အခန်း ၁၂၄

အခန်း ၁၂၄။ အာဘေး ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း၊ ဖလှယ်ရေး ပြိုင်ပွဲကြီး

ဤည၌ မုန်လဲ့သည် မြင့်မြတ်သော နယ်မြေသို့ ရောက်ရန် အလောတကြီး မလုပ်သေးဘဲ ရွှေဒင်္ဂါး အမြောက်အမြားကို ထုတ်ယူကာ ခုတင်ပေါ်နှင့် ကြမ်းပြင်ပေါ် အပြည့် ဖြန့်ခင်းလိုက်ပြီး အပေါ်တွင် လှဲအိပ်လိုက်လေသည်။

"အရင်ဘဝတုန်းက ပိုက်ဆံပုံပေါ်မှာ လူးလှိမ့်နေရတာကို အိပ်မက် မက်ခဲ့ဖူးတယ် ဒီနေ့တော့ တကယ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီပဲ"

အနည်းငယ် စူးနေသော်လည်း ရွှေ၏ အနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း မုန်လဲ့၏ ရင်ထဲ၌ အလွန် ကျေနပ်နေပြီး ယခင်က တစ်ခါမှ မရှိဖူးသော အေးချမ်းမှုကို ခံစားနေရလေသည်။

"တကယ်တော့ ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ တစ်ခါတလေ အရမ်း ရိုးရှင်းပါတယ်"

မုန်လဲ့က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း အိပ်ငိုက်လာလေတော့သည်။

"ဒုန်း"

အခန်းတံခါး ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး မှော်မီးအိမ် လင်းလာရာ မုန်လဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အာဘေးက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"အာဘေး"

မုန်လဲ့မှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားလေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်မှာ အခန်းဖော်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း တစ်ယောက်က အပေါ်ထပ် တစ်ယောက်က အောက်ထပ်နေပြီး စကားလည်း တစ်ခါမှ မပြောဖူးသလို အခန်းထဲသို့လည်း အလည်မလာဖူးပေ။

အဘယ်ကြောင့် အာဘေးက ရုတ်တရက် ရောက်လာရသနည်း။

အာဘေးသည် အခန်းထဲ အပြည့် ဖြန့်ခင်းထားသော ရွှေဒင်္ဂါးများကို ကြည့်ကာ ကြောင်အမ်းသွားပြီး သူ၏ အမြဲတမ်း အေးစက်တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာပင်လျှင် ရွှေရောင် အလင်းတန်းများကြောင့် မျက်စိကျိန်းမတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

မုန်လဲ့တွင် ဤသို့သော အကျင့်ဆိုးမျိုး ရှိနေသလော။ လူကို သိသော်လည်း စိတ်ကို မသိဘူး ဆိုသည်မှာ ဤသည်ကို ပြောခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဟားဟား မကြာသေးခင်က ပိုက်ဆံနည်းနည်း ရလာလို့ပါ" မုန်လဲ့က ခေါင်းနောက်စေ့ကို ကုတ်ကာ ပြုံး၍ "ရွှေပုံပေါ်မှာ အိပ်ရတဲ့ ခံစားချက်ကို စမ်းကြည့်ချင်လို့ပါ ဟားဟား မင်းလည်း နားလည်မှာပါ" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းက ဧရာမနဂါးထက်တောင် ပိုပြီး ဧရာမနဂါး ဆန်နေပါလား"

အာဘေး၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားပြီး အေးစက်တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားကို ပြန်လည် ထိန်းသိမ်းလိုက်ကာ မုန်လဲ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

"အာဘေး မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ" မုန်လဲ့က အာဘေး၏ အကြည့်ကြောင့် အနည်းငယ် နေရခက်သွားပြီး "ဒီနေ့ မင်းပုံစံက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

အာဘေးသည် ဘာမှမပြောဘဲ မုန်လဲ့ကိုသာ တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ ရုတ်တရက် လှည့်ထွက်သွားကာ တံခါးပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလေတော့သည်။ တံခါးပေါက်သို့ ရောက်သောအခါ သူက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

"မုန်လဲ့ ငါ သွားတော့မယ် အခွင့်အရေး ရှိမယ် ဆိုရင် နောက်တစ်ခါ မြို့တော်မှာ တွေ့ကြတာပေါ့"

ပြောပြီးသည်နှင့် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

မုန်လဲ့သည် ဤစကားများကြောင့် လုံးဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားပြီး သူ သတိဝင်လာချိန်တွင် အာဘေး ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်လေသည်။

"အာဘေး မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ"

မုန်လဲ့ အမြန် ပြေးထွက်သွားသော်လည်း အာဘေးကို မတွေ့ရတော့ချေ။ စိတ်စွမ်းအင်များကို အပေါ်ထပ်အထိ ဖြန့်ကြက်ကြည့်သော်လည်း မည်သူမှ မရှိတော့ချေ။ မှော်ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ခေါ်ကြည့်သော်လည်း ပြန်မထူးချေ။

အာဘေးမှာ လေထဲ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

"တကယ်တော့ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

ရှင်းလင်းနေသော ဧည့်ခန်းထဲတွင် ရပ်နေရင်း မုန်လဲ့ ပိုပိုပြီး နားမလည်နိုင် ဖြစ်လာတော့သည်။ အမြဲတမ်း စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောတတ်သောသူက ဤနေ့၌ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက်ကြီး ဤသို့ နားမလည်နိုင်သော စကားများ လာပြောသွားရသနည်း မည်သည့်အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်သနည်း။

...

ဤည၌ မုန်လဲ့ အိပ်မပျော်ခဲ့ချေ။

တရားထိုင်တတ်လာကတည်းက သူ သိပ်ပြီး အိပ်မပျော်တတ်တော့ပေ။ သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံ အိပ်ဖြစ်လျှင်လည်း အလွန် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်တတ်လေသည်။

သို့သော် ဤညတွင်မူ သူ ရှားရှားပါးပါး အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။

မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်နှင့် ခေါင်းထဲ၌ အာဘေး အကြောင်းများချည်းသာ ဖြစ်နေလေသည်။ အထူးသဖြင့် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်များ ထွက်နေသည့် ထိုမျက်လုံးများက ခေါင်းထဲ၌ အမြဲ ပေါ်လာနေသဖြင့် မုန်လဲ့မှာ ဟိုလှိမ့်ဒီလှိမ့်ဖြင့် စိတ်ရှုပ်နေရလေတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် မုန်လဲ့က ပုံမှန်အတိုင်း စာကြည့်တိုက်သို့ သွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူစိမ်းများကို အများအပြား တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းကာ လက်နက် မျိုးစုံ ကိုင်ဆောင်ထားကြလေသည်။

ထိုသူများမှာ စစ်သည်တော်များ ဖြစ်ကြပေသည်။

ကျောင်းတော်ထဲ၌ စစ်သည်တော်များ ပေါ်လာလေသည်။

ထို့အပြင် အရေအတွက်လည်း မနည်းလှပေ။

ထို့ကြောင့် ကျောင်းသားများက လက်ညှိုးထိုးကာ အင်ပါယာ အထက်တန်းလွှာ ပြိုင်ပွဲ ဆိုသည်များ အကြောင်းကို ပြောဆိုနေကြသည်ကို မုန်လဲ့ ကြားလိုက်ရပြီး နားလည်သလိုလို မနားလည်သလိုလို ဖြစ်နေသော်လည်း သိပ်တော့ ဂရုမစိုက်မိပေ။

စစ်သည်တော်များပင် ဖြစ်စေ အထက်တန်းလွှာ ပြိုင်ပွဲပင် ဖြစ်စေ သူနှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်ပေ။

သူ၏ လက်ရှိ အရေးအကြီးဆုံး အလုပ်မှာ နဂါးဘာသာစကား မှော်ပညာကို သင်ယူပြီး ကျောင်းမှ ထွက်သွားကာ အဆင့်မြင့် မှော်သားရဲ များကို သတ်၍ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု များကို စုဆောင်းရင်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အရှိန်အဝါကို နားလည်အောင် ကြိုးစားရန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျောင်းတွင်း ကိစ္စများက သူ၏ စိတ်ကို မဆွဲဆောင်နိုင်တော့ပေ။

"အစိမ်းရောင် နဂါး သစ်သားဓာတ် နဂါး က တခြား ဓာတ် နဂါးတွေ ထက် ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု အားနည်းပေမယ့် သစ်သားဓာတ် နဂါးဘာသာစကား မှော်ပညာနဲ့ အဆိပ် မှော်ပညာ ဆိုတဲ့ မှော်ပညာ နှစ်မျိုး ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်"

"သစ်သားဓာတ် နဂါးဘာသာစကား မှော်ပညာ က အပင်တွေ သောင်းချီကို အမိန့်ပေးနိုင်ပြီး အပင်တွေရဲ့ ကြီးထွားမှုကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ် ဒါကြောင့် အစိမ်းရောင် နဂါးကို အပင်တွေရဲ့ အရှင်သခင် လို့ ခေါ်ကြပြီး အဲလ်ဖ် မျိုးနွယ်စု ထဲက ပန်းနတ်သမီး တွေ ထက်တောင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်တယ်"

"အဆိပ် မှော်ပညာ"

မိုးကြိုးဓာတ်ကို ၅ ရက် အချိန်ယူခဲ့လေသည်။ မြေဓာတ်ကို ၅ ရက် အချိန်ယူခဲ့လေသည်။

ဤနေ့သည် စာကြည့်တိုက်သို့ လာသော ၁၁ ရက်မြောက်နေ့ ဖြစ်ပြီး မုန်လဲ့သည် သစ်သားဓာတ် နဂါးဘာသာစကား မှော်ပညာကို စတင် လေ့လာနေပြီ ဖြစ်လေသည်။ သူက သစ်သားဓာတ် မှော်ပညာ ပါရမီကို အချိန် အတိုဆုံး ရရှိခဲ့သော်လည်း လေ့ကျင့်မှု အမြန်နှုန်းမှာမူ အံ့ဩစရာ ကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်နေခဲ့လေသည်။

တစ်ဖက်တွင် သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်မှာ အစွမ်းထက်နေ၍ ဖြစ်ပြီး သစ်သားဓာတ် မှော်စွမ်းအင်ကို စုဆောင်းသည်ဖြစ်စေ သစ်သားဓာတ် မှော်ပညာကို သင်ယူသည်ဖြစ်စေ အမြန်နှုန်းမှာ အံ့ဩစရာ ကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်နေလေသည်။

နောက်တစ်ဖက်တွင်မူ ရွှေရောင် သစ်ရွက်လေး ကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ရွှေရောင် သစ်ရွက်လေးသည် အသိစိတ် ပင်လယ်ထဲ၌ နေရာယူထားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ကြားရှိ သစ်သားဓာတ် များကို အမြဲတမ်း စုပ်ယူနေသဖြင့် မုန်လဲ့မှာ သံလိုက် တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေပြီး သစ်သားဓာတ် မှော်စွမ်းအင် များကို စုဆောင်းသည့် အမြန်နှုန်းက ကြောက်စရာ ကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်နေလေသည်။

ဤသို့သော အကြောင်းပြချက် များကြောင့် သစ်သားဓာတ် မှော်ပညာကို လေ့ကျင့်သည့် အမြန်နှုန်းမှာ နှေးချင်လျှင်တောင် နှေး၍ မရနိုင်တော့ပေ။

မုန်လဲ့က သစ်သားဓာတ် နဂါးဘာသာစကား မှော်ပညာ၏ လျှို့ဝှက်ချက် များ ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေစဉ် မှော်ဆက်သွယ်ရေးစက် က ရုတ်တရက် မြည်လာလေသည်။

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဆရာဒက်ခ် ထံမှ ဖြစ်နေလေသည်။ "ထူးဆန်းတယ် ဆရာဒက်ခ်က ငါ့ကို ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"

ရင်ထဲ၌ သံသယများ ပြည့်နှက်နေရင်း မုန်လဲ့က မှော်ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ကိုင်လိုက်လေသည်။

"မုန်လဲ့ မင်း မကြာသေးခင်က စာကြည့်တိုက်မှာပဲ အချိန်ဖြုန်းနေတယ်လို့ ကြားတယ် နဂါးဘာသာစကား မှော်ပညာတွေကို ဘယ်လောက် ကျွမ်းကျင်နေပြီလဲ" ဆရာဒက်ခ်က ဟားဟား ရယ်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"မဆိုးပါဘူး အများကြီး တတ်လာပါပြီ" မုန်လဲ့က အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"မင်းရဲ့ ပါရမီက တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းတာပဲ"

ဆရာဒက်ခ်က မနေနိုင်ဘဲ ချီးကျူးလိုက်ပြီးနောက် အဓိက ကိစ္စကို စပြောလေတော့သည်။ "မုန်လဲ့ မင်းကို ကြိုပြောထားရမယ့် ကိစ္စ တစ်ခု ရှိတယ် မင်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုတယ်"

"ဟင်" မုန်လဲ့ သံသယ ဖြစ်သွားလေသည်။

"တစ်နှစ်တစ်ခါ ကျင်းပတဲ့ ကျောင်းတော် ဖလှယ်ရေး ပြိုင်ပွဲကြီး မကြာခင် စတော့မယ် ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ်က မင်းကို ဒီနှစ်ရဲ့ အသင်းခေါင်းဆောင် အဖြစ် ရွေးချယ်လိုက်တယ် ငါတို့ မီးနဂါး ကျောင်းတော် ကိုယ်စားပြုပြီး ဒီနှစ် ပြိုင်ပွဲမှာ ဝင်ပြိုင်ရမယ်"

"ကျောင်းတော် ဖလှယ်ရေး ပြိုင်ပွဲကြီး"

မုန်လဲ့ ကြောင်အမ်းသွားပြီး ကျောင်းဝင်းထဲ၌ တွေ့ခဲ့ရသော စစ်သည်တော် များကို သတိရသွားလေသည်။

ဆရာဒက်ခ်က ရှင်းပြလေသည်။ "ကျောင်းတော် ဖလှယ်ရေး ပြိုင်ပွဲကြီးရဲ့ နာမည် အပြည့်အစုံက အင်ပါယာ ကျောင်းတော်များ အထက်တန်းလွှာ ဖလှယ်ရေး ပြိုင်ပွဲကြီး ဖြစ်ပြီး ၄ နှစ် တစ်ကြိမ် ကျင်းပတယ်"

"ပြိုင်ပွဲဝင်တွေက နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ ထဲက ကျောင်းသားတွေ အားလုံး ဖြစ်ပြီး အသက် ၃၀ ထက် မကျော်ရဘူး စစ်သည်တော် တွေရော မှော်ဆရာ တွေရော ဝင်ပြိုင်လို့ ရတယ်"

"ဖလှယ်ရေး ပြိုင်ပွဲမှာ ထူးချွန်တဲ့ လုပ်ဆောင်ချက် တွေ ပြသနိုင်တဲ့ ကျောင်းသား တွေက ကြီးမားတဲ့ ဆုကြေး တွေ ရရှိမယ့် အပြင် သူတို့ရဲ့ ကျောင်းတော် အတွက်လည်း ကြီးမားတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ကို ယူဆောင်ပေးနိုင်တယ်"

"ပြီးတော့ ကောလာဟလ တွေ အရ ဆိုရင် ဒီနှစ် ဆုကြေး တွေ ထဲမှာ အင်ပါယာ အမွေအနှစ် နေရာ ကို ဝင်ရောက်ခွင့် လည်း ပါဝင်တယ် တဲ့"

"ဒါကြောင့် ကျောင်းအုပ်ကြီး နဲ့ ကျောင်းအုပ်ချုပ်ရေး အဖွဲ့က ဒီနှစ် ဖလှယ်ရေး ပြိုင်ပွဲကို အရမ်း အလေးထားတယ် ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဒီမနက် အစည်းအဝေး မှာ မင်းကို ဝင်ပြိုင်ဖို့ နာမည်တပ်ပြီး ရွေးချယ်လိုက်တာပဲ"

ဤနေရာ အထိ ပြောပြီးသောအခါ ဆရာဒက်ခ်က "မုန်လဲ့ မင်းမှာ ဘာမေးစရာ ရှိသေးလဲ" ဟု မေးလိုက်လေသည်။

"အင်ပါယာ ကျောင်းတော်များ အထက်တန်းလွှာ ဖလှယ်ရေး ပြိုင်ပွဲကြီး"

မုန်လဲ့က အနည်းငယ် အခက်တွေ့သွားပြီး "ဆရာဒက်ခ် ကျောင်းတော်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက် အနေနဲ့ ကျောင်းတော် ကိုယ်စားပြုပြီး ဖလှယ်ရေး ပြိုင်ပွဲ ဝင်ရမှာက ကျွန်တော့် တာဝန် ပါ"

"ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ဖလှယ်ရေး ပြိုင်ပွဲ ဝင်တာက သူများကို အနိုင်ကျင့်သလို ဖြစ်မနေဘူးလား"

"အဲ"

ဆရာဒက်ခ် ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်ကာ "မုန်လဲ့ မင်းက အဟမ်း စိန်ခေါ်မှု မရှိဘူး လို့ စိုးရိမ်နေတာလား"

"အင်း အဲဒီ သဘောမျိုးပါပဲ"

မုန်လဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ သူသည် ဤသို့သော ပြိုင်ပွဲ မျိုးကို မုန်းတီးနေခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ လောကကြီး အကြောင်း လေ့လာရင်း စွမ်းရည်များ မှော်ပညာများ သွေးမျိုးဆက်များကို ကောက်ယူ၍ သူ၏ လက်နက်တိုက်ကို ဖြည့်တင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ့ကို ကလေး တစ်အုပ် နှင့် သွားတိုက်ခိုင်းမည် ဆိုလျှင်မူ အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ပေ။ ကလေး များကို အနိုင်ကျင့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်လေသည်။

"အဲဒီလို ဆိုရင်တော့ မင်း လုံးဝ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး"