အခန်း ၁၆၃

အခန်း ၁၆၃။ တူရိုးကြီးကို ချေမွခြင်း၊ သစ္စာဖောက် တစ်ကောင်ကို သိမ်းသွင်းခြင်း

မုန်လဲ့က ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာရာ ရောင်စုံ တိမ်တိုက်များကို နင်းကာ ထွက်ပေါ်လာသော မျောက်ဝံကြီးအလား ဖြစ်နေသဖြင့် အားလုံးကို လန့်သွားစေခဲ့လေသည်။

"သတိထား တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ လက်ထဲက အစာကို လာလုနေပြီ"

ရွှေရောင် မှော်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရွှေရောင် မှော်တောင်ဝှေးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရွှေရောင် ဆံပင်ကောက်ကောက်များ ပါရှိသော မိန်းကလေး တစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်ရာ လူ ၆ ယောက်က တိုက်ခိုက်မှုကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး မုန်လဲ့ကို အပြည့်အဝ သတိထားကာ ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

"ဘယ်သူများလဲလို့ အမွေးတောင် စုံအောင် မပေါက်သေးတဲ့ ကလေးလေး ပါလား"

ရွှေရောင် ဆံပင်နှင့် မိန်းကလေးက တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ကလေးလေး အခု ချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း ငါတို့ အပြစ်မယူဘဲ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ် မဟုတ်ရင်တော့ ငါတို့ ရိုင်းတယ်လို့ မဆိုနဲ့" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘယ်ကရောက်လာတဲ့ အရိုင်းအစိုင်း ကောင်လေးလဲ ငါ့ရှေ့ကနေ အဝေးကို ထွက်သွားစမ်း"

"ငါတို့ရဲ့ သားကောင်ကိုတောင် လုရဲတယ် သေချင်နေတာလား"

အခြား ၅ ယောက်ကလည်း မတ်တတ်ရပ်ကာ သတိထားမှုကို လျှော့ချလိုက်ပြီး မုန်လဲ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် အထင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

"သားကောင်"

မုန်လဲ့၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း တင်းမာသွားပြီး အနောက်ဘက်ရှိ နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေကို လက်ညှိုးထိုးကာ "ဒါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြီး ငါ့ရဲ့ စီးတော်ယာဉ်ပဲ မင်းတို့က အဲဒါကို သားကောင်လို့ သတ်မှတ်ထားတာလား" ဟု အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"စီးတော်ယာဉ်"

လူ ၆ ယောက် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားကြပြီး နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေကို မနေနိုင်ဘဲ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေက မုန်လဲ့ကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

'ငါက သူ့ရဲ့ စီးတော်ယာဉ်လား'

'ငါက ဘယ်လိုလုပ် မသိရတာလဲ'

၎င်းက မုန်လဲ့ကို မသိကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေလေသည်။

လူ ၆ ယောက် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားကြလေသည်။

"ကလေးလေး မင်းက ငါတို့ကို လှောင်ပြောင်ရဲတယ်ပေါ့"

ခေါင်းတွင် ဦးချို တစ်ချောင်း ပါရှိပြီး ကျောတွင် တောင်ပံ နှစ်ဖက် ပါရှိကာ အရပ် နှစ်မီတာကျော် မြင့်သော လူသန်ကြီး တစ်ယောက်က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ဒေါသထွက်နေသော နွားသိုးကြီး တစ်ကောင်အလား မုန်လဲ့ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားလေသည်။

"မားကပ်စ် သတိထားပြီး လုပ်နော် သေအောင် မရိုက်နဲ့ မဟုတ်ရင် မင်း ပြိုင်ပွဲကနေ ထုတ်ပယ်ခံရလိမ့်မယ်" တစ်ယောက်ယောက်က စေတနာဖြင့် သတိပေးလိုက်လေသည်။ "သေလုမျောပါး ဖြစ်အောင် ရိုက်လိုက်ရင် ရပြီ"

"စိတ်ချပါ ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်"

ဦးချိုနှင့် လူသန်ကြီး မားကပ်စ်က ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ညာလက်ထဲရှိ တူကြီးကို မြင့်မားစွာ မြှောက်ကာ တစ်ချက်တည်း ထုချလိုက်လေသည်။ "ကောင်လေး ဒီနေရာက မင်း လာရမယ့် နေရာ မဟုတ်ဘူး အိမ်ပြန်ပြီး နို့သွားစို့ချေ"

မားကပ်စ်၏ ဤတိုက်ခိုက်မှုက အလွန် အစွမ်းထက်လှပြီး အဆင့်ကိုး မှော်သားရဲ ဆိုလျှင်တောင် တူချက်ကြောင့် အသားပြား အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည်မှာ သေချာလှပေသည်။ အရပ် တစ်မီတာ ခုနစ်ဆယ်တောင် မပြည့်ဘဲ ပိန်ပိန်ပါးပါး ဖြစ်နေသော မုန်လဲ့ ဆိုလျှင်တော့ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။

အပြင်ပန်း အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူတို့ နှစ်ယောက်၏ ကွာဟချက်က သာမန် ကြီးမားသည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် တောင်ကြီး တစ်တောင် ဖိချလာသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာသော တူကြီးကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် မုန်လဲ့က လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ညင်သာစွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် အနည်းငယ် အားစိုက်လိုက်ရာ တူကြီးမှာ အပေါက်ကြီး တစ်ပေါက် ဖြစ်သွားပြီး လက်ထဲမှ အမှုန့်များက လေနှင့်အတူ လွင့်မျောသွားလေတော့သည်။

"ဘာ"

မားကပ်စ်က ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။ ဤတူကြီးက မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မှော်သားရဲ ပင်လယ်ဝေလငါး ၏ အရိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အလွန် လေးလံလှပေသည်။

အလွန် မာကျောလှပေသည်။

ဒီလို ဟာကို အလွယ်တကူ ဖမ်းဆုပ်လိုက်နိုင်တယ် ဟုတ်လား။

အလွယ်တကူ ဖျစ်ညှစ် ချေမွပစ်လိုက်တယ် ဟုတ်လား။

ဒါက လူရော ဟုတ်ရဲ့လား။

သို့သော် သူ အံ့အားသင့်နေချိန် မရလိုက်ခင်မှာပင် ဗိုက်ပေါ်မှ အရိုးထဲစွဲမတတ် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှု တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ မားကပ်စ်က ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ မုန်လဲ့က သူ၏ အရှေ့သို့ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်း မသိဘဲ သူ၏ ဗိုက်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"မင်း..."

မားကပ်စ် ပါးစပ် ဟလိုက်သော်လည်း ပြင်းထန်သော ခွန်အား တစ်ခု ဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးမှာ အလွန် လျင်မြန်သော ရထား တစ်စင်းနှင့် တိုက်မိသွားသကဲ့သို့ နောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ လွင့်ထွက်သွားလေတော့သည်။

“...."

ရွှေရောင် ဆံပင်နှင့် မိန်းကလေး အပါအဝင် ၅ ယောက်လုံး ကြောင်အမ်းသွားကြလေသည်။ သူတို့က မုန်လဲ့ကို တစ္ဆေ တစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြည့်နေကြလေသည်။

မားကပ်စ်က သူတို့ အထဲတွင် စွမ်းအား အကြီးဆုံး မဟုတ်သော်လည်း နဂါးနက် လူသား တစ်ယောက် အနေဖြင့် မားကပ်စ်၏ ခွန်အားက အကြီးမားဆုံး ဖြစ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။ ထိုသို့ အစွမ်းထက်သော မားကပ်စ် ပင်လျှင် တစ်ချက်တည်းနှင့် အလဲထိုးခံလိုက်ရပြီး သူ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားလှသော ပင်လယ်ဝေလငါး အရိုးတူကြီး ပင်လျှင် ချေမွခံလိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလား။

ဒါက ဘယ်လို ခွန်အားမျိုးလဲ။

ဘယ်လို စွမ်းအားမျိုးလဲ။

မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ။

အရှေ့ရှိ သာမန် ပုံပေါက်နေသော ကောင်လေးက သေချာပေါက် မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ စွမ်းအားရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး အလွန် အစွမ်းထက်သော မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ စွမ်းအားရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ရမည် ဖြစ်လေသည်။

မဟုတ်ပါက မားကပ်စ်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် အလဲထိုးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤအချက်ကို စဉ်းစားမိသွားသောအခါ လူ ၅ ယောက်လုံး ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားကြလေသည်။

"ဒါက ငါ့ရဲ့ စီးတော်ယာဉ်ပဲ ပြဿနာ ရှိလား"

မုန်လဲ့က ရွှေရောင် ဆံပင်နှင့် မိန်းကလေး အပါအဝင် ၅ ယောက်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"..."

၅ ယောက်လုံး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားကြလေသည်။ သူတို့က မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ တစ်ဝက် အဆင့်များ ဖြစ်ကြပြီး လက်ထဲရှိ မြင့်မြတ်သော မှော်ကိရိယာများနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ ၆ ယောက် ပူးပေါင်း တိုက်ခိုက်ပါက မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ အစပိုင်း မှော်သားရဲကို သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

သို့သော် မားကပ်စ်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် သတ်ဖြတ်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ စွမ်းအားရှင် တစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

"စကားမပြောဘူးလား ဒါဆို ငါ ထပ်မေးမယ်" မုန်လဲ့က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "ဒီ နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေက ငါ့ရဲ့ စီးတော်ယာဉ်ပဲ မင်းတို့ သဘောထား ကွဲလွဲသေးလား" ဟု မေးလိုက်လေသည်။

"လူကြီးမင်း သူက လူကြီးမင်းရဲ့ ဟာပါပဲ"

ရွှေရောင် ဆံပင်နှင့် မိန်းကလေး၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားပြီး မလိုလားမှုတွေ သောင်းချီ ရှိနေသော်လည်း နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေကို အလွန် ပညာရှိစွာဖြင့် စွန့်လွှတ်လိုက်လေသည်။ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်သော မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ စွမ်းအားရှင် တစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် မာကျောမှု၊ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အဆုံးအထိ ရင်ဆိုင်ခြင်းက အမိုက်မဲဆုံး လုပ်ရပ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ထွက်သွားတော့"

မုန်လဲ့က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

လူ ၅ ယောက်က မားကပ်စ်ကို မကာ ထွက်ပြေးသကဲ့သို့ အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။ နှေးသွားပါက မုန်လဲ့ ဒေါသထွက်မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြလေသည်။

"အခု ငါတို့ပဲ ကျန်တော့တယ်"

မုန်လဲ့က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာများ ရနေသော နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ အပေါ်သို့ အကြည့်ရောက်သွားကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ ၏ ပုံစံက အတော်လေး ထူးခြားလှပေသည်။ နှင်းဆီပွင့်ဖတ်များကို စီရီထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး စပါးအုံးမြွေ မှော်သားရဲများထဲတွင် အလှဆုံး ဆိုသည့် နာမည်နှင့် တကယ်ကို ထိုက်တန်လှပေသည်။

'ရှူး ရှူး ရှူး...'

နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး "မင်း... မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ" ဟု တိုးတိုးလေး ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ က ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ မုန်လဲ့က အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ ပျောက်ဆုံးနေသော တိုက်ကြီးသို့ ရောက်လာသည်မှာ အချိန်သိပ်မကြာသေးသော်လည်း ပျောက်ဆုံးနေသော တိုက်ကြီးရှိ မှော်သားရဲများတွင် ထူးခြားချက် တစ်ခု ရှိကြောင်း သူ သတိထားမိခဲ့လေသည်။ အဲဒါကတော့ လူသားများကို သိပ်ပြီး ရန်ငြိုးမထားခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

လူသားများကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်လေသည်။ သူတို့က လူသားများကိုလည်း မှော်သားရဲများ အဖြစ်သာ သတ်မှတ်ထားကြပြီး သူတို့ထက် ပိုမို အစွမ်းထက်သော လူသားများကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အခြား အစွမ်းထက်သော မှော်သားရဲများကို ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ပင် ကြောက်ရွံ့မည်၊ လေးစားမည်၊ အညံ့ခံမည် ဖြစ်လေသည်။

ကောင်းကင်ယံ တိုက်ကြီးရှိ မှော်သားရဲများကဲ့သို့ ရန်ငြိုးထားခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်း၊ မကျေနပ်ခြင်း၊ အသေခံ၍ အညံ့မခံခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။

"မင်းကို ဘယ်လို ချက်စားရမလဲ ဆိုတာ ငါ စဉ်းစားနေတာ ကြော်စားမလား၊ ကင်စားမလား ဒါမှမဟုတ် ရေခဲချောင်း လုပ်စားမလား ဒါမှမဟုတ် မြွေသား ကင် လုပ်စားမလား"

မုန်လဲ့က မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း "ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သွေးထွက်သံယို အရမ်း များလွန်းတယ် မြွေသား အလွှာပါးလေးတွေ လှီးစားရင် ကောင်းမလား ဟုတ်တယ် မြွေသား အလွှာပါးလေးတွေ ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးဘူး"

"ပြီးတော့ မင်းရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးက နှင်းဆီ အကြေးခွံတွေ အဲဒါတွေကို ခွာပြီး နှင်းဆီပွင့် ပုံစံလေး လုပ်ကာ ကောင်မလေးတွေကို ပေးရင် သေချာပေါက် အလုပ်ဖြစ်မှာပဲ"

'ရှူး ရှူး ရှူး...'

နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ က ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။ "လူ... လူကြီးမင်း ကျွန်... ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့ ကျွန်တော်က ဘာမှ နားမလည်သေးတဲ့ အပြစ်ကင်းတဲ့ စပါးအုံးမြွေ သေးသေးလေး တစ်ကောင်ပါ ကျွန်တော့် အသားက မစားကောင်းပါဘူး တကယ်ကို မစားကောင်းပါဘူး"

"ဟင် မင်းက အသက်ရှင်ဖို့တောင်းပန်တတ်သေးတာလား"

မုန်လဲ့က အလွန် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ "အသက်ရှင်ဖို့တောင်းပန်တတ်ရင် ကောင်းတာပေါ့ ငါ မင်းကို မေးခွန်း တစ်ခု မေးမယ် မင်းရဲ့ အဖြေက ငါ့ကို ကျေနပ်စေရင် မင်းကို လွှတ်ပေးဖို့ ငါ စဉ်းစားပေးမယ်"

"လူကြီးမင်း ပြောပါ ကျွန်တော် သိသမျှ အကုန် ပြောပြပါ့မယ်" နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ က တုန်ရီနေပြီး အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"မင်း ဒီတိုက်ကြီးကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် သိလား" မုန်လဲ့က ပထမဆုံး မေးခွန်းကို မေးလိုက်လေသည်။

"သိပါတယ် သေချာပေါက် သိပါတယ်"

နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ က အလျင်စလို ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ "ကျွန်တော်က ဒီတိုက်ကြီးမှာ ငယ်ငယ်ကတည်းက နေလာတာ ဆိုတော့ ဒီတိုက်ကြီးရဲ့ နေရာတိုင်းကို သိပါတယ်"

မုန်လဲ့၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ဝမ်းသာအားရဖြင့် "ဒီလိုဆိုတော့ မင်းက ဒီတိုက်ကြီးပေါ်မှာ ရှိတဲ့ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မှော်သားရဲတွေ အားလုံးရဲ့ နေရာကို သိတယ်ပေါ့" ဟု မေးလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ် လူကြီးမင်း"

နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ က အကြောင်းရင်းကို နားမလည်သော်လည်း ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ "ဒီတိုက်ကြီးပေါ်က မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မှော်သားရဲတွေ အားလုံးက ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတွေပါ ကျွန်တော် သူတို့ အားလုံးရဲ့ အသိုက်တွေကို သိပါတယ်"

"ကောင်းတယ် အရမ်း ကောင်းတယ်" မုန်လဲ့က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ "နောက်ဆုံး မေးခွန်း မင်း သေချင်လား ရှင်ချင်လား"

"ရှင်ချင်ပါတယ် ကျွန်တော် ရှင်ချင်ပါတယ် လူကြီးမင်း" နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ က ကြောက်လွန်း၍ ငိုတော့မည့် အတိုင်း ဖြစ်နေလေသည်။ ရှာပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ" နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ က မျက်တောင် ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်လေသည်။

"ဒါက မင်း မေးခွင့်ရှိတဲ့ မေးခွန်းလား" မုန်လဲ့က မျက်လုံးပြူးပြလိုက်ပြီး "ငါက သူတို့နဲ့ ဘဝအကြောင်းလေး ဆွေးနွေးချင်လို့ ဘာဖြစ်လဲ" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့ပါ"

"ဒါဆို ဘာစောင့်နေသေးလဲ သွားကြစို့"

မုန်လဲ့၏ ကိုယ်ဟန်က တစ်ချက် လှုပ်ရှားသွားပြီး နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ လူကြီးမင်း"