အခန်း ၁၃၄

အခန်း ၁၃၄။ ရူးသွပ်သော မုန်လဲ့၊ ဒေါသထွက်သွားသော ဘုရင်ကြီး

"ဒီကောင်လေး ဘာရူးနေတာလဲ"

ဖိလစ် ခြောက်ဆယ့်ခြောက်ဆက်မြောက် ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။ "ရှစ်လေးကို ဒီလိုမျိုး တိုက်ခိုက်ရဲတယ် သူ အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူးလား"

"ဒါ..."

ကျောင်းအုပ်ကြီးများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မည်သို့ ပြန်ပြောရမည်ကို မသိဖြစ်နေကြလေသည်။

တိုက်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်တွင် မိမိစွမ်းအားဖြင့်သာ ယှဉ်ပြိုင်ရမည် ဖြစ်ပြီး အသက်အန္တရာယ်ကို ဂရုမစိုက်ဟု သတ်မှတ်ထားရာ တစ်ဖက်လူက မည်သို့ပင် တိုက်ခိုက်စေကာမူ လွန်ကျူးသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။

ထို့အပြင် မုန်လဲ့က တစ်ဖက်လူမှာ မင်းသမီး ဖြစ်ကြောင်း ကြိုသိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဒီကောင်စုတ်လေး ရှစ်လေးသာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ငါ လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်ဘူး"

"မုန်လဲ့"

"မုန်လဲ့"

"မုန်လဲ့"

ဒေါသထွက်နေသော ဘုရင်ကြီးနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက တစ်ကွင်းလုံးရှိ ပရိသတ်များမှာ မုန်လဲ့၏ ရူးသွပ်သော လုပ်ရပ်ကို မြင်ပြီးနောက် လုံးဝ ရူးသွပ်သွားကြပြီး တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် အော်ဟစ်နေကြလေသည်။

မုန်လဲ့က ပို၍ ရူးသွပ်လာလေလေ သူတို့က ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာလေလေ ဖြစ်သည်။ ယခုလေးတင် ပြုလုပ်ခဲ့သော မှော်ပညာ ငါးခုမှာ အလွန် အံ့ဩစရာကောင်းပြီး ရူးသွပ်လွန်းလှပေသည်။

'အခုဆို ငါ့ကို စိန်ခေါ်မယ့်သူ မရှိတော့ဘူး ထင်တယ်'

မုန်လဲ့က တိုက်ပွဲစင်မြင့်၏ အစွန်းတွင် ရပ်နေပြီး ပြိုင်ပွဲဝင်များ ထိုင်နေသော နေရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတိပေးမှုများ ပါဝင်နေလေသည်။ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် စိန်ခေါ်ခံရခြင်းကို သူ အလွန် စိတ်ရှုပ်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

မုန်လဲ့၏ အကြည့်ကို ခံစားမိသော ပြိုင်ပွဲဝင် အများစုမှာ ခေါင်းငုံ့သွားကြပြီး မုန်လဲ့၏ မိုးကြိုး မှော်ပညာများကြောင့် ကြောက်ရွံ့သွားကြလေသည်။

'အဆင့်ကိုး မှော်ပညာ ငါးခု'

'တိုက်ပွဲစင်မြင့် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတယ်'

'ဒီကောင်က လူရော ဟုတ်ရဲ့လား'

'အရမ်း ကြမ်းတမ်းလွန်းတယ်'

အချို့သော ပြိုင်ပွဲဝင်များ၏ ကျောပြင်တွင် ချွေးစေးများ ပျံလာပြီး တိတ်တဆိတ် ကံကောင်းသွားသည်ဟု တွေးလိုက်မိကြသည်။

'ဒီကောင်က တကယ်ကို ရူးသွပ်လွန်းတယ် ဒီအမျိုးသမီးက အရင် လက်ဦးသွားလို့ တော်သေးတယ် မဟုတ်ရင် ငါတို့ သေမှာပဲ'

"ဖြန်း ဖြန်း ဖောက် ဖောက်"

မိုးကြိုးများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ဖုံးလွှမ်းခံထားရသော တိုက်ပွဲစင်မြင့် ပေါ်လာသောအခါ လူများ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြပြီး အံ့ဩတုန်လှုပ်သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

တိုက်ပွဲစင်မြင့် ပျောက်ကွယ်သွားပြန်ပြီ ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ နေရာတွင် မည်းနက်နေသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြန်လေသည်။

ထိုတွင်းနက်ကြီး၏ အောက်ခြေတွင် လူတစ်ယောက် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လျက် ရှိနေပြီး လှပသော အနီရောင် ဆံပင်ရှည်များမှာ မီးလောင်ထားကာ ဖြူဖွေးဝင်းပသော မျက်နှာမှာလည်း မည်းနက်နေပြီး မီးလောင်ပြင်မှ ထွက်ပြေးလာသူ တစ်ယောက်အလား ဖြစ်နေလေသည်။

ခြုံငုံပြောရလျှင် ဤမင်းသမီး၏ အခြေအနေကို စကားလုံး တစ်လုံးတည်းဖြင့်သာ ဖော်ပြနိုင်လေသည်။ 'သနားစရာ' ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဟုတ်သည်။

အလွန် သနားစရာ ကောင်းသည်။

အလွန်အမင်း သနားစရာ ကောင်းသည်။

ထို့အပြင် ဤမင်းသမီးသည် ကြီးမားသော ဒဏ်ရာ ရထားပုံ မပေါ်ဘဲ တွင်းနက်ကြီး၏ အစွန်းရှိ မုန်လဲ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး မျက်လုံးများပင် နီရဲနေလေသည်။

"သေနာကောင် ငါ နင့်ကို သတ်မယ်"

"ဝှစ်"

အယ်လီဇဘက်က ခါးမှ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အလင်းတန်း တစ်ခုအလား မုန်လဲ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာလေသည်။ သူမ၏ ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာထားနှင့် သွေးနီရောင် မျက်လုံးများက မုန်လဲ့ကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ချင်နေပုံ ပေါက်နေလေသည်။

"ဟာ ဒီလောက်တောင် ဖြစ်တာတောင် ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလား"

မုန်လဲ့က အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်လေသည်။

"သေနာကောင် ငါ နင့်ကို ခုတ်သတ်မယ်"

အယ်လီဇဘက်က ဓားဖြင့် ရမ်းခုတ်နေပြီး ရူးသွပ်နေသူ တစ်ယောက်အလား ဖြစ်နေလေသည်။ ထက်ရှသော ဓားသွားက မုန်လဲ့၏ ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်တိုက်သွားပြီး မုန်လဲ့၏ တုံ့ပြန်မှုသာ မမြန်ဆန်ပါက အပိုင်းပိုင်း အခုတ်ခံရပြီး ဖြစ်မည်။

"ချီးပဲ အဆုံးမရှိတော့ဘူးလား"

မုန်လဲ့ ဒေါသထွက်သွားပြီး လက်သီးနှစ်ဖက်ပေါ်တွင် ရွှေရောင် အကြေးခွံများ ရုတ်တရက် ပေါ်လာကာ လက်သီးများမှာ ချက်ချင်း ရွှေရောင် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ခုတ်ချလာသော ဓားရှည်ကို လက်သီး တစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

"ခွပ်"

ဓားရှည်က လက်သီးပေါ်သို့ ခုတ်ချမိသွားရာ ကျိုးပဲ့သံနှင့်အတူ အလယ်မှ နှစ်ပိုင်း ကျိုးသွားလေတော့သည်။

"ဘာ"

အယ်လီဇဘက် အံ့ဩမှင်တက်သွားလေသည်။

"ဟွန်း"

မုန်လဲ့က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက် ကန်လိုက်ရာ အယ်လီဇဘက်၏ ဗိုက်ကို အတိအကျ ထိမှန်သွားပြီး အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ အယ်လီဇဘက်မှာ လေလွင့်နေသော သစ်ရွက်လေး တစ်ရွက်အလား နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားလေတော့သည်။

ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားပြီး သွေးတစ်ပွက် အန်ထုတ်လိုက်ကာ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ဖြူရော်သွားလေတော့သည်။

"ဒီလောက် လူအများကြီးထဲမှာ ငါ့တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ လာစိန်ခေါ်နေတယ် အဆုံးမရှိတော့ဘူးလား"

မုန်လဲ့က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြိုင်ပွဲဝင်များ ထိုင်နေသော နေရာသို့ ပြန်သွားလိုက်လေသည်။

"ဒီပွဲမှာ မုန်လဲ့ အနိုင်ရပါတယ်"

အစီအစဉ်တင်ဆက်သူက ပြေးလာပြီး ပြိုင်ပွဲရလဒ်ကို ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်ပြီးနောက် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေသည်။ "သခင်မလေး အဆင်ပြေရဲ့လား"

အယ်လီဇဘက်က အစီအစဉ်တင်ဆက်သူကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဗိုက်ကို ဖိကာ ထရပ်လိုက်ပြီး တစ်ကွင်းလုံးရှိ ပရိသတ်များ၏ အကြည့်များအောက်တွင် တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားလေရာ အထီးကျန်ပြီး ခေါင်းမာသော ကျောပြင်လေး တစ်ခုကိုသာ ချန်ထားခဲ့လေသည်။

...

"ဒီကောင်စုတ်လေး"

ဖိလစ် ခြောက်ဆယ့်ခြောက်ဆက်မြောက်၏ အဆုတ်များပင် ပေါက်ကွဲတော့မတတ် ဒေါသထွက်သွားပြီး ထိုင်ခုံလက်ရန်းကို ရိုက်ချိုးလိုက်ကာ လူစားမည့် ကျားရိုင်း တစ်ကောင်အလား စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"ရှစ်လေးကို ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံရဲတယ် ငါက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာလဲ"

"ဒေါသကို လျှော့ပါ အရှင်မင်းကြီး"

"အရှင်မင်းကြီး ဒေါသကို လျှော့ပါ"

အားလုံးက ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ အလျင်စလို ဝင်တားလိုက်ကြလေသည်။ "အရှင်မင်းကြီး တိုက်ပွဲစင်မြင့်ပေါ် ရောက်သွားရင် အသက်အန္တရာယ်ကို ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ သတ်မှတ်ထားပါတယ်"

"တကယ်လို့ မုန်လဲ့က ရှစ်ယောက်မြောက် မင်းသမီးလေးကို မတော်တဆ သတ်မိသွားရင်တောင် အပြစ်လို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး ဒါ့အပြင် သူက လက်ညှာထားပြီးပါပြီ"

"လက်ညှာထားတယ်"

ဖိလစ် ခြောက်ဆယ့်ခြောက်ဆက်မြောက်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး "ပထမဆုံး အဆင့်ကိုး မှော်ပညာ ငါးခုကို သုံးတယ် ပြီးတော့ ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ လက်သီးနဲ့ ထိုးတယ် ခင်ဗျားတို့က သူ့ကို လက်ညှာထားတယ်လို့ ပြောနေတာလား"

"အရှင်မင်းကြီး မုန်လဲ့ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် လက်ညှာမထားဘူးဆိုရင် ရှစ်ယောက်မြောက် မင်းသမီးလေး သေသွားတာ ကြာပြီပေါ့"

"အရှင်မင်းကြီး သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပါ"

"ဟုတ်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး ဒီကောင်လေးက ခုနက လက်သီး တစ်ချက်တည်းနဲ့ ရှစ်ယောက်မြောက် မင်းသမီးလေးရဲ့ ဓားရှည်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်တာ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်း အစွမ်းထက်နေတာ တကယ်လို့ သူက မင်းသမီးလေးကို ဒုက္ခပေးချင်ရင်..."

ကျောင်းအုပ်ကြီးများကလည်း အသီးသီး ဝင်ပြောလာကြလေသည်။

ဖိလစ် ခြောက်ဆယ့်ခြောက်ဆက်မြောက်က ထိုအခါမှသာ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသော်လည်း သွားကိုက်လျက် "ဒီကောင်စုတ်လေးက အရမ်း ရက်စက်လွန်းတယ် သူ့မှာ မိန်းကလေးတွေကို သနားညှာတာတဲ့ စိတ်လေးတောင် မရှိဘူးလား" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါက..."

အားလုံးက မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ထူးဆန်းသော အမူအရာများ ဖြစ်သွားကြလေသည်။

'မိန်းကလေးတွေကို သနားညှာတာတယ် ဟုတ်လား'

'သနားညှာတာစရာလား'

'တိုက်ပွဲစင်မြင့်ပေါ် ရောက်နေပြီဆိုမှ ဘယ်သူက မိန်းကလေးတွေကို သနားညှာတာပြီး ကိုယ့်အသက်ကို အန္တရာယ် ပေးရဲမှာလဲ အရှင်မင်းကြီးက လူတိုင်းက အရှင်မင်းကြီးလိုပဲ ပြည့်တန်ဆာမကိုတောင် အလွတ်မပေးဘူးလို့ ထင်နေတာလား'

"မုန်လဲ့က ငယ်သေးလို့ မိန်းမကိစ္စကို နားမလည်သေးတာ နေမှာပါ"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ်က ထိုသို့ ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဖူး"

...

"နောက်ဆုံးတော့ အေးချမ်းသွားပြီ"

ပြိုင်ပွဲဝင် နေရာသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ဝန်ထမ်းများ၏ ကြိုးစားမှုဖြင့် တိုက်ပွဲစင်မြင့် အသစ်တစ်ခု အမြန် ပြန်လည် တည်ဆောက်နေသည်ကို ကြည့်ကာ မုန်လဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် သက်တောင့်သက်သာ လှဲလျောင်းလိုက်လေသည်။

သို့သော် လှဲလျောင်းလိုက်သည်နှင့် နားထဲတွင် အဖိုးအို၏ ဒေါသတကြီး ဆူပူသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ကောင်စုတ်လေး မင်းကို ဘယ်နှစ်ခါ ပြောရမလဲ အပြင်လူတွေ ရှေ့မှာ ရွှေရောင် နတ်ဘုရားသတ် ပုရွက်ဆိတ် သွေးမျိုးဆက်ကို မထုတ်ပြဖို့ ငါ့စကားကို နားကလော်တိုက်နေတာလား"

"ဒီလောက်တောင် မဆိုးရွားပါဘူး"

မုန်လဲ့က မျက်ခွံကို ပင့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျွန်တော်က လက်နှစ်ဖက်ကိုပဲ ပုရွက်ဆိတ် ပုံစံ ပြောင်းလိုက်တာလေ အပြင်လူတွေက ရွှေရောင် နတ်ဘုရားသတ် ပုရွက်ဆိတ် သွေးမျိုးဆက်ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ ကျောင်းအုပ်ကြီး အလကားနေရင်း မလန့်ပါနဲ့ဗျာ"

"အလကားနေရင်း လန့်နေတာ ဟုတ်လား ဟွန်း တကယ်ကို ဘာမှမသိတဲ့သူက ဘာကိုမှ မကြောက်တာပဲ"

အဖိုးအိုက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး "တစ်ခါပေါ်သွားရင် မင်း သေပြီပဲ ထားလိုက်ပါတော့ မင်းနဲ့ စကားများနေရတာ ပျင်းစရာ ကောင်းတယ် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် မှတ်ထား နောက်ဆိုရင် လူတွေ ရှေ့မှာ အလွယ်တကူ မသုံးနဲ့" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

"သိပါပြီ သိပါပြီ"

မုန်လဲ့ မျက်စိစွေကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဟွန်း မင်းက စိတ်ရှုပ်နေပြီလား"

အဖိုးအို အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားလေသည်။ "ဒါနဲ့ မင်း ငါ့ကို မပြောရသေးဘူး မီးဓာတ် နိယာမကို ဘယ်တုန်းက နားလည်သွားတာလဲ"

"ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် မင်းက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ စွမ်းအားကိုတောင် နားမလည်သေးဘူး မဟုတ်လား ဘယ်လိုလုပ် နိယာမကို တိုက်ရိုက် နားလည်သွားတာလဲ"

တစ်ဖက်တွင် ဝန်ထမ်း အနည်းငယ်၏ ကြိုးစားမှုဖြင့် တိုက်ပွဲစင်မြင့်မှာ အမြန် ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားပြီး အစီအစဉ်တင်ဆက်သူက စိန်ခေါ်ပွဲ ဆက်လက် ကျင်းပမည် ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်နှင့် ငွေရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုက စင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားလေသည်။

ထိုသူကို လူတိုင်းက ရင်းနှီးကြလေသည်။ သူကတော့ ယခင်က ဖိလစ် ခြောက်ဆယ့်ခြောက်ဆက်မြောက်နှင့် အခြားသူများ ဆွေးနွေးနေခဲ့သော စစ်နဂါး ကျောင်းတော်မှ ၂၈ နှစ် အရွယ် ဆဋ္ဌမနှစ် ကျောင်းသား ဖရန်စစ် မက်သရူး ပင် ဖြစ်လေသည်။

"သူပဲ"

"သူ ဘာလို့ စင်ပေါ် ရောက်သွားတာလဲ"

"သူက အနိုင်ရသူ မဟုတ်ဘူးလား ဘယ်သူကို သွားစိန်ခေါ်မလို့လဲ"

ဖရန်စစ်ကို မြင်သောအခါ ဖိလစ် ခြောက်ဆယ့်ခြောက်ဆက်မြောက်နှင့် အခြားသူများက မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် သံသယဖြစ်စွာဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားထွားကျိုင်းသော အဖိုးအိုကို ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

"စစ်နဂါး ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရန်စစ်က ဘာလုပ်မလို့လဲ"

ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားထွားကျိုင်းသော အဖိုးအိုက ခါးသီးစွာ ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ကျွန်တော်လည်း မသိဘူးလေ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"မုန်လဲ့ ငါ မင်းကို စိန်ခေါ်မယ်"

"ချီးပဲ"

မုန်လဲ့ ဒေါသထွက်တော့မတတ် ဖြစ်သွားလေတော့သည်။