘာသာစကား မှော်ပညာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာအုပ်တွေရော ရှိမလား မသိဘူး'

ဤသို့ တွေးနေတုန်းမှာပင် ဆရာဒက်ခ်၏ အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။ "မုန်လဲ့... မင်းကို မိတ်ဆက်ပေးမယ်"

"ဟင်"

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီး ဤရုံးခန်းထဲ၌ အခြားသူ ရှိနေသေးသလားဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ဆရာဒက်ခ်၏ အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ မုန်လဲ့သည် အရပ်ပုပု၊ ဝဝကစ်ကစ်နှင့် သာမန်ရုပ်ရည်ရှိသော ဆံပင်နီအဖိုးအိုတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သာမန်အဝတ်အစား၊ သာမန်ရုပ်ရည်ဖြင့် ကိုယ်ပေါ်တွင် မည်သည့်အရှိန်အဝါမှ မရှိဘဲ ရိုးရှင်းလှသည်။ လူအုပ်ထဲ ရောက်သွားလျှင် ရှာလို့တောင်မရနိုင်မည့် ပုံစံမျိုးပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် မုန်လဲ့၏ ရင်ထဲတွင်တော့ မငြိမ်သက်နေပေ။ သူ၏ အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီး၏ ထက်မြက်လှသော အာရုံခံနိုင်စွမ်းအရဆိုလျှင် ရုံးခန်းအတွင်းသို့ ကြောင်တစ်ကောင် ဝင်လာလျှင်တောင် သေချာပေါက် သတိထားမိနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ သို့သော် ရုံးခန်းထဲဝင်လာသည်မှာ ဤမျှကြာသည့်တိုင်အောင် ဤအဖိုးအို ရှိနေသည်ကို သူ လုံးဝမသိခဲ့ချေ။ ဤသူက တကယ်ပဲ သာမန်အဖိုးအိုတစ်ယောက် ဟုတ်ပါလေစ။

ဒက်ခ်နိုဝေးက လေးစားမှုအနည်းငယ်ဖြင့် မုန်လဲ့ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ "မုန်လဲ့... ဒါက ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ်ပဲ"

"ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ်" မုန်လဲ့ ကြောင်အမ်းသွားပြီး "သူက ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ်လား... မဖြစ်နိုင်ဘူးထင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်မိသည်။

"ဟားဟားဟား... မတူဘူးလို့ ထင်နေတာလား"

အဖိုးအိုက ဟားဟား ရယ်လိုက်ပြီး ပါးပြင်များက လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားကာ ခဏအကြာတွင် နောက်ထပ်ပုံစံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။ ခေါင်းတွင် ဦးချိုနှစ်ချောင်း ပါရှိပြီး မျက်လုံးများက တည်ငြိမ်နေကာ မုန်လဲ့ မှတ်မိသော ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ပုံစံအတိုင်းပင် ဖြစ်လာသည်။

"တကယ်ပဲ ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖြစ်နေတာကိုး" မုန်လဲ့ အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ကျောင်းအုပ်ကြီးကို အရိုအသေ ပေးပါတယ်"

"ထပါ ထပါ... ငါ သေချာ ကြည့်ပါရစေဦး" ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ်က ပြုံးကာ မုန်လဲ့ကို ကြည့်ပြီး "ဒီနှစ် ကျောင်းတော်က လက်ခံလိုက်တဲ့ အတော်ဆုံး ပါရမီရှင်နဲ့ တကယ်ကို လိုက်ဖက်တာပဲ... ရုပ်ရည်လည်း ချောမောတယ်" ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး အထင်ကြီးလွန်းပါပြီ"

မုန်လဲ့က အလွန် နှိမ့်ချစွာ နေလိုက်သည်။ သူ့အရှေ့ကလူက မြင့်မြတ်သောနယ်မြေလေ။ အထက်စီးမှ နေသော မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ ပင်ဖြစ်သည်။

"ကျောင်းသား မုန်လဲ့... မင်းက အခု အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီး ဖြစ်နေပြီလို့ ကြားတယ်" ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ်က ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်"

မုန်လဲ့ မငြင်းဆန်ခဲ့ချေ။ ငြင်း၍လည်း မရနိုင်ပေ၊ လူအများအပြား မြင်တွေ့ထားခဲ့သည်ဖြစ်ရာ မုန်လဲ့အနေဖြင့်လည်း ငြင်းဆိုရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။

"ဆရာဒက်ခ် ပြောတာတော့ မင်း ကျောင်းက ထွက်သွားတုန်းက အဆင့်ငါး မှော်ဆရာပဲ ရှိသေးတာ... အဲဒီနောက် တစ်လဝန်းကျင်လောက် အချိန်တိုအတွင်းမှာ အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီး ဖြစ်သွားတာပဲ"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး "ဒီလောက်မြန်တဲ့ တိုးတက်မှုအမြန်နှုန်းက တကယ်ကို အံ့ဩစရာ ကောင်းလွန်းတယ်... သမိုင်းမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ တွင်းနက်မိစ္ဆာ ပါရမီရှင် အဒေါ့ဖ်ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုအမြန်နှုန်းတောင် ဒီလောက် မမြန်ဘူးလေ... ကျောင်းသား မုန်လဲ့... ငါ အရမ်း သိချင်နေပြီ... မင်း ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဒက်ခ်နိုဝေးလည်း မုန်လဲ့ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေသည်။ မုန်လဲ့၏ လေ့ကျင့်မှုအမြန်နှုန်းက "မြန်တယ်" ဆိုသည့် စကားလုံးနှင့်တောင် ဖော်ပြလို့ မရတော့ပေ။ ယုတ္တိမရှိလွန်းလှပေ။

"သေချာတာပေါ့ ငါက သက်သက် သိချင်လို့ပါ... အတင်းအကျပ် မေးတာ မဟုတ်ပါဘူး... မင်း မဖြေချင်ရင်လည်း ရပါတယ်" ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ်က ထပ်ဖြည့် ပြောလိုက်သည်။

'မဖြေလို့ ရတယ် ဟုတ်လား ငါ မယုံပါဘူး ငါသာ ဒီနေ့ အကြောင်းပြချက် ကောင်းကောင်း မပေးရင် မင်းက ငါ့ကို အဒေါ့ဖ်လိုမျိုး မိစ္ဆာ သူလျှိုလို့ ထင်သွားမှာ သေချာတယ် ပြီးတော့ ငါက မင်းဆီက တိုက်တန်နတ်ဘုရား မိုးကြိုးကို သင်ချင်သေးတာ... ဒီနေ့ မင်းကို သဘောကျအောင် မလုပ်နိုင်ရင် ဘယ်လိုလုပ် သင်လို့ ရတော့မှာလဲ'

"တကယ်တော့ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ... ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြဖို့ စဉ်းစားထားတာ" မုန်လဲ့ မျက်နှာက အခက်တွေ့နေပုံ ပေါက်သွားပြီး "ဒါပေမယ့် ကျောင်းအုပ်ကြီးက မေးလာမှတော့... ကျွန်တော် ပြောပြရတော့မှာပေါ့... ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ ဆရာဒက်ခ်တို့က ကျွန်တော့်အတွက် လျှို့ဝှက်ပေးထားဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကတော့ သေချာတာပေါ့" သူတို့ နှစ်ယောက် အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"တကယ်တော့ ကျွန်တော် အခွင့်အရေးတစ်ခု ရခဲ့တယ်"

"အခွင့်အရေး" ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ်နှင့် ဆရာဒက်ခ်တို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဒီဆောင်းရာသီ ပိတ်ရက်မှာ ကျွန်တော် မှော်သားရဲတောအုပ်ထဲကို လေ့ကျင့်ဖို့ သွားတုန်းက မတော်တဆ ဘိုးဘေးတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ပြီး သူ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုတွေကို ရခဲ့တယ်..." မုန်လဲ့၏ အသံက တိုးသွားပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်စုတ်လေး... မင်း ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ"

ခေါင်းထဲတွင် အဖိုးအို၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံက ထွက်ပေါ်လာပြီး "ငါ့ကို ဘာလို့ လှည့်စားနေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်သွားလို့ တောင်းပန်ပါတယ် ဒါပေမယ့် စိတ်ချပါ... ခင်ဗျားကို တရားခံအဖြစ် အသုံးချရုံလေးပါ... ခင်ဗျားကို ဒုက္ခမပေးပါဘူး" မုန်လဲ့ အမြန် တောင်းပန်လိုက်သည်။

"တရားခံအဖြစ် အသုံးချတယ် ဟုတ်လား... ဒီအသုံးမကျတဲ့ မြေး" အဖိုးအို ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အဆုတ်ပင် ပေါက်ကွဲတော့မတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။

"ဘိုးဘေးလား"

"သူ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို ရခဲ့တာလား"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ်နှင့် ဆရာဒက်ခ်တို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မုန်လဲ့မှာ ဘိုးဘေး ရှိသေးတာလားဟု တွေးမိသွားကြသည်။ ဘယ်လို ဘိုးဘေးမျိုးကများ လမ်းညွှန်လိုက်တာနှင့် မုန်လဲ့ကို အဆင့်ငါး မှော်ဆရာကနေ အဆင့်ကိုး မဟာမှော်ဆရာကြီး ဖြစ်သွားစေရတာလဲ။

"အဲဒီ ဘိုးဘေးနာမည်က အဲမော့စ် ကရော့ခ် ပဲ" မုန်လဲ့က အဖိုးအိုကို လုံးဝ ရောင်းစားလိုက်လေတော့သည်။

"အဲမော့စ် ကရော့ခ်"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး မျက်နှာ ရုတ်တရက် ပျက်သွားကာ "မင်း ပြောတာ... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း နှစ်သောင်းက ကျောင်းတော်ရဲ့ ဒုတိယမြောက် ကျောင်းအုပ်ကြီး အဲမော့စ်ကို ပြောတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"သူပါပဲ" မုန်လဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သူတောင် ဖြစ်နေသေးတယ်" ဆရာဒက်ခ် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မုန်လဲ့... မင်း ပြောတာ... ကျောင်းအုပ်ကြီး အဲမော့စ်က အသက်ရှင်နေသေးတယ် ဟုတ်လား သူ ပျောက်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ငါ သိသလောက်တော့ ကျောင်းအုပ်ကြီး အဲမော့စ်က တပည့်ဖြစ်သူ အဒေါ့ဖ်ရဲ့ ကိစ္စကြောင့် ကျောင်းအုပ်ကြီး ရာထူးကနေ နှုတ်ထွက်သွားပြီး... အဲဒီနောက်ပိုင်း သတင်းအစအနတောင် မကြားရတော့ဘူးလေ" ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ်က မုန်လဲ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ "အခု မင်းက... သူက မှော်သားရဲတောအုပ်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတယ်လို့ ပြောနေတယ်... ကျောင်းသား မုန်လဲ့... မင်း ပြောတဲ့ စကားတွေကို ငါ ယုံဖို့ အရမ်း ခက်နေတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စက ယုံနိုင်စရာမရှိဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်... ဒါပေမယ့် အမှန်တရားက အဲဒီလိုပဲ" မုန်လဲ့က အနီရောင် နဂါးအကြေးခွံတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပြီး "ဒါက ဘိုးဘေး ကျွန်တော့်ကို ပေးလိုက်တဲ့ ပစ္စည်းပဲ... ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို အဲမော့စ်မိသားစုရဲ့ လက်ရှိခေါင်းဆောင်အဖြစ် ခန့်အပ်ပြီး အဲမော့စ်မိသားစုရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ဖို့ တာဝန်ပေးလိုက်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက..."

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ်က မုန်လဲ့၏ လက်ထဲရှိ အနီရောင် နဂါးအကြေးခွံကို စိုက်ကြည့်နေပြီး မုန်လဲ့က အနီရောင် နဂါးအကြေးခွံကို ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ်ဆီသို့ ပေးလိုက်သည်။

"စစ်မှန်တဲ့သွေးမျိုးဆက် မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မီးနဂါးရဲ့ အကြေးခွံပဲ"

"ဒါ စစ်မှန်တဲ့သွေးမျိုးဆက် မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မီးနဂါးရဲ့ အကြေးခွံပဲ" ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ်က အနီရောင် နဂါးအကြေးခွံကို ကြည့်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပေါ်လာပြီး "ကျောင်းအုပ်ကြီး အဲမော့စ်က နဂါးလူသား မဟုတ်ဘူးလား ဒါဆိုရင်... သူက မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ပြီး အရိုးလဲ အသွင်ပြောင်းကာ စစ်မှန်တဲ့သွေးမျိုးဆက် မီးနဂါးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ အထွတ်အထိပ်ထက် ပိုလောက်တယ်" မုန်လဲ့ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ကျွန်တော့်အထင်တော့ ဘိုးဘေးက နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်သွားတာ ကြာပြီလို့ ထင်တယ်... သူ့ရဲ့ မီးနဂါး ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ပေထောင်ချီ ရှည်တာကို ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့ရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ပေထောင်ချီ ရှည်တယ် ဟုတ်လား... ဒါဆိုရင်..." ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်တော့သည်။