အခန်း ၁၆၉

အခန်း ၁၆၉။ ပြိုင်ဆိုင်မှုက ရက်စက်တယ်... မိန်းမတွေကို မရိုက်ဘူး

မုန်လဲ့က လက်များစွာ ဘီမွန် ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ နောက်ထပ် မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မှော်သားရဲ ၏ နယ်မြေသို့ ဦးတည်သွားနေပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခုနက ရရှိခဲ့သော အကျိုးအမြတ်များကို ရေတွက်နေလေသည်။

'မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မှော်အမြုတေ ၃ ခု'

'အဆင့်ကိုး မှော်အမြုတေ ၇၆ ခု'

'တခြား အဆင့်နိမ့် မှော်အမြုတေတွေ မရေမတွက်နိုင်ဘူး'

'တစ်ရက်တောင် မပြည့်သေးဘူး ဒီလောက် မှော်အမြုတေ အများကြီး ရတာလား'

ဒါက ကာရိုး တို့ အဖွဲ့ သတ်ဖြတ်ခဲ့တာလို့ မုန်လဲ့ လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။ တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေကတော့ သူတို့က မုန်လဲ့ကို လုယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့သလို တခြား ပြိုင်ပွဲဝင်တွေကိုလည်း လုယူခဲ့တာပဲ ဖြစ်လေသည်။ အဲဒီလိုမှသာ တစ်ရက် မပြည့်ခင်မှာ ဒီလောက် များပြားတဲ့ မှော်အမြုတေတွေကို စုဆောင်းနိုင်မှာ ဖြစ်လေသည်။

"လုယူတယ်... သတ်ဖြတ်တယ်... အသုံးမကျတဲ့ သူ ဖြစ်အောင် လုပ်တယ် ဒီဖလှယ်ရေးပြိုင်ပွဲက တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ" မုန်လဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ဖလှယ်ရေးပြိုင်ပွဲ ဆိုတာက မူလကတည်းက ရက်စက်တာပဲ"

အဖိုးအို၏ အသံက ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ "စွမ်းအားကြီးတဲ့ သူတွေက ရက်စက်ပြီး ကရုဏာ ကင်းမဲ့ကြတယ် စွမ်းအားနည်းတဲ့ သူတွေကတော့ အချင်းချင်း စုပေါင်းပြီး ကာကွယ်ကြတယ်"

"အနိုင်ရဖို့ အတွက် ပြိုင်ပွဲဝင်တွေက ဘာမဆို လုပ်ရဲကြတယ် နောက်ကနေ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်တာ... သူတစ်ပါး ဓားငှားပြီး လူသတ်တာ... လှည့်ကွက်တွေ သုံးတာ... ကာကွယ်ဖို့တောင် မလွယ်ဘူး"

"ဖလှယ်ရေးပြိုင်ပွဲ လို့ ခေါ်တာထက် သတ်ဖြတ်ရေးပြိုင်ပွဲ လို့ ခေါ်ရင် ပိုမှန်လိမ့်မယ် နှစ်တိုင်း ဖလှယ်ရေးပြိုင်ပွဲမှာ သေဆုံးရတဲ့ ပြိုင်ပွဲဝင်တွေ မရေမတွက်နိုင်ဘူး မင်း စွမ်းအား ကောင်းနေလို့သာ မဟုတ်ရင် အစောကြီး ကတည်းက အသတ်ခံရပြီးပြီ"

"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်" မုန်လဲ့က ပြုံးလိုက်လေသည်။

"အထူးသဖြင့် အခု မင်းက မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မှော်သားရဲ နှစ်ကောင်နဲ့ သွားလာနေတာ အရမ်းကို ထင်ရှားလွန်းတယ်" အဖိုးအိုက စေတနာဖြင့် သတိပေးလိုက်လေသည်။ "နည်းနည်း သတိထားပါ မြောင်းထဲမှာ လှေမှောက်တာမျိုး မဖြစ်စေနဲ့"

ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် အဖိုးအိုက ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "ကြည့်လိုက်စမ်း ငါ ပြောတာ မှန်တယ် မဟုတ်လား ကောင်လေး ဒီတစ်ခါတော့ မင်း ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲ ကြည့်ရအောင်"

"ဟင်"

မုန်လဲ့ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ ကီလိုမီတာ အနည်းငယ် အကွာအဝေးရှိ မြက်ခင်းပြင် တစ်ခုတွင် မိန်းကလေး တစ်ယောက် သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဒါက ဘာလဲ အလှမယ် ထောင်ချောက်လား" မုန်လဲ့က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ဆာကက်စ်... ကလာရာ မင်းတို့ ဒီမှာပဲ စောင့်နေ"

"ဟုတ်ကဲ့ သူဌေး"

မုန်လဲ့က ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး မိန်းကလေး အရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

"ကယ်... ကယ်ပါဦး..."

အားနည်းသော မိန်းကလေးက မုန်လဲ့ကို မြင်သောအခါ ကယ်တင်ရှင်ကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ အသံကုန် အော်ဟစ် အကူအညီ တောင်းလိုက်လေသည်။

မိန်းကလေးက မှော်ဆရာမ တစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ မှော်ဝတ်ရုံက စုတ်ပြဲနေကာ ဖြူဖွေးသော အသားအရေများကို ဖော်ပြနေလေသည်။

ပါးစပ်မှ သွေးများ ထွက်နေပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း သွေးများ အပြည့် ရှိနေကာ အထူးသဖြင့် လှံတစ်ချောင်းက သူမ၏ ပေါင်ကို ဖောက်ထွင်းပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် စိုက်ထားသဖြင့် လှုပ်ရှားရန်ပင် ခက်ခဲနေလေသည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ အတိုက်ခံရတာ"

မိန်းကလေး၏ မျက်နှာက ဖြူရော်နေပြီး "သူတို့က ကျွန်မဆီမှာ ရှိတဲ့ မှော်အမြုတေတွေ အကုန် လုယူသွားပြီး ကျွန်မကိုလည်း ဒဏ်ရာ ရအောင် လုပ်သွားတယ် ကျွန်မ အခု လှုပ်လို့ မရတော့ဘူး ရှင် ကျွန်မကို ကယ်ပေးနိုင်မလား"

"ဒါပေါ့ ရတာပေါ့"

မိန်းကလေး၏ စကားကို ကြားသောအခါ မုန်လဲ့က အလျင်စလို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော်က ခွေးလေး တစ်ကောင်ပါ... မြန်မြန် ခိုင်းလိုက်ပါ ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေလေသည်။

"ကျွန်မ ပေါင်ပေါ်က လှံကို ဆွဲနှုတ်ပေးနိုင်မလား"

မိန်းကလေး၏ မျက်နှာတွင် သနားစရာ ကောင်းသော အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ပြဿနာ မရှိဘူး"

မုန်လဲ့က ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး လှံကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ လှံကို ကိုင်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင် လှံက သွေးရောင် မြွေငယ်လေး တစ်ကောင် အဖြစ် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပါးစပ်ကို ဟကာ မုန်လဲ့၏ လက်ကို ကိုက်လိုက်လေသည်။

"အား..."

မုန်လဲ့က နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သွေးရောင် မြွေငယ်လေးကို ခါချလိုက်ကာ အကိုက်ခံရသော ညာလက်ကို ကိုင်ရင်း နောက်သို့ ယိမ်းယိုင်သွားလေသည်။

"ဟီးဟီးဟီး..."

အားနည်းသော မိန်းကလေးက ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ရယ်မောလိုက်ရာ သာယာသော ရယ်သံက တိတ်ဆိတ်နေသော သစ်တောထဲတွင် အလွန် ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရင်က သနားစရာ ကောင်းသော ပုံစံနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေလေသည်။

"နင်... နင်... ငါ့ကို ထောင်ချောက်ဆင်တာလား"

မုန်လဲ့၏ မျက်နှာက ဖြူရော်သွားပြီး မိန်းကလေးကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် မိန်းကလေး၏ ပုံစံက အရင်ကလို သနားစရာ ကောင်းသော ပုံစံ မျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးများကလည်း ထူးဆန်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားကာ စုတ်ပြဲနေသော မှော်ဝတ်ရုံကလည်း အသစ်လို ပြန်ဖြစ်သွားပြီး သွေးရောင် မြွေငယ်လေးကလည်း သူမ၏ လက်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားလေသည်။

"ထောင်ချောက်ဆင်တယ် ဟုတ်လား နင် တုံးလို့ပါ"

မိန်းကလေးက သွေးရောင် မြွေငယ်လေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "ဖလှယ်ရေးပြိုင်ပွဲမှာ နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံးပြီး ကိုယ်လိုချင်တာ ရအောင် လုပ်ကြတာပဲ နင့်လို တုံးတဲ့ ကောင်က ပထမရက်တောင် ကျော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုသို့ ပြောရင်း သူမက မုန်လဲ့၏ ဟင်းလင်းပြင် လက်စွပ်ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချွဲနွဲ့သော အသံဖြင့် "အဲဒါကို ငါ့ကို ပေးလိုက်လေ" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါက ငါ အသက်နဲ့ ရင်းပြီး သတ်ထားတဲ့ မှော်အမြုတေတွေ မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် ပေးနိုင်မှာလဲ" မုန်လဲ့က ဝမ်းနည်းဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာဖြင့် သေရင်တောင် မပေးဘူး ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုး ပြသနေလေသည်။

"မပေးဘူးလား ဒါဆို သေလိုက်"

မိန်းကလေး၏ မျက်နှာထား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ရက်စက်သော အမူအရာများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ "ဒါက ဘာမြွေလဲ သိလား ဒါက သွေးကြေးခွံ နေမင်း မြွေ ပဲ အဆိပ် အရမ်း ပြင်းတယ် အကိုက်ခံရရင် မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ စွမ်းအားရှင် တွေတောင် တစ်နေကုန် သတိလစ်သွားနိုင်တယ် နင်ဆိုရင်တော့ ပြောနေစရာတောင် မလိုတော့ဘူး"

"မင်း... မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ယုတ်မာရတာလဲ"

မုန်လဲ့က အလွန် အံ့အားသင့်သွားပြီး အလွန် ကြောက်ရွံ့နေလေသည်။

"စကားများမနေနဲ့ မသေချင်ရင် ဟင်းလင်းပြင် လက်စွပ်ကို ချက်ချင်း ပေးလိုက် ငါ နင့်ကို ဖြေဆေး ပေးမယ် မဟုတ်ရင်တော့ အဆိပ်မိပြီး အရည်ပျော် သေသွားဖို့သာ စောင့်နေတော့"

မိန်းကလေး၏ မျက်နှာက ရက်စက်နေလေသည်။

"မင်း..."

မုန်လဲ့၏ မျက်နှာက ဖြူရော်နေပြီး ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဟင်းလင်းပြင် လက်စွပ်ကို ချွတ်ကာ ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။ မိန်းကလေးက ကျေနပ်စွာ ဖမ်းယူလိုက်ပြီးနောက် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်လေသည်။

သို့သော် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားလေသည်။ "အဆင့်တစ် မှော်အမြုတေ ၅ ခုတည်းလား ဒါက နင် အသက်နဲ့ ရင်းပြီး ရှာထားတာ ဟုတ်လား နင် ငါ့ကို နောက်နေတာလား"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

မုန်လဲ့၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်နေလေသည်။ "မင်း မယုံဘူးလား"

"ဆင်းရဲတဲ့ ကောင်ပဲ ငါ့အချိန်တွေ အလကား ကုန်တာပဲ"

မိန်းကလေးက မုန်လဲ့ကို မကျေမနပ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အကြည့်က မုန်လဲ့ကို မျိုချတော့မည့် အတိုင်း ဖြစ်နေလေသည်။ ထို့နောက် သူမက လှည့်ကာ ထွက်သွားလေသည်။

"ဟေ့ ဖြေဆေးကော"

မုန်လဲ့က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"သေလိုက်စမ်း ဆင်းရဲတဲ့ ကောင်"

မိန်းကလေးက အေးစက်စက် ပြောလိုက်ပြီး နောက်ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားလေသည်။

"ဝှစ်..."

လေပြေလေး တစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားလေသည်။

မုန်လဲ့က ညင်သာစွာ ဆင်းသက်လာလေသည်။

"နင်..."

မိန်းကလေး အလွန် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ၏ အရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော မုန်လဲ့ကို ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိအောင် ကြည့်နေလေသည်။

"ညီမလေး ခုနက မင်းက ငါ့ကို လုယူသွားတယ် အခု ငါက မင်းကို လုယူမယ့် အလှည့် ရောက်ပြီ" မုန်လဲ့က အရင်က သနားစရာ ကောင်းသော ပုံစံမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"နင် အဆိပ်မမိဘူးလား"

မိန်းကလေးက အမြန် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး နောက်သို့ အမြန် ဆုတ်သွားကာ လုံခြုံသော အကွာအဝေးသို့ ရောက်သောအခါ မုန်လဲ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ "နင် ငါ့ကို လှည့်စားတာလား..."

"ဖောင်း..."

သူမ၏ စကား မဆုံးခင်မှာပင် မုန်လဲ့၏ ခြေထောက်က ရောက်လာပြီး မိန်းကလေး၏ မျက်နှာကို ကန်လိုက်ရာ မိန်းကလေး လွင့်ထွက်သွားလေတော့သည်။

"စကားကို သေချာ ပြောပါ ငါက မင်းကို လှည့်စားတာလား" မုန်လဲ့က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး "ငါက မင်းရဲ့ အကြံကို ပြန်သုံးတာ နားလည်လား" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

"သေနာကောင် ငါ နင့်ကို သတ်မယ်"

မိန်းကလေးက အလွန် ရှက်ရွံ့ဒေါသထွက်သွားပြီး မြေကြီးပေါ်မှ ရုတ်တရက် ခုန်ထကာ အရူးအမူး တိုက်ခိုက်လာလေသည်။ "ရွှစ်... ရွှစ်... ရွှစ်..." ဆိုသည့် အသံများနှင့်အတူ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များက အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်လာလေသည်။

နွယ်ပင်များက အဆိပ်မြွေများ... အဆိပ်စပါးအုံးမြွေများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မုန်လဲ့ကို အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ဝန်းရံလာကာ အုံလိုက်ကျင်းလိုက် ပစ်လွှတ်လာကြလေသည်။

"ငါ့ရှေ့မှာ သစ်ဓာတ် မှော်ပညာကို လာပြနေတာလား ကိုယ့်အစွမ်းကိုယ် မသိဘူး"

မုန်လဲ့က လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး လက်ညှိုးဖြင့် တစ်ချက် ထိုးလိုက်လေသည်။ အဖြူရောင် လေစီးကြောင်းများက လက်ချောင်းများကြားမှ ပန်းထွက်လာပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းလာသော အဆိပ်မြွေများ... အဆိပ်စပါးအုံးမြွေများကို ရင်ဆိုင်လိုက်လေသည်။

"ဂျွတ်..."

"ဂျွတ်..."

အဖြူရောင် လေစီးကြောင်းများနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် အဆိပ်မြွေများနှင့် အဆိပ်စပါးအုံးမြွေများ အားလုံး အဖြူရောင် ရေခဲလွှာများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး နေရာမှာတင် တောင့်တင်းသွားကြလေသည်။

အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် အဆိပ်မြွေများနှင့် အဆိပ်စပါးအုံးမြွေများ အားလုံး အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ ရေခဲရုပ်တုများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွားကြလေတော့သည်။

"ကွဲစမ်း"

မုန်လဲ့က စကားတစ်ခွန်းတည်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ဖျန်း..."

ရေခဲရုပ်တုများ အားလုံး မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ကွဲကြေသွားပြီး ရေခဲမှုန့်များ အဖြစ် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားကာ ရှင်းလင်းသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဒါက..."

မိန်းကလေးက အလွန် အံ့အားသင့်ကြောက်ရွံ့သွားပြီး မှော်ပညာ မန္တန်များကို အလျင်စလို ရွတ်ဆိုကာ ပိုမို အစွမ်းထက်သော မှော်ပညာများကို ထုတ်လွှတ်ရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

"ဝှစ်..."

မုန်လဲ့က တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လာပြီး မိန်းကလေး အရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

"ငါက သဘောကောင်းတယ်... ဂရုစိုက်တတ်တယ်... နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ ယောက်ျား တစ်ယောက်ပါ ငါ မိန်းမတွေကို တစ်ခါမှ မရိုက်ဖူးဘူး အဲဒါကိုတော့ မင်း စိတ်ချလို့ ရတယ်"

မုန်လဲ့က နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒါပေမဲ့ ငါက မိန်းမတွေကို ရိုက်ရတဲ့ အရသာကို အရမ်း သိချင်နေတာ မင်း အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

"ဖြန်း... ဖြန်း... ဖြန်း..."

"ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း..."