အခန်း ၁၆၄

အခန်း ၁၆၄။ သူတစ်ပါး ဓားငှား၍ လူသတ်ခြင်း၊ ငါ ဒေါသထွက်တော့မယ်

ပုန်းကွယ်နေသော မြက်ပင်များကြားမှ ခေါင်းအချို့က ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာပြီး မြွေကြီးကို စီးကာ ထွက်ခွာသွားသော ပိန်ပိန်ပါးပါး လူငယ်ကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ကြလေသည်။

ထွက်သွားပြီ။

ဒီကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်လေး နောက်ဆုံးတော့ ထွက်သွားပြီ။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲရှိ သက်သာရာရမှုက အမုန်းတရားနှင့် ဒေါသများ အဖြစ် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာလေသည်။

"သေနာကောင်လေးက ငါတို့ရဲ့ သားကောင်ကို လုယူရဲတယ် ငါတို့ မြို့တော်မှာ လျှောက်သွားနေတာ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အရှက်ခွဲမှုမျိုး ဘယ်တုန်းက ကြုံဖူးလို့လဲ အရမ်း မုန်းစရာ ကောင်းတာပဲ"

"နဂါးနတ်ဘုရားကို တိုင်တည်ပြီး ငါ ကျိန်ဆိုတယ် ဒီရန်ငြိုးကို မဆပ်ရရင် ငါ ကာကက်စ်နော့စလက်ဗ် ကီမာဘရို မျိုးရိုးကို စွန့်လွှတ်မယ်"

လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ မကျေနပ်မှုနှင့် ဆဲဆိုမှုများကို နားထောင်ရင်း ရွှေရောင် ဆံပင်နှင့် မိန်းကလေးက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။ "ရန်ငြိုးဆပ်မယ် ဟုတ်လား ဒီကောင်က ခန့်မှန်းရ ခက်တယ် ငါတို့ ၆ ယောက် ပူးပေါင်းပြီး ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်ရင်တောင် သူ့ကို နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး မင်းတို့က ရန်ငြိုးဆပ်ချင်သေးတယ်လား"

"ဒါက..."

"ဒီတိုင်းပဲ လွှတ်ထားလိုက်တော့မလို့လား"

"တကယ်လို့ ဆာ့ခ်ဟင်၊ အာဒီအာ၊ မွန်ဒေ့ အက်စ်တန် တို့က ငါတို့ကို လုယူသွားတယ် ဆိုရင်တောင် ငါ ကျေနပ်သေးတယ် အဲဒီ ကောင်လေးက ဘာကောင်မို့လို့လဲ ငါတို့ကို လုယူရဲတယ် ငါ ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုမှ ခံနိုင်ရည် မရှိဘူး"

"ဟုတ်တယ် သူက ဘာကောင်မို့လို့လဲ ငါတို့ကို လုယူရဲတယ် ငါ ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုမှ မျိုသိပ်ထားလို့ မရဘူး"

"အရှက်ရစရာပဲ ဒါက တကယ်ကို ကြီးမားတဲ့ အရှက်ရမှုပဲ"

ရွှေရောင် ဆံပင်နှင့် မိန်းကလေးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက ခန့်မှန်းရ ခက်တယ် ရန်ငြိုးဆပ်ဖို့ ဆိုတာ အရမ်း ခက်ခဲတယ်" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို ဘယ်လို လုပ်မလဲ"

"ဒီတိုင်းပဲ လွှတ်ထားလိုက်တော့မလို့လား"

"လွှတ်ထားလိုက်မယ် ဟုတ်လား ဟက်ဟက် ငါ အဲလစ် ရဲ့ သားကောင်ကို လုယူသွားတာ ဒီတိုင်း လွှတ်ထားလို့ ရမလား"

ရွှေရောင် ဆံပင်နှင့် မိန်းကလေးက လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။ "ရန်ငြိုးဆပ်ဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိတယ် အသက်နဲ့ ရင်းပြီး တိုက်တာက အမိုက်မဲဆုံး နည်းလမ်းပဲ"

"အဲလစ် မင်းမှာ နည်းလမ်း ရှိလို့လား"

လူ ၅ ယောက်လုံး မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကြလေသည်။ "မင်းက အမြဲတမ်း အလည်ဆုံး ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်"

"ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ တိုက်ကြီးကို လာတဲ့ ပြိုင်ပွဲဝင်တွေက ငါတို့တင် မဟုတ်ဘူး သူ့ကို သတ်နိုင်တဲ့ သူတွေလည်း အများကြီး ရှိတယ်"

"မင်း ဆိုလိုတာက..."

"သူတစ်ပါး ဓားငှားပြီး လူသတ်မယ်"

...

နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ က မုန်လဲ့ကို တင်ဆောင်ကာ တောင်များ၊ တောများကို ဖြတ်ကျော်ပြီး တောင်ကြီး တစ်တောင် အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

"လူကြီးမင်း ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံး သူငယ်ချင်း ဂျင်မီ ဖရော့စ် က အဲဒီ မီးတောင်ပေါ်မှာ နေတာပါ"

"မီးတောင်"

မုန်လဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တောင်အောက်ပိုင်း တစ်ဝက်တွင် မြက်ပင်များ၊ သစ်ပင်များ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေပြီး အခြား တောင်များနှင့် မကွာခြားသော်လည်း အပေါ်ပိုင်း တစ်ဝက်တွင်တော့ ပြောင်သလင်းခါနေပြီး အမည်းရောင် ဖြစ်နေကာ မြက်ပင် တစ်ပင်မျှပင် မရှိသဖြင့် မီးတောင်ရှင် တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သေချာလှပေသည်။

"သွားကြစို့ အပေါ်တက်မယ်"

မုန်လဲ့က မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မှော်သားရဲ၏ အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ လူကြီးမင်း"

နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ က မနှေးမနှေး တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး တောင်ထိပ်သို့ ဦးတည်လိုက်လေသည်။ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ အစပိုင်း မှော်သားရဲ တစ်ကောင် အနေဖြင့် ၎င်း၏ အမြန်နှုန်းက သိပ်မမြန်သော်လည်း လေထဲတွင် ပျံသန်းရန်တော့ လုံလောက်လှပေသည်။

တစ်လျှောက်လုံး ပျံသန်းသွားရာ မကြာမီမှာပင် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ကန့်နံ့ ပြင်းပြင်း တစ်ခုက နှာခေါင်းထဲ ဝင်ရောက်လာလေသည်။ ဧက ဆယ်ဂဏန်းခန့် ကျယ်ဝန်းသော မီးတောင်ဝတွင် အမည်းရောင် မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်နေပြီး ချော်ရည်များ ဆူပွက်နေကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပူရှိန်များ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"သွား သူ့ကို ခေါ်လိုက်"

မုန်လဲ့က သူ၏ စီးတော်ယာဉ် မြွေကြီးကို ပုတ်လိုက်လေသည်။

"လူကြီးမင်း ဒါ..."

နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ က ချက်ချင်း တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"သူက မင်း သူငယ်ချင်း မဟုတ်ဘူးလား" မုန်လဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။ "မင်းက မင်း သူငယ်ချင်းဟောင်းနဲ့ လာတွေ့တာကို ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ"

"လူကြီးမင်း ဒါပေမဲ့..."

"စကား တစ်ခွန်း ထပ်ပြောကြည့် မင်းကို မီးတောင်ကန်ထဲ ပစ်ချပြီး ရေနွေးစိမ်ခိုင်းလိုက်မယ်"

မုန်လဲ့က မျက်လုံးပြူးပြလိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ လူကြီးမင်း"

နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး မနေနိုင်တော့ဘဲ ခေါ်ရန် သွားရတော့လေသည်။ ၎င်းက သစ်ဓာတ် မှော်သားရဲ ဖြစ်ပြီး မီးကို အကြောက်ဆုံး ဖြစ်လေသည်။ ဆူပွက်နေသော ချော်ရည်ထဲ ပစ်ချခံရပြီး ရေချိုးခိုင်းလျှင် အညစ်အကြေးများ ပြောင်သွားမည် မဟုတ်ဘဲ ၎င်း၏ အရေပြားများ ကျွတ်ထွက်သွားမည် ဖြစ်လေသည်။

'ရှူး ရှူး ရှူး...'

"ဂျင်မီ ဖရော့စ် မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်း လာတွေ့တယ်"

နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ က ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်ကာ ဆူပွက်နေသော ချော်ရည်ကန်ဆီသို့ ဖိနှိပ်လိုက်လေသည်။

"ဟင်"

တိုးညင်းသော ဟိန်းဟောက်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ချော်ရည်များ လှုပ်ရှားလာပြီး လှိုင်းများ ထန်လာကာ ဧရာမ ခေါင်းကြီး တစ်ခုက ချော်ရည်ကန်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ခေါင်းက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ကြမ်းတမ်းကာ မီးနီရောင် အကြေးခွံများ ပါရှိပြီး ခေါင်းတွင် လိမ်ယှက်နေသော ဦးချို တစ်ချောင်း ရှိကာ မျက်လုံးများက ဖရဲသီးထက်ပင် ကြီးမားလေသည်။

"မီးနဂါးလား"

မုန်လဲ့ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

ချော်ရည်ကန်ထဲမှ ထွက်လာသော ဒီခေါင်းက မီးနဂါး ခေါင်းနဲ့ တကယ်ကို တူလွန်းလှပေသည်။ ဒီကောင်က သွေးသန့် မီးနဂါး တစ်ကောင် ဖြစ်နေတာလား။

သို့သော် ချော်ရည်ထဲမှ ဧရာမ သတ္တဝါကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ၎င်း၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်က တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားလာလေသည်။

ရှည်လျားပြီး သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်၊ မီးနီရောင် မာကျောသော အကြေးခွံများ၊ ဧရာမ မိကျောင်း တစ်ကောင်နှင့် တူသော ခန္ဓာကိုယ်၊ ခြေတိုလေး လေးချောင်း...

မုန်လဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်မိလေသည်။ မီးနဂါး မဟုတ်လို့ တော်သေးတာပေါ့ တကယ်လို့သာ မီးနဂါး ဖြစ်နေမယ် ဆိုရင် သူ သတ်လို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။

နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာမှာ ဘာမဆို လုပ်လို့ ရပေမဲ့။

နဂါးသတ်တာကိုတော့ လုံးဝ ခွင့်မပြုထားဘူး။

နဂါးသတ် သူရဲကောင်း လုပ်ချင်ရင်တော့ အသက်နဲ့ ရင်းရလိမ့်မယ်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး ဒါက နဂါးမျိုးကွဲလား"

"ချော်ရည် နဂါးမိကျောင်း တစ်ကောင်ပါ"

အဖိုးအိုက အထင်သေးစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "မီးနဂါး သွေးမျိုးဆက် နည်းနည်း ပါတယ် ဒါပေမဲ့ အရမ်း နည်းလွန်းတော့ နဂါးမျိုးကွဲ စာရင်းထဲတောင် မဝင်ပါဘူး"

"ဒါဆို တော်သေးတာပေါ့"

မုန်လဲ့ ပြုံးလိုက်လေသည်။

ဧရာမနဂါးများက ကိုယ့်လူကိုယ် ကာကွယ်တတ်ကြပြီး သူတို့၏ သွေးသားများကို သူတစ်ပါး အနိုင်ကျင့်တာ ခံမှာ မဟုတ်ပေ။ ဧရာမနဂါးများက မာနကြီးပြီး သွေးမျိုးဆက် နည်းပါးသော သတ္တဝါများကို အလွန် ရွံရှာကြလေသည်။

အဖိုးအိုက ဒီ ချော်ရည် နဂါးမိကျောင်း ကို အလွန် ရွံရှာနေကြောင်း သိသာလှပေသည်။ ဘယ်သူနဲ့ မတူဘဲ မီးနဂါးနဲ့ သွားတူနေတာကိုး၊ မရွံရှာဘဲ နေပါ့မလား။

"ကလာရာ အသုံးမကျတဲ့ ကောင် မင်းက ငါ့နယ်မြေထဲကို ဝင်လာရဲတယ်ပေါ့"

ချော်ရည် နဂါးမိကျောင်း ဂျင်မီ ဖရော့စ် က နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် အထင်သေးမှုနှင့် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ဂျင်မီ ဖရော့စ် ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်း"

နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ ၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်နေသော်လည်း လေသံကတော့ ရင်းနှီးဟန် ဆောင်နေလေသည်။ "ဒီနေ့ အားနေလို့ မင်းကို လာတွေ့တာ"

"သူငယ်ချင်း မင်းလို အသုံးမကျတဲ့ ကောင်ကများ"

ချော်ရည် နဂါးမိကျောင်း က လောကတွင် အကောင်းဆုံး ဟာသကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ဟားဟား ရယ်မောလိုက်ရာ အသံက မိုးခြိမ်းသံအလား ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျောက်တုံးများ ပြုတ်ကျကာ ချော်ရည်များ လှုပ်ရှားသွားလေသည်။

ရယ်လို့ ဝသွားမှသာ ချော်ရည် နဂါးမိကျောင်း က ရယ်တာကို ရပ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ပါးစပ် အပြည့် ရှိနေသော သွားများကို ဖြဲပြကာ လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။ "မင်းရဲ့ အသက်စွမ်းအင်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အသက်စွမ်းအင် အမြုတေကို ငါ့ကို ဆက်သမယ် ဆိုရင်တော့ မင်းကို သူငယ်ချင်း အဖြစ် သတ်မှတ်ဖို့ ငါ စဉ်းစားပေးမယ်"

"ဂျင်မီ ဖရော့စ်"

ချော်ရည် နဂါးမိကျောင်း ၏ အရှက်ခွဲမှုကို ထပ်တလဲလဲ ခံရသဖြင့် နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားလေသည်။ "ငါတို့ရဲ့ နယ်မြေတွေက ကပ်နေတာ ငါတို့က အိမ်နီးချင်းတွေလေ မင်းက ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် မျက်နှာ မပေးဘူးလား"

"ဟားဟားဟား မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘာကောင် မှတ်နေတာလဲ"

ချော်ရည် နဂါးမိကျောင်း က လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။ "မင်းက ကံကောင်းလို့ အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ရဲ့ သနားမှုကို ခံရပြီး မြင့်မြတ်သောနယ်မြေကို ရောက်လာတာ မဟုတ်လား ငါ့အမြင်မှာတော့ မင်းက အဆင့်ခြောက် စပါးအုံးမြွေ သေးသေးလေး တစ်ကောင်ပဲ"

"ဂျင်မီ ဖရော့စ်..."

နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ က ဒေါသထွက်လွန်း၍ ခုန်ပေါက်နေသော်လည်း ချော်ရည် နဂါးမိကျောင်း ကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပေ။ ပထမအချက်က ချော်ရည် နဂါးမိကျောင်း ပြောတာက အမှန် ဖြစ်နေပြီး၊ ဒုတိယအချက်က ၎င်းက ချော်ရည် နဂါးမိကျောင်း ကို မနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

မနိုင်ဘူးဆိုတော့လည်း မနိုင်ဘူးပေါ့လေ။

"ဟက်ဟက် သူငယ်ချင်း စကားပြောတာ အရမ်း ရိုင်းတာပဲ"

ထိုအချိန်တွင် မုန်လဲ့က ထွက်လာပြီး ချော်ရည် နဂါးမိကျောင်း ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ"

ချော်ရည် နဂါးမိကျောင်း က မုန်လဲ့ကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်လေသည်။

"ငါက နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ ရဲ့ သူငယ်ချင်းပဲ"

မုန်လဲ့က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "မင်းက ငါ့သူငယ်ချင်းကို ဒီလောက် အထင်သေးနေတာက ငါ့ကို အထင်သေးတာနဲ့ အတူတူပဲ ဒီနေ့ မင်း ငါ့ကို ကျေနပ်လောက်တဲ့ အဖြေ တစ်ခု မပေးဘူးဆိုရင် ငါ ဒေါသထွက်တော့မယ်"

"ဒေါသထွက်မယ် ငါ့ကို လာတံတွေးထွေးနေတာလား"

ချော်ရည် နဂါးမိကျောင်း က ဟားဟား ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "မင်းက ဘာကောင်မို့လို့လဲ ငါ့ရှေ့မှာ လာအော်နေတာလဲ ငါ မင်းကို တစ်လုတ်တည်း မျိုချလိုက်မယ်ဆိုတာ မယုံဘူးလား"

"သူငယ်ချင်း ငါက မင်းကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြောနေတာ မင်းက ဒီလောက် အတင်းအကြပ် လုပ်နေပြီး လူဆိုးလို ပြုမူနေတယ် ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး ဒေါသထွက်ရတော့မှာပဲ"

မုန်လဲ့က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "ဓားတစ်သောင်း မူလသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း"

ဝီ ဝီ ဝီ...

မုန်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်တွင် တောက်ပသော ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကီလိုမီတာ အနည်းငယ် အတွင်းရှိ သတ္တုဓာတ် စွမ်းအင်များက ဆွဲဆောင်ခံရကာ ဓားများ အဖြစ် စုစည်းလာပြီး မုန်လဲ့၏ ပတ်လည်တွင် ဝန်းရံသွားကြလေသည်။

"ဒါက..."

ချော်ရည် နဂါးမိကျောင်း ၏ မျက်လုံးများက ကောင်းကင်ယံရှိ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများကြောင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး တုံ့ပြန်ရန် အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားလေသည်။

"ဟိတ်"

မုန်လဲ့၏ အသံက အေးစက်နေလေသည်။ "သေနာကောင် ဒီနေ့ ငါက ဝတ္ထုထဲက ဇာတ်လိုက် တစ်ယောက်လို မင်းလို မိစ္ဆာကောင်ကို နှိမ်နင်းပြီး ပြည်သူတွေအတွက် အန္တရာယ် ကင်းရှင်းအောင် လုပ်ပေးမယ်"

ရွှစ် ရွှစ် ရွှစ်...

မရေမတွက်နိုင်သော ရွှေရောင် ဓားရှည်များက လားရာ ပြောင်းသွားပြီး လေဟာနယ်ကို ဖောက်ထွင်းကာ ချော်ရည် နဂါးမိကျောင်း ဆီသို့ အုံလိုက်ကျင်းလိုက် ပြေးဝင်သွားကြလေသည်။

အရေအတွက်က အလွန် များပြားလွန်းသဖြင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။

အရှိန်အဝါက အလွန် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် အလွန် အစွမ်းထက်သော သူများပင် ခုခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"အား အား အား..."

ဖျန်း ဖျန်း ဆိုသည့် ထူးဆန်းသော အသံများနှင့်အတူ။

စူးရှသော အော်ဟစ်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဝှစ်...

ဓားအလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ က အလျင်စလို ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး ရင်ထဲတွင် အရိုးထဲစွဲမတတ် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ဒါက ချော်ရည် နဂါးမိကျောင်း ရော ဟုတ်သေးရဲ့လား။

ဒါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို အသားစ စုပုံထားတာပဲ။ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေတဲ့ မျက်နှာဖျက် ခြေထောက် နဲ့ အကန်ခံရရင်တောင် ဒီလို ပုံစံမျိုး ဖြစ်မသွားလောက်ဘူး။

"ဒင်... ချော်ရည် နဂါးမိကျောင်း ၁ ကောင် သတ်ဖြတ်သည့်အတွက် ရွှေဒင်္ဂါး ၁၁.၅ ဘီလီယံ ရရှိပါသည်"