အခန်း ၁၃၉

အခန်း ၁၃၉။ လေကို စီး၍ လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းခြင်း

မုန်လဲ့၏ အမြင်တွင် လေပေါ်ပျံ သားရဲက ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဝေလငါးနှင့် အလွန် တူလေသည်။ ပြားချပ်ပြီး လုံးဝန်းသော ခန္ဓာကိုယ်၊ ကျယ်ပြန့်ပြီး ညီညာသော ကျောပြင်၊ ဝေလငါးနှင့် တူသော အမြီး...

တစ်လုံးတည်း ပြောရလျှင် - အရမ်းတူတယ်။

ကွာခြားချက်မှာ ဝေလငါး၏ ဝမ်းဗိုက်တွင် အရွက်ပုံစံ ဆူးတောင်များ ရှိသော်လည်း လေပေါ်ပျံ သားရဲ၏ ဝမ်းဗိုက်တွင်မူ အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဧရာမ တောင်ပံ တစ်စုံနှင့် ဆင်ခြေထောက်ကဲ့သို့ ကြီးမားသော ခြေထောက် ခြောက်ချောင်း ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ကြီးမားသည်။

တောင့်တင်းသည်။

ခန့်ညားသည်။

ဤမျှ ကြီးမားသော သတ္တဝါကြီးက ဤမျှလောက် နူးညံ့ပြီး သာမန်လူများပင် မွေးမြူနိုင်သည် ဆိုသည်မှာ ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

သေချာသည်ပေါ့ ဤသို့သော သတ္တဝါကြီးကို စီးရခြင်းက မှော်သင်္ဘောနှင့် အင်ပါယာ အထူးရထားလောက် သက်တောင့်သက်သာ မရှိသော်လည်း ပြိုင်ပွဲဝင်များ၏ အကြိုက်နှင့်တော့ အလွန် ကိုက်ညီလေသည်။

အားလုံးက အဆင့်ကိုး စွမ်းအားရှင်များ ဖြစ်ကြရာ မည်သူက မှော်သားရဲကို စီးပြီး လေကို ခွင်းကာ မသွားချင်ဘဲ နေမည်နည်း။ မှော်သင်္ဘောနှင့် အထူးရထား စီးရသည်က ဘာများ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းမည်နည်း။

လူစုက အငှားကုမ္ပဏီသို့ ရောက်သွားပြီး လေပေါ်ပျံ သားရဲ တစ်ကောင်ကို အမြန် ငှားရမ်းလိုက်ရာ ဝန်ထမ်းများက ချက်ချင်း အလုပ်လုပ်ကြလေသည်။

တစ်နာရီကျော် အကြာတွင် ကြီးမားသော အိမ်ကြီး တစ်လုံးကို လေပေါ်ပျံ သားရဲ တစ်ကောင်၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် တပ်ဆင်လိုက်ရာ လိပ်ခွံကြီး တစ်ခု ဖောင်းတက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

"ဒီ လေပေါ်ပျံ သားရဲက ငါတို့ရဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ယာဉ်ပဲ အခန်း ၆၀ ပါတယ် ကြိုက်တဲ့ အခန်းကို ရွေးလို့ ရတယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျောင်းအုပ်ကြီး"

လေပေါ်ပျံ သားရဲ၏ ကျောပြင်မှ ကြိုးလှေကား တစ်ခုကို မြေပြင်အထိ ချပေးထားပြီး ခရီးသည်များက ထိုကြိုးလှေကားမှ တစ်ဆင့် လေပေါ်ပျံ သားရဲ၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ တက်နိုင်သော်လည်း ပြိုင်ပွဲဝင် မည်သူကမျှ ထိုကြိုးလှေကားကို အသုံးမပြုကြပေ။

အားလုံးက ခြေဖျားကို အနည်းငယ် ထောက်လိုက်ပြီး အလင်းတန်းများ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လေပေါ်ပျံ သားရဲ၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်တက်သွားကြလေသည်။ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက အလွန် သွက်လက်ပြီး အေးဆေးစွာဖြင့် တက်သွားကြရာ လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားကြလေသည်။

တကယ်ပါပဲ။

အဆင့်ကိုး စွမ်းအားရှင် ငါးဆယ်ကျော်က ဘယ်နေရာ ရောက်ရောက် ကြီးမားသော ဆူညံမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပြီး မုန်လဲ့ အလှည့် ရောက်လာသောအခါ ပို၍ပင် ဆူညံသွားလေသည်။

ခြေထောက်နှစ်ဖက်က မြေပြင်မှ ခွာပြီး ကောင်းကင်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပျံတက်သွားကာ ခြေအောက်တွင် မမြင်ရသော လှေကား တစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ တစ်လှမ်းချင်းစီ တက်သွားလေသည်။

ဤမြင်ကွင်းက လူအားလုံးကို အံ့ဩသွားစေလေသည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ် ဒီကောင်လေး အဆင့်တက်သွားပြီလား"

"ဟုတ်တယ်"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ်က ဂုဏ်ယူစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ရှူး"

ကျောင်းအုပ်ကြီးများက မုန်လဲ့၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း အံ့ဩလွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ တစ်ညတည်းနဲ့ မုန်လဲ့က အဆင့်တက်သွားပြီလား။

ပြိုင်ပွဲဝင်များ ဆိုလျှင်တော့ ပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြပြီး ခံစားချက် မျိုးစုံ ဖြစ်ပေါ်နေကြလေသည်။

...

လေပေါ်ပျံ သားရဲ၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ မုန်လဲ့က အခန်း တစ်ခန်းကို ကျပန်း ရွေးချယ်လိုက်ရာ အခန်းက သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုသေးပြီး လေးငါးစတုရန်းမီတာခန့်သာ ရှိလေသည်။

အထဲတွင် သစ်သားကုတင် တစ်လုံးနှင့် စားပွဲ တစ်လုံးသာ ရှိပြီး အိပ်ခြင်းနှင့် စားခြင်းမှလွဲ၍ ဘာမျှ လုပ်၍ မရပေ။ ဤကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်က အလွန် ဆင်းရဲသော်လည်း မတတ်နိုင်ပေ။

လေပေါ်ပျံ သားရဲက ဈေးပေါသောကြောင့် ကုန်သည်ငယ်များ၊ စွန့်စားသူ အဖွဲ့များနှင့် ကြေးစား စစ်သည် အဖွဲ့များ၏ အကြိုက်ဆုံး ဖြစ်ပြီး ဈေးသက်သာသော ခရီးဝေး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ယာဉ် တစ်မျိုး ဖြစ်လေသည်။

တကယ့် သူဌေးတွေက ဘယ်သူကများ ဒါကို စီးချင်မှာလဲ အားလုံး မှော်သင်္ဘောနဲ့ အင်ပါယာ အထူးရထားကို စီးကြမှာပေါ့။

"အရမ်းကို ဆင်းရဲတာပဲ"

မုန်လဲ့ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အခန်းထဲတွင် နေချင်စိတ် မရှိတော့ဘဲ လေပေါ်ပျံ သားရဲ၏ ခေါင်းပိုင်းသို့ သွားကာ ရှုခင်းများကို ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

သူနှင့် တူညီသော အတွေးရှိသည့် ပြိုင်ပွဲဝင်များလည်း အများအပြား ရှိပြီး အများစုက အိမ်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ လေပေါ်ပျံ သားရဲ ပျံတက်မည့် အချိန်ကို စောင့်နေကြလေသည်။

"ခရီးသည်များ အားလုံး အခန်းထဲ ဝင်ပြီး ခါးပတ် ပတ်ထားကြပါ ငါတို့ မကြာခင် ပျံတက်တော့မယ်"

လေပေါ်ပျံ သားရဲကို မောင်းနှင်သော သားရဲထိန်းက သတိပေးလိုက်လေသည်။ သူတို့က လေပေါ်ပျံ သားရဲနှင့် သခင်နှင့် ကျွန် စာချုပ် ချုပ်ဆိုထားပြီး လေပေါ်ပျံ သားရဲကို ထိန်းချုပ်နိုင်လေသည်။

ဒီခရီးစဉ်ရဲ့ ဒရိုင်ဘာပေါ့။

"မလိုဘူး"

"မင်းသာ မောင်းစရာ ရှိတာ မောင်း"

"ကောင်းပြီလေ"

သားရဲထိန်းက ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူက ခုနက ဒီခရီးသည်တွေရဲ့ စွမ်းအားကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး အားလုံးက စွမ်းအားရှင်တွေ ဆိုတော့ ပြုတ်ကျမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်လိုက်လေသည်။

"ရှလွီ"

သားရဲထိန်းက ခရာကို ထုတ်ပြီး အားကုန် မှုတ်လိုက်လေသည်။

"ဝူး"

လေပေါ်ပျံ သားရဲက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ လှုပ်ရှားလာကာ ဆင်ခြေထောက် ကဲ့သို့ ကြီးမားသော ခြေထောက် ခြောက်ချောင်းဖြင့် မြေကြီးကို နင်းကာ တဒုန်းဒုန်း မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကျောပေါ်တွင် ရပ်နေသော မုန်လဲ့နှင့် အခြားသူများက ပြင်းထန်သော လှုပ်ခါမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး လေပေါ်ပျံ သားရဲက ပိုမြန်မြန် ပြေးလာလေလေ၊ လှုပ်ခါမှုက ပို၍ ပြင်းထန်လာလေလေ ဖြစ်လေသည်။

ဖြည်းဖြည်း လမ်းလျှောက်တယ်။

မြန်မြန် လမ်းလျှောက်တယ်။

ပြေးတယ်။

နောက်ဆုံးတွင် အမြန်နှုန်း တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ လေပေါ်ပျံ သားရဲက ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်သော ဧရာမ တောင်ပံကြီးကို ရုတ်တရက် ဖြန့်ကားလိုက်ပြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားလေတော့သည်။

တောင်ပံများ ခတ်လိုက်သည်။

လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာသည်။

လေပေါ်ပျံ သားရဲက ပိုပို မြင့်အောင် ပျံသန်းလာပြီး ရင်ပြင်က တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားလေသည်။

မိနစ် အနည်းငယ် အကြာတွင် အမြင့် တစ်နေရာသို့ ရောက်သောအခါ လေပေါ်ပျံ သားရဲ၏ တောင်ပံခတ်နှုန်းက နှေးကွေးသွားပြီး စက္ကန့် သုံးဆယ်ခန့်မှ တစ်ကြိမ်သာ တောင်ပံခတ်ကာ အားအကုန်သက်သာဆုံး ဖြစ်သော လေဟုန်စီး ပျံသန်းခြင်းကို စတင်လိုက်လေသည်။

မျက်နှာသို့ တိုက်ခတ်လာသော လေပြင်းများကို ခံစားရင်း တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားသော မြေကြီးကို ငုံ့ကြည့်ကာ ရင်ထဲမှ သူရဲကောင်းဆန်သော ခံစားချက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး မုန်လဲ့က ခုန်ထွက်ကာ လေပေါ်ပျံ သားရဲ၏ ကျောပြင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသွားလေတော့သည်။

"ဟားဟားဟား..."

ကျယ်လောင်သော ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မုန်လဲ့က လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ ငှက်ကလေး တစ်ကောင်အလား လေထဲတွင် လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနေလေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ အောက်သို့ စိုက်ဆင်းသွားသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ လေထဲတွင် စက်ဝိုင်း ပုံစံ လှည့်ပတ်နေသည်။

ငှက်ကလေးလို ပျော်ရွှင်နေတယ်။

လင်းယုန်လို လွတ်လပ်နေတယ်။

"ဒီကောင်လေး..."

ကျောင်းအုပ်ကြီး ခြောက်ယောက်က ပျံသန်းနေသော မုန်လဲ့ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါ၍ ပြုံးလိုက်ကြပြီး သူတို့ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေကို ရောက်ခါစက အချိန်တွေကို ပြန်သတိရသွားကြလေသည်။ သူတို့လည်း မုန်လဲ့လိုပဲ...

ပျံသန်းတယ်။

အားရပါးရ ပျံသန်းတယ်။

သို့သော် သူတို့ မသိသည်မှာ မုန်လဲ့၏ ယခုအချိန် ခံစားချက်က သူတို့ထက် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြောင်း ဖြစ်လေသည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် မွေးဖွားကြီးပြင်းလာသူ တစ်ယောက် အနေဖြင့် လူသားများက ကိုယ်ပိုင် အင်အားဖြင့် မပျံသန်းနိုင်ကြောင်း မုန်လဲ့ ကောင်းကောင်း သိထားလေသည်။

ဒါက သံမဏိ စည်းမျဉ်းပဲ။

ဒါက သဘာဝ နိယာမပဲ။

ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ပြီး ပျံသန်းနေတဲ့ ငှက်တွေကို အားကျကာ 'ငါ့မှာသာ အတောင်ပံ တစ်စုံ ရှိရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ' လို့ အကြိမ်ကြိမ် သက်ပြင်းချခဲ့ရဖူးတယ်။

ဒါပေမယ့် အခုတော့ မုန်လဲ့ ကိုယ်တိုင် ပျံသန်းနိုင်နေပြီ ဒါက စကားလုံးတွေနဲ့ ဖော်ပြလို့ မရနိုင်တဲ့ ခံစားချက် တစ်ခုပဲ။

လွတ်လပ်တယ်၊ စိတ်လှုပ်ရှားတယ်၊ ပျော်ရွှင်တယ်...

"ပန်ငှက်ကြီးက လေပြင်းနဲ့အတူ တစ်ရက်တည်း ပျံတက်ခဲ့တယ်"

"မိုင်ပေါင်း ကိုးသောင်း အမြင့်အထိ ထိုးတက်သွားတယ်"

"မနက်ခင်းမှာ နှင်းရည်ကို သောက်ပြီး ညနေခင်းမှာတော့ တိမ်တိုက်တွေကြားမှာ အိပ်စက်တယ်"

"ယောကျ်ားကောင်း ဆိုတာ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်သင့်တယ်"

"ဟားဟားဟား"

"မိုက်တယ်"

"တကယ်ကို မိုက်တာပဲ"

ကောင်းကင်ယံတွင် လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနေသော မုန်လဲ့ကို ကြည့်ပြီး အခြား ပြိုင်ပွဲဝင်များမှာ အလွန် အားကျနေကြလေသည်။ သူတို့လည်း မုန်လဲ့လို လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းချင်ကြလေသည်။

ဒါပေမယ့် ဝမ်းနည်းစရာက မျက်စိ သူငယ်နဲ့ပဲ ကြည့်နေရတယ်။

နာရီဝက်ခန့် အားရပါးရ ပျံသန်းပြီးနောက်မှသာ မုန်လဲ့က မဝသေးသော စိတ်ဖြင့် လေပေါ်ပျံ သားရဲ၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာလေသည်။

"မုန်လဲ့ ဒီဘက် လာခဲ့"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ်က မုန်လဲ့ကို ခေါ်လိုက်လေသည်။ "လာ ငါ မင်းကို မိတ်ဆက်ပေးမယ် ဒါက စစ်နဂါး ကျောင်းအုပ်ကြီးပဲ"

"ဒါက..."

မုန်လဲ့က တစ်ယောက်ချင်းစီကို နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

ငါးယောက်က ပြုံး၍ တုံ့ပြန်လိုက်ကြလေသည်။

အဆင့်မတက်ခင်က မုန်လဲ့သည် ပါရမီထူးချွန်သော လူငယ်လေး၊ ကျောင်းသားလေး တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပြီး သူတို့က မုန်လဲ့ကို အရေးတယူ လုပ်စရာ မလိုပေ။

သို့သော် ယခုအခါတွင် မုန်လဲ့က မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ စွမ်းအားရှင် ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး သူတို့နှင့် အဆင့်အတန်း တူညီသွားပြီ ဖြစ်ရာ သူတို့က တန်းတူ ဆက်ဆံရမည် ဖြစ်လေသည်။

ဒါက အသက်အရွယ်နဲ့ မဆိုင်ဘူး။

"လူငယ် သူရဲကောင်းပဲ"

စစ်နဂါး ကျောင်းအုပ်ကြီးက ချီးကျူးလိုက်လေသည်။ "မနေ့က အရည်အချင်းစစ်ပြိုင်ပွဲမှာ ငါတို့ အားလုံးက မင်း အဆင့်တက်ဖို့ အချိန်တစ်ခု လိုသေးတယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြတာ မင်းက မနေ့ညကတင် အဆင့်တက်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး တကယ်ကို..."

"ဟုတ်တယ်"

"မင်း ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ ဆိုတာ တကယ် မသိတော့ဘူး"

အခြား ကျောင်းအုပ်ကြီးများကလည်း ချီးကျူးပြီး သံသယဖြစ်နေကြလေသည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီးတို့က အရမ်း ချီးကျူးနေပါပြီ"

မုန်လဲ့က အလွန် နှိမ့်ချစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

...

လေပေါ်ပျံ သားရဲက အလွန် တည်ငြိမ်စွာ ပျံသန်းနေလေသည်။

မုန်လဲ့နှင့် ကျောင်းအုပ်ကြီး ခြောက်ယောက်တို့က လေပေါ်ပျံ သားရဲ၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မြေကြီး၊ တောင်တန်း၊ မြစ်များနှင့် ရေကန်များကို ကြည့်ရှုရင်း စကားပြောဆိုကာ စိတ်ဝင်စားစရာ ကိစ္စရပ်များကို ပြောဆိုနေကြလေသည်။

မုန်လဲ့က တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေပြီး ဗဟုသုတ များစွာ ရရှိခဲ့လေသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီး ခြောက်ယောက် အားလုံးက အသက် တစ်ရာကျော်နေပြီ ဖြစ်ပြီး အားလုံးက အတွေ့အကြုံ များစွာ ရှိကာ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝကြလေသည်။ သူတို့၏ ဘဝ အတွေ့အကြုံများကို နားထောင်ရခြင်းမှာ ငွေမည်မျှပေးပေး မရနိုင်သော အဖိုးတန် ရတနာ တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

"မုန်လဲ့ ဒီတစ်ခါ အင်ပါယာ မြို့တော်ကို ရောက်ရင် မင်း နဂါးနတ်ဘုရား မျှော်စင်ကို စမ်းပြီး ဝင်ကြည့်သင့်တယ် ကံကောင်းရင် ပစ္စည်းကောင်း တချို့ ရနိုင်တယ်" ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ်က ရုတ်တရက် ပြုံး၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"နဂါးနတ်ဘုရား မျှော်စင်"

မုန်လဲ့ မျက်နှာပေါ်တွင် သံသယ အမူအရာများ ပေါ်လာလေသည်။