အခန်း ၁၅၄

အခန်း ၁၅၄။ ပါရမီ ဆယ်မျိုး၊ သေရာမှ ပြန်ရှင်လာခြင်း

"ရွှစ် ရွှစ် ရွှစ်"

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းနေသော သတ္တုဆူးများက လေဟာနယ်ကို ဖောက်ထွင်းပြီး လျှပ်စီးအလား အမြန်နှုန်းဖြင့် မုန်လဲ့ဆီသို့ ပစ်ခတ်လာရာ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် မုန်လဲ့ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး မုန်လဲ့ကို ဆန်ခါအပေါက်များအလား ဖောက်ထွင်းပစ်တော့မည့် အတိုင်း ဖြစ်နေလေသည်။

ရှောင်လွှဲရန် နေရာ မရှိပေ။

ရှောင်တိမ်းရန် နေရာ မရှိပေ။

အတင်းအကြပ် ရင်ဆိုင်ရန်သာ ရှိတော့လေသည်။

"ကလေး ကစားစရာလေးပါ"

မုန်လဲ့က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်နှင့် ကမ္ဘာမြေ ကာကွယ်ရေး သံချပ်ကာက တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လာလေသည်။

ထို့နောက် မုန်လဲ့က ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းနေသော ဆူးများကို မျက်ကွယ်ပြုကာ တိုက်တန် ရွှေချပ်ဝတ် လိပ်ဆီသို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။ အဆင့်ကိုး မှော်ပညာ မြားမိုး လေဆင်နှာမောင်းကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဝှစ်"

တိုက်တန် ရွှေချပ်ဝတ် လိပ်က ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ခေါင်းကို လိပ်ခွံထဲသို့ ပြန်သွင်းသွားပြီး ကြီးမားသော လိပ်ခွံကြီးကိုသာ မုန်လဲ့အတွက် ချန်ထားခဲ့လေသည်။

"ဒီစနစ်ကိုပဲ ထပ်သုံးပြန်ပြီလား ယောက်ျားကောင်း တစ်ယောက်လို ရင်ဆိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား"

မုန်လဲ့က စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ "ကြည့်ရတာ လိပ်ဆိုတာ ထာဝရ လိပ်ပါပဲ ရွှေရောင် သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အမည်က ဘယ်လောက်ပဲ ခန့်ညားနေပါစေ ခေါင်းပုန်းတတ်တဲ့ သဘာဝကိုတော့ ပြောင်းလဲလို့ မရပါဘူး" ဟု ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့ မင်းက ခေါင်းပုန်းရတာ ကြိုက်တယ်ဆိုမှတော့ တစ်သက်လုံး ထွက်မလာနဲ့တော့"

"မီးဓာတ် တားမြစ်မှော်ပညာ - ဥက္ကာပျံ ကျဆင်းခြင်း"

"ဖျန်း"

ကောင်းကင်ယံက ရုတ်တရက် အက်ကွဲသွားပြီး အချင်း မီတာ တစ်ထောင်ကျော်ရှိကာ အမည်းရောင် မီးတောက်များ ရစ်ပတ်နေသော ဧရာမ ဥက္ကာခဲကြီး တစ်ခုက ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်မည့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်တိုက်လာလေသည်။

"ဂါး"

တိုက်တန် ရွှေချပ်ဝတ် လိပ်က ခေါင်းကို ကျုံ့ထားသော်လည်း ကောင်းကင်မှ လာသော သေမတတ် အန္တရာယ်ကိုတော့ ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်လေသည်။

ဥက္ကာပျံ ကျဆင်းခြင်း ကဲ့သို့ ကြောက်စရာကောင်းသော တားမြစ်မှော်ပညာဖြင့် အတိုက်ခံရပါက မသေလျှင်တောင် အရေပြား လန်သွားမည် ဆိုသည်ကို ၎င်း ကောင်းကောင်း သိထားလေသည်။

တိုက်တန် ရွှေချပ်ဝတ် လိပ်က စိုးရိမ်လာပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် တောက်ပသော ရွှေရောင် အကာအကွယ် တစ်ခု ပေါ်လာကာ ၎င်းကို လုံခြုံစွာ ကာကွယ်ပေးထားလိုက်လေသည်။

အဆင့်ကိုး မှော်ပညာ - ရွှေရောင် အကာအကွယ်။

ဒါက မပြီးသေးပေ။

ပင်လယ်ထဲမှ ရေနဂါး အချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး တိုက်တန် ရွှေချပ်ဝတ် လိပ်၏ ပတ်လည်တွင် ရစ်ပတ်ကာ ထူထပ်သော ရေဓာတ် အကာအကွယ် တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

အဆင့်ကိုး မှော်ပညာ - ပင်လယ်နတ်ဘုရား အကာအကွယ်။

"ချီးပဲ"

ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး မုန်လဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ကွေးသွားလေသည်။ 'ခေါင်းပုန်း လိပ် ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန်တာပဲ ရွှေရောင် အကာအကွယ်ရော ပင်လယ်နတ်ဘုရား အကာအကွယ်ပါ သုံးတယ်ဆိုတော့ သေတဲ့အထိ ကာကွယ်ဖို့ ပြင်ထားတာလား'

"ဝုန်း"

ထိုအချိန်တွင် အမည်းရောင် ဥက္ကာခဲကြီးက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုက်တန် ရွှေချပ်ဝတ် လိပ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝင်တိုက်သွားလေသည်။ ထို့နောက်...

"ဝုန်း"

ပင်လယ်နတ်ဘုရား အကာအကွယ်ကို အလွယ်တကူ ဆွဲဖြဲသွားလေသည်။

ရွှေရောင် အကာအကွယ်ကို ဆက်လက် ရိုက်ခွဲသွားလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လိပ်ခွံကို ဝင်တိုက်သွားလေသည်။

ထို့နောက် ရပ်တန့်သွားလေတော့သည်။

ဥက္ကာပျံ ကျဆင်းခြင်း က ရပ်တန့်သွားလေသည်။

နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် တိုက်တန် ရွှေချပ်ဝတ် လိပ်က ၎င်း၏ ဖြိုခွင်း၍ မရနိုင်သော လိပ်ခွံဖြင့် ဥက္ကာပျံ ကျဆင်းခြင်း ၏ ကြမ်းတမ်းသော တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

"ဂါး"

တိုက်တန် ရွှေချပ်ဝတ် လိပ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လိပ်ခွံထဲမှ ခေါင်းထွက်လာကာ မျက်လုံးထဲတွင် ဂုဏ်ယူသော အရိပ်အယောင်များ တောက်ပနေပြီး "လူသား ငါ့ကို သတ်ချင်တာလား မင်းက နုသေးတယ်" ဟု အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်လား"

မုန်လဲ့က ပြုံး၍ ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။

အောက်သို့ ညင်သာစွာ ဖိချလိုက်လေသည်။

နောက်ထပ် အမည်းရောင် ဥက္ကာခဲ တစ်ခုက အက်ကွဲကြောင်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ဝင်တိုက်လာပြန်လေသည်။

"တားမြစ်မှော်ပညာကို ချက်ချင်း သုံးနိုင်တာလား မင်းက ဘယ်သူလဲ"

ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ဥက္ကာပျံ ကျဆင်းခြင်း ကို ကြည့်ပြီး တိုက်တန် ရွှေချပ်ဝတ် လိပ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ရင်ထဲတွင် အလွန် ကြောက်ရွံ့သွားလေတော့သည်။

ထို့နောက် ၎င်းက ရိုက်သတ်ခံရမည့် ကံကြမ္မာမှ လွတ်မြောက်ရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့အတွက် ကာကွယ်ရေး မှော်ပညာများကို အစွမ်းကုန် ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ၎င်း မှားသွားခဲ့လေသည်။ ဒုတိယ ဥက္ကာခဲ ပြီးနောက် တတိယမြောက်၊ စတုတ္ထမြောက်၊ ပဉ္စမမြောက်များ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

အမည်းရောင် ဥက္ကာခဲ လေးခုက ကြယ်တံခွန်များ လိုက်ဖမ်းနေသကဲ့သို့ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ဝင်တိုက်လာကြပြီး မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖျက်ဆီးအားများဖြင့် တိုက်တန် ရွှေချပ်ဝတ် လိပ်ကို အစဉ်လိုက် ဝင်တိုက်ကြလေတော့သည်။

"ဝုန်း"

"ဝုန်း"

"ဝုန်း"

"ဝုန်း"

ကြမ်းတမ်းသော တိုက်ခိုက်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျွန်းတစ်ခုလုံး တုန်ခါကာ မီးခိုးငွေ့များ လွင့်ပျံလာပြီး တိုက်တန် ရွှေချပ်ဝတ် လိပ်၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံကသာ အချိန်အကြာကြီး မရပ်မနား ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

"ဒင်... တိုက်တန် ရွှေချပ်ဝတ် လိပ် ၁ ကောင် သတ်ဖြတ်သည့်အတွက် ရွှေဒင်္ဂါး ၁၃ ဘီလီယံ ရရှိပါသည်" စနစ်၏ အသိပေးသံက အချိန်ကိုက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ကောင်လေး မင်းကို နှိမ်နင်းလို့ မရတော့ဘူးလား မင်းရဲ့ လိပ်ခွံက ဘယ်လောက်ပဲ မာကျောပါစေ ငါ့ရဲ့ တားမြစ်မှော်ပညာကိုတော့ ဘယ်လိုမှ တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

မုန်လဲ့က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။ "စနစ် တိုက်တန် ရွှေချပ်ဝတ် လိပ်ရဲ့ ရေဓာတ် မှော်ပညာ ပါရမီကို လုယူလိုက်"

"ဝှစ်"

ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု ဇယားထဲမှ ရွှေဒင်္ဂါး ၃ ဘီလီယံ လျော့ကျသွားလေသည်။

"ရေဓာတ် မှော်ပညာ ပါရမီ ရပြီ"

"ကိုးမျိုး ရှိသွားပြီ အလင်းဓာတ် တစ်မျိုးပဲ လိုတော့တယ်"

မုန်လဲ့က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တိုက်တန် ရွှေချပ်ဝတ် လိပ်၏ မှော်အမြုတေကို တူးယူကာ နောက်ကို လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ အထပ် ၃၆ သို့ သွားမည့် မှော်အစီအရင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

အထပ် ၃၆။

"ဒင်... နှလုံးနှစ်ခု အရောင်ခုနစ်မျိုး ကင်းမြီးကောက် ၁ ကောင် သတ်ဖြတ်သည့်အတွက် ရွှေဒင်္ဂါး ၁၄.၆ ဘီလီယံ ရရှိပါသည်"

အထပ် ၃၇။

"ဒင်... တောင်ပံခြောက်ခု နတ်ဆိုးပိုးကောင် ၁ ကောင် သတ်ဖြတ်သည့်အတွက် ရွှေဒင်္ဂါး ၁၆.၁ ဘီလီယံ ရရှိပါသည်"

အထပ် ၃၈။

"ဒင်... မျက်လုံးဆိုး ဘုရင် ၁ ကောင် သတ်ဖြတ်သည့်အတွက် ရွှေဒင်္ဂါး ၁၇.၃ ဘီလီယံ ရရှိပါသည်"

အထပ် ၃၉။

"ဒင်... ခေါင်းနှစ်လုံး မြေခြင်္သေ့ ၁ ကောင် သတ်ဖြတ်သည့်အတွက် ရွှေဒင်္ဂါး ၁၈.၁ ဘီလီယံ ရရှိပါသည်"

အထပ် ၄၀။

"ဒင်... ရွှေတောင်ပံ အလင်း ကျား ၁ ကောင် သတ်ဖြတ်သည့်အတွက် ရွှေဒင်္ဂါး ၁၉.၆ ဘီလီယံ ရရှိပါသည်"

"ရွှေတောင်ပံ အလင်း ကျား သတ္တု၊ အလင်း၊ မိုးကြိုး သုံးမျိုးစွမ်းတဲ့ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မှော်သားရဲ ဘုရားသခင် ကျေးဇူးပါပဲ နောက်ဆုံးတော့ အလင်းဓာတ် မှော်သားရဲကို တွေ့ပြီပဲ"

"စနစ် ရွှေတောင်ပံ အလင်း ကျားရဲ့ အလင်းဓာတ် မှော်ပညာ ပါရမီကို လုယူလိုက်"

"အောင်မြင်ပြီ"

"မှော်ပညာ ပါရမီ ဆယ်မျိုးလုံး ငါ့ဆီမှာ ရှိနေပြီပဲ"

"အခု ငါ့ရဲ့ မှော်ပညာ ပါရမီက အဒေါ့ဖ် ဆိုတဲ့ ကောင်နဲ့ ယှဉ်လို့ ရလောက်ပြီ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီလို ခံစားချက်က တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ"

မုန်လဲ့က ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ မှော်စွမ်းအင် ဆယ်မျိုးကို ရှင်းလင်းစွာ အာရုံခံနိုင်လေသည်။ ရွှေရောင် သတ္တုဓာတ်၊ အစိမ်းဖျော့ရောင် လေဓာတ်၊ အဝါရောင် မြေဓာတ်၊ အစိမ်းရင့်ရောင် သစ်ဓာတ်၊ အပြာရောင် ရေဓာတ်၊ အနီရောင် မီးဓာတ်၊ ငွေရောင် မိုးကြိုးဓာတ်၊ အမည်းရောင် အမှောင်ဓာတ်...

မှော်စွမ်းအင် အသီးသီးက ခုန်ပေါက်နေသော နတ်သမီးလေးများအလား သွက်လက်မှု၊ ပေါ့ပါးမှု၊ လေးလံမှု၊ ကြမ်းတမ်းမှု၊ အေးစက်မှု၊ ဖျတ်လတ်မှု... စသည်ဖြင့် ရှိနေကြလေသည်။

မှော်စွမ်းအင် ဆယ်မျိုး။

တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မတူညီကြပေ။

"စွမ်းအင်တွေရဲ့ ကမ္ဘာကြီးက တကယ်ကို အံ့ဩစရာ ကောင်းတာပဲ"

"တကယ်လို့ တစ်နေ့နေ့ကျရင် ငါက ဒီနိယာမ ဆယ်မျိုးလုံးကို အပြည့်အဝ နားလည်နိုင်ခဲ့မယ် ဆိုရင် ဘယ်လို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေမလဲ"

မုန်လဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အထပ် ၄၁ သို့ သွားမည့် မှော်အစီအရင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် အဖိုးအို၏ အသံက ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ "ဒီမှာပဲ အရင် ရပ်ထားလိုက် မင်း နဂါးနတ်ဘုရား မျှော်စင်ထဲမှာ နေနေတာ နာရီ ၂၀ ကျော်နေပြီ ဖလှယ်ရေးပြိုင်ပွဲကို ဝင်မပြိုင်တော့ဘူးလား"

"နာရီ ၂၀ ကျော်"

မုန်လဲ့ အံ့ဩသွားပြီး နာရီကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ရာ ၆:၄၅ ဖြစ်နေသဖြင့် "ဒါက ညနေလား ဒါမှမဟုတ် နောက်နေ့ မနက်လား" ဟု သံသယဖြစ်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

"သောက်ရူး ဒါပေါ့ နောက်နေ့ မနက်ပေါ့"

အဖိုးအိုက မျက်လုံးပြူးပြလိုက်ပြီး "မင်းတို့ မနက် ၈ နာရီ နဂါးနတ်ဘုရား ဘုရားကျောင်းမှာ စုရမယ် မဟုတ်လား မင်း ဆက်ပြီး စိန်ခေါ်နေမယ်ဆိုရင် ဖလှယ်ရေးပြိုင်ပွဲကို လွတ်သွားလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီ"

မုန်လဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အနည်းငယ် မဝဝသေးသလို ခံစားရကာ "မသိလိုက်မသိဘာသာနဲ့ အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်သွားတာပဲ အချိန်ကုန်တာ အရမ်း မြန်လွန်းတယ်" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

သို့သော် အဆမတန် တိုးတက်လာသော ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ကြည့်ရင်း မုန်လဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု - ၁၃.၅ နိယာမ အရင်းအမြစ် ကျောက်သလင်း။

ရွှေဒင်္ဂါးဖြင့် တွက်လျှင် - ၁၃၅,၀၆၈,၉၄၇,၄၅၅။

"ရွှေဒင်္ဂါး ၁၃၅ ဘီလီယံ"

"၁ ရက်တောင် မပြည့်သေးဘူး ဒီလောက် အများကြီး ရခဲ့တာပဲ"

"အချိန် နည်းနည်း ပိုနေခဲ့ရင် ဘယ်လောက်တောင် ရနိုင်ဦးမလဲ"

"နဂါးနတ်ဘုရား မျှော်စင်က တကယ်ပဲ ငါ့အတွက် ကံကောင်းစေတဲ့ နေရာလေးပဲ"

"အရမ်း မိုက်တာပဲ"

မုန်လဲ့က ကောင်းကင်ကို မော့ကာ ရယ်မောချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး နောက်ကို ပြန်လှည့်လိုက်လေသည်။

အပြန်လမ်းက ပိုပြီး လွယ်ကူသွားလေသည်။ အမြန်ဆုံး အမြန်နှုန်းဖြင့် ပျံသန်းလိုက်ရာ မိနစ်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် မှော်အစီအရင်ရှေ့သို့ ပြန်ရောက်သွားလေသည်။

"ဝှစ်"

ပတ်ဝန်းကျင်က ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားပြန်လေသည်။

အထပ် ၃၉ သို့ ပြန်ရောက်သွားလေသည်။

"ဂါး"

ထိုအချိန်တွင် နားထဲသို့ တိုးညင်းသော ဟိန်းဟောက်သံ တစ်ခု ဝင်ရောက်လာရာ မုန်လဲ့က လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ တောင်ကြီး တစ်တောင်အလား ကြီးမားသော ခြင်္သေ့ မှော်သားရဲ တစ်ကောင်က သူ့ကို အငြိုးတကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီး သွားများ ပေါ်အောင် ဟိန်းဟောက်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ခေါင်းနှစ်လုံး မြေခြင်္သေ့"

မုန်လဲ့ ကြောင်အမ်းသွားလေသည်။ "ချီးပဲ ဒီကောင်က ငါ့လက်ချက်နဲ့ သေသွားပြီ မဟုတ်လား ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ"

မုန်လဲ့ ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေလေသည်။ အထပ် ၃၉ ကို ဖြတ်ကျော်စဉ်က မှော်အစီအရင်ကို စောင့်ကြပ်နေသော မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မှော်သားရဲ ခေါင်းနှစ်လုံး မြေခြင်္သေ့ကို သူ အသေအချာ သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ၎င်း၏ မှော်အမြုတေကိုပင် တူးယူခဲ့သေးသည် မဟုတ်ပါလား။

၎င်းက လုံးဝ သေချာပေါက် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

အခု ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ရှင်လာတာလဲ။

"သာမန် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်လေးပါ အံ့ဩမနေပါနဲ့"